2 Coríntios 12
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs VC
1 Hi̱nte ga̱ ta̱ha̱ ngue ga̱ mma̱nsɛ ngue xa̱ndønho ra̱ hya̱ dí̱ mma̱. Ma̱n'na xa̱nho, ma ga̱ mma̱nya yø hya̱ bi 'yu̱rca̱gui̱ ra̱ Hmu̱ Jesús, ga̱ xi'a̱hʉ te dá̱ nu̱.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Ya xi 'danyø pa ngue dí ɛ̱c'ɛ̱i̱ ra̱ Cristo. Ya mmap'ʉ n'nɛ'ma̱ goho njɛya, bi zixca̱gui̱ p'ʉ ma̱hɛ̱ts'i̱ bí 'bʉhra̱ Hmu̱ Jesús. Pɛ hi̱ndí̱ pa̱di̱ ngue'mø 'nɛ̱hma̱ do'yo bi̱ ma, ogue hi̱n'na̱, hi̱nda̱ hønsɛ Oja̱ pa̱di̱ hanja.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Nu̱'a̱ go pa̱'a̱ ngue'mø 'nɛ̱hma̱ do'yo bi̱ ma, ogue hi̱n'na̱.
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Pɛ dí pa̱di̱ ngue gue'a̱ ra̱ Hmu̱ bi zixca̱gui̱ p'ʉ bí 'bʉi. Ja dá̱ øcä p'ʉ 'da yø hya̱ ngue hi̱ndi̱ u̱nna̱ nt'ɛ̱di̱ Oja̱ ngue ga̱ mma̱ hanja na̱ ra̱ hya̱ bá̱ xiqui.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Nu̱na̱ ra̱ hya̱ na̱ya, mfa̱di̱ ngue i sä ga̱ ɛ̱spa̱bi̱ na̱. Pɛ nu̱gui̱ hi̱ngui̱ sä ga̱ n'yɛ̱ts'i̱ ngue sä ga̱ ɛ̱na̱ dí pa̱sɛ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱, nu̱gä njua̱ntho dí̱ mma̱ ngue hi̱ngui̱ nzaquigui.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 A nu̱'mø xi̱nga̱ ɛ̱na̱ ngue ga̱ mma̱nsɛ ngue xa̱nho te nná̱ 'yo, da̱ zä ga̱ mma̱. Hi̱nda̱ zä to da̱ 'yɛ̱ngui̱ ngue hi̱mma̱ jua̱ni̱ te ga̱ mma̱. Pɛ hi̱ndí̱ nne ngue to da̱ 'yɛ̱ngui̱ ngue dí ɛ̱spa̱sɛ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱. Sinoque dí̱ nne ngue guí̱ nnu̱hʉ te nná̱ 'yo, 'nɛ̱'a̱ te ra̱ hya̱ guí øhmʉ, da̱mi̱ hya̱csɛhʉ ra̱ güɛnda hanja.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Nu̱ya yø hya̱ dá̱ øde, ta̱te ngue ma̱zihotho. Pɛ Oja̱ hi̱ngui̱ nneque ngue guehya yø hya̱ gdá̱ 'yɛ̱xä ya. Ja̱na̱ngue bi zʉca̱ n'na ra̱ n'ʉ, tengu̱tho 'mø ngue dra̱ 'ui̱ni̱ bi̱ nøgba̱gui̱ p'ʉ ja ma̱ do'yo ra̱ zithu̱.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 A nu̱na̱ ra̱ n'ʉ na̱, nhyu̱ ndi̱ dá̱ äpä ra̱ Hmu̱ ngue da̱ hya̱ga̱gui̱.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Pɛ ra̱ Cristo ɛ̱ngthogui: “Høntho da̱mi̱ pa̱di̱ xa̱nho ngue da̱di̱ ma̱'i̱. Nu̱gä hi̱nga̱ øthe'i n'namhma̱ ngue di̱ nɛ̱qui̱ ngue hi̱ngui̱ nzaqui'i. Gue'a̱ di̱ nɛ̱qui̱'a̱ ngue go guecä da̱di 'da'i ra̱ ts'ɛdi te guí øt'e”, bi 'yɛ̱ngui̱. Ja̱na̱ngue da̱di johyagä 'mø hi̱ngui̱ nzaquigui. Porque gue'a̱ gui̱ nɛ̱qui̱'a̱ ngue ra̱ Cristo di 'dacra̱ ts'ɛdi te dí øt'e.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Da̱di johyatho 'mø dí sä ra̱ n'ʉ, ja'mø ts'ʉqui, ja'mø hi̱n'yʉ te ga̱ si, ja'mø hi̱ngui̱ nne ha da̱ nu̱gyø ja̱'i̱ ngue sʉqui, ja'mø xa̱ndøngu̱ ra̱ n'ʉ dí sä ngue rá̱ 'bɛfi ra̱ Cristo dí ørpe, pɛ da̱di johyatho. A nu̱'mø di̱ nɛ̱qui̱ ngue hi̱ngui̱ nzaquigui, ya ma̱n'natho di̱ nɛ̱qui̱ xa̱nho ngue gue'a̱ ra̱ Cristo di 'dacra̱ ts'ɛdi te dí øt'e.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Nu̱p'ʉ nna̱ bɛ̱ngä ya, xøgue ɛ̱na̱ gue ya dí ya̱ tengu̱tho n'na ra̱ ja̱'i̱ ngue hi̱ngui̱ pɛsrá̱ sä ngue ɛ̱spa̱bi̱ te ga̱ ya̱. Pɛ nu̱na̱ ra̱ hya̱ dá̱ ma̱, jatho ngue ga̱ mma̱ hanja. Porque nu̱'ʉ yø xännba̱te ɛ̱ngui̱ ngue hi̱ngui̱ ho te dí øt'e, hi̱ngá̱ täjpa̱hʉ yø hya̱. Ua̱ngui̱ xtá̱ nzä xquí xihmʉ ngue xa̱nho te dí øt'e. Guí pa̱hmʉ ngue nu̱ya yø xännba̱te guí tɛnnba̱hʉ yø hya̱, guehya ɛ̱na̱ ngue ta̱te ngue yø representante ra̱ Cristo ya. Pɛ hapʉ go ma̱n'na da̱ ha̱'a̱ te di̱ nta̱te yø hya̱ ya p'ʉya, porque nu̱'a̱ ra̱ hya̱ pa̱hya, xquet'a̱ gue'a̱ ra̱ hya̱ dí pa̱cä'a̱, ma̱da̱gue'a̱ ɛ̱ngui̱ ngue hi̱nte da̱di̱ mu̱'be.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Nu̱'mø da̱mbá̱ m'mʉcä p'ʉ guí 'bʉhmʉ ngue dá̱ ma̱nna̱ hya̱, bi̱ nɛ̱qui̱ xa̱ndønho ngue rá̱ representantegui ra̱ Cristo. Ngue'a̱ rá̱ 'bɛfi ra̱ Cristo dá̱ ørpa̱bi̱, dá̱ hät'i da̱ sɛti te gäma̱ hya̱ mma̱nyø ja̱'i̱. A nu̱ya yø milagro dá̱ øt'e, gue'a̱ gui̱ nɛ̱qui̱'a̱ ngue rá̱ representantegui ra̱ Cristo.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 'Yo guí ɛ̱mhmʉ ngue 'bʉtyø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ i ta̱te dí̱ nnu̱ ma̱nsu̱ ngue'a̱hʉ, ngue nu̱gä hi̱ndá̱ xi'a̱hʉ ngue xqui fäxca̱hʉ te dí honi̱ tengu̱tho ør'mi̱'da yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ngue fäxqui te dí honi̱. ¿Ua guí ɛ̱mhmʉ ngue asta̱ ga̱ n'yo nda̱ntyøhmu̱gä ngue ga̱ ä'a̱ mpu̱nnba̱te ngue hi̱nte dí xi'i gui fäxca̱hʉ te dí honi̱?
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 A nu̱yá, ya rá̱ hyu̱ndi̱ 'mø ngue ga̱ mmap'ʉ ma̱høn'a̱ ya. Pɛ nu̱'mø dá̱ map'ʉ, hi̱n tema̱ mɛ̱nyu̱ dí ädi ngue gui 'dacjʉ. Høntho dí ädi ngue gui̱ ma̱cjʉ. Porque ra̱ papá'a̱ di ja ndu̱mmʉi ngue honna̱ mɛ̱nyu̱ si yø ba̱si̱. Hi̱ngue masque yø ba̱si̱'ʉ go i pɛpa̱te.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Di̱ njadä p'ʉya, di ho ma̱ mmʉi da̱di̱ mpɛfi conná̱ ngue'a̱hʉ. Dí̱ nne ngue nu̱ te dí øt'e, da̱ 'yøt'a̱hʉ ra̱ nho 'nɛ̱ i ja ga̱mpähä ngue ga̱ ʉni̱ te dí pɛts'i ngue ga̱ fäxa̱hʉ. Pɛ ɛ̱na̱ ma̱n'na ngue da̱di̱ ma̱'a̱hʉ, ɛ̱ntho gue gue'a̱ ma̱n'na ga̱ ngohni̱ mmʉihʉ'a̱ ngue hi̱nga̱ ɛga̱di̱ ma̱cjʉ.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Guí pa̱hmʉ xa̱nho ngue ja'mø hi̱n'yʉ te ga̱ honi̱, pɛ nu̱gä hi̱nte dí ä'a̱hʉ. Pɛ 'bʉ i'da ya ngue di ya̱jpa̱gui̱, ɛ̱ngui̱ ngue ra̱ nthät'itho dí øt'a̱hʉ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 ¿Ua guí ɛ̱mhmʉ ngue 'bʉi toni̱ ja̱'i̱ dí pɛnhnä ngue da̱ jʉc'a̱hʉ ra̱ mɛ̱nyu̱? Nu̱'a̱, hi̱n'na̱'a̱.
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Xi'mø ma̱ pɛnhnä p'ʉ ra̱ Tito ngue bi̱ ma di zɛngua'a̱hʉ, 'nɛ̱ bi̱ mɛ ma̱n'na ma̱ cu̱hʉ, xina̱ ra̱ Tito, ¿ua bi 'yä'a̱hʉ ra̱ mɛ̱nyu̱? Guí pa̱hmʉ xa̱nho ngue ra̱ Tito bi 'yøt'e tengu̱tho dí øt'e. Høntho bi̱ ne ngue nu̱na̱ ra̱ hya̱ bi xi'a̱hʉ, da̱ 'yøt'a̱hʉ ra̱ nho. Pɛ hi̱n tema̱ mɛ̱nyu̱ bi 'yä'a̱hʉ.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 'Yo guí ɛ̱mhmʉ ngue nná̱ ma̱ngä na̱ ra̱ hya̱ na̱ ngue høntho dí̱ nnegä ngue gui̱ nnu̱ ma̱nhojʉ. Nu̱'a̱, hi̱n'na̱'a̱. Sinoque nu̱na̱ ra̱ hya̱ nnecra̱ Cristo ngue ga̱ mma̱, guehna̱ ra̱ hya̱ dí̱ mma̱nna̱. 'Nɛ̱ dí̱ nne ngue gue'a̱ Oja̱ da̱ nu̱ ma̱nho na̱ ra̱ hya̱ dí xi'a̱hʉ. A nu̱ya ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, nu̱ya te gäma̱ hya̱ dí xi'a̱hʉ, dí honi̱ ngue ha di zajni̱ nt'ɛ̱c'ɛ̱ẖʉ.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Porque dí su̱ ngue nu̱'mø dá̱ magä p'ʉ, nthambɛ̱ni̱tho ga̱ ti̱n'a̱hʉ ngue hi̱ngdi 'yohʉ xa̱nho. Ga̱di̱ nsʉthohʉ, di 'bʉtyø zɛya, di 'bʉtyø cuɛ, di 'bʉ'ʉ di honi̱ ha di di̱nsɛ ra̱ nho, di 'bʉtyø ma̱mbɛthani̱, di 'bʉtyø nemhya̱, di 'bʉ'ʉ da̱di̱ 'yɛ̱ts'i̱, di 'bʉtyø 'yøt'i sʉi. Nu̱'a̱ ra̱ hya̱ ma̱nho guí̱ nnehʉ gdá̱ nya̱gä'be p'ʉya, ya hinga̱ gue'a̱ di̱ nja'a̱. Sinoque ra̱ cuɛtho di̱ nja porque ga̱ hɛc'a̱hʉ te gdi øthʉ.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Guehna̱ ra̱ hya̱ dí su̱gä 'mø dá̱ søngä p'ʉ guí 'bʉhmʉ na̱ya. Nu̱ te gdi øthʉ, ga̱ pɛsta̱ ma̱ sä p'ʉ ja rá̱ hmi̱ rá̱ dä Oja̱. Porque asta̱ ga̱ra̱ zongä 'mø dá̱ pa̱di̱ ngue nu̱'a̱ ra̱ nts'o xa̱ 'yøt'a̱ m'mɛt'o yø ja̱'i̱, hi̱ngui̱ nne da̱ hyɛp'ʉ. Sinoque di 'yots'om'mäitho 'nɛ̱ nu̱'a̱ te ra̱ nts'o xa̱ bɛnnba̱ yø mmʉi yø ja̱'i̱ da̱di siguetho.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.