1 Tessalonicenses 2
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs VC
1 Da̱ gue'a̱ sɛhʉ ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, guí pa̱hmʉ ngue nu̱na̱ te dá̱ mäcähe p'ʉ guí 'bʉhmʉ, hi̱nga̱ särbʉtho.
1 Bem sabeis, irmãos, que a nossa ida a vós não foi em vão.
2 Guí pa̱hmʉ ngue nu̱p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Filipos, ya xi zʉcähe yø ja̱'i̱, bi ʉnje. Nu̱'mø ma̱ mäcähe p'ʉ ja ni̱ hni̱ni̱hʉ p'ʉya, ma̱hømbi ts'ʉcje. Pɛ Oja̱ bi ha̱cähe ra̱ ts'ɛdi ngue dá̱ xi'a̱he ra̱ hoga̱ 'da'yo hya̱.
2 Apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como sabeis, ousamos, confiados em nosso Deus, pregar-vos o Evangelho de Deus em meio de muitas lutas.
3 Nu̱'mø ma̱ xi'a̱he ra̱ hya̱, hi̱ndá̱ homhme yø hya̱ ha di thä'a̱hʉ. Hi̱n tema̱ hya̱ dá̱ xi'a̱he ngue hi̱nda̱ gue'a̱. Hønt'a̱ te ra̱ hya̱ da̱ 'yøt'a̱hʉ ra̱ nho dá̱ ma̱ngähe.
3 A nossa pregação não provém de erro, nem de intenções fraudulentas, nem de engano.
4 Porque bá̱ huanngähe Oja̱ ngue bi färca̱he na̱ rá̱ hoga̱ 'da'yo hya̱. 'Nɛ̱ guehna̱ dí̱ mma̱ngähe na̱ya. Hi̱nna̱ ma̱ngähe na̱ ra̱ hya̱ na̱ ngue di̱ nu̱ ma̱nhogähe yø ja̱'i̱. Sinoque dí̱ nnegähe ngue Oja̱ da̱ nu̱ ma̱nhoje. Porque gue'a̱ ha̱spa̱ ra̱ güɛnda ma̱ n'yomfɛ̱ni̱gähe'a̱.
4 Mas, como Deus nos julgou dignos de nos confiar o Evangelho, falamos, não para agradar aos homens, e sim a Deus, que sonda os nossos corações.
5 Ya guí pa̱hmʉ xa̱nho ngue hi̱ndá̱ xi'a̱he yø hya̱ ngue gdi honi̱ ha di t'ɛ̱ts'a̱hʉ. Da̱ gue'Oja̱ pa̱di̱ ngue hi̱nna̱ xi'a̱he ra̱ hya̱ para ngue da̱ zäp'ʉ ga̱ jʉc'a̱he ra̱ mɛ̱nyu̱.
5 Com efeito, nunca usamos de adulação, como sabeis, nem fomos levados por fins interesseiros. Deus é testemunha.
6 Hi̱nna̱ ma̱ngähe ra̱ hya̱ ngue gdi̱ nne da̱ nu̱ ma̱nhogähe yø ja̱'i̱, ni̱ xi̱nga̱ gue'a̱hʉ, ni̱ xi̱nga̱ gue hmi̱'da yø ja̱'i̱. Hi̱ndí̱ ya̱ ma̱nzaqui ha nna̱ zo'a̱hʉ, ma̱da̱gue'a̱ ngue säpʉ ga̱ nya̱ ma̱nzaquigähe porque yø representantegähe ra̱ Cristo.
6 Não buscamos glórias humanas, nem de vós nem de outros.
7 Hante ma̱hotho nna̱ zo'a̱hʉ, tengu̱tho øt'a̱ n'na ra̱ mamá 'mø di hotyø ba̱si̱, dá̱ ja'a̱hʉ p'ʉ.
7 Na qualidade de apóstolos de Cristo, poderíamos apresentar-nos como pessoas de autoridade. Todavia, nos fizemos discretos no meio de vós. Como a mãe a acariciar os seus filhinhos,
8 Ma̱thoguitho da̱di̱ ma̱'a̱hʉ. Dá̱ negähe ngue hi̱nga̱ hønt'a̱ rá̱ hya̱ Oja̱ di̱ n'na'a̱hʉ, pɛts'i ngue xcá̱ ha̱hma̱ mmʉigähe ngue xcá̱ 'da'a̱hʉ. Porque mi̱ zä ma̱ mpa̱hmʉ, ja̱njua̱ni̱ ngue dá̱ ma̱'a̱hʉ.
8 assim, em nossa ternura por vós, desejávamos não só comunicar-vos o Evangelho de Deus, mas até a nossa própria vida, porquanto nos sois muito queridos.
9 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, ¿ua hi̱nguí̱ mbɛ̱mhmʉ te ra̱ n'ʉ dá̱ sägähe p'ʉ ja ra̱ 'bɛfi? Mɛ̱nte ra̱ pa dá̱ xi'a̱he rá̱ hya̱ Oja̱, ra̱ pa ra̱ xu̱i̱ dá̱ mpɛcähe ngue da̱ ta̱ha̱ te dí sihe. Porque hi̱ndá̱ negähe ngue di toca'a̱hʉ ra̱ gasto.
9 Vós vos lembrais, irmãos, dos nossos trabalhos e de nossa fadiga. Trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, pregamo-vos o Evangelho de Deus.
10 Ya guí pa̱hmʉ, da̱ gue'Oja̱ pa̱di̱, ngue hi̱njonni̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ da̱ zä da̱ 'yɛ̱na̱ ngue hi̱nga̱ gue'a̱ te dá̱ n'yogähe. Hi̱n tema̱ hya̱ bi thi̱nngähe.
10 Vós sois testemunhas, e também Deus, de quão santa, justa e irrepreensivelmente nos portamos convosco que crestes.
11 Xquet'a̱ ya guí pa̱hmʉ na̱ ra̱ hya̱ ya xtá̱ o'a̱hʉ n'yu̱, dá̱ ha̱tä ra̱ ts'ɛdi ni̱ mmʉi n'na ngu̱ n'na'a̱hʉ. Tengu̱tho di japyø ba̱si̱ n'na ra̱ papá 'mø i fädi, dá̱ ja'a̱hʉ p'ʉ.
11 E sabeis que procedemos com cada um de vós como um pai com seus filhos:
12 Dá̱ xi'a̱hʉ ngue gui̱ n'yohʉ xa̱nho tengu̱tho nne Oja̱ ngue gdí̱ n'yohʉ. Porque Oja̱ bi zon'na̱hʉ ngue guí̱ n'yohʉ'ʉ to di̱ ma̱nda. 'Nɛ̱ guí pa̱hmʉ ngue gue'a̱ ta̱te'a̱.
12 nós vos temos exortado, estimulado, conjurado a vos comportardes de maneira digna de Deus, que vos chama ao seu Reino e à sua glória.
13 Nu̱ya hi̱ndí̱ säya da̱di ja ma̱mma̱di̱gähe Oja̱ conná̱ ngue'a̱hʉ. Porque nu̱'mø ma̱ xi'a̱he ra̱ hya̱, hi̱nga̱ 'yɛ̱mhmʉ ngue rá̱ hya̱ ra̱ ja̱'i̱ gá̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ. Sinoque bi di̱nni̱ mmʉihʉ ngue ma̱jua̱ni̱ rá̱ hya̱ Oja̱. Conná̱ nguehna̱ ra̱ hya̱ guí ɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ, ya ma̱n'na ma̱n'na gní̱ n'yohʉ xa̱nho.
13 Por isso é que também nós não cessamos de dar graças a Deus, porque recebestes a palavra de Deus, que de nós ouvistes, e a acolhestes, não como palavra de homens, mas como aquilo que realmente é, como palavra de Deus, que age eficazmente em vós, os fiéis.
14 Ya gá̱ sähʉ ra̱ n'ʉ ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, ngue bi zʉ'a̱ ni̱ mmɛ̱ngu̱hʉ. Gá thohmʉ tengu̱tho bi thohyø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ tha̱nne Oja̱ p'ʉ ja ra̱ häi Judea. Porque nu̱'ʉ, xquet'a̱ bi zä ra̱ n'ʉ ngue bi zʉhyø mmi̱judíohʉ.
14 Com efeito, irmãos, vós vos tornastes imitadores das igrejas de Deus que estão na Judéia, das igrejas de Jesus Cristo. Tivestes que sofrer da parte dos vossos compatriotas o mesmo que eles sofreram dos judeus,
15 Nu̱'ʉ yø judío'ʉ p'ʉya, gue'ʉ bi hyo ma̱ Hmu̱hʉ ra̱ Jesús. Xquet'a̱ xa̱ hyopyø pønga̱hya̱ Oja̱ ma̱m'mɛt'o. 'Nɛ̱ nu̱ya 'bex hi̱nguí̱ nne hapʉ da̱ nu̱je. Nu̱'ʉ yø judío'ʉ, hi̱nguí̱ nnepe da̱ hnu̱ma̱nho Oja̱. Xquet'a̱ 'nɛ̱sɛ ya, hi̱ngui̱ nnu̱ ma̱nho gätho mi̱'da yø ja̱'i̱.
15 aqueles judeus que mataram o Senhor Jesus, que nos perseguiram, que não são do agrado de Deus, que são inimigos de todos os homens,
16 Porque nu̱'mø ma̱ xihme ngue hi̱nga̱ høndyø judío ja ngue di̱ nya̱nyø te, nu̱'ʉ yø judío'ʉ, bi hɛga̱he. Gue'a̱ ma̱n'na ni̱ du̱xra̱ ts'oqui'a̱ p'ʉya. Pɛ nu̱yá, nu̱na̱ Oja̱ ya xa̱ nzänni̱ ngue guehya da̱ thohra̱ castigo ya.
16 visto que nos proíbem pregar aos gentios para que se salvem. E com isto vão enchendo sempre mais a medida dos seus pecados. Mas a ira de Deus acabou por atingi-los.
17 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, nu̱'mø rá̱ ts'ʉtho xtá̱ ɛ̱cähe p'ʉ guí 'bʉhmʉ, ɛ̱mmɛ̱i̱ dá̱ bɛ̱n'a̱hʉ. Asta̱ gue'mø ya, za̱nt'a̱ dí̱ nne ga̱ nnu̱'a̱hʉ.
17 Nós, irmãos, separados de vós por algum tempo - de vista, não de coração -, temos o mais vivo e ardente desejo de vos rever.
18 Nu̱gä drá̱ Pablo, n'na ndi̱ ngu̱ n'na ndi̱ dí sänni̱ ga̱ mmähme p'ʉ, pɛ ra̱ zithu̱ p'ʉya, di̱ nthi̱nt'i̱ ngue orca̱he.
18 Pelo que fizemos o possível por ir visitar-vos, ao menos eu, Paulo, em diversas ocasiões. Mas Satanás nos impediu.
19 Con n'na ra̱ pähä dí tømhmʉ ngue dá̱ ɛ̱p'ʉ ma̱ Hmu̱hʉ Jesucristo. Porque di̱ njaje mpähä ga̱ xihme ngue nu̱na̱ ra̱ hya̱ dá̱ xi'a̱hʉ, gá̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ xa̱ndønho.
19 Pois quem, senão vós, será a nossa esperança, a nossa alegria e a nossa coroa de glória ante nosso Senhor Jesus, no dia de sua vinda?
20 Ja̱njua̱ni̱ ngue da̱di johyagähe conná̱ ngue'a̱hʉ.
20 Sim, sois vós a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.