1 Tessalonicenses 2
Ja ua ra̱ ʼdaʼyo cohi bi gomi̱ Oja̱ yø ja̱ʼi̱ (OTNNT) vs ARA
1 Da̱ gue'a̱ sɛhʉ ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, guí pa̱hmʉ ngue nu̱na̱ te dá̱ mäcähe p'ʉ guí 'bʉhmʉ, hi̱nga̱ särbʉtho.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Guí pa̱hmʉ ngue nu̱p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Filipos, ya xi zʉcähe yø ja̱'i̱, bi ʉnje. Nu̱'mø ma̱ mäcähe p'ʉ ja ni̱ hni̱ni̱hʉ p'ʉya, ma̱hømbi ts'ʉcje. Pɛ Oja̱ bi ha̱cähe ra̱ ts'ɛdi ngue dá̱ xi'a̱he ra̱ hoga̱ 'da'yo hya̱.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Nu̱'mø ma̱ xi'a̱he ra̱ hya̱, hi̱ndá̱ homhme yø hya̱ ha di thä'a̱hʉ. Hi̱n tema̱ hya̱ dá̱ xi'a̱he ngue hi̱nda̱ gue'a̱. Hønt'a̱ te ra̱ hya̱ da̱ 'yøt'a̱hʉ ra̱ nho dá̱ ma̱ngähe.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Porque bá̱ huanngähe Oja̱ ngue bi färca̱he na̱ rá̱ hoga̱ 'da'yo hya̱. 'Nɛ̱ guehna̱ dí̱ mma̱ngähe na̱ya. Hi̱nna̱ ma̱ngähe na̱ ra̱ hya̱ na̱ ngue di̱ nu̱ ma̱nhogähe yø ja̱'i̱. Sinoque dí̱ nnegähe ngue Oja̱ da̱ nu̱ ma̱nhoje. Porque gue'a̱ ha̱spa̱ ra̱ güɛnda ma̱ n'yomfɛ̱ni̱gähe'a̱.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Ya guí pa̱hmʉ xa̱nho ngue hi̱ndá̱ xi'a̱he yø hya̱ ngue gdi honi̱ ha di t'ɛ̱ts'a̱hʉ. Da̱ gue'Oja̱ pa̱di̱ ngue hi̱nna̱ xi'a̱he ra̱ hya̱ para ngue da̱ zäp'ʉ ga̱ jʉc'a̱he ra̱ mɛ̱nyu̱.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Hi̱nna̱ ma̱ngähe ra̱ hya̱ ngue gdi̱ nne da̱ nu̱ ma̱nhogähe yø ja̱'i̱, ni̱ xi̱nga̱ gue'a̱hʉ, ni̱ xi̱nga̱ gue hmi̱'da yø ja̱'i̱. Hi̱ndí̱ ya̱ ma̱nzaqui ha nna̱ zo'a̱hʉ, ma̱da̱gue'a̱ ngue säpʉ ga̱ nya̱ ma̱nzaquigähe porque yø representantegähe ra̱ Cristo.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Hante ma̱hotho nna̱ zo'a̱hʉ, tengu̱tho øt'a̱ n'na ra̱ mamá 'mø di hotyø ba̱si̱, dá̱ ja'a̱hʉ p'ʉ.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Ma̱thoguitho da̱di̱ ma̱'a̱hʉ. Dá̱ negähe ngue hi̱nga̱ hønt'a̱ rá̱ hya̱ Oja̱ di̱ n'na'a̱hʉ, pɛts'i ngue xcá̱ ha̱hma̱ mmʉigähe ngue xcá̱ 'da'a̱hʉ. Porque mi̱ zä ma̱ mpa̱hmʉ, ja̱njua̱ni̱ ngue dá̱ ma̱'a̱hʉ.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, ¿ua hi̱nguí̱ mbɛ̱mhmʉ te ra̱ n'ʉ dá̱ sägähe p'ʉ ja ra̱ 'bɛfi? Mɛ̱nte ra̱ pa dá̱ xi'a̱he rá̱ hya̱ Oja̱, ra̱ pa ra̱ xu̱i̱ dá̱ mpɛcähe ngue da̱ ta̱ha̱ te dí sihe. Porque hi̱ndá̱ negähe ngue di toca'a̱hʉ ra̱ gasto.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Ya guí pa̱hmʉ, da̱ gue'Oja̱ pa̱di̱, ngue hi̱njonni̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ da̱ zä da̱ 'yɛ̱na̱ ngue hi̱nga̱ gue'a̱ te dá̱ n'yogähe. Hi̱n tema̱ hya̱ bi thi̱nngähe.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Xquet'a̱ ya guí pa̱hmʉ na̱ ra̱ hya̱ ya xtá̱ o'a̱hʉ n'yu̱, dá̱ ha̱tä ra̱ ts'ɛdi ni̱ mmʉi n'na ngu̱ n'na'a̱hʉ. Tengu̱tho di japyø ba̱si̱ n'na ra̱ papá 'mø i fädi, dá̱ ja'a̱hʉ p'ʉ.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Dá̱ xi'a̱hʉ ngue gui̱ n'yohʉ xa̱nho tengu̱tho nne Oja̱ ngue gdí̱ n'yohʉ. Porque Oja̱ bi zon'na̱hʉ ngue guí̱ n'yohʉ'ʉ to di̱ ma̱nda. 'Nɛ̱ guí pa̱hmʉ ngue gue'a̱ ta̱te'a̱.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Nu̱ya hi̱ndí̱ säya da̱di ja ma̱mma̱di̱gähe Oja̱ conná̱ ngue'a̱hʉ. Porque nu̱'mø ma̱ xi'a̱he ra̱ hya̱, hi̱nga̱ 'yɛ̱mhmʉ ngue rá̱ hya̱ ra̱ ja̱'i̱ gá̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ. Sinoque bi di̱nni̱ mmʉihʉ ngue ma̱jua̱ni̱ rá̱ hya̱ Oja̱. Conná̱ nguehna̱ ra̱ hya̱ guí ɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ, ya ma̱n'na ma̱n'na gní̱ n'yohʉ xa̱nho.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Ya gá̱ sähʉ ra̱ n'ʉ ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, ngue bi zʉ'a̱ ni̱ mmɛ̱ngu̱hʉ. Gá thohmʉ tengu̱tho bi thohyø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ tha̱nne Oja̱ p'ʉ ja ra̱ häi Judea. Porque nu̱'ʉ, xquet'a̱ bi zä ra̱ n'ʉ ngue bi zʉhyø mmi̱judíohʉ.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Nu̱'ʉ yø judío'ʉ p'ʉya, gue'ʉ bi hyo ma̱ Hmu̱hʉ ra̱ Jesús. Xquet'a̱ xa̱ hyopyø pønga̱hya̱ Oja̱ ma̱m'mɛt'o. 'Nɛ̱ nu̱ya 'bex hi̱nguí̱ nne hapʉ da̱ nu̱je. Nu̱'ʉ yø judío'ʉ, hi̱nguí̱ nnepe da̱ hnu̱ma̱nho Oja̱. Xquet'a̱ 'nɛ̱sɛ ya, hi̱ngui̱ nnu̱ ma̱nho gätho mi̱'da yø ja̱'i̱.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Porque nu̱'mø ma̱ xihme ngue hi̱nga̱ høndyø judío ja ngue di̱ nya̱nyø te, nu̱'ʉ yø judío'ʉ, bi hɛga̱he. Gue'a̱ ma̱n'na ni̱ du̱xra̱ ts'oqui'a̱ p'ʉya. Pɛ nu̱yá, nu̱na̱ Oja̱ ya xa̱ nzänni̱ ngue guehya da̱ thohra̱ castigo ya.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Ague ma̱ zi cu̱'a̱hʉ, nu̱'mø rá̱ ts'ʉtho xtá̱ ɛ̱cähe p'ʉ guí 'bʉhmʉ, ɛ̱mmɛ̱i̱ dá̱ bɛ̱n'a̱hʉ. Asta̱ gue'mø ya, za̱nt'a̱ dí̱ nne ga̱ nnu̱'a̱hʉ.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Nu̱gä drá̱ Pablo, n'na ndi̱ ngu̱ n'na ndi̱ dí sänni̱ ga̱ mmähme p'ʉ, pɛ ra̱ zithu̱ p'ʉya, di̱ nthi̱nt'i̱ ngue orca̱he.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Con n'na ra̱ pähä dí tømhmʉ ngue dá̱ ɛ̱p'ʉ ma̱ Hmu̱hʉ Jesucristo. Porque di̱ njaje mpähä ga̱ xihme ngue nu̱na̱ ra̱ hya̱ dá̱ xi'a̱hʉ, gá̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱hʉ xa̱ndønho.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Ja̱njua̱ni̱ ngue da̱di johyagähe conná̱ ngue'a̱hʉ.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.