Lucas 16

Tenango Otomi NT (OTN_WBT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ra̱ Jesús bi 'yɛ̱mbyø xädi: ―Mi̱ 'bʉ'a̱ n'na ra̱ mmɛ̱mmɛti ngue si n'na rá̱ hmi̱qui̱ di̱ ma̱ndabi̱ yø mɛfi. Nu̱na̱ ra̱ mmɛ̱mmɛti p'ʉya, bi sifi ngue di ʉnnba̱tho rá̱ mɛ̱nyu̱ na̱ rá̱ hmi̱qui̱.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Ra̱ mmɛ̱mmɛti p'ʉya, bi 'yɛ̱mbi̱: “Ague n'yø, ¿hanja na̱ ra̱ hya̱ dí øcä si'i̱? Da̱mi̱ däcra̱ güɛnda'a̱ ra̱ 'bɛfi guí øt'e, porque ya hi̱nni̱ mantho gui̱ ma̱ndagui̱ ma̱ hmi̱qui̱gä”, bi 'yɛ̱mbi̱.
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 A nu̱na̱ ra̱ hmi̱qui̱ di̱ ma̱nda yø mɛfi p'ʉya, i ɛ̱nsɛ: “¿Teni̱ 'bɛ'a̱ ga̱ øt'ä 'mø ya hi̱ndi̱ 'dacä ra̱ 'bɛfi ma̱ hmu̱ ya'mø? Nu̱gä ya hi̱ngui̱ sä ga̱ mpɛfi. Nu̱'mø ga̱ ha̱xra̱ limosna, dí pɛs'ma̱ sä.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 A nu̱yá, ya dí pa̱di̱ te ga̱ øtya para ngue ya di 'bʉi to bi 'dacra̱ ts'äya p'ʉ ja yø ngu̱ 'mø bi tha̱ga̱ ma̱ 'bɛfi”, i ɛ̱na̱.
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Bi̱ mʉdi bi zonhni̱ 'da mi̱'da'ʉ to tu̱prá̱ hmu̱ p'ʉya. Nu̱na̱ rá̱ mʉdi bi zonhni̱, bi 'yɛ̱mbi̱: “¿Hangu̱ guí tu̱hma̱ hmu̱gä?”
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Ra̱ n'yohʉ p'ʉya bi 'yɛ̱na̱: “Dí tu̱pa̱ n'na ciento barre ra̱ aceite”. Nu̱na̱ ra̱ hmi̱qui̱ p'ʉya bi 'yɛ̱mbi̱: “Ja ua ra̱ sʉcua̱ n'youi ni̱ güɛnda 'mø. Pɛ da̱mi̱ mi̱ ya, gui 'yør'ma̱n'na, gui cuati ngue yote ma̱'dɛt'a barre guí̱ ndu̱pa̱te”, bi 'yɛ̱mbi̱.
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 M'mɛfa p'ʉya, bi 'yän ma̱n'na nc'ɛ̱i̱, bi 'yɛ̱mbi̱: “Xi'i, ¿hangu̱ guí tu̱hma̱ hmu̱gä?” Bi 'yɛ̱n'a̱ ts'o p'ʉya: “N'na ciento t'ɛni̱ ra̱ trigo”. Bi 'yɛ̱mbʉya: “Ja ua ra̱ sʉcua̱ n'youi ni̱ güɛnda 'mø. Pɛ da̱mi̱ 'yør'ma̱n'na ya, ngue høndi goho 'däte t'ɛni̱ gui cuati ngue guí̱ ndu̱pa̱te”, bi 'yɛ̱mbi̱.
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 Nu̱'a̱ ra̱ hmu̱, i ɛ̱spa̱'a̱ ra̱ ts'omɛfi ngue pa̱di̱ ha di japi da̱ hyätyø amigo. Yø ja̱'i̱ 'bʉ'a̱ nxi̱mhäi ja̱njua̱ni̱ ga̱ mba̱di̱ ha di hyätyø amigo, a nu̱ yø ja̱'i̱ ngue yø 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ hi̱ngui̱ njap'ʉ'ʉ.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 Nu̱gä dí xi'a̱hʉ, da̱mi̱ usahʉ ra̱ mɛ̱nyu̱ nu̱'a̱ di usa yø ts'oc'ɛ̱i̱ ua ja ra̱ xi̱mhäi ngue gdí hyonni̱ amigohʉ. A nu̱'mø gá̱ hyä'ni̱ mɛ̱nyu̱hʉ p'ʉya, ya di 'bʉi to di 'da'a̱hʉ ra̱ ts'äya p'ʉ ha gui̱ m'mʉhmʉ para za̱ntho.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Nu̱'a̱ da̱ bømma̱nho, ma̱da̱gue'a̱ ts'ʉtho da̱ ma ma̱fäti, ma̱n'natho da̱ bømma̱nho 'mø da̱ ma ma̱fäti xa̱ngu̱. A nu̱'a̱ hi̱nda̱ bømma̱nho, 'nɛ̱ ts'ʉtho da̱ ma ma̱fäti, ma̱ xtá̱ngu̱ da̱ ma ma̱fäti, pɛ hi̱nda̱ bømma̱nho.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Xi'mø hi̱ngui̱ pømma̱nhohʉ 'mø ma̱fäti'a̱hʉ ra̱ mɛ̱nyu̱ ja ua ja ra̱ xi̱mhäi, ¿te'o guí ɛ̱na̱ di fät'a̱hʉ'a̱ ma̱jua̱ni̱ ngue xa̱nho 'mø?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Xi'mø ngue hi̱ngui̱ pømma̱nhohʉ 'mø ma̱fäti'a̱hʉ ra̱ mɛ̱nyu̱ ndan'yo to rá̱ mmɛti, ¿te'o guí ɛ̱na̱ di 'da'a̱hʉ'a̱ ja ngue da̱ zo ni̱ 'yɛhʉ 'mø?
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Hi̱nga̱ n'na ra̱ hmi̱qui̱ da̱ zä ngue yoho yø hmu̱ di̱ m'mʉi. A nu̱'mø ngue yoho yø hmu̱ di̱ m'mʉi, n'na'a̱ di̱ ma̱di̱, n'na'a̱ hi̱ndi̱ ma̱di̱. N'na rá̱ hmu̱ da̱ 'yørpe te di̱ ma̱nda, ma̱n'na rá̱ hmu̱ hi̱nda̱ 'yørpe te di̱ ma̱nda. Gui̱ njathʉ p'ʉya, hi̱ngui̱ sä ngue mbø yoho p'ʉ di̱ ma ni̱ mmʉihʉ. Di̱ ma ni̱ mmʉihʉ Oja̱, xi̱ndi̱ ma ni̱ mmʉihʉ ra̱ mɛ̱nyu̱.
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Nu̱'ʉ yø fariseo, ngue høndra̱ mɛ̱nyu̱ nne, gä bi 'yøxtho na̱ ra̱ hya̱ mma̱nna̱ Jesús. Pɛ thentho'a̱ te øde hma̱.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 Ra̱ Jesús bi 'yɛ̱mbi̱: ―A nu̱yá, gui härpa̱hʉ yø dä yø ja̱'i̱, porque xøgue ɛ̱na̱ ma̱jua̱ni̱ ngue gyø hoja̱'i̱hʉ p'ʉ gui̱ nɛ̱qui̱. Pɛ nu̱na̱ Oja̱ hi̱nda̱ zä gui hyäthʉ na̱, i pa̱di̱ te ja mbo ni̱ mmʉihʉ na̱. Porque nu̱'a̱ ngue yø ja̱'i̱tho nnu̱ ma̱nho te øt'e, hi̱nga̱ gue'a̱ nnu̱ ma̱nho Oja̱'a̱.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 Nu̱'ʉ yø pa bá̱ m'mʉhra̱ Xuua, ya mi̱ hma̱nna̱ ley bi 'yotra̱ Moisés, ya mi̱ hma̱n'a̱ te ra̱ hya̱ bi̱ nxännba̱te yø pønga̱hya̱ Oja̱. Asta̱ gue'ʉ yø pa'ʉ ya, i sihra̱ hoga̱ 'da'yo hya̱ yø ja̱'i̱ ha di zo rá̱ 'yɛ Oja̱. Gätho yø ja̱'i̱ di ja ndu̱mmʉi ngue da̱ zo rá̱ 'yɛ Oja̱.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 Pɛ ma̱n'na hi̱ngui̱ hɛ̱nni̱ ngue da̱ guahra̱ c'ama̱hɛ̱ts'i̱ 'nɛ̱hra̱ häi, hi̱nda̱ gue'a̱ ngue da̱ t'ɛ̱mbi̱ hi̱ngui̱ ja ts'ɛdi'a̱ te nt'ot'i p'ʉ ja rá̱ ley Oja̱, ma̱da̱gue'a̱ ts'ʉtho.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 Nu̱'ʉ yø n'yohʉ di̱ nxu̱mmi̱ yø xisu, nu̱'mø hømbi̱ ntha̱tra̱ n'yohʉ, da̱ mɛ ma̱n'na ra̱ xisu, ya ra̱ ts'oqui øtra̱ n'yohʉ. Nu̱'mø bi̱ ntha̱tra̱ xisu bi t'ɛi, ya ra̱ ts'oqui øt'ui ra̱ n'yohʉ bi̱ mɛ.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 Mi̱ 'bʉ'a̱ n'na ra̱ n'yohʉ ngue ra̱ mmɛ̱mmɛti. Mi̱ he yø u̱lu ta̱te xa̱nho. N'na pa ngu̱ n'na pa, ɛ̱ntho øt'a̱ngo ngue di yoxni̱ p'ʉ si̱hmɛ̱.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Xquet'a̱ mi̱ 'bʉ'a̱ n'na ra̱ hyoya ni̱ hu̱ ngue ra̱ Lázaro. Xi guahyø sa̱si̱ na̱ ra̱ Lázaro, hu̱p'ʉ ja rá̱ goxthi ra̱ mmɛ̱mmɛti.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Nu̱na̱ ra̱ hyoya na̱, i̱ nnehma̱ da̱ zi'ʉ yø xɛmhmɛ̱ täp'ʉ ja rá̱ mɛ̱xa ra̱ mmɛ̱mmɛti, pɛ hi̱ndi̱ u̱nni̱. Nu̱'mø bi thop'ʉ yø fo'yo, tespa̱bi̱ yø sa̱si̱.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 Pɛ bi zønna̱ pa bi du̱ na̱ ra̱ Lázaro. Yø anxɛ Oja̱ p'ʉya, bi zixpʉ 'bʉhra̱ Abraham. Xquet'a̱ bi du̱ ra̱ mmɛ̱mmɛti p'ʉya, bá̱ t'ägui.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Nu̱p'ʉ ja ra̱ ni̱du̱ sä ra̱ n'ʉ p'ʉya, bi̱ nhanni̱, bi hyannbʉ yap'ʉtho p'ʉya, ngue bí 'bʉp'ʉ ra̱ Abraham, 'dap'ʉ 'bʉhmi̱ ra̱ Lázaro.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Ra̱ mmɛ̱mmɛti bi 'yɛ̱na̱: “Ague ma̱ papá'i Abraham, da̱mi̱ huɛ̱ga̱gui̱. Bá̱ pɛnhna̱ Lázaro di po rá̱ saha conna̱ dehe. Da̱ ɛ̱hɛ̱ di pogba̱gui̱ ma̱ ja̱ni̱. Porque dí sägä ra̱ n'ʉ ua ja yø sibi”, bi 'yɛ̱na̱.
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Ra̱ Abraham bi 'yɛ̱mbi̱: “Ague ts'ʉnt'ʉ'i, da̱mi̱ bɛ̱ni̱ ngue gá̱ m'mʉmma̱nho mɛ̱nte ra̱ pa gá̱ m'mʉi. A nu̱na̱ ra̱ Lázaro bi zä ra̱ n'ʉ na̱. A nu̱yá, go 'bʉmma̱ pähä ua na̱ya, go guí sä ra̱ n'ʉ ya.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 I ja ma̱n'na ra̱ hya̱ ya. Xa̱ndønhɛ̱ ua hapʉ nná̱ nhyacjʉ. Ja̱na̱ngue nu̱ to da̱ ne di̱ map'ʉ, hi̱nda̱ zä da̱ thogui. A nu̱'ʉ ni̱ gop'ʉ, hi̱nda̱ zä dí 'yɛ̱cua'ʉ”.
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 Bi 'yɛ̱nna̱ mmɛ̱mmɛti p'ʉya: “Pɛ dí ä'i ra̱ ma̱te ma̱ papá'i Abraham, ngue gui pɛnhna̱ Lázaro p'ʉ ja rá̱ ngu̱ ma̱ papágä.
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 Porque 'bʉp'ʉ mi̱cʉt'a ma̱ n'yohʉ. Da̱ zä da̱ xifi te dí thocä ua, n'namhma̱ hi̱nda̱ ɛ̱cua ha dí sägä ra̱ n'ʉ 'mø bi du̱'ʉ”.
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 Ra̱ Abraham bi 'yɛ̱mbi̱: “Nu̱ya guí̱ mma̱, da̱ zä di xä'ʉ yø hya̱ bi 'yotra̱ Moisés, da̱ gue'ʉ bi 'yotyø pønga̱hya̱ Oja̱. Da̱ 'yørpa̱ ma̱su̱'a̱ ra̱ hya̱ hma̱mp'ʉ”.
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Ɛ̱nna̱ mmɛ̱mmɛti p'ʉya: “a̱há̱ ma̱ papá'i Abraham, gue'a̱ guí̱ mma̱. Pɛ nu̱'mø da̱ ma n'na ra̱ ánima da̱ xifi te ja ua, da̱ hyɛp'ʉ ra̱ nts'o ga̱ 'yo'ʉ”.
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Ra̱ Abraham bi 'yɛ̱mbi̱: “Nu̱'mø hi̱ngui̱ t'ɛ̱c'ɛ̱i̱'a̱ te ra̱ hya̱ bi 'yotra̱ Moisés 'nɛ̱'a̱ te bi 'yotyø pønga̱hya̱ Oja̱, ma̱da̱gue'a̱ di bɛ̱nna̱te n'na ra̱ ánima da̱ ma da̱ nya̱ui, xquet'a̱ ngu̱tho hi̱nda̱ 'yɛ̱c'ɛ̱i̱ ra̱ hya̱ da̱ sifi”.
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.