Atos 27
Tenango Otomi NT (OTN_WBT) vs VC
1 Mi̱ zä bi ts'änni̱ ngue da̱ 'bɛnngähe p'ʉya, gdá̱ mähme p'ʉ ja ra̱ häi Italia. Nu̱na̱ ra̱ Pablo, da̱ guehmi̱'da yø ofädi, bi̱ ndäpa̱ n'na ra̱ capita ni̱ hu̱ ngue ra̱ Julio ngue da̱ zits'i. Nu̱na̱ ra̱ Julio, yø n'yohʉ'ʉ yø federal ni̱ hu̱ ngue ra̱ Augusto.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Dá̱ ohe ra̱ barco bi̱ nɛ̱xpʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Adramitio, i̱ mpa p'ʉ ja ra̱ nnenga̱ ja̱the ngue ra̱ häi Asia. 'Da dá̱ mäcähe ra̱ Aristarco nu̱na̱ ra̱ mmɛ̱ngu̱ Tesalónica ja ra̱ häi Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Mi̱ hyaxpʉya, dá̱ søngähe p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Sidón. Nu̱na̱ ra̱ Julio, ɛ̱mmɛ̱i̱ di̱ n'yørpa̱ui ma̱su̱ ra̱ Pablo na̱. Ja̱na̱ngue bi u̱nna̱ nt'ɛ̱di̱ bi̱ ma bá̱ nu̱ yø amigo p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ bi zøni̱. Nu̱'ʉ yø amigo ra̱ Pablo bi 'yørpa̱bi̱ ma̱su̱, bi̱ mäts'i.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Ma̱ pøngähe p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Sidón, da̱ni̱ nthocähe p'ʉ ja ra̱ häi Chipre nu̱na̱ ja mbo ra̱ ja̱the. Pɛ nga̱ha̱ i go 'mø ma̱ thocähe p'ʉ ha ja na̱.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Dá̱ 'dangähe ra̱ ja̱the, da̱ni̱ mpäcähe p'ʉ ja ra̱ nnenga̱ ja̱the ngue ra̱ häi Cilicia 'nɛ̱hra̱ häi Panfilia. Dá̱ søngähe p'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Mira, gue'a̱ n'na ra̱ da̱ni̱hni̱ jap'ʉ ja ra̱ häi Licia'a̱.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Nu̱na̱ ra̱ capita p'ʉya, ja bi di̱mp'ʉ n'na ra̱ barco bí nɛ̱xpʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Alejandría, ma̱ni̱ map'ʉ ja ra̱ häi Italia. Ja dá̱ ogähe p'ʉ ra̱ barco p'ʉya ngue dá̱ thohme p'ʉ nná̱ mähme.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Bi̱ ma njammi̱ pa ngue njana̱te ga̱ 'yo ra̱ barco. Xa̱ndøn hɛ̱nni̱tho ha dá̱ thocähe p'ʉ ja ra̱ ja̱the handra̱ hni̱ni̱ Gnido. Pɛ comma̱ tobe di cosca̱he ra̱ nda̱hi̱ p'ʉya, da̱ni̱ nthocähe p'ʉ handra̱ häi Salmón. Dá̱ nthɛts'ähe ra̱ häi ja ma̱de ra̱ ja̱the ni̱ hu̱ ngue ra̱ Creta p'ʉya.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Xa̱ndøn hɛ̱nni̱tho ha dá̱ thogähe p'ʉ ja rá̱ nnengui̱'a̱ ra̱ häi'a̱. Sär'mø ma̱ søngähe p'ʉ ja n'na ra̱ xɛqui säya yø barco ni̱ hu̱ ngue ra̱ Buenos Puertos. Ya xma̱ nguerpʉtho ja ra̱ hni̱ni̱ Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Pɛ ya xa̱ngu̱ yø pa xi̱ m'mɛ p'ʉya. Ya nts'u̱tho ngue to di̱ n'yop'ʉ ja ra̱ ja̱the, porque ya tihi bá̱ cuatyø pa ngue ra̱ sɛ'ye. Ra̱ Pablo p'ʉya, tobe ximhma̱'ʉ to di 'yonna̱ barco,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 bi 'yɛ̱mbi̱: ―Ague n'yø'a̱hʉ, ɛ̱na̱ gue nts'u̱tho ga̱ thohmʉ ya. Porque di̱ m'mɛhra̱ barco 'nɛ̱ di̱ m'mɛhyø 'bɛni̱, asta̱ 'nɛ̱cjʉ ga̱ tu̱hʉ ―bi 'yɛ̱mbi̱.
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Pɛ hi̱mbi̱ 'yørpa̱tho ma̱su̱ ra̱ capita'a̱ te mma̱nna̱ Pablo, sinoque go bi 'yɛ̱c'ɛ̱i̱tho te mma̱n'a̱ to di 'yonna̱ barco, 'nɛ̱'a̱ ra̱ mmädi ngue ra̱ barco.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Di̱ n'yɛ̱mbi̱ ngue nu̱'a̱ rá̱ ts'äya ra̱ barco jap'ʉ bi ui̱ts'i̱, hi̱ngui̱ ho ngue ja da̱ thop'ʉ ra̱ sɛ'ye. 'Da'igu̱ bi̱ ma̱mp'ʉya ngue bi thogui. Di̱ n'yɛ̱mbi̱ ngue xa̱mhma̱tho da̱ zä da̱ zømp'ʉ ja ra̱ hni̱ni̱ Fenice ngue ja xta̱ thop'ʉ ra̱ sɛ'ye. Gue'a̱ n'na rá̱ ts'äya yø barco jap'ʉ ja ra̱ häi Creta'a̱. I ɛ̱t'i̱nde ra̱ dehe ra̱ häi, ni̱ nja ra̱ häi norte 'nɛ̱ ni̱ nja ra̱ häi sur.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Bi̱ mʉdi bi̱ n'yo ra̱ huinna̱ nda̱hi̱ ni̱ 'yɛ̱'a̱ sur. Bi 'yɛ̱mp'ʉya ngue da̱ zä da̱ thogui. Dá̱ thocähe p'ʉya, dá̱ tɛnhne ra̱ nnenga̱ ja̱the ngue ra̱ häi Creta.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Hi̱mma̱ ya'atho p'ʉya, bi̱ nthɛui n'na ra̱ ndønthi̱ ra̱ barco. Gui hu̱tyø ja̱'i̱ na̱ ra̱ nda̱hi̱ ngue ra̱ Noreste.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Bi gʉtra̱ barco ra̱ nda̱hi̱ p'ʉya, ya hi̱ngui̱ hät'i da̱ hyɛgui. Dá̱ thøjpa̱he ra̱ 'yu̱ ngue bi̱ nønnbʉya.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Da̱ni̱ nthogähe p'ʉ ja rá̱ xʉtha n'na ra̱ zit'ʉ häi ja ma̱de ra̱ ja̱the, ni̱ hu̱ ngue ra̱ Clauda. Ya hi̱nts'ɛ hmi̱su̱ 'yo ra̱ nda̱hi̱'a̱ ra̱ xɛqui'a̱. Dá̱ ne dá̱ cʉt'ähe mbo ra̱ da̱barco n'na ra̱ t'ʉbarco ma̱mbá̱ gʉt'i, pɛ xa̱nhɛ̱nni̱tho i yʉt'a̱mbo.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Nu̱'mø ma̱ cʉt'ähe mbo'a̱ p'ʉya, bi 'bännba̱bi̱ yø ntha̱hi̱ ra̱ da̱barco p'ʉya ngue ts'u̱pi̱ di̱ nxʉhyø xithɛ. I su̱ ngue xta̱ni̱ mpa p'ʉ ja yø 'bomu̱dehe ni̱ hu̱ ngue ra̱ Sirte. Ja̱na̱ngue bi ga̱jpa̱bi̱ ra̱ u̱lu nu̱'a̱ ɛnna̱ nda̱hi̱ p'ʉya. Bi japi ngue bi̱ nønhna̱ nda̱hi̱ ra̱ barco.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Mi̱ hyaxpʉya, tobe nts'ɛdi 'yodra̱ nda̱hi̱. Bi thørbʉ ja ra̱ ja̱the yø 'bɛni̱ ra̱ barco p'ʉya.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Rá̱ hyu̱ pa p'ʉya, dá̱ høt'ähe p'ʉ ja ra̱ ja̱the yø cosa mi̱ ja mbo ra̱ barco.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Bi̱ ma njammi̱ pa ngue hi̱ndá̱ nu̱he ra̱ hyadi, ni̱ xi̱ngyø sø xcá̱ nu̱he ngue ra̱ xu̱i̱. Høndra̱ nda̱te nda̱hi̱ fɛxca̱he. Ya dí ɛ̱na̱ ngue hi̱nxca̱ ponje.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Bi̱ ma njammi̱ pa ngue hi̱ndá̱ nsi̱hmɛ̱he. Bi̱ m'mä i̱nde ra̱ Pablo p'ʉya, bi 'yɛ̱mbyø ja̱'i̱: ―Ague n'yø'a̱hʉ, nu̱'mø xqui 'yørpa̱hʉ ma̱su̱'a̱ ra̱ hya̱ dá̱ ma̱ngä ngue hi̱n xca̱bá̱ pømhmʉ p'ʉ Creta, hi̱nxti̱ nts'onna̱ barco ja ua 'mø, 'nɛ̱ hi̱nxti̱ m'mɛhyø 'bɛni̱ 'mø.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Pɛ nu̱yá, 'yo tu̱ ni̱ mmʉihʉ ya. Hi̱njonda̱ du̱, hi̱nda̱ høndra̱ barco di̱ m'mɛdi.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Porque dí ogä rá̱ 'yɛ Oja̱, 'nɛ̱ dí ørpa̱ rá̱ 'bɛfi. Xtá̱ nu̱gä n'na ra̱ anxɛ 'mø ma̱nxu̱i̱ ngue rá̱ m'mɛnhni̱ Oja̱.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Xa̱ 'yɛ̱ngä ra̱ anxɛ: “'Yo guí su̱ ague Pablo. Jatho gui sømp'ʉ 'bʉhra̱ da̱st'abi Roma. Conná̱ ngue'e da̱ ya̱n'Oja̱ ya yø ja̱'i̱ guí̱ n'youi ua ja ra̱ barco ngue hi̱nda̱ du̱”, xa̱ 'yɛ̱ngui̱.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ja̱na̱ngue nu̱ya n'yø'a̱hʉ, 'yo di tu̱ ni̱ mmʉihʉ ya, porque nu̱gä da̱di seguragä ngue nu̱'a̱ ra̱ hya̱ xa̱ xicä rá̱ anxɛ Oja̱, di̱ nja'a̱.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Pɛ nu̱yá, jatho ngue ga̱ thɛhʉ n'na ra̱ häi ja ma̱de ra̱ ja̱the ya.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Mi̱ dähra̱ nde'a̱ rá̱ 'dɛ'ma̱ goho ma̱ pa p'ʉya, dá̱ thocähe p'ʉ ja ra̱ ja̱the ni̱ hu̱ ngue ra̱ Adria. Ni̱ 'yɛnje ua, ni̱ 'yɛnje nʉ ra̱ nda̱hi̱. Nu̱'mø mi̱ zo ma̱de ra̱ xu̱i̱ p'ʉya, nu̱'ʉ di 'yonna̱ barco bi̱ mmɛ̱ya ngue ya ni̱ ma di̱ nthɛui ra̱ häi.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Bi 'yɛni̱ hangu̱ ga̱nhɛ̱ ra̱ dehe p'ʉya, 'däte ma̱'dɛ'ma̱ 'dato metro bi zʉdi. Dá̱ n'yogähe mi̱ts'ʉ p'ʉya, ma̱hømbi̱ 'yɛni̱ hangu̱ ga̱nhɛ̱ ra̱ dehe. Ya ma̱mi̱ 'däte ma̱yoto metrotho bi zʉdi.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Dí su̱he p'ʉya, ngue di̱ nthɛui ra̱ barco yø do ja mbo ra̱ ja̱the. Bi 'yɛmmi̱ goho yø xone t'ɛgui p'ʉ ja rá̱ xʉtha ra̱ barco p'ʉya ngue bi za̱mmi̱. Dí xønhne ngue da̱ hyats'i.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Nu̱'ʉ ma̱di 'yonna̱ barco p'ʉya, bi zänni̱ ngue xtá̱ 'dagui. Bi ca̱'mra̱ t'ʉbarco p'ʉ ja rá̱ ya̱ ra̱ da̱barco. I hätyø ja̱'i̱, ɛ̱mbi̱ ngue da̱ 'yɛmmi̱ mi̱'da yø xone t'ɛgui p'ʉ ja rá̱ ya̱ ra̱ barco ngue da̱ za̱mmi̱ xa̱nho.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Pɛ ra̱ Pablo bi 'yɛ̱mbra̱ capita co 'nɛ̱'ʉ yø soldado: ―Nu̱'mø ngue hi̱ndi̱ m'mʉcua ja ra̱ barco yʉ yø n'yohʉ di 'yonna̱ barco, hi̱ngui̱ ponjʉ 'mø ―bi 'yɛ̱mbi̱.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nu̱'ʉ yø soldado p'ʉya, bi hyɛjpa̱ yø ntha̱hi̱ ma̱ni̱ nzʉhra̱ t'ʉbarco, bi hyørbʉ ja ra̱ ja̱the.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Mi̱ nɛca̱häi p'ʉya, bi xihyø ja̱'i̱ ra̱ Pablo ngue gä di̱ nsi̱hmɛ̱. Bi 'yɛ̱mbi̱: ―Ya rá̱ 'dɛ'ma̱ goho ma̱ pa ya ngue hi̱njongui̱ si̱hmɛ̱, 'nɛ̱ hi̱njongui̱ a̱ha̱.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Dí äcä ra̱ ma̱te ya ngue gui̱ nsi̱hmɛ̱hʉ, n'namhma̱ guí hya̱hʉ ra̱ ts'ɛdi. Ya hi̱njonda̱ du̱ ya, ni̱ xi̱nga̱ n'na ni̱ xta̱hʉ di̱ m'mɛdi.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Mi̱ ma̱nna̱ Pablo na̱ ra̱ hya̱ na̱ p'ʉya, bi̱ macrá̱ 'yɛ ngue bi hya̱cra̱ hmɛ̱. Yø hmi̱ yø dä yø ja̱'i̱ p'ʉ bi ja ma̱mma̱di̱ Oja̱. Bi xɛjpʉya ngue bi̱ mʉdi bi̱ nsi̱hmɛ̱.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 M'mɛfa p'ʉya, gä bi hyu̱ yø mmʉi yø ja̱'i̱. Ja̱na̱ngue bi̱ nsi̱hmɛ̱.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Nu̱'a̱ ga̱ngu̱'ʉ mi̱ op'ʉ ja ra̱ barco p'ʉya, mi̱ juadi comma̱ yo ciento 'nɛ̱ hya̱te ma̱'dɛ'ma̱ 'dato ma̱'yohʉ.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Mi̱ juate ra̱ ts'i̱hmɛ̱ yø ja̱'i̱ p'ʉya, bi hyøtra̱ trigo p'ʉ ja ra̱ ja̱the, i̱ nnepe ngue hi̱ndi̱ hyʉ ra̱ barco.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Nu̱'mø mi̱ hyats'i xa̱nho p'ʉya, nu̱'ʉ ma̱di 'yonna̱ barco hi̱ngui̱ pa̱di̱ tema̱ häi handi̱. Mi̱ hyanda̱ n'na ra̱ 'yɛthe ngue gä ra̱ 'bomu̱dehe p'ʉya. Bi zänni̱ ngue ja xtí cʉrpʉ ra̱ barco.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Bi hyɛjpa̱bi̱ yø ntha̱hi̱ ma̱mbi thɛ yø xone t'ɛgui p'ʉya, bi zop'ʉ ja ra̱ ja̱the'ʉ. Bi 'yannba̱ ra̱ palanca gá̱ 'yo ra̱ barco p'ʉya. Bi ga̱spa̱bi̱ ra̱ u̱lu p'ʉ ja ra̱ za 'bäp'ʉ ja rá̱ ya̱ ra̱ barco, i̱ nnepe ngue da̱ nønhna̱ nda̱hi̱. Ra̱ barco p'ʉya, bi guarbʉ ja ra̱ nenthe.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 I̱ mpa p'ʉ di̱ nthɛ yø ts'ɛdi yø dehe p'ʉya. Bi̱ ndʉp'ʉ ja yø 'bomu̱dehe ra̱ barco, ya hi̱ngui̱ sä di 'ya̱ni̱. Bi 'uahrá̱ xʉtha ra̱ barco p'ʉya ngue ɛ̱mmɛ̱i̱ tønhyø fʉnthe.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Yø soldado p'ʉya bi̱ ne xta̱ hyo yø ofädi, porque su̱pi̱ xtí̱ nxaha ngue da̱ 'dagui.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Pɛ nu̱na̱ ra̱ capita bi̱ nepe ngue da̱ bongra̱ Pablo, hi̱mbi̱ japyø soldado xtá̱ hyo yø ofädi. Sinoque bi 'bɛpyø ja̱'i̱ ngue nu̱'ʉ pa̱hra̱ nxaha, di̱ nhyørbʉ ja ra̱ dehe, da̱ zøn'a̱ nenthe.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Nu̱'ʉ hi̱ngui̱ pa̱hra̱ nxaha p'ʉya, da̱ gʉxyø xɛca̱ xithɛ jap'ʉ ja ra̱ barco ngue di 'yoxma̱ xøts'e ra̱ dehe, ogue te ma̱n'na ma̱cosa jap'ʉ ja ra̱ barco, da̱ hya̱ts'i̱ ngue di̱ nxaha, da̱ zøn'a̱ nenthe. Gue'a̱ bi̱ nja'a̱ p'ʉya, ya hi̱njombi̱ du̱.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.