Atos 16

Ra ʼdaʼyonhogui nangue ma Hmuhʉ ra Jesucristo (OTMNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nu ra Pablo nɛ ra Silas bi mba bʉ ra hnini Derbe nɛpʉ Listra. Nɛ bin tįmhbʉ bʉ n'da ra 'yɛ̨c'yɛi, ra Timoteo na. Nu rá mbe ra judío, nɛ ra 'yɛ̨c'yɛi a, pɛ nu rá ta, ra mɛngu bʉ Grecia a.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Nu yʉ 'yɛ̨c'yɛi bʉ Listra nɛpʉ Iconio bi mamanho nangue ra Timoteo.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Nɛ nu ra Pablo bi nde din 'youi a, janangue'a bi hyɛcpa rá xifani, gue hin di ʉ't' yʉ́ mbʉi yʉ judío. Nguetho gätho yʉ judío 'bʉpʉ i pądi ngue rá ta ra mɛngu bʉ Grecia a.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Nɛ gätho yʉ hnini bʉ bi thogui bi xih yʉ 'yɛ̨c'yɛi da 'yøt'e 'bɛ'a bi man ra Jacobo nɛ yʉ́ 'bäihʉ ra Cristo nɛ yʉ́ ngʉrpi yʉ 'yɛ̨c'yɛi bʉ Jerusalén, ngue 'bɛ'a xʉn ho da 'yøt'ʉ hing yʉ judío.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Nɛ gätho yʉ 'yɛ̨c'yɛi bi thoctatho bin te yʉ́ mbʉi nangue 'bɛ'a bi 'yɛ̨c'yɛi. Nɛ mpa 'bʉ mpa 'bʉ man'da i hux'a ná ngu yʉ 'yɛ̨c'yɛi.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Nu'ʉ bi thocpʉ ra häi Frigia nɛpʉ ra häi Galacia bʉya, nguetho him bi jap'a rá Hogandąhi Oją xtá man ram hma bʉ ra häi Asia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Nu'bʉ mi zøm bʉ ra häi Misia ɛ̨na xtá mba bʉ ra häi Bitinia, pɛ nu rá Hogandąhi Oją xínga guepʉ bi japi da mba bʉ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Bi thorpʉ ja ra häi Misia bʉya, bi mba bʉ ra hnini Troas bʉ ndendeją.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Nɛ nubʉya nu ra Pablo bi nu n'da ran t'uti 'bʉ mín xui, tengu'bʉ ra t'į, ɛ̨na gue'bʉ n'da ran 'yohʉ ra mɛngu Macedonia mí 'bäpʉ ja rá hmi, nɛ bi 'yɛ̨mbi: “Ba ɛ̨cua ja ra häi Macedonia nɛ gui zɛje ts'ʉ,” bi 'yɛ̨na.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Nɛ nugä dra Lucas, dí o't'ä ra søcuą i ja ua, dín nde ga mbähmbe bʉ ra Pablo. Nɛ nangue'a bi t'ut'a ra Pablo, janangue'a 'bex dán sähe ga mbähmbe bʉ ja ra häi Macedonia, nguetho dá hąxhe njuąni ngue'a Oją bi zoncähe bʉ, in ndeje ga mamhbe bʉ ran ho ma'da'yo dí yąnjʉ a.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Nu'bʉ má pømhbe bʉ Troas dá huhe n'da ra barco nɛ njuąntho dá uɛ̨nthe bʉ ja ra t'ʉhäi Samotracia gue i jabʉ made ra deją. Nu'bʉ mi hyats'i dá thohmbe bʉ Neápolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Dá nɛxhe bʉ Neápolis bʉya nɛ dá sømhbe bʉ ra dąhnini Filipos, rán guat'i ra häi Roma. Nu ra hnini Filipos man'da ja rá ts'ɛdi xinda gue mi'da yʉ hnini bʉ ra häi Macedonia. Nɛ dám 'bʉhmbe bʉ 'da yʉ pa.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Nɛ nu'bʉ ra pa ran säya dá pømhbe bʉ ja ra hnini, dá mbähmbe bʉ ja ra ndendąthe guepʉ ząnt'a min yąhʉ Oją yʉ ją'i. Nɛ dá huhmbe bʉ, dá xihmbe rám Hman Oją ʉ yʉ xisu ngue madím pɛti bʉ.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Nɛ nu n'da ra xisu í Lidia ra mɛngu bʉ Tiatira, bi 'yøde 'bɛ'a dá mamhbe. Nu'a ra Lidia ra mbä'bø't'e na, i pä ra 'bø't'e xʉn jʉpoi ngue xʉn ho. Nu'a i ɛ̨c'yɛi nɛ mi numansu Oją, janangue'a bi xocua rá mbʉi da 'yøde xʉn ho 'bɛ'a bi man'a ra Pablo.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Nu ra Lidia bin xixyą bʉya nɛ gätho 'bʉpʉ rá ngu. M'bɛjua bi xicähe:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 N'da ra pa nu'bʉ má mbähmbe bʉ ząi bi yąhʉ Oją yʉ ją'i, dán c'athe n'da ra hmute ra 'yɛ̨hɛ. Nu'a man ra 'yøde nangue ra zįthu min 'youi, nɛ mí tąha xʉn ngu ra mbɛti di un'dʉ yʉ́ hmu.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nu'a ra hmute mi tɛn'na ra Pablo nɛcähe. Bi mbafi bi 'yɛ̨na:
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nɛ xʉn ngu yʉ pa ngubʉ mi øt' ra hmute. Madí xømbʉi ra Pablo nɛ bi xi'a ra zįthu min 'youi ra hmute:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Nu'bʉ mí pąh yʉ́ hmu ra hmute gue him man zä da dąp rán zäbi, bi bɛnt'a ra Pablo nɛ ra Silas, nɛ bi zixpʉ ja ra täi guepʉ 'bʉh yʉ zɛ'mi.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Nɛ nu'bʉ mi dä bʉ 'bʉh yʉ zɛ'mi, bi 'yɛ̨n'ʉ:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Nɛ i man yʉn t'øt'e gue hingui sä ga øthʉ, nguetho nujʉ dyʉ romanohʉ. Nɛ hin'yʉ man t'ɛ̨di ga øthʉ a i xijʉ, sä bi 'yɛ̨n'ʉ yʉ yąpate.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Nɛ bi munts' yʉ ją'i ngue nde da zʉ'ʉ. Nu yʉ zɛ'mi bʉya, bi manda da 'bøcua yʉ́ pahni, da mba m'bɛi ra Pablo nɛ ra Silas.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Nɛ nu'bʉ mi juadi ngue ɛ̨mmɛ xí 'bɛi, bi mba njot'i bʉ ja ra fädi. Nɛ bi sih ra mbängoxthi da mbädi xʉn ho.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Nu'bʉ min t'un ran t'ɛ̨di ra mbädi bi zixpʉ man'da mbo. Nɛ bi zɛmba yʉ́ gua bʉ ja ra fädiza.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Nu'bʉ mi zøm made ra xui bʉya, nu ra Pablo nɛ ra Silas min yąhʉ Oją nɛ bin tuh yʉ́ thuhu Oją. Nɛ gätho mi'da yʉ ofädi mi øde.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Nɛ 'dahmantho 'bʉ mi mbʉdi bin ja n'da ra 'yąnhäi, gue'bʉ go mi guhni yʉ́ guangu ra fädi. Gätho yʉ jut'i bin xozɛhɛ nɛ gätho yʉ t'ɛgui man thąt'i yʉ ofädi bin xozɛhɛ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Nɛ nu'bʉ mi nuh rá mbängoxthi ra fädi, bi nu gätho nsoqui yʉ goxthi, bi gʉx rá juai bʉya gue nde xtín hyosɛ, nguetho mim bɛ̨ni ngue ɛ̨mbi gätho xí 'da'ʉ yʉ ofädi.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pɛ nu ra Pablo nts'ɛdi bi mba't'i, bi 'yɛ̨mbi:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Nɛ nu'a ra mbängoxthi bʉya bi 'yä'a n'da ra sibi, bi yʉrpʉ mbo, nɛ ɛ̨mmɛ di fɛt'i nguetho min su. Nɛ bi yørpʉ ja rá gua ra Pablo nɛ ra Silas.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Nɛ bi gʉcpʉ thi ʉ, nɛ bi 'yänni:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Nu ra Pablo nɛ ra Silas bi 'yɛ̨mbi:
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nubʉya bi xih rán ho ma'da'yo ra Cristo nɛ gätho 'bʉpʉ rá ngu.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Nɛ nu'a ra mbängoxthi nɛ gätho 'bʉpʉ ja rá ngu bin xixyą a ra xui a.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Nu'a ra mbängoxthi bʉya bi zix'a ra Pablo nɛ ra Silas bʉ ja rá ngu, nɛ bi 'uįni. Nɛ'a, nɛ gätho 'bʉpʉ ja rá ngu ɛ̨mmɛ bin johya nguetho bi 'yɛ̨c'yɛi Oją.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Nu'bʉ mí hyats'i, nu'ʉ yʉ zɛ'mi bi mbɛnh'dʉ yʉ asmayo da xih ra mbängoxthi da bøm bʉ ja ra fädi ra Pablo nɛ ra Silas.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Nɛ nu'a ra mbängoxthi bi xi'a ra Pablo bʉya:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Pɛ nu ra Pablo bi 'yɛ̨mbi:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nu yʉ asmayo bʉya bi mba bi xih yʉ zɛ'mi 'bɛ'a bi ma ra Pablo. Nu yʉ zɛ'mi nu'bʉ mi 'yøde ngue i cą yʉn t'ɛ̨di bʉ Roma a ra Pablo nɛ ra Silas bʉya, ɛ̨mmɛ bin su.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Nɛ nu'bʉ bá ɛ̨h yʉ zɛ'mi bʉya, bi xocuabi nɛ bi 'yäp ra punbi, nɛ bi xi'ʉ:
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Pɛ nu ra Pablo nɛ ra Silas 'bʉ mí bøm bʉ ja ra fädi, bi mba bʉ ja rá ngu ra Lidia. Nɛ nu'bʉ mi nu yʉ cu nangue ra Cristo, bi hąt ra ts'ɛdi yʉ́ mbʉi ʉ, nɛ bi mba bʉya.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.