Romanos 4
Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs VC
1 Xi ra Abrá núꞌa̱ ma mʉdi dadahʉ nújʉ dyá xodyohʉ, ¿te rá ꞌbɛ da za ga beñhʉ ꞌbʉ de gueꞌa̱?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Nuꞌbʉ Ajua̱ xa ma̱hma̱ gue ra Abrá ya hinte ma tsꞌoqui mi tu por yá hoga ꞌbɛfi mi øtꞌe, nuꞌbʉ́ nuꞌá̱ xa zahma̱ xa ꞌñetsꞌi. Pe hina, himbi za bi ꞌñetsꞌi ja rá thandi Ajua̱.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Ngueꞌa̱ ra Ma̱ca Tꞌofo enga njaua: “Ra Abrá bi gamfri gue mi ma da hña̱ni núꞌa̱ bi ña̱ꞌtuabi Ajua̱, hangue Ajua̱ bi ma̱ gue ra Abrá ya hinte ma tsꞌoqui mi tu.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Nuꞌbʉ ꞌnara ja̱ꞌi øtꞌa ꞌnara ꞌbɛfi, nurá tha̱ha̱ da tꞌumbi hingui tꞌumtho co ra hñoja̱ꞌi; tꞌumbabi ngueꞌa̱ xa mpɛfi ne thupi.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Pe nura ja̱ꞌi toꞌo camfri Ajua̱ ne camfri gue hingue po yá hoga ꞌbɛfi da za da ma̱ Ajua̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui tu, nura ja̱ꞌiꞌa̱, Ajua̱ da ma̱ gue ya hinte tu ngueꞌa̱ bi gamfriꞌa̱.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Nehe ra Davi xicjʉ gue Ajua̱ ma̱nga nuna noyana̱ dega ja̱pi. Nuꞌá̱ ena gue Ajua̱ ma̱ gue ꞌnara ja̱ꞌi ya hinte ma tsꞌoqui tu nsinque da ꞌyʉꞌtua nguɛnda de yá ꞌbɛfi.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ra Davi bi ꞌyofo njaua:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Ha̱ha̱, nja̱pi ndunthi núꞌa̱ hingui ma̱ Ajua̱ te xa ꞌyøtꞌe.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Xi nuna ra noya dega ja̱pi ma̱nga Ajua̱, ¿ha gue ma̱ pa gatho ya ja̱ꞌi, o hønsɛ pa núꞌʉ pɛꞌtsa ra seña de ra cohi bi gohi Ajua̱ co ya xodyo? Hina, nuꞌá̱ ma̱ pa gatho. Dí pa̱dihʉ gue Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui mi tu ra Abrá ngueꞌa̱ bi gamfriꞌa̱.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ¿Ha gue ra Abrá mi pɛꞌtsa ra seña ja rá ndoꞌyo nura oraꞌa̱ o hina? Hina, himi pɛꞌtsta núꞌa̱ ra señaꞌa̱, mi ꞌbʉtho njabʉ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Nura seña de ra cohi bi thuꞌtsua ja rá ndoꞌyo pe asta ꞌmɛfa; y nura señaꞌa̱ gueꞌa̱ ngu ꞌnara seyo bi hñuꞌtsuabi Ajua̱ pa da fa̱di gue ri muui núꞌa̱ xqui ma̱ñꞌa̱ gue ra Abrá hinte ma tsꞌoqui mi tu ngueꞌa̱ bi gamfri. Ajua̱ bi ma̱ gue ra Abrá ya hinte mi tu ante da thuꞌtsuabi nura seña, y njabʉ ra Abrá bi ndada de gatho núꞌʉ toꞌo camfri masque nuꞌʉ́ hinxa mɛꞌtsa núꞌa̱ ra seña, pa njabʉ neheꞌʉ Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte tuꞌʉ.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Nehe ra Abrá bi ndada de ya ja̱ꞌi toꞌo pɛꞌtsa ra seña de ra cohi ne camfri, núꞌʉ toꞌo hingue hønsɛ pɛꞌtsa ra seña pe nehe tɛnba rá jamfri ma dadahʉ ra Abrá núꞌa̱ toꞌo bi gamfri ante da thuꞌtsua ra seña.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ajua̱ bi ña̱ꞌtua ra Abrá da umbabi ra ximhai ngu ꞌnara tsogui pa gueꞌa̱ ne pa yá ja̱ꞌi ꞌmɛfa de gueꞌa̱. Bi ña̱ꞌtuabi pe hingue ngueꞌa̱ xqui ꞌyøta ra nda̱xjua ley; nuꞌá̱ bi ña̱ꞌtuabi njabʉ ngueꞌa̱ mi camfri ne ya hinte ma tsꞌoqui mi tu.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 ꞌBʉ núꞌʉ toꞌo ri dɛna ra nda̱xjua ley da gohui núꞌa̱ ra tsogui, nuꞌbʉ́ ra jamfri da bøni gue hinte ri muui, ne núꞌa̱ ra hña̱ꞌtiꞌa̱ ma da njabʉtho.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Pe ra ley ri japi da hnequi rá cuɛ Ajua̱ ngueꞌa̱ dyá tsꞌoꞌyødehʉ, pe ꞌbʉ di otho ꞌnara ley, nuꞌbʉ́ ¿hanja gra tsꞌoꞌyødehʉ?
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Hangue nura hña̱ꞌti de ra tsogui ja pa núꞌʉ toꞌo camfri, pa njabʉ Ajua̱ da za da unga ra tsogui po rá hñoja̱ꞌi. Ma dra tꞌumbi pa gatho yá ja̱ꞌi ra Abrá, hingue hønsɛ pa núꞌʉ toꞌo bi nte ja ra ley nepʉ bi gamfri, pe nehe pa núꞌʉ toꞌo hinxa te ja ra ley ne bi gamfri ngu bi gamfri ra Abrá núꞌa̱ toꞌo go ra dada de gathoguihʉ nújʉ dyá gamfrihʉ.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Ngu ma̱nga ja ra Ma̱ca Tꞌofo gue Ajua̱ bi xipa ra Abrá ne bi ꞌñembi: “Stá huxꞌaꞌi pa gui ndada de ndunthi ya hnini.” Hangue ja rá thandi Ajua̱ ra Abrá bi ndada de gatho núꞌʉ toꞌo camfri. Y nuꞌá̱ mi camfri gue Ajua̱ tsa da japi da yopa nte núꞌʉ xa du, y ri manda núꞌa̱ hingui ꞌbʉitho, pa gueꞌa̱ ja ra uɛnda ya ꞌbʉi.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ne masque ngu xmá hñei, pe ra Abrá mi camfri gue da zøhø núꞌa̱ xqui xipabi Ajua̱ ne bi sigui bi døꞌmi. Hangue njabʉ nuꞌá̱ bi ndada de ndunthi ya hnini ngu núꞌa̱ xqui xipabi Ajua̱ ne bi ꞌñembabi: “Ma da ndunthi ri ba̱tsi da ꞌmʉi.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ra Abrá xi mi ja rá jamfri gue da mɛꞌtsa ꞌnará tꞌʉ. Nuꞌá̱ himi jamasu ua ya mrá da̱quꞌei, masque mi ma da gotꞌa ꞌna nthebe njɛya. Nixi himi jamasu gue ra Sara nurá ꞌbɛhña̱ꞌa̱ ya mrá da̱quꞌei nehe ne hinxqui mɛꞌtsa ni ꞌnara ba̱tsi.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Pe de núꞌa̱ xqui hña̱ꞌtuabi ni tsꞌʉ himbi ꞌbɛ rá jamfri, nuꞌá̱ maꞌna bi nja rá jamfri, ne bi nsunda Ajua̱.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Ngueꞌa̱ mi pa̱di xá hño gue Ajua̱ mi ja rá tsꞌɛdi pa da ꞌyøtꞌe ngu núꞌa̱ xqui ña̱ꞌtui.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Hangue por gueꞌa̱ Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui mi tu ra Abrá, ngueꞌa̱ ra Abrá bi gamfriꞌa̱.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Pe nuya noya núꞌʉ ena gue Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui mi tu ra Abrá, himbi tꞌofo hønsɛ pa ra Abrá;
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 bi tꞌofo pa guecaguihʉ nehe, ngueꞌa̱ Ajua̱ ma̱ mahyɛgui de guecjʉ nújʉ dí camfrihʉꞌa̱. Dí camfrihʉ gue nuꞌá̱ pɛꞌtsa ra tsꞌɛdi pa bi ꞌyøtꞌe bi yopa nte ma zi Hmuhʉ ra Jesucristo.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Nuꞌá̱ bri da pa bi du po rá ngue ma tsꞌoquihʉ, ne bi tꞌøtꞌe pa bi yopa nte pa bi tꞌudi gue ya hinte ma tsꞌoqui dí tuhʉ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.