Romanos 4
Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs NAA
1 Xi ra Abrá núꞌa̱ ma mʉdi dadahʉ nújʉ dyá xodyohʉ, ¿te rá ꞌbɛ da za ga beñhʉ ꞌbʉ de gueꞌa̱?
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Nuꞌbʉ Ajua̱ xa ma̱hma̱ gue ra Abrá ya hinte ma tsꞌoqui mi tu por yá hoga ꞌbɛfi mi øtꞌe, nuꞌbʉ́ nuꞌá̱ xa zahma̱ xa ꞌñetsꞌi. Pe hina, himbi za bi ꞌñetsꞌi ja rá thandi Ajua̱.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Ngueꞌa̱ ra Ma̱ca Tꞌofo enga njaua: “Ra Abrá bi gamfri gue mi ma da hña̱ni núꞌa̱ bi ña̱ꞌtuabi Ajua̱, hangue Ajua̱ bi ma̱ gue ra Abrá ya hinte ma tsꞌoqui mi tu.”
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Nuꞌbʉ ꞌnara ja̱ꞌi øtꞌa ꞌnara ꞌbɛfi, nurá tha̱ha̱ da tꞌumbi hingui tꞌumtho co ra hñoja̱ꞌi; tꞌumbabi ngueꞌa̱ xa mpɛfi ne thupi.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Pe nura ja̱ꞌi toꞌo camfri Ajua̱ ne camfri gue hingue po yá hoga ꞌbɛfi da za da ma̱ Ajua̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui tu, nura ja̱ꞌiꞌa̱, Ajua̱ da ma̱ gue ya hinte tu ngueꞌa̱ bi gamfriꞌa̱.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Nehe ra Davi xicjʉ gue Ajua̱ ma̱nga nuna noyana̱ dega ja̱pi. Nuꞌá̱ ena gue Ajua̱ ma̱ gue ꞌnara ja̱ꞌi ya hinte ma tsꞌoqui tu nsinque da ꞌyʉꞌtua nguɛnda de yá ꞌbɛfi.
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 Ra Davi bi ꞌyofo njaua:
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Ha̱ha̱, nja̱pi ndunthi núꞌa̱ hingui ma̱ Ajua̱ te xa ꞌyøtꞌe.
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Xi nuna ra noya dega ja̱pi ma̱nga Ajua̱, ¿ha gue ma̱ pa gatho ya ja̱ꞌi, o hønsɛ pa núꞌʉ pɛꞌtsa ra seña de ra cohi bi gohi Ajua̱ co ya xodyo? Hina, nuꞌá̱ ma̱ pa gatho. Dí pa̱dihʉ gue Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui mi tu ra Abrá ngueꞌa̱ bi gamfriꞌa̱.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 ¿Ha gue ra Abrá mi pɛꞌtsa ra seña ja rá ndoꞌyo nura oraꞌa̱ o hina? Hina, himi pɛꞌtsta núꞌa̱ ra señaꞌa̱, mi ꞌbʉtho njabʉ.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Nura seña de ra cohi bi thuꞌtsua ja rá ndoꞌyo pe asta ꞌmɛfa; y nura señaꞌa̱ gueꞌa̱ ngu ꞌnara seyo bi hñuꞌtsuabi Ajua̱ pa da fa̱di gue ri muui núꞌa̱ xqui ma̱ñꞌa̱ gue ra Abrá hinte ma tsꞌoqui mi tu ngueꞌa̱ bi gamfri. Ajua̱ bi ma̱ gue ra Abrá ya hinte mi tu ante da thuꞌtsuabi nura seña, y njabʉ ra Abrá bi ndada de gatho núꞌʉ toꞌo camfri masque nuꞌʉ́ hinxa mɛꞌtsa núꞌa̱ ra seña, pa njabʉ neheꞌʉ Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte tuꞌʉ.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Nehe ra Abrá bi ndada de ya ja̱ꞌi toꞌo pɛꞌtsa ra seña de ra cohi ne camfri, núꞌʉ toꞌo hingue hønsɛ pɛꞌtsa ra seña pe nehe tɛnba rá jamfri ma dadahʉ ra Abrá núꞌa̱ toꞌo bi gamfri ante da thuꞌtsua ra seña.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Ajua̱ bi ña̱ꞌtua ra Abrá da umbabi ra ximhai ngu ꞌnara tsogui pa gueꞌa̱ ne pa yá ja̱ꞌi ꞌmɛfa de gueꞌa̱. Bi ña̱ꞌtuabi pe hingue ngueꞌa̱ xqui ꞌyøta ra nda̱xjua ley; nuꞌá̱ bi ña̱ꞌtuabi njabʉ ngueꞌa̱ mi camfri ne ya hinte ma tsꞌoqui mi tu.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 ꞌBʉ núꞌʉ toꞌo ri dɛna ra nda̱xjua ley da gohui núꞌa̱ ra tsogui, nuꞌbʉ́ ra jamfri da bøni gue hinte ri muui, ne núꞌa̱ ra hña̱ꞌtiꞌa̱ ma da njabʉtho.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Pe ra ley ri japi da hnequi rá cuɛ Ajua̱ ngueꞌa̱ dyá tsꞌoꞌyødehʉ, pe ꞌbʉ di otho ꞌnara ley, nuꞌbʉ́ ¿hanja gra tsꞌoꞌyødehʉ?
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Hangue nura hña̱ꞌti de ra tsogui ja pa núꞌʉ toꞌo camfri, pa njabʉ Ajua̱ da za da unga ra tsogui po rá hñoja̱ꞌi. Ma dra tꞌumbi pa gatho yá ja̱ꞌi ra Abrá, hingue hønsɛ pa núꞌʉ toꞌo bi nte ja ra ley nepʉ bi gamfri, pe nehe pa núꞌʉ toꞌo hinxa te ja ra ley ne bi gamfri ngu bi gamfri ra Abrá núꞌa̱ toꞌo go ra dada de gathoguihʉ nújʉ dyá gamfrihʉ.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 Ngu ma̱nga ja ra Ma̱ca Tꞌofo gue Ajua̱ bi xipa ra Abrá ne bi ꞌñembi: “Stá huxꞌaꞌi pa gui ndada de ndunthi ya hnini.” Hangue ja rá thandi Ajua̱ ra Abrá bi ndada de gatho núꞌʉ toꞌo camfri. Y nuꞌá̱ mi camfri gue Ajua̱ tsa da japi da yopa nte núꞌʉ xa du, y ri manda núꞌa̱ hingui ꞌbʉitho, pa gueꞌa̱ ja ra uɛnda ya ꞌbʉi.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Ne masque ngu xmá hñei, pe ra Abrá mi camfri gue da zøhø núꞌa̱ xqui xipabi Ajua̱ ne bi sigui bi døꞌmi. Hangue njabʉ nuꞌá̱ bi ndada de ndunthi ya hnini ngu núꞌa̱ xqui xipabi Ajua̱ ne bi ꞌñembabi: “Ma da ndunthi ri ba̱tsi da ꞌmʉi.”
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Ra Abrá xi mi ja rá jamfri gue da mɛꞌtsa ꞌnará tꞌʉ. Nuꞌá̱ himi jamasu ua ya mrá da̱quꞌei, masque mi ma da gotꞌa ꞌna nthebe njɛya. Nixi himi jamasu gue ra Sara nurá ꞌbɛhña̱ꞌa̱ ya mrá da̱quꞌei nehe ne hinxqui mɛꞌtsa ni ꞌnara ba̱tsi.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Pe de núꞌa̱ xqui hña̱ꞌtuabi ni tsꞌʉ himbi ꞌbɛ rá jamfri, nuꞌá̱ maꞌna bi nja rá jamfri, ne bi nsunda Ajua̱.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Ngueꞌa̱ mi pa̱di xá hño gue Ajua̱ mi ja rá tsꞌɛdi pa da ꞌyøtꞌe ngu núꞌa̱ xqui ña̱ꞌtui.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Hangue por gueꞌa̱ Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui mi tu ra Abrá, ngueꞌa̱ ra Abrá bi gamfriꞌa̱.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Pe nuya noya núꞌʉ ena gue Ajua̱ bi ma̱ gue ya hinte ma tsꞌoqui mi tu ra Abrá, himbi tꞌofo hønsɛ pa ra Abrá;
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 bi tꞌofo pa guecaguihʉ nehe, ngueꞌa̱ Ajua̱ ma̱ mahyɛgui de guecjʉ nújʉ dí camfrihʉꞌa̱. Dí camfrihʉ gue nuꞌá̱ pɛꞌtsa ra tsꞌɛdi pa bi ꞌyøtꞌe bi yopa nte ma zi Hmuhʉ ra Jesucristo.
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 Nuꞌá̱ bri da pa bi du po rá ngue ma tsꞌoquihʉ, ne bi tꞌøtꞌe pa bi yopa nte pa bi tꞌudi gue ya hinte ma tsꞌoqui dí tuhʉ.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.