Atos 27
num (NUM) vs VC
1 Fononga 'a Paula ki Lomá|alt="Paul’s journey to Rome" src="num_GPS_Paul4-BW.tif" size="span" ref="27:1—28:14" Pea 'i te tu'utu'uni leva ke motou folau ki 'Ītalí, ne'e notou tuku 'ia Paula mo te kau pōpula kehe ki te Senituliō ne'e hingoa ko Suliasi, 'a ē ne'e kau ki te vāhenga tau 'a Sisá.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Pea motou heka leva he vaka mei 'Ātalamaito, 'a ia ne'e teu folau ki te 'ū feitu'u 'o 'Ēsiá, 'o motou tuku folau atu; pea ne'e ō mo mātou 'ia 'Alisitako, ko te tangata Masitōnia mei Tesalonaika.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Pea ko te 'aho tono hokó ne'e motou tau ai ki Saitoni. Pea ne'e anga-lelei 'ia Suliasi kiā Paula, 'o tukuange 'ona ke 'alu ki tono kāingá ke notou tokanga kiā ia.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Pea kua motou folau mei ai, 'o motou folau 'i te ū 'o Saipaló, he ne'e angi mālohi 'ia te matangí mei mu'a.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Pea motou folau foki 'i te tai 'o Silisia mo Pamifiliá, 'o motou tau ki Maila 'i Līsiá.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Pea 'ilo'i ai 'e te senitulioó he vaka 'Alekisānitia ko tana folau ki 'Ītali; 'o fakaheka 'e ia 'ia mātou ki ai.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Pea kua 'aho lahi mo te motou folau māmālie pē, 'o kailoa meimei ma'u 'ia Naitusi ko te kovi 'o te matangí, ko ia ai ne'e motou folau pē 'i te ū 'o Kēlití 'o fakalaka 'i Salemone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Pea ne'e motou folau ofi pē ki te matātaí, ka ne'e faingata'a; 'o motou a'u ai ki te feitu'u ne'e ui ko Taulanga Lelei, 'a ia ne'e tu'u ofi ai te kolo ko Lāsea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Pea kua 'osi te taimi lahi, pea kua matamata tu'utāmaki 'eni te motou folaú, he kua mahili 'eni te 'aukaí, ko ia ne fakatokanga ange 'e Paula kiā nātou,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 'o pehē, “Kau matāpule, 'okou vakai atú 'e fakatu'utāmaki 'ia te folau ko 'ení; pea lahi te maumaú, 'o kailoa ko te utá pē mo te vaká, kā ko te tou ma'ulí foki.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Kā ko te senitulioó, ne'e mamafa ange kiā ia te lea 'a te kapitení, mo te 'alikivaká, 'i te lea ko 'ē 'a Paulá.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kae'uma'ā foki ko te taulanga ia ne'e kailoa sai ke hūfanga ki ai 'i te fa'ahita'u momokó, ko ia, ne'e loto ai te tokolahi ke notou folau mei ai ki Finisi ke hūfanga 'i ai; ko te taulanga ia 'o Kēliti 'oku ava ki te matangi tonga-hihifó mo te tokelau-hihifó.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Pea 'i tana angi liliki mei te tongá, ne'e notou pehē kua lava te notou fakakaukaú; 'o notou fusi taula, 'o notou folau ofi pē ki te matātai 'o Kēlití.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ka ne'e fuafualoa si'i pē, mo te hifo mai mei 'uta he matangi mālohi, 'oku hingoa ko te Tokelau-Hahake.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Pea 'i te ma'ua ai te vaká, 'o kala toe lava ke hu'u ki te matangí, ne'e motou tuku ai pē ke 'auhia te vaká 'i te matangí.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Pea 'i te motou folau 'o fakaū 'i te ki'i motu ne'e ui ko Kalauta, ne'e faingata'a 'aupito ke motou ma'u mai te vaka fokotu'ú.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Pea kua fusi leva ia, 'o notou hanga 'o ha'iha'i 'ia te vaká. Ne'e notou manahē foki na'a notou tūkia 'i Sītela, ko ia ai ne'e notou pelu lā, kae tuku ke pāpāea pē 'ia te vaká.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Pea 'i te motou mātu'aki afāngia 'i te 'aho 'e tahá, ne'e notou laku te utá ki tai;
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 pea 'i tono tolu 'o te 'ahó ne'e notou hanga 'o laku te nāunau 'o te vaká ki tai.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Pea kua 'osi te 'aho lahi mo te kailoa pē hā te la'aá pe ko te 'ū fetu'ú, mo te kei angi mālohi 'ia te matangí, pea ne'e mole 'aupito te motou 'amanaki ki te ma'ulí.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Pea ne'e fualoa foki mo te ta'ekaí; pea toki tu'u ai 'ia Paula 'i te notou lotolotongá, 'o iange ia, “Kau matāpule, kāpau ne'e kotou tui mai kiā au, 'o 'aua tou folau mai mei Kēliti, ne'e kailoa tou fetaulaki mo te tu'utāmaki mo te maumau ko 'ení.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Kā neongo iá 'okou kole atu ke kotou lototo'a, kote'uhí 'e kala mate he kotou toko taha, kā ko te vaká pē.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 He ne'e hā mai 'anepō he 'āngelo 'a te 'Atuá, 'a ia 'oku 'O'ona 'ia aú, pea ko Ia 'okou lotu ki aí,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 pea pehē mai ia, ‘'E Paula, 'aua 'e ke manahē; kua pau ke tu'u koe ia 'i te 'ao 'o Sisá. Pea ko 'eni, kua me'a'ofa 'aki atu 'e te 'Atuá kiā koe 'ia te kakai kotoa pē 'oku kotou folau mo koé.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ko ia ai, kau matāpule, kotou lototo'a, hē 'okou tui ki te 'Atuá 'e hoko pē hangē ko Tana folafola maí.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Kā kua pau, 'e tou tūkia he motu 'e taha.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Pea kua kakato te pō 'e hongofulu mā fā, pea lolotonga te motou pāea holo 'i te tai ko 'Ataliá, 'ohovale pē, 'i te tu'ulapoó, ne'e mahalo 'e te kauvaká kua notou ofi ki te fanua.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Pea 'i te notou tukutuku ifó, ko te ofa 'e uangofulu; pea notou fai atú 'o toe tukutuku ifo, ko te ofa 'e hongofulu mā nima.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Pea ne'e motou manahē na'a 'ohovale pē kua motou tūkia he hakau, ko ia ne'e notou sī leva he taula 'e fā mei te taumulí, 'o notou faka'amu ke fei mo 'aho.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Pea ne'e feinga 'ia te kauvaká ke feholaki mei te vaká, pea notou tukutuku ifo 'ia te vaka fokotu'ú ki tai, 'o lau takua ko te notou sī taula mei mu'a.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Kae iange 'e Paula ki te senitulioó mo te kau sōtiá, “Kāpau 'e kailoa nofo 'i vaka 'ia te kau siana ko 'ení, 'e kailoa lava he kotou fakahaofi.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Pea hanga leva 'e te kau sōtiá, 'o tu'usi te 'ū maea 'o te vaka fokotu'ú, 'o tukuange ke tō 'o mole.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Pea kua ofi te 'ahó, pea kole 'e Paula kiā nātou kotoa pē, ke notou kai he me'atokoni; 'o iange 'e ia, “Ko te 'aho ē 'e hongofulu mā fā mo te kotou nofo ta'ekai.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ko ia ai, 'okou lea atú ke kotou kai leva, ke mālohi ai te kotou sinó. He 'okou tala'i atu, 'e kailoa mole he kotou tu'ani lau'i'ulu 'e taha.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Pea 'i tana lea peheé, ne'e to'o leva ia te maá, 'o fai he fakafeta'i ki te 'Atuá 'i te notou 'aó; pea pakipaki 'e ia 'o kamata kai.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Pea ne'e notou toki fiafia kotoa pē, 'o notou kai.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Pea ko tono lau fakakātoa te motou kau folaú, ko te toko uangeau fitungofulu mā ono.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Pea 'i te notou mākoná leva, ne'e notou fakama'ama'a 'ia te vaká, 'aki te notou tolo 'ia te uité ki tai.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Pea 'i tana 'aho aké, kua 'asi mai te matāfanua, ka ne'e kailoa notou 'ilo'i pē ko te fanua 'i fea; ka ne'e notou vakai atu he ava ne'e 'i ai tono fanga, pea ne'e notou loto ke fakaake te vaká 'i te feitu'u ko iá, 'o kāpau 'e lava.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Pea kua notou motuhi te 'ū taulá 'o tuku pē 'i tai, pea vete fakataha mo ia 'ia te ha'i 'o te ongo fohe'ulí, 'o notou fai lā 'i te taumu'á, 'o notou faka'uli ki te 'one'oné.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Kae 'ohovale pē, kua notou toloto he feitu'u ne'e fetaulaki ai te tai 'e ua, pea notou fakatoka ai 'ia te vaká; pea pīkisia te taumu'á 'o toka ma'u, ka ne'e maumau tono taumulí 'i te mālohi 'o te peaú.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Pea loto leva te kau sōtiá ke tāmate'í te kau pōpulá, na'a kakau he taha ki 'uta 'o hola.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Kā ko te senitulioó, ko te me'a 'i tana fia fakahaofi 'ia Paulá, ne'e ta'ofi 'e ia te notou fakakaukau ko iá. Pea fekau 'e ia 'ia nātou 'a ē 'oku lava 'o kakaú ke notou hopo ki tai 'o mu'amu'a ake ki 'uta;
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 pea ko tono toé, ke piki he 'ihi 'i te 'ū konga papa, pea ko te 'ihi he me'a pē mei te vaká. Pea 'i te notou fai peheé, ne'e motou hao kotoa pē ki 'uta.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.