Atos 27

num (NUM) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Fononga 'a Paula ki Lomá|alt="Paul’s journey to Rome" src="num_GPS_Paul4-BW.tif" size="span" ref="27:1—28:14" Pea 'i te tu'utu'uni leva ke motou folau ki 'Ītalí, ne'e notou tuku 'ia Paula mo te kau pōpula kehe ki te Senituliō ne'e hingoa ko Suliasi, 'a ē ne'e kau ki te vāhenga tau 'a Sisá.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Pea motou heka leva he vaka mei 'Ātalamaito, 'a ia ne'e teu folau ki te 'ū feitu'u 'o 'Ēsiá, 'o motou tuku folau atu; pea ne'e ō mo mātou 'ia 'Alisitako, ko te tangata Masitōnia mei Tesalonaika.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Pea ko te 'aho tono hokó ne'e motou tau ai ki Saitoni. Pea ne'e anga-lelei 'ia Suliasi kiā Paula, 'o tukuange 'ona ke 'alu ki tono kāingá ke notou tokanga kiā ia.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Pea kua motou folau mei ai, 'o motou folau 'i te ū 'o Saipaló, he ne'e angi mālohi 'ia te matangí mei mu'a.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Pea motou folau foki 'i te tai 'o Silisia mo Pamifiliá, 'o motou tau ki Maila 'i Līsiá.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Pea 'ilo'i ai 'e te senitulioó he vaka 'Alekisānitia ko tana folau ki 'Ītali; 'o fakaheka 'e ia 'ia mātou ki ai.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Pea kua 'aho lahi mo te motou folau māmālie pē, 'o kailoa meimei ma'u 'ia Naitusi ko te kovi 'o te matangí, ko ia ai ne'e motou folau pē 'i te ū 'o Kēlití 'o fakalaka 'i Salemone.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Pea ne'e motou folau ofi pē ki te matātaí, ka ne'e faingata'a; 'o motou a'u ai ki te feitu'u ne'e ui ko Taulanga Lelei, 'a ia ne'e tu'u ofi ai te kolo ko Lāsea.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Pea kua 'osi te taimi lahi, pea kua matamata tu'utāmaki 'eni te motou folaú, he kua mahili 'eni te 'aukaí, ko ia ne fakatokanga ange 'e Paula kiā nātou,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 'o pehē, “Kau matāpule, 'okou vakai atú 'e fakatu'utāmaki 'ia te folau ko 'ení; pea lahi te maumaú, 'o kailoa ko te utá pē mo te vaká, kā ko te tou ma'ulí foki.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Kā ko te senitulioó, ne'e mamafa ange kiā ia te lea 'a te kapitení, mo te 'alikivaká, 'i te lea ko 'ē 'a Paulá.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Kae'uma'ā foki ko te taulanga ia ne'e kailoa sai ke hūfanga ki ai 'i te fa'ahita'u momokó, ko ia, ne'e loto ai te tokolahi ke notou folau mei ai ki Finisi ke hūfanga 'i ai; ko te taulanga ia 'o Kēliti 'oku ava ki te matangi tonga-hihifó mo te tokelau-hihifó.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Pea 'i tana angi liliki mei te tongá, ne'e notou pehē kua lava te notou fakakaukaú; 'o notou fusi taula, 'o notou folau ofi pē ki te matātai 'o Kēlití.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ka ne'e fuafualoa si'i pē, mo te hifo mai mei 'uta he matangi mālohi, 'oku hingoa ko te Tokelau-Hahake.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Pea 'i te ma'ua ai te vaká, 'o kala toe lava ke hu'u ki te matangí, ne'e motou tuku ai pē ke 'auhia te vaká 'i te matangí.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Pea 'i te motou folau 'o fakaū 'i te ki'i motu ne'e ui ko Kalauta, ne'e faingata'a 'aupito ke motou ma'u mai te vaka fokotu'ú.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Pea kua fusi leva ia, 'o notou hanga 'o ha'iha'i 'ia te vaká. Ne'e notou manahē foki na'a notou tūkia 'i Sītela, ko ia ai ne'e notou pelu lā, kae tuku ke pāpāea pē 'ia te vaká.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Pea 'i te motou mātu'aki afāngia 'i te 'aho 'e tahá, ne'e notou laku te utá ki tai;
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 pea 'i tono tolu 'o te 'ahó ne'e notou hanga 'o laku te nāunau 'o te vaká ki tai.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Pea kua 'osi te 'aho lahi mo te kailoa pē hā te la'aá pe ko te 'ū fetu'ú, mo te kei angi mālohi 'ia te matangí, pea ne'e mole 'aupito te motou 'amanaki ki te ma'ulí.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Pea ne'e fualoa foki mo te ta'ekaí; pea toki tu'u ai 'ia Paula 'i te notou lotolotongá, 'o iange ia, “Kau matāpule, kāpau ne'e kotou tui mai kiā au, 'o 'aua tou folau mai mei Kēliti, ne'e kailoa tou fetaulaki mo te tu'utāmaki mo te maumau ko 'ení.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Kā neongo iá 'okou kole atu ke kotou lototo'a, kote'uhí 'e kala mate he kotou toko taha, kā ko te vaká pē.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 He ne'e hā mai 'anepō he 'āngelo 'a te 'Atuá, 'a ia 'oku 'O'ona 'ia aú, pea ko Ia 'okou lotu ki aí,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 pea pehē mai ia, ‘'E Paula, 'aua 'e ke manahē; kua pau ke tu'u koe ia 'i te 'ao 'o Sisá. Pea ko 'eni, kua me'a'ofa 'aki atu 'e te 'Atuá kiā koe 'ia te kakai kotoa pē 'oku kotou folau mo koé.’
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ko ia ai, kau matāpule, kotou lototo'a, hē 'okou tui ki te 'Atuá 'e hoko pē hangē ko Tana folafola maí.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Kā kua pau, 'e tou tūkia he motu 'e taha.”
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Pea kua kakato te pō 'e hongofulu mā fā, pea lolotonga te motou pāea holo 'i te tai ko 'Ataliá, 'ohovale pē, 'i te tu'ulapoó, ne'e mahalo 'e te kauvaká kua notou ofi ki te fanua.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Pea 'i te notou tukutuku ifó, ko te ofa 'e uangofulu; pea notou fai atú 'o toe tukutuku ifo, ko te ofa 'e hongofulu mā nima.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Pea ne'e motou manahē na'a 'ohovale pē kua motou tūkia he hakau, ko ia ne'e notou sī leva he taula 'e fā mei te taumulí, 'o notou faka'amu ke fei mo 'aho.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Pea ne'e feinga 'ia te kauvaká ke feholaki mei te vaká, pea notou tukutuku ifo 'ia te vaka fokotu'ú ki tai, 'o lau takua ko te notou sī taula mei mu'a.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Kae iange 'e Paula ki te senitulioó mo te kau sōtiá, “Kāpau 'e kailoa nofo 'i vaka 'ia te kau siana ko 'ení, 'e kailoa lava he kotou fakahaofi.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Pea hanga leva 'e te kau sōtiá, 'o tu'usi te 'ū maea 'o te vaka fokotu'ú, 'o tukuange ke tō 'o mole.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Pea kua ofi te 'ahó, pea kole 'e Paula kiā nātou kotoa pē, ke notou kai he me'atokoni; 'o iange 'e ia, “Ko te 'aho ē 'e hongofulu mā fā mo te kotou nofo ta'ekai.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Ko ia ai, 'okou lea atú ke kotou kai leva, ke mālohi ai te kotou sinó. He 'okou tala'i atu, 'e kailoa mole he kotou tu'ani lau'i'ulu 'e taha.”
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pea 'i tana lea peheé, ne'e to'o leva ia te maá, 'o fai he fakafeta'i ki te 'Atuá 'i te notou 'aó; pea pakipaki 'e ia 'o kamata kai.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Pea ne'e notou toki fiafia kotoa pē, 'o notou kai.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Pea ko tono lau fakakātoa te motou kau folaú, ko te toko uangeau fitungofulu mā ono.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Pea 'i te notou mākoná leva, ne'e notou fakama'ama'a 'ia te vaká, 'aki te notou tolo 'ia te uité ki tai.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Pea 'i tana 'aho aké, kua 'asi mai te matāfanua, ka ne'e kailoa notou 'ilo'i pē ko te fanua 'i fea; ka ne'e notou vakai atu he ava ne'e 'i ai tono fanga, pea ne'e notou loto ke fakaake te vaká 'i te feitu'u ko iá, 'o kāpau 'e lava.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Pea kua notou motuhi te 'ū taulá 'o tuku pē 'i tai, pea vete fakataha mo ia 'ia te ha'i 'o te ongo fohe'ulí, 'o notou fai lā 'i te taumu'á, 'o notou faka'uli ki te 'one'oné.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Kae 'ohovale pē, kua notou toloto he feitu'u ne'e fetaulaki ai te tai 'e ua, pea notou fakatoka ai 'ia te vaká; pea pīkisia te taumu'á 'o toka ma'u, ka ne'e maumau tono taumulí 'i te mālohi 'o te peaú.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Pea loto leva te kau sōtiá ke tāmate'í te kau pōpulá, na'a kakau he taha ki 'uta 'o hola.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Kā ko te senitulioó, ko te me'a 'i tana fia fakahaofi 'ia Paulá, ne'e ta'ofi 'e ia te notou fakakaukau ko iá. Pea fekau 'e ia 'ia nātou 'a ē 'oku lava 'o kakaú ke notou hopo ki tai 'o mu'amu'a ake ki 'uta;
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 pea ko tono toé, ke piki he 'ihi 'i te 'ū konga papa, pea ko te 'ihi he me'a pē mei te vaká. Pea 'i te notou fai peheé, ne'e motou hao kotoa pē ki 'uta.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.