2 Coríntios 12
num (NUM) vs VC
1 Tā kua pau ke au pōlepole, neongo 'e kailoa ke au hā lelei ai, kae au fai atu pē ki te 'ū vīsone, mo te 'ū fakahā me'a mei te 'Alikí.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 'Oku 'i ai he tangata Kalisitiane 'okou 'ilo'i, 'i te ta'u 'e hongofulu mā fā kua hili angé: ne'e punakaki te toko taha ko iá ki te langí tu'a tolu ('oku kala u 'ilo'i pe ne'e sino ia, pe kua ne hiki mei te sinó; ko te 'Atuá pē 'oku mea'i iá).
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 'Io, 'okou 'ilo'i he tangata ne pehe'i, (hei'ilo pe ne'e 'ave mo te sinó, pe ne'e tuku pē ia; ko te 'Atuá pē 'oku mea'i iá;)
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 takua ne'e punakaki ia ki Palataisi; pea ongo'i ai ia he 'ū lea tāpuhā, 'a ia 'oku kailoa ngafua ki he taha ke lea 'aki.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 'E 'i ai taku pole he toko taha 'e pehe'i, kā 'e kailoa ke au pole 'iā kita tonu, kā 'i toku 'ū vaivai'angá pē.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 — ausente —
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 — ausente —
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Ne tu'a tolu taku kole lahi ki te 'Alikí, ke hiki 'ona meiā au;
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 pea ne Ina folafola mai, “'Oku lahi fe'unga Taku kelesí ma'au; he 'oku toki hā Toku iví kakato 'i te vaivaí.” Ko ia 'e au fili mu'a ke au pōlepole 'i taku 'ū vaivaí, kote'uhí kae nofo'i 'oku 'e te mālohi 'o Kalaisí.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Ko ia 'okou fiamālie ai 'i toku 'ū vaivai'angá, 'i te fa'a pā'usia, 'i te fa'a faingata'a'ina, 'i te fa'a fakatanga'i, 'i te fa'a 'efitu'ua, kote'uhí ko Kalaisi; hē 'i taku vaivaí, ko taku toki mālohí ia.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Tā kua u hoko 'o sesele 'i taku pōlepolé; ka ne'e kotou loki 'ia au ki ai. Seuke, ne'e mei totonu mu'a ke kotou sani 'ia au; he ne'e kailoa ha'akú mama'i tōmuli 'i te ha'a 'apōsetolo makehe atu nā, neongo ko he me'a noa 'ia au.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Ko te 'ū faka'ilonga 'o te 'apōsetoló ne'e feia 'iā kōtou, 'i te funga 'o he fu'u kātaki lahi, ko te 'ū faka'ilonga, mo te 'ū mana mo'oni, mo te 'ū ngāue fakaofo.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 He ko te ā tū he me'a ne'e kotou tōmuli ai 'i te 'ū siasi kehé, ngata pē 'apē 'i te kailoa ke au fakamafasia'i 'ia kōtou 'e aú? 'Ē, fakamolemole'i taku ngāue kovi ko iá!
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Vakai, ko tono tu'a tolu 'eni taku teu 'alu atu kiā kōtou, kā 'e kailoa ke au fakamafasia'i ai 'ia kōtou. He 'oku kala u fia ma'u he kotou me'a, kā ko kōtou 'ata'atā pē. Hē 'oku kailoa ko te fānaú ke tānaki koloa ma'a te mātu'á, kā ko te mātu'á ma'a te fānaú.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Kā ko aú 'okou mātu'aki loto ke foaki atu taku me'á, 'io, ke 'osi atu mo au foki kote'uhí ko te kotou laumālié, neongo 'e faka'a'au ifo toku 'ofa'í 'i te tupulakina taku 'ofa atú.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Pea ko 'eni, tou tuku ko ia; tā ne'e kala u fakamafasia'i 'ia kōtou 'e au; kā ko taku ma'u 'ia kōtoú takua, 'aki taku oló, he ko te tama kākā.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 'Ē, 'oku 'i ai nai he taha kua u fekau'i atu, pea u ma'u me'a ai meiā kōtou?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Ne au kole kiā Taitusi ke 'alu atu, pea u fekau ke 'alu mo ia 'ia te kāinga 'e taha; ne ma'u me'a 'ia Taitusi meiā kōtou? Ne kailoa koā mā 'a'eva 'i te laumālie pē taha? Ne kailoa koā mā topuva'e taha pē?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Kua loa te kotou mahalo 'o pehē, 'oku motou tuli tonuhia atu kiā kōtou. 'Ā, 'i te 'ao 'o te 'Atuá 'oku motou fai ai te motou leá, pea 'oku motou tu'u 'iā Kalaisi; pea ko te motou me'a kotoa pē 'oku faí, si'aku 'ofa'anga, ko te fai ke langa'i ake ai 'ia kōtou.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Hē 'okou manahē na'a 'iloangé 'e kailoa ke au 'ilo'i 'ia kōtou, 'i taku a'u atú, 'oku kotou taau mo toku lotó; pea kotou 'ilo'i ai 'oku foki, ke au taau mo te kotou lotó. Na'a 'iloangé 'e hā 'iā kōtou he fetu'usi, he meheka, he fe'ita'itani, he feke'ike'i, he felau'ikovi'aki, he fefanafanahi, he fakamafutafuta, mo te fakamaveuveu.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 'Io, 'okou manahē na'a toe fakatōkilalo'i 'oku 'e toku 'Atuá 'i taku a'u atú, 'iā kōtou; pea 'e 'a'aku ke tēngihia he 'ihi 'iā nātou kua notou taukave te notou angahala mu'á, 'o kailoa notou fakatomala 'i te anga-'ulí, mo te fe'auakí, mo te pau'ú, 'a ia ne'e notou faí.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.