Lucas 15
WURUBURƐ NOMBIA KPAAKPAA NƆƆKEBAKESEE WƆLE (NTR) vs NTLH
1 Debaŋ daale nɛ, lempoolɛɛra burum na nombiakumɛɛyɛɛra kɔŋawɔ Yesu gyaŋ be kaa nyii nombia ŋan ɔ na wolo nɛ.
1 Certa ocasião, muitos cobradores de impostos e outras pessoas de má fama chegaram perto de Jesus para o ouvir.
2 Keŋte Farasiitena na Gyudatena mmaraa wolala ŋorokosowɔ yako nyiaa, “Balee kei dɔɔ ɔ ne lɛɛ nombiakumɛɛyɛɛra do ɔ wose man te ɔ ne dii bom na wɔ gba koraŋ.”
2 Os fariseus e os mestres da Lei criticavam Jesus, dizendo: — Este homem se mistura com gente de má fama e toma refeições com eles.
3 Mena dɔɔ Yesu gyɔɔ dudu kei fa wɔ nyiaa,
3 Então Jesus contou esta parábola :
4 “Akpaa ɛ man ŋolo dana namense sɔŋonoŋ (100) te be man ŋolo da yoo na woŋ te ɔ ne yɛɛ?” Ɔ be gyae waa tina sɔŋonaara na kufu kadaale (99) baŋ yela ŋale nsana botɔɔ na waa ta kɛo ŋon ɔ ba yoo nɛ kaboena waa naa e yee?
4 — Se algum de vocês tem cem ovelhas e perde uma, por acaso não vai procurá-la? Assim, deixa no campo as outras noventa e nove e vai procurar a ovelha perdida até achá-la.
5 Te akpaa ɔ naa e na, ɔ be gyae waa nyaŋee na waa gate e gyakaa ɔ degbaŋgbaŋ dɔɔ mo e gyu dɛɛ yee?
5 Quando a encontra, fica muito contente e volta com ela nos ombros.
6 Ɔ gyu dɛɛ nɛ waa baake ɔ gyoona na ɔ tebia gyaŋee na waa yako wɔ nyiaa, “Ɛ yela dɛɛ nyaŋee nawolo nyi ma te naa me nam ŋon ɔ ba yoo nɛ.
6 Chegando à sua casa, chama os amigos e vizinhos e diz: “Alegrem-se comigo porque achei a minha ovelha perdida.”
7 Mɛɛ yako ŋon ɛ ke nyii nyiaa, mena ke te akpaa nombiakumɛɛyɛɛre dokoloŋ de kyɛɛkee lee ɔ gbɛɛneŋ kumɛɛ man te ɔ kɔŋ Wurubuarɛ gyaŋ nɛ, baŋ be kyaa Wurubuarɛ man adido nɛ baa nyaŋee ɔ dɔɔ kela balaŋ sɔŋonaara na kufu kadaale baŋ bɛɛ gyueŋ nyi be gbɛɛneŋ tenɛɛ Wurubuarɛ siaman, mena dɔɔ tekaboena nyi baa kyɛɛkee lee be gbɛɛneŋ kumɛɛ man ya nɛ.”
7 — Pois eu lhes digo que assim também vai haver mais alegria no céu por um pecador que se arrepende dos seus pecados do que por noventa e nove pessoas boas que não precisam se arrepender.
8 Yesu besewɔ yako nyiaa, akpaa alo ŋolo dana kɔba wolom bia kufu te ŋe man dokoloŋ da yoo na woŋ te ɔ ne yɛɛ? Ɔ be gyae waa kyaŋee kanea na waa gbee ɔ deni man na waa kɛo yenaŋ kamasɛ nideli kaboena waa naa ke yee?
8 Jesus continuou:
9 Te akpaa ɔ naa ke na, ɔ ne baake ɔ gyoona na ɔ tebia gyaŋee na waa yako wɔ nyiaa, “Ɛ yela dɛɛ nyaŋee nawolo nyi ma te naa me kɔba wolom bii keŋ kɔɔ yoo nɛ.
9 E, quando a encontra, convida as amigas e vizinhas e diz: “Alegrem-se comigo porque achei a minha moeda perdida.”
10 Mɛɛ yako ŋon ɛ ke nyii nyiaa, mena ke te akpaa nombiakumɛɛyɛɛre dokoloŋ de kyɛɛkee lee ɔ gbɛɛneŋ kumɛɛ man te ɔ kɔŋ Wurubuarɛ gyaŋ nɛ, Wurubuarɛ kpilala baŋ be kyaa adido nɛ baa nyaŋee ɔ dɔɔ.”
10 — Pois eu digo a vocês que assim também os anjos de Deus se alegrarão por causa de um pecador que se arrepende dos seus pecados.
11 Yesu besewɔ gyɔ dudu kei fa wɔ nyiaa, “Balee ŋolo kyaawɔ na ɔ dana bia baala bala.
11 E Jesus disse ainda:
12 Wee daale balee kei bu kemaasa ŋon yako ɔ kya nyiaa, ‘Taata, kpala nya abɔɔ ŋan n dana nɛ na n ka mo me wui fa maŋ.’ Mena dɔɔ ɔ kya ŋon kpala wa abɔɔ ŋan fa ɔ bia baŋ.
12 Certo dia o mais moço disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê agora a minha parte da herança.”
13 Te di weeya ala ya te ɔ bu kemaasa ŋon yɔɔ abɔɔ ŋan ɔ be nyim nɛ pou te ɔ moo kɔba keŋ do ɔ wose man te ɔ moo ɔ nyee baŋ tɛɛle wɔle daale man. Ɔ ke gyu botɔɔ nɛ, ɔ moo kɔba keŋ ɔ dana nɛ ke yɛɛ kehuhoori wɔlɛɛ ke pou.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntou tudo o que era seu e partiu para um país que ficava muito longe. Ali viveu uma vida cheia de pecado e desperdiçou tudo o que tinha.
14 Ɔ ke wɔlɛɛ kɔba keŋ pou taŋ nɛ, tanam dinaa daale yalawɔ tɛɛle kenaŋ pou dɔɔ te ɔ wose kyaŋa e nideli.
14 — O rapaz já havia gastado tudo, quando houve uma grande fome naquele país, e ele começou a passar necessidade.
15 Mena dɔɔ ɔ gyuuwɔ ɔ kaa di paa fa donɔɔte ŋolo, te donɔɔte ŋon moo e gyu nyi waa gyu ke kɛɛ ɔ kekuiriise dɔɔ.
15 Então procurou um dos moradores daquela terra e pediu ajuda. Este o mandou para a sua fazenda a fim de tratar dos porcos.
16 Na nafɔ ɔ loo gyakaa nyi waa nyiŋ kekuiriise baŋ weenɛɛ ŋan ŋaale di, mɔna ŋolo te fa e ŋa ya.
16 Ali, com fome, ele tinha vontade de comer o que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Ɔ sia ke ŋmaŋee e nɛ ɔ yako ɔ wose nyiaa, ‘Me kya tewulɛɛ pou ne dii baa kaase, te maŋ kyaa kɛbo keŋ tanam ne gyae ke kara ma nyee?’
17 Caindo em si, ele pensou: “Quantos trabalhadores do meu pai têm comida de sobra, e eu estou aqui morrendo de fome!
18 Maa koro na maa bese gyu me kya gyaŋ na me kaa yako e nyiaa, ‘Taata, ma te yɛɛ nombiakumɛɛ tia Wurubuarɛ te ma te yɛɛ tia nyaŋ mɔ.
18 Vou voltar para a casa do meu pai e dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e contra o senhor
19 Mena dɔɔ ma tekaboena nyi nya baake maŋ n bu bela ya, mo maŋ yɛɛ ŋgba n tewulɛɛ baŋ man ŋolo nɛ.’ ”
19 e não mereço mais ser chamado de seu filho. Me aceite como um dos seus trabalhadores.’ ”
20 Mena dɔɔ ɔ korowɔ mo gbɛɛ ɔ ne gyu ɔ kya gyaŋ. Debaŋ keŋ ɔ dɔŋɛɛ lemlem ɔ ne kɔŋ dɛɛ nɛ, ɔ kya naa e te ɔ bu ŋon nombia yɛɛ e waraŋase te ɔ yeuwɔ kegyaŋee na e te ɔ pukaa e nyaŋee na e.
20 Então saiu dali e voltou para a casa do pai.
21 Botɔɔ te ɔ bu ŋon yako e nyiaa, “Taata, ma te yɛɛ nombiakumɛɛ tia Wurubuarɛ te ma te yɛɛ tia nyaŋ mɔ. Mena dɔɔ ma tekaboena nyi nya baake maŋ n bu bela ya. Mo maŋ yɛɛ ŋgba n tewulɛɛ baŋ man ŋolo nɛ.”
21 E o filho disse: “Pai, pequei contra Deus e contra o senhor e não mereço mais ser chamado de seu filho!”
22 Keŋte ɔ kya ŋon baake ɔ tewulɛɛ baŋ yako wɔ nyiaa, “Ɛ kaŋ ɛ wose na ɛ ka lese kegba dɔɔloŋ kpaakpaate keŋ kɔŋ kaa do e. Ɛ do e kɔlabia ɔ nyiŋmaa man na ɛ ka do e nkyokotase.
22 — Mas o pai ordenou aos empregados: “Depressa! Tragam a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos seus pés.
23 Na ɛ ke gyu ka mo nunkyue baale dinaa ŋon kɔŋ kaa ko na dee di de nɔɔ.
23 Também tragam e matem o bezerro gordo. Vamos começar a festejar
24 Nawolo nyi yɛɛ yaa ŋgba me bu kei yeŋae te ɔ besewɔ foŋ nɛ. Nafɔ na ɔ ta yoo te nɛnɛɛ ma te naa e bela.” Keŋte be fiasɛɛ bɛɛ nyaŋee na bee di be nɔɔ.
24 porque este meu filho estava morto e viveu de novo; estava perdido e foi achado.”
25 Debaŋ keŋ bɛɛ yɛɛ kɛŋa pou nɛ, na ɔ bu kegyia ŋon kyaa wɔɔman. Ɔ ka lee wɔɔ ɔ ne kɔŋ te ɔ ba benaa dɛɛ nɛ, ɔ nyii nɔɔneŋ na suya ne tao kela.
25 — Enquanto isso, o filho mais velho estava no campo. Quando ele voltou e chegou perto da casa, ouviu a música e o barulho da dança.
26 Keŋte ɔ baake ɔ kya tewulɛɛ baŋ man ŋolo bɔɔse e kpene keŋ be kɔŋ dekpaŋalaŋ man.
26 Então chamou um empregado e perguntou: “O que é que está acontecendo?”
27 Te ɔ tiranɔɔ fa e nyiaa, “N naabu ŋon ta bese kɔŋ donɔɔ te n kya koo nunkyue baale dinaa ŋon, nawolo nyi ɔ ta bese kɔŋ dɛɛ na nyeedoŋ.”
27 — O empregado respondeu: “O seu irmão voltou para casa vivo e com saúde. Por isso o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Botɔɔ te ɔ bu kegyia ŋon gyeŋa baŋ bɛɛ nyi ɔ ba gyoo dekpaŋalaŋ keŋ man bela ya. Ɔ kya ke nyii mena na te ɔ leewɔ kɔŋ kaa waase e nyi waa gyoo dɛɛ.
28 — O filho mais velho ficou zangado e não quis entrar. Então o pai veio para fora e insistiu com ele para que entrasse.
29 Keŋte ɔ yako ɔ kya nyiaa, “Taata nyaŋ kɛɛ, kulutooneŋ kɛŋa pou me kyaa mɛɛ som neŋ ŋgba gbeŋi nɛ, te ma te yɛɛ deŋele doŋ n dɔɔ ya. Woŋ te n faa maŋ? N te faa ta maŋ asoobii paŋpaŋ gba na daa na me gyoona mɔ kedi de nɔɔ ya.
29 Mas ele respondeu: “Faz tantos anos que trabalho como um escravo para o senhor e nunca desobedeci a uma ordem sua. Mesmo assim o senhor nunca me deu nem ao menos um cabrito para eu fazer uma festa com os meus amigos.
30 Mɔna n bu kei ŋon ɔ ba mo nya abɔɔ pou ke wɔlɛɛ futooli ala dɔɔ te ɔ ba bese kɔŋ donɔɔ nyiŋmaase wolo nɛ te n koo nunkyue baale dinaa ŋon fa.”
30 Porém esse seu filho desperdiçou tudo o que era do senhor, gastando dinheiro com prostitutas. E agora ele volta, e o senhor manda matar o bezerro gordo!”
31 Keŋte ɔ kya ŋon yako e nyiaa, “Me bu, debaŋ kamasɛ n kyae me gyaŋ te kpene kamasɛ keŋ me dana nɛ yɛɛ n wui.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo, e tudo o que é meu é seu.
32 Mɔna kaboena nyi dee di de nɔɔ na dɛɛ nyaŋee. Nawolo nyi yɛɛ yaa ŋgba n naabu kei yeŋae te ɔ besewɔ foŋ nɛ, nafɔ na ɔ ta yoo te nɛnɛɛ da te naa e.”
32 Mas era preciso fazer esta festa para mostrar a nossa alegria. Pois este seu irmão estava morto e viveu de novo; estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.