Lucas 15

WURUBURƐ NOMBIA KPAAKPAA NƆƆKEBAKESEE WƆLE (NTR) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Debaŋ daale nɛ, lempoolɛɛra burum na nombiakumɛɛyɛɛra kɔŋawɔ Yesu gyaŋ be kaa nyii nombia ŋan ɔ na wolo nɛ.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Keŋte Farasiitena na Gyudatena mmaraa wolala ŋorokosowɔ yako nyiaa, “Balee kei dɔɔ ɔ ne lɛɛ nombiakumɛɛyɛɛra do ɔ wose man te ɔ ne dii bom na wɔ gba koraŋ.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Mena dɔɔ Yesu gyɔɔ dudu kei fa wɔ nyiaa,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Akpaa ɛ man ŋolo dana namense sɔŋonoŋ (100) te be man ŋolo da yoo na woŋ te ɔ ne yɛɛ?” Ɔ be gyae waa tina sɔŋonaara na kufu kadaale (99) baŋ yela ŋale nsana botɔɔ na waa ta kɛo ŋon ɔ ba yoo nɛ kaboena waa naa e yee?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Te akpaa ɔ naa e na, ɔ be gyae waa nyaŋee na waa gate e gyakaa ɔ degbaŋgbaŋ dɔɔ mo e gyu dɛɛ yee?
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Ɔ gyu dɛɛ nɛ waa baake ɔ gyoona na ɔ tebia gyaŋee na waa yako wɔ nyiaa, “Ɛ yela dɛɛ nyaŋee nawolo nyi ma te naa me nam ŋon ɔ ba yoo nɛ.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Mɛɛ yako ŋon ɛ ke nyii nyiaa, mena ke te akpaa nombiakumɛɛyɛɛre dokoloŋ de kyɛɛkee lee ɔ gbɛɛneŋ kumɛɛ man te ɔ kɔŋ Wurubuarɛ gyaŋ nɛ, baŋ be kyaa Wurubuarɛ man adido nɛ baa nyaŋee ɔ dɔɔ kela balaŋ sɔŋonaara na kufu kadaale baŋ bɛɛ gyueŋ nyi be gbɛɛneŋ tenɛɛ Wurubuarɛ siaman, mena dɔɔ tekaboena nyi baa kyɛɛkee lee be gbɛɛneŋ kumɛɛ man ya nɛ.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu besewɔ yako nyiaa, akpaa alo ŋolo dana kɔba wolom bia kufu te ŋe man dokoloŋ da yoo na woŋ te ɔ ne yɛɛ? Ɔ be gyae waa kyaŋee kanea na waa gbee ɔ deni man na waa kɛo yenaŋ kamasɛ nideli kaboena waa naa ke yee?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Te akpaa ɔ naa ke na, ɔ ne baake ɔ gyoona na ɔ tebia gyaŋee na waa yako wɔ nyiaa, “Ɛ yela dɛɛ nyaŋee nawolo nyi ma te naa me kɔba wolom bii keŋ kɔɔ yoo nɛ.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Mɛɛ yako ŋon ɛ ke nyii nyiaa, mena ke te akpaa nombiakumɛɛyɛɛre dokoloŋ de kyɛɛkee lee ɔ gbɛɛneŋ kumɛɛ man te ɔ kɔŋ Wurubuarɛ gyaŋ nɛ, Wurubuarɛ kpilala baŋ be kyaa adido nɛ baa nyaŋee ɔ dɔɔ.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu besewɔ gyɔ dudu kei fa wɔ nyiaa, “Balee ŋolo kyaawɔ na ɔ dana bia baala bala.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Wee daale balee kei bu kemaasa ŋon yako ɔ kya nyiaa, ‘Taata, kpala nya abɔɔ ŋan n dana nɛ na n ka mo me wui fa maŋ.’ Mena dɔɔ ɔ kya ŋon kpala wa abɔɔ ŋan fa ɔ bia baŋ.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Te di weeya ala ya te ɔ bu kemaasa ŋon yɔɔ abɔɔ ŋan ɔ be nyim nɛ pou te ɔ moo kɔba keŋ do ɔ wose man te ɔ moo ɔ nyee baŋ tɛɛle wɔle daale man. Ɔ ke gyu botɔɔ nɛ, ɔ moo kɔba keŋ ɔ dana nɛ ke yɛɛ kehuhoori wɔlɛɛ ke pou.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Ɔ ke wɔlɛɛ kɔba keŋ pou taŋ nɛ, tanam dinaa daale yalawɔ tɛɛle kenaŋ pou dɔɔ te ɔ wose kyaŋa e nideli.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Mena dɔɔ ɔ gyuuwɔ ɔ kaa di paa fa donɔɔte ŋolo, te donɔɔte ŋon moo e gyu nyi waa gyu ke kɛɛ ɔ kekuiriise dɔɔ.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Na nafɔ ɔ loo gyakaa nyi waa nyiŋ kekuiriise baŋ weenɛɛ ŋan ŋaale di, mɔna ŋolo te fa e ŋa ya.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Ɔ sia ke ŋmaŋee e nɛ ɔ yako ɔ wose nyiaa, ‘Me kya tewulɛɛ pou ne dii baa kaase, te maŋ kyaa kɛbo keŋ tanam ne gyae ke kara ma nyee?’
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Maa koro na maa bese gyu me kya gyaŋ na me kaa yako e nyiaa, ‘Taata, ma te yɛɛ nombiakumɛɛ tia Wurubuarɛ te ma te yɛɛ tia nyaŋ mɔ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Mena dɔɔ ma tekaboena nyi nya baake maŋ n bu bela ya, mo maŋ yɛɛ ŋgba n tewulɛɛ baŋ man ŋolo nɛ.’ ”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Mena dɔɔ ɔ korowɔ mo gbɛɛ ɔ ne gyu ɔ kya gyaŋ. Debaŋ keŋ ɔ dɔŋɛɛ lemlem ɔ ne kɔŋ dɛɛ nɛ, ɔ kya naa e te ɔ bu ŋon nombia yɛɛ e waraŋase te ɔ yeuwɔ kegyaŋee na e te ɔ pukaa e nyaŋee na e.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Botɔɔ te ɔ bu ŋon yako e nyiaa, “Taata, ma te yɛɛ nombiakumɛɛ tia Wurubuarɛ te ma te yɛɛ tia nyaŋ mɔ. Mena dɔɔ ma tekaboena nyi nya baake maŋ n bu bela ya. Mo maŋ yɛɛ ŋgba n tewulɛɛ baŋ man ŋolo nɛ.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Keŋte ɔ kya ŋon baake ɔ tewulɛɛ baŋ yako wɔ nyiaa, “Ɛ kaŋ ɛ wose na ɛ ka lese kegba dɔɔloŋ kpaakpaate keŋ kɔŋ kaa do e. Ɛ do e kɔlabia ɔ nyiŋmaa man na ɛ ka do e nkyokotase.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Na ɛ ke gyu ka mo nunkyue baale dinaa ŋon kɔŋ kaa ko na dee di de nɔɔ.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Nawolo nyi yɛɛ yaa ŋgba me bu kei yeŋae te ɔ besewɔ foŋ nɛ. Nafɔ na ɔ ta yoo te nɛnɛɛ ma te naa e bela.” Keŋte be fiasɛɛ bɛɛ nyaŋee na bee di be nɔɔ.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Debaŋ keŋ bɛɛ yɛɛ kɛŋa pou nɛ, na ɔ bu kegyia ŋon kyaa wɔɔman. Ɔ ka lee wɔɔ ɔ ne kɔŋ te ɔ ba benaa dɛɛ nɛ, ɔ nyii nɔɔneŋ na suya ne tao kela.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Keŋte ɔ baake ɔ kya tewulɛɛ baŋ man ŋolo bɔɔse e kpene keŋ be kɔŋ dekpaŋalaŋ man.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Te ɔ tiranɔɔ fa e nyiaa, “N naabu ŋon ta bese kɔŋ donɔɔ te n kya koo nunkyue baale dinaa ŋon, nawolo nyi ɔ ta bese kɔŋ dɛɛ na nyeedoŋ.”
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Botɔɔ te ɔ bu kegyia ŋon gyeŋa baŋ bɛɛ nyi ɔ ba gyoo dekpaŋalaŋ keŋ man bela ya. Ɔ kya ke nyii mena na te ɔ leewɔ kɔŋ kaa waase e nyi waa gyoo dɛɛ.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Keŋte ɔ yako ɔ kya nyiaa, “Taata nyaŋ kɛɛ, kulutooneŋ kɛŋa pou me kyaa mɛɛ som neŋ ŋgba gbeŋi nɛ, te ma te yɛɛ deŋele doŋ n dɔɔ ya. Woŋ te n faa maŋ? N te faa ta maŋ asoobii paŋpaŋ gba na daa na me gyoona mɔ kedi de nɔɔ ya.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Mɔna n bu kei ŋon ɔ ba mo nya abɔɔ pou ke wɔlɛɛ futooli ala dɔɔ te ɔ ba bese kɔŋ donɔɔ nyiŋmaase wolo nɛ te n koo nunkyue baale dinaa ŋon fa.”
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Keŋte ɔ kya ŋon yako e nyiaa, “Me bu, debaŋ kamasɛ n kyae me gyaŋ te kpene kamasɛ keŋ me dana nɛ yɛɛ n wui.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Mɔna kaboena nyi dee di de nɔɔ na dɛɛ nyaŋee. Nawolo nyi yɛɛ yaa ŋgba n naabu kei yeŋae te ɔ besewɔ foŋ nɛ, nafɔ na ɔ ta yoo te nɛnɛɛ da te naa e.”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.