Atos 27
Irinibare Tosorintsi Ocomantëgotëri Antigomi Jesoquirisito (NOTNT) vs ARA
1 Ainta inasegui sërari jitacha Jorio. Iriro capitán itingomi soraro icarati 100. Ira sorarojegui yágapajirotaiguëri Aogósito igobeingarite. Cara pobetsicaca antagaisati iragáqueri Paboro Itariaquë, Jésito icanqueri Jorio:
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Aro notetaiganaca pitotsiquë opaniaca Aramisiaquë, yágairo ágomentotsi asi pitotsi nanguenocotaiguë poeboropaguequë onamijaquë Asia. Itsibataiguëna Arisitárico Tesarónicasati ipaniaca Maseroniaquë.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Oquëtaguetanë naretocotanaca Sirónquë. Canta, icábintsëri Paboro Jorio, inintacaqueri iriáte Paboro cara iraniaqueri imatsiguenga ira pabaqueri iraperi.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Aique nogaganaca. Sintsiro coguentima ocoguintimatocoquina. Naquenocotaiguë aiquero cara oboguesiquë jitacha Chípire.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Nimontiaiganacaro angaare noguiataiguëro onamijaquë Sirisia aisa Pampiria naretaigaca poeboroquë jitacha Mira Irisiaquë.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Canta, iniaquero Jorio basini pitotsi oquibe opaniaca Arijantiríaquë. Yotetaiganaquina aique piáque Itariaquë.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Tojai cataguiteri antsinisati naquenocotaiguë comëtaronta naretocotaigaca catingasati Caniroquë. Opomirintsitomotaiguëna coguentima, noshonganaca irooti oboguesiquë oquibeguite ojita Quereta. Nabisanaquero Saramona
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 naquenocotanë onamijaquë irooti canta pini pitotsi santëcoguiteriquë jitacha Caninajaro aronisati poeboroquë jitacha Irasea.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Aroque nogabisaiguë tojai tominco, abisaque cataguiteripague cara ititaiga joríojegui. Aro ocobeingatasantanë nanguenocotaiguë angaarequë aroquenta omotoncaatasantanaca, icomantaiguëri Paboro,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 icanqueri:
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Carari ira capitán te inguemisantiri Paboro. Iquemisanqueri casintaro pitotsi aisati ira játaguiro pitotsi. Icanque:
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Tenta ongomeite cara pini pitotsi ojita Caninajaro cara tsaengaquë, iquengaigaca iragagaiganaquima. Icogabetaigaca naretocotaiguëmame Jenisequë cantaqueronta Queretaquë. Canta, quero pareta sintsiro coguentima cara iconteti paba. Iroro Jenise caninaro nantimaiguë tsaengaquë nantsatocoquero pitotsi canta.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Oparintaca coguentimainga aique piáque toonquë. Ijitaiguëro caninaro, aro yágairo ágomentotsi asi pitotsi. Naquenocotaiguë aronisati onamijaquë Quereta.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Iroguito paretocotaiguëna oquibeguintesonori coguentima jitacha Norésite opaniaca quibatsiquë.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Páganëro pitotsi. Te ojábintsate pitotsi aiquero coguentimaquë, aro nanintacaquero áganëro. Ojátagueque.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Cara nabisaiganaque santëcoguiteriquë oboguesiquë arosata jitacha Cáora, aro nopomiritaigaaro cara nágairo otiomijani pitotsi ora onosicapë notetajiro.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Aroque notequero, aro yobetsicaiguëro ora oquibe pitotsi, yoguëshotantaguetajaro oquibe sogatsa osobi pitotsi arota quero otingaraanaca. Itsorogaiganaque nanguenocotaiguë omaniquiquë jitacha Sírite aitinta nija jintaaro arosonori omaniqui tsomaguia. Aro yoguëtaiguëro tocoya páganëronta pitotsi coguentima.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Oquëtaguetanë, iparintaca ijocaiguëro ora yamagueti sintsironta coguentima.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Cara oquëtaguetanai maba, ijocaiguëro tojai tinari.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ocaratanë tojai cataguiteri, te naneiri paba teatisati jonogasati. Përosati ocoguintimatasantanë najitaiguë nangamaiguë.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Pabisanaque tojai cataguiteri te nopaigue, yaratianque Paboro icanque:
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Carari yamai pinganinasëretaigue queronta picami poro. Patiro ocaraaque pitotsi.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Naraningui iconijatomopëna ironomire Tosorintsi Natingomi Ira naquemisanti.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Icampëna: “Quero pitsorogui, Paboro. Aro pirequima catingasatiquë Sésar. Aisati Tosorintsi cábintsaiguërine antagaisati ira tsipatimi pitotsiquë”.
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Aro pinganinataigue, natsipajegui, aroquenta naquemisanqueri Tosorintsi cara inganque ora icomantëna.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Aganëro pitotsi coguentima irooti oboguesiquë cara ocaraapë.
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Ocaratanë 14 cataguiteri yamai otsitinitanë. Naquenocotasitanaca angaarequë jitacha Atiriático. Aganguite igóiguë pitotsiberi cara notsitiparo quibatsi.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Imoncarataiguëro nija, aro omoncaraca nija pini 37 métoro. Cosamanisata yogatsitairo. Omoncaraca 28 métoro.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Itsorogasantaiguë cara picorianganëro mopë. Ijocaiguëro otsibasati ágomentotsi cara otioguiquë pitotsi arota ontsaguipë quibatsiquë aro omaireque pitotsi. Itsorogasantë aro yoguiaiguërota onguëtaguetasantanë.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Icogabetaigaca pitotsiberi irisigaiguemame. Yoguëtaiguëro otiomijani pitotsi. Yamatobitabecari ira cagari pitotsiberi icanqueri:
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Paboro comantëri igapitante soraro:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Aito cara yobëshaquero sogatsa soraro opariganë otiomijani pitotsi.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Terai onguëtaguetasante, Paboro icantaiguëri ira basini matsiguenga irapaigue. Icanqueri:
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Yamai nomanocoiguëmiro poperi arota pisintsitanë cara pomatanë. Aisati quero opega poro piguisi piguitoquë. Quero ati picantëmata.
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Aroque icanque negaca, yáguëro pan icanqueri Tosorintsi:
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Icaninasëretaiguë antagaisati, cara yapaiguë.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Aintajeguina naro pitotsiquë nacarataiguë 276.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Aroque yapaiguë iquemaigaca, ijocaiguëro tirigo aisa antagaisati ora pamapë pitotsi irooti cara opoongatanë pitotsi.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Oquëtaguetanë iniaiguëro quibatsi ora te irogóiguero. Aiti potsitiataca nija aisati oparagueti. Aro icogabetaigaca iriátaquerome pitotsi cara oparaguequë.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Aro ijocaiguëro ágomentotsi angaarequë. Itsaicotaiguëro sogatsa aguëshotiro ogomaro, itinaiguëro tocoya, naquenocotabetaigaca aiquero oparaguequë. Posibiquero pitotsi coguentima.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Aro naquenocotabetaigaca aganguijaquë picorianganë pitotsi omaniquiquë ora te ongonijate. Oquëshotasantapë pitotsi omaniquiquë te osebataima. Omotoncaatasantanaca oparintaca picaraaguetanë pitotsi cara otioguiquë.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Icogabetaigaca soraro iróguirime ira iromingaga arota quero imatanë irisigaigaima.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Irari igapitante te iranintacaguiri iróguiri. Icoque iragabisaicoqueri Paboro. Igátaiguëri icanque:
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Obiro basini pinguenantaiguëmaro anchabata aisa pairoraca asi pitotsi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.