Atos 27
Irinibare Tosorintsi Ocomantëgotëri Antigomi Jesoquirisito (NOTNT) vs ACF
1 Ainta inasegui sërari jitacha Jorio. Iriro capitán itingomi soraro icarati 100. Ira sorarojegui yágapajirotaiguëri Aogósito igobeingarite. Cara pobetsicaca antagaisati iragáqueri Paboro Itariaquë, Jésito icanqueri Jorio:
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Aro notetaiganaca pitotsiquë opaniaca Aramisiaquë, yágairo ágomentotsi asi pitotsi nanguenocotaiguë poeboropaguequë onamijaquë Asia. Itsibataiguëna Arisitárico Tesarónicasati ipaniaca Maseroniaquë.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Oquëtaguetanë naretocotanaca Sirónquë. Canta, icábintsëri Paboro Jorio, inintacaqueri iriáte Paboro cara iraniaqueri imatsiguenga ira pabaqueri iraperi.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Aique nogaganaca. Sintsiro coguentima ocoguintimatocoquina. Naquenocotaiguë aiquero cara oboguesiquë jitacha Chípire.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nimontiaiganacaro angaare noguiataiguëro onamijaquë Sirisia aisa Pampiria naretaigaca poeboroquë jitacha Mira Irisiaquë.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Canta, iniaquero Jorio basini pitotsi oquibe opaniaca Arijantiríaquë. Yotetaiganaquina aique piáque Itariaquë.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Tojai cataguiteri antsinisati naquenocotaiguë comëtaronta naretocotaigaca catingasati Caniroquë. Opomirintsitomotaiguëna coguentima, noshonganaca irooti oboguesiquë oquibeguite ojita Quereta. Nabisanaquero Saramona
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 naquenocotanë onamijaquë irooti canta pini pitotsi santëcoguiteriquë jitacha Caninajaro aronisati poeboroquë jitacha Irasea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Aroque nogabisaiguë tojai tominco, abisaque cataguiteripague cara ititaiga joríojegui. Aro ocobeingatasantanë nanguenocotaiguë angaarequë aroquenta omotoncaatasantanaca, icomantaiguëri Paboro,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 icanqueri:
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Carari ira capitán te inguemisantiri Paboro. Iquemisanqueri casintaro pitotsi aisati ira játaguiro pitotsi. Icanque:
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Tenta ongomeite cara pini pitotsi ojita Caninajaro cara tsaengaquë, iquengaigaca iragagaiganaquima. Icogabetaigaca naretocotaiguëmame Jenisequë cantaqueronta Queretaquë. Canta, quero pareta sintsiro coguentima cara iconteti paba. Iroro Jenise caninaro nantimaiguë tsaengaquë nantsatocoquero pitotsi canta.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Oparintaca coguentimainga aique piáque toonquë. Ijitaiguëro caninaro, aro yágairo ágomentotsi asi pitotsi. Naquenocotaiguë aronisati onamijaquë Quereta.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Iroguito paretocotaiguëna oquibeguintesonori coguentima jitacha Norésite opaniaca quibatsiquë.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Páganëro pitotsi. Te ojábintsate pitotsi aiquero coguentimaquë, aro nanintacaquero áganëro. Ojátagueque.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Cara nabisaiganaque santëcoguiteriquë oboguesiquë arosata jitacha Cáora, aro nopomiritaigaaro cara nágairo otiomijani pitotsi ora onosicapë notetajiro.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Aroque notequero, aro yobetsicaiguëro ora oquibe pitotsi, yoguëshotantaguetajaro oquibe sogatsa osobi pitotsi arota quero otingaraanaca. Itsorogaiganaque nanguenocotaiguë omaniquiquë jitacha Sírite aitinta nija jintaaro arosonori omaniqui tsomaguia. Aro yoguëtaiguëro tocoya páganëronta pitotsi coguentima.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Oquëtaguetanë, iparintaca ijocaiguëro ora yamagueti sintsironta coguentima.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Cara oquëtaguetanai maba, ijocaiguëro tojai tinari.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ocaratanë tojai cataguiteri, te naneiri paba teatisati jonogasati. Përosati ocoguintimatasantanë najitaiguë nangamaiguë.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Pabisanaque tojai cataguiteri te nopaigue, yaratianque Paboro icanque:
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Carari yamai pinganinasëretaigue queronta picami poro. Patiro ocaraaque pitotsi.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Naraningui iconijatomopëna ironomire Tosorintsi Natingomi Ira naquemisanti.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Icampëna: “Quero pitsorogui, Paboro. Aro pirequima catingasatiquë Sésar. Aisati Tosorintsi cábintsaiguërine antagaisati ira tsipatimi pitotsiquë”.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Aro pinganinataigue, natsipajegui, aroquenta naquemisanqueri Tosorintsi cara inganque ora icomantëna.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Aganëro pitotsi coguentima irooti oboguesiquë cara ocaraapë.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Ocaratanë 14 cataguiteri yamai otsitinitanë. Naquenocotasitanaca angaarequë jitacha Atiriático. Aganguite igóiguë pitotsiberi cara notsitiparo quibatsi.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Imoncarataiguëro nija, aro omoncaraca nija pini 37 métoro. Cosamanisata yogatsitairo. Omoncaraca 28 métoro.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Itsorogasantaiguë cara picorianganëro mopë. Ijocaiguëro otsibasati ágomentotsi cara otioguiquë pitotsi arota ontsaguipë quibatsiquë aro omaireque pitotsi. Itsorogasantë aro yoguiaiguërota onguëtaguetasantanë.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Icogabetaigaca pitotsiberi irisigaiguemame. Yoguëtaiguëro otiomijani pitotsi. Yamatobitabecari ira cagari pitotsiberi icanqueri:
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Paboro comantëri igapitante soraro:
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Aito cara yobëshaquero sogatsa soraro opariganë otiomijani pitotsi.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Terai onguëtaguetasante, Paboro icantaiguëri ira basini matsiguenga irapaigue. Icanqueri:
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Yamai nomanocoiguëmiro poperi arota pisintsitanë cara pomatanë. Aisati quero opega poro piguisi piguitoquë. Quero ati picantëmata.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Aroque icanque negaca, yáguëro pan icanqueri Tosorintsi:
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Icaninasëretaiguë antagaisati, cara yapaiguë.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Aintajeguina naro pitotsiquë nacarataiguë 276.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Aroque yapaiguë iquemaigaca, ijocaiguëro tirigo aisa antagaisati ora pamapë pitotsi irooti cara opoongatanë pitotsi.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Oquëtaguetanë iniaiguëro quibatsi ora te irogóiguero. Aiti potsitiataca nija aisati oparagueti. Aro icogabetaigaca iriátaquerome pitotsi cara oparaguequë.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Aro ijocaiguëro ágomentotsi angaarequë. Itsaicotaiguëro sogatsa aguëshotiro ogomaro, itinaiguëro tocoya, naquenocotabetaigaca aiquero oparaguequë. Posibiquero pitotsi coguentima.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Aro naquenocotabetaigaca aganguijaquë picorianganë pitotsi omaniquiquë ora te ongonijate. Oquëshotasantapë pitotsi omaniquiquë te osebataima. Omotoncaatasantanaca oparintaca picaraaguetanë pitotsi cara otioguiquë.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Icogabetaigaca soraro iróguirime ira iromingaga arota quero imatanë irisigaigaima.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Irari igapitante te iranintacaguiri iróguiri. Icoque iragabisaicoqueri Paboro. Igátaiguëri icanque:
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Obiro basini pinguenantaiguëmaro anchabata aisa pairoraca asi pitotsi.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.