Mateus 20

¹ “แผ่นดินสวรรค์เผียบเหมือนเจ้าของสวนคนนึ่ง ตี้ออกจากเฮือนไปเจ๊ามืด เปื้อไปจ้างคนงานมาเยียะก๋านในสวนองุ่นของเปิ้น

¹ Porque o Reino dos céus é semelhante a um homem, pai de família, que saiu de madrugada a assalariar trabalhadores para a sua vinha.

² เมื่อตกลงกั๋นแล้วว่าจะหื้อก้าแฮงนึ่งเดนาริอันต่อวัน แล้วก็ส่งคนงานเข้าไปเยียะก๋านในสวนองุ่น

² E, ajustando com os trabalhadores a um dinheiro por dia, mandou-os para a sua vinha.

³ “ประมาณเก้าโมงเจ๊า เจ้าของสวนก็เตียวเข้าไปตี้กาดแหม ก็หันบางคนยืนอยู่บ่ดาย บ่ได้เยียะก๋านอะหยัง

³ E, saindo perto da hora terceira, viu outros que estavam ociosos na praça.

⁴ เจ้าของสวนอู้ว่า ‘ถ้าหมู่เจ้าไปเยียะก๋านในสวนองุ่นของเฮา เฮาจะหื้อก้าจ้างต๋ามสมควร’

⁴ E disse-lhes: Ide vós também para a vinha, e dar-vos-ei o que for justo. E eles foram.

⁵ คนหมู่นั้นก็ตกลงไปเยียะก๋าน ในสวนองุ่น ประมาณเติงตอน เจ้าของสวนก็ออกไปแหม บ่ายสามโมงแล้วก็ยังออกไปเยียะจาอั้นเหมือนกั๋น

⁵ Saindo outra vez, perto da hora sexta e nona, fez o mesmo.

⁶ ประมาณห้าโมงแลง เจ้าของสวนก็ออกไปแหมเตื้อ ก็หันบางคนยืนอยู่บ่ดาย เปิ้นก็เข้าไปถามคนหมู่นั้นว่า ‘เป๋นจาใดหมู่เจ้าเถิงยืนตี้นี่ บ่เยียะก๋านอะหยังวันค่ำจาอี้’

⁶ E, saindo perto da hora undécima, encontrou outros que estavam ociosos e perguntou-lhes: Por que estais ociosos todo o dia?

⁷ “เขาหมู่นั้นตอบว่า ‘บ่มีใผจ้างหมู่เฮา’ เจ้าของสวนก็จวนหมู่เขาว่า ‘ไปเยียะก๋านตี้สวนองุ่นของเฮาบ๋อ’

⁷ Disseram-lhe eles: Porque ninguém nos assalariou. Diz-lhes ele: Ide vós também para a vinha e recebereis o que for justo.

⁸ “ตกเมื่อแลงวันนั้นเถิงเวลาเลิกงานแล้ว เจ้าของสวนสั่งหัวหน้าคนงานว่า ‘ไปฮ้องคนงานตึงหมดมา แล้วจ่ายก้าแฮงหื้อหมู่เขา จ่ายต๋ามลำดับตั้งแต่คนมาเมื่อลูนจ๋นเถิงคนตี้มาเก๊าหัวที’

⁸ E, aproximando-se a noite, diz o senhor da vinha ao seu mordomo: Chama os trabalhadores, e paga-lhes o salário, começando pelos derradeiros até aos primeiros.

⁹ “คนงานตี้มาเมื่อลูนต๋อนห้าโมงแลง ได้ก้าแฮงไปคนละนึ่งเดนาริอัน

⁹ E, chegando os que

¹⁰ หมู่คนงานฮับจ้างตี้มาก่อนก็คาดว่าจะได้นักเหลือนั้น แต่ก็ได้คนละนึ่งเดนาริอันเต้ากั๋นหมด

¹⁰ vindo, porém, os primeiros, cuidaram que haviam de receber mais; mas, do mesmo modo, receberam um dinheiro cada um.

¹¹ เมื่อหมู่เขาฮับก้าแฮงไปแล้ว ก็จ่มว่าหื้อเจ้าของสวนว่า

¹¹ E, recebendo-

¹² ‘คนหมู่นั้นเยียะก๋านจั้วโมงเดียว แต่ได้ก้าแฮงเต้ากับหมู่เฮาตี้เยียะก๋านฮิมต๋ายอยู่ก๋างแดดฮ้อนวันค่ำ’

¹² dizendo: Estes derradeiros trabalharam

¹³ “เจ้าของสวนองุ่นก็ตอบคนนึ่งในหมู่คนนั้นว่า ‘เปื้อนเหย เฮาบ่ได้โก๋งเจ้าเน่อ ก็ตกลงก้าแฮงกั๋นไว้แล้วว่านึ่งเดนาริอันบ่ใจ้กา

¹³ Mas ele, respondendo, disse a um deles: Amigo, não te faço injustiça; não ajustaste tu comigo um dinheiro?

¹⁴ ฮับก้าแฮงของเจ้าแล้วไปเหียเต๊อะ เฮาปอใจ๋จะจ่ายหื้อคนตี้เฮาจ้างมาเมื่อลูนเต้ากับตี้เฮาจ่ายหื้อเจ้า

¹⁴ Toma o

¹⁵ เฮามีสิทธิ์ตี้จะเยียะจาอี้กับสตางค์ของเฮา กาว่าเจ้าขอยย้อนเฮาใจ๋กว้างจาอั้นกา’

¹⁵ Ou não me é lícito fazer o que quiser do Ou é mau o teu olho porque eu sou bom?

¹⁶ “แต่มีหลายคนตี้เป๋นคนตังเก๊าในต๋อนนี้ จะก๋ายเป๋นคนตังป๋าย กับคนตังป๋ายต๋อนนี้ จะก๋ายไปเป๋นคนตังเก๊า”

¹⁶ Assim, os derradeiros serão primeiros, e os primeiros, derradeiros, porque muitos são chamados, mas poucos, escolhidos.

¹⁷ ต๋อนตี้พระเยซูก่ำลังเตียวตางไปกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ฮ้องสาวกตึงสิบสองคนหื้อออกจากคนตังหลายมาอยู่เปาะกั๋น แล้วอู้กับหมู่เขาว่า

¹⁷ E, subindo Jesus a Jerusalém, chamou à parte os seus doze discípulos e, no caminho, disse-lhes:

¹⁸ “ผ่อเน่อ หมู่เฮาก่ำลังจะไปกรุงเยรูซาเล็ม แล้วบุตรมนุษย์จะถูกหักหลังหื้ออยู่ในอำนาจของหมู่หัวหน้าปุโรหิตกับหมู่ธรรมาจ๋ารย์ เขาหมู่นั้นจะตัดสินลงโต้ษต้านเถิงต๋าย

¹⁸ Eis que vamos para Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos príncipes dos sacerdotes e aos escribas, e condená-lo-ão à morte.

¹⁹ แล้วจะมอบต้านหื้อกับคนต่างจ้าดเฆี่ยนตี๋กับเยาะเย้ย แล้วก็ปาไปเขิงตี้ไม้ก๋างเขนจ๋นต๋าย แต่ในวันตี้สามพระเจ้าจะเยียะหื้อเป๋นขึ้นจากความต๋าย”

¹⁹ E o entregarão aos gentios para que

²⁰ แม่ของยากอบกับยอห์นตี้เป๋นลูกบ่าวของเศเบดี สามคนแม่ลูกปากั๋นมาหาพระเยซู นางคุกเข่าลงแล้วขอหื้อพระองค์เยียะหื้อนางอย่างนึ่ง

²⁰ Então, se aproximou dele a mãe dos filhos de Zebedeu, com seus filhos, adorando- o e fazendo-lhe um pedido.

²¹ พระเยซูถามนางว่า “มีเรื่องอะหยังกา” นางตอบว่า “เมื่อพระองค์ขึ้นเป๋นเจ้าองค์นั้นแล้ว ขอหื้อลูกบ่าวตึงสองคนของข้าเจ้านั่งอยู่เผิกขวาคนนึ่ง เผิกซ้ายคนนึ่งตวยเน่อ”

²¹ E ele diz-lhe: Que queres? Ela respondeu: Dize que estes meus dois filhos se assentem um à tua direita e outro à tua esquerda, no teu Reino.

²² พระเยซูตอบว่า “หมู่ต้านบ่ฮู้ว่า ก่ำลังขออะหยัง ต้านจะกิ๋นน้ำจากถ้วยแห่งความตุ๊กตี้เฮาจะกิ๋นได้กา” เขาตึงสองตอบว่า “ได้ก่า”

²² Jesus, porém, respondendo, disse: Não sabeis o que pedis; podeis vós beber o cálice que eu hei de beber e ser batizados com o batismo com que eu sou batizado? Dizem-lhe eles: Podemos.

²³ พระเยซูบอกเขาว่า “หมู่ต้านจะได้กิ๋นจากถ้วยของเฮาแน่นอน แต่ตี้จะหื้อใผนั่งเผิกขวาเผิกซ้ายของเฮานั้น บ่ใจ้เฮาเป๋นคนจัดหื้อนั่งเน่อ แต่พระบิดาของเฮาเต้าอั้นตี้เป๋นผู้เลือกว่าจะหื้อใผนั่งตั๊ดไหน”

²³ E diz-lhes ele: Na verdade bebereis o meu cálice, mas o assentar-se à minha direita ou à minha esquerda não me pertence dá-lo, mas é para aqueles para quem meu Pai o tem preparado.

²⁴ เมื่อหมู่สาวกแหมสิบคนได้ยินจาอั้น ก็ปากั๋นโขดสองคนปี้น้องนั้น

²⁴ E, quando os dez ouviram isso, indignaram-se contra os dois irmãos.

²⁵ พระเยซูก็ฮ้องหมู่เขาตึงหมดมาหา แล้วอู้ว่า “ต้านตังหลายก็ฮู้แล้วว่าผู้ปกครองของคนต่างจ้าด วางตั๋วเป๋นนายเหนือเขาตังหลาย หมู่ผู้นำก็ใจ๊อำนาจเหนือเขาตังหลายตวย

²⁵ Então, Jesus, chamando-os para junto de si, disse: Bem sabeis que pelos príncipes dos gentios são estes dominados e que os grandes exercem autoridade sobre eles.

²⁶ แต่สำหรับหมู่ต้านนั้นบ่เป๋นจาอั้นเน่อ ในหมู่ต้านถ้าใผคนใดใค่เป๋นใหญ่ ก็หื้อเขาเป๋นผู้ฮับใจ๊หมู่ต้าน

²⁶ Não será assim entre vós; mas todo aquele que quiser, entre vós, fazer-se grande, que seja vosso serviçal;

²⁷ ถ้าใผคนใดใค่เป๋นใหญ่เหลือเปิ้น ก็ต้องยอมสมัครใจ๋เป๋นคนฮับใจ๊ของหมู่ต้าน

²⁷ e qualquer que, entre vós, quiser ser o primeiro, que seja vosso servo,

²⁸ เหมือนเดียวกั๋นกับบุตรมนุษย์ตี้บ่ได้มาเปื้อหื้อคนอื่นฮับใจ๊ แต่มาเปื้อฮับใจ๊คนอื่น แล้วก็สละจีวิตของต้านเปื้อเป๋นก้าไถ่คนจ๋ำนวนนักหื้อรอดป๊นบาปโต้ษ”

²⁸ bem como o Filho do Homem não veio para ser servido, mas para servir e para dar a sua vida

²⁹ ต๋อนตี้พระเยซูกับสาวกก่ำลังออกจากเมืองเยรีโค มีคนเตียวไปตวยเป๋นจ๋ำนวนนัก

²⁹ E, saindo eles de Jericó, seguiu-o grande multidão.

³⁰ มีคนต๋าบอดสองคนนั่งอยู่ฮิมหนตาง เมื่อได้ยินว่าพระเยซูก่ำลังเตียวก๋ายมา ก็ฮ้องเอิ้นเสียงดังว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้า บุตรของกษัตริย์ดาวิดเหย ขอโผดอินดูเฮาสองคนตวยเต๊อะ”

³⁰ E eis que dois cegos, assentados junto do caminho, ouvindo que Jesus passava, clamaram, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem misericórdia de nós.

³¹ คนตังหลายปากั๋นด่าคนต๋าบอดสองคนนั้นหื้อดักเหีย แต่เขาก็เอิ้นดังขึ้นติกๆ ว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้า บุตรของกษัตริย์ดาวิดเหย ขอโผดอินดูหมู่เฮาสองคนน่อยเต๊อะ”

³¹ E a multidão os repreendia, para que se calassem; eles, porém, cada vez clamavam mais, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem misericórdia de nós.

³² พระเยซูก็เลยหยุด แล้วฮ้องมาถามว่า “เจ้าต้องก๋านหื้อเฮาเยียะอะหยังหื้อกา”

³² E Jesus, parando, chamou-os e disse: Que quereis que vos faça?

³³ คนต๋าบอดตอบว่า “องค์พระผู้เป๋นเจ้า หมู่เฮาใค่ผ่อหัน”

³³ Disseram-lhe eles: Senhor, que os nossos olhos sejam abertos.

³⁴ พระเยซูอินดูเขา ก็เลยเอามือจิตี้แก่นต๋าของเขา เขาตึงสองก็ผ่อหันบ่าเดี่ยวนั้นเลย แล้วเขาก็ตวยพระองค์ไป

³⁴ Então, Jesus, movido de íntima compaixão, tocou-lhes nos olhos, e logo viram; e eles o seguiram.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia