Atos 14

nmx (NMX) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ikonium yu kénjún Fol a Banabas túmén tangérwén Ju árfene áumengégh méngot. Kété fá koraiwét sotafé Jumén a téndo yumén ndimbal ár mérnafefaf Ngánján efalo yiyátoyénd.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé, segundo seu costume, entraram na sinagoga dos judeus e ali pregaram, de tal modo que uma grande multidão de judeus e de gregos se converteu à fé.
2 Wénde yéné Ju ár efe nakenayénd Ngánjáne efalo yátoghét norayayénd Téndo árfefaf a tawasérmbotawét yéfene mwighé sénanégh ewafngeyayénd Fol a Banabas.
2 Mas os judeus, que tinham permanecido incrédulos, excitaram os ânimos dos pagãos contra os irmãos.
3 Féyo Fol a Banabas teke kété tárwén, koraiwét férférofnar Yurai, a Yuramyo ngárámmén si tékmetau safén ndené efalo yém ménáyan tawafrowét ufarogh yam a sélngwélafé yam.
3 Não obstante, eles se demoraram ali por muito tempo, falando com desassombro e confiança no Senhor, que dava testemunho à palavra da sua graça pelos milagres e prodígios que ele operava por mãos dos apóstolos.
4 Tesenmén ár nafaloyénd; ámb Ju árfeta, ámb Yesuene muyafé árfeta.
4 A população da cidade achava-se dividida: uns eram pelos judeus, outros pelos apóstolos.
5 Féyo Téndo ár a Ju ár mérne nafghayénd yéfenjo sénko árfé ménát Fol a Banabasfe ngiot.
5 Mas como se tivesse levantado um motim dos gentios e dos judeus, com os seus chefes, para os ultrajar e apedrejar,
6 Njam Yesuene muyafé ár mat náyáteyayénd yénémamén, fá nitreyayénd kétán Likonia yuwot Listran a Derbe tesen a ámb kaka yuwomé,
6 ao saberem disso, fugiram para as cidades da Licaônia, Listra e Derbe e suas circunvizinhanças.
7 kété wéikor yéngérnyeyayénd mer si waitogh. Fol si táitotau Ju árfene áumengégh méngon (Acts 14.1)|src="CN01961B.tif" size="col" copy="© 1996 David C Cook. Used by permission." ref="14.1"
7 Ali pregaram o Evangelho.
8 Listra tesenan kété ár témorangérwén aknyégh ár, efe tékmangérwén wawér kétándmayo áráfégh yau tiyotawéng.
8 Em Listra vivia um homem aleijado das pernas, coxo de nascença, que nunca tinha andado.
9 Yémon tiyáretau Fol sian. Fol néngretai mbarkánde yáfaf, a yawinjoi yáne ndimbal mwighé mer yátoghét
9 Sentado, ele ouvia Paulo pregar. Este, fixando nele os olhos e vendo que tinha fé para ser curado,
10 a témotangé, “Kokai mbarkánde fenjo kafkafeǃ” Táf fété ár natnam tukét a áligh nufngoyéng.
10 disse em alta voz: Levanta-te direito sobre os teus pés! Ele deu um salto e pôs-se a andar.
11 Njam ár mérnam yinjoyénd sélngwélafé yam némé Folém yafrotam, fá kutnawét Likonia sie, “Efalo sómbio ngánján té néneworend téfefaf árnitǃ”
11 Vendo a multidão o que Paulo fizera, levantou a voz, gritando em língua licaônica: Deuses em figura de homens baixaram a nós!
12 Banabas témndangi Jeus, yáne fifi Grik sie ndimbal ngánján a Fol témndangi Ermes yáne fifi Grik sie si sénko ár.
12 Chamavam a Barnabé Zeus e a Paulo Hermes, porque era este quem dirigia a palavra.
13 Jeusene wáwefnogh méngo témorwén tesen téndota, ghéngén wárogh ár enwanai kau a mbumbu kétán tesen sésafnefaf ménamén fá a ár mérén ménde tamorwén ghéngén ramghét yéfeyot.
13 Um sacerdote de Zeus Propóleos trouxe para as portas touros ornados de grinaldas, querendo, de acordo com todo o povo, sacrificar-lhos.
14 Wénde njam Yesuene muyafé ár Banabas a Fol náyáreyayénd yénémamén, yémofem eftráreyayénd yéfenjo sáláme a néngenngeyayénd ár mérnafefaf, kutnawét,
14 Mas os apóstolos Barnabé e Paulo, ao perceberem isso, rasgaram as suas vestes e saltaram no meio da multidão:
15 “Fútaréf, némamén fémofem yéné yafrotati? Yénd yénre ár, ndené fété fém sem. Yéndfem enwarsuwam féfeyot mer si, ménát awengoghét kétándmé fifiofnar yamta kétán akegh Ngánjánefaf, emo ewafrotam njafar, mband, arakaf a méinyotio rokar yéné kénjún.
15 Homens, clamavam eles, por que fazeis isso? Também nós somos homens, da mesma condição que vós, e pregamos justamente para que vos convertais das coisas vãs ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo quanto neles há.
16 Tándái yémon engéumyoi méinyotio ár yéfenjo méndeye néngwanoyénd,
16 Ele permitiu nos tempos passados que todas as nações seguissem os seus caminhos.
17 wénde yémon yau efrangoi ambino wénde yémon mé tawauyafotau meryam ménaye nu raméghe kétándmé njafarta a njamke raméghe yéfenjo wérwéran a yémon mé nouséne yéfeyot tárfár njamke a yéfene tikéf yafote áuwéghét.”
17 Contudo, nunca deixou de dar testemunho de si mesmo, por seus benefícios: dando-vos do céu as chuvas e os tempos férteis, concedendo abundante alimento e enchendo os vossos corações de alegria.
18 Ndemamén yéné sie, Fol a Banabas emnyangménd ár mérén yau so ghéngén tarametawét yéfeyot, wénde yau témorwén afrát yéfeyot ménát sái tawanauwét kétamé sái tafrowét.
18 Apesar dessas palavras, não foi sem dificuldade que contiveram a multidão de sacrificar a eles.
19 Féyo ámb Ju ár enmormén kétándmé Antiok a Ikonium tesenta a ár ewasemnaménd Fol a Banabasfé ngiot. Yémofem wíme tafiyátotawét Fol a téroghawét fá tesenta yutoryénd, kéma kemnawét fá kér kar yémormén.
19 Sobrevieram, porém, alguns judeus de Antioquia e de Icônio que persuadiram a multidão. Apedrejaram Paulo e, dando-o por morto, arrastaram-no para fora da cidade.
20 Wénde yéné soramé waitogh árém yarendayénd Fol, fá nurtotam a néngwanoi tesen kénjút. Ámb efghon Fol a Banabas néwaneyayénd Derbe tesenot.
20 Os discípulos o rodearam. Ele se levantou e entrou na cidade. No dia seguinte, partiu com Barnabé para Derbe.
21 Yémofem taitowét mer si Derbe tesenan a tárfár ár náyátoyénd waitogh ár. Féyo fá kangowét Listra, Ikonium a Antiokét,
21 Depois de ter pregado o Evangelho à cidade de Derbe, onde ganharam muitos discípulos, voltaram para Listra, Icônio e Antioquia {da Pisídia}.
22 muyé tawaramwét waitogh árét a tawawéngsowét ménát fá mé sái efalo em ndimbal mwighayan. Yémofem tamndend, “Yénd mé so yénngém tárfár táikér yam kénjúmé ménát Ngánján limánégh élaughét.”
22 Confirmavam as almas dos discípulos e exortavam-nos a perseverar na fé, dizendo que é necessário entrarmos no Reino de Deus por meio de muitas tribulações.
23 Fol a Banabasfem ekafeyayénd Yesuene mérén wáutárégh ár yéfeyot fénatayero Yesuene mérnot. Orayéghe a awafarmanéghe, fá ewateménd Yurafaf endefaf yéfene méghmégh témorwén.
23 Em cada igreja instituíram anciãos e, após orações com jejuns, encomendaram-nos ao Senhor, em quem tinham confiado.
24 Soramé tangérwén Fisidia yuwomé, fá enérmén kétán Famfilia yuwot,
24 Atravessaram a Pisídia e chegaram a Panfília.
25 a yémofem si waitogh yafngeyayénd Ferga yuwon, yéné soramé fá néngwaneyayénd Atalia tesenot.
25 Depois de ter anunciado a palavra do Senhor em Perge, desceram a Atália.
26 Kétándmé Ataliata fá ndimbal boute kangowét Antiokét. Antiok yéné sifayé témorwén ánde fronde efalo yátogh ár karamangayénd fá ménát Ngánjánene ngárám ngángayam so tawafrotau Ngánjánene ásáfogh. Yéné sómbio árém ewifeyayénd ásáfogh némé té ewarameyayénd.
26 Dali navegaram para Antioquia {da Síria}, de onde tinham partido, encomendados à graça de Deus para a obra que estavam a completar.
27 Antiok nufareyayénd, yémofem eumendangeyayénd Yesuene mérén a tawaufrowét méinyotio Ngánjánam némé tawafrotau yéfe kénjúmé a ndernáye Ngánjánam yésawéryéng ndimbal mwighé sésafne Téndo árét.
27 Ali chegados, reuniram a igreja e contaram quão grandes coisas Deus fizera com eles, e como abrira a porta da fé aos gentios.
28 A fá kété teke emorarmén waitogh árfé.
28 Demoraram-se com os discípulos longo tempo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.