Romanos 10
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NVT
1 Mɩ́ apíó, tɔ́á ntekle mɩ́ klʋntɔ, pʋ́ mpáɩ ánɩ́ ndɛbɔ gyí, Bulu ɔbɔ́hɔ mɩ́ ahá Israelfɔ.
1 Irmãos, o desejo de meu coração e minha oração a Deus é que o povo de Israel seja salvo.
2 Nɛ́talɩ́ gyi amʋ́ ɩwɩ adánsɩɛ mbɛ́ɛ, amʋ́ ansɩ́ lahɩ́ɛ́ pɛ́ Bulusúm ɩwɩ, támɛ bʋmeyín ɔkpa ánɩ́ bɔ́tsʋn mʋ́sʋ́ súm mʋ wankláán.
2 Sei da dedicação deles por Deus, mas é entusiasmo sem entendimento.
3 Tsúfɛ́ bʋmeyín ɔkpa ánɩ́ Bulu tɔtsʋn mʋ́sʋ́ há ahá asʋ. Mʋ́ sʋ bɛyɩrɩ́ ɩwɩ bʋdɛ amʋ́ ɔkpa dunká, mɛ́nɩ bégyi asʋ Bulu ansɩ́tɔ́. Mʋ́ alɩ sʋ bʋmɛba ɩwɩasɩ há ɔkpa ámʋ́ʋ́ Bulu tɔtsʋn mʋ́sʋ́ há ahá asʋ ámʋ.
3 Pois, não entendendo a maneira como Deus declara as pessoas justas diante dele, apegam-se a seu próprio modo de se tornar justos tentando seguir a lei, e recusam a maneira de Deus.
4 Ɔnɔkwalɩ amʋ gyí, Kristo lɔ́mɔ Mose Mbla ámʋ fɛ́ɛ́ ɔnɔ́. Mʋ́ sʋ ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔlɔhɔ mʋ gyi obégyi asʋ Bulu ansɩ́tɔ́.
4 Pois Cristo é o propósito para o qual a lei foi dada. Como resultado, todo o que nele crê é declarado justo.
5 Mose lɔ́wanlɩ́n tsú ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔtɛkɩ mbla ámʋ ánɩ́ mʋ́sʋ́ Bulu ɔbɔ́tsʋn tsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa ɩwɩ ɔbɛ́ɛ, “Ɔhagyíɔha ánɩ́ otegyi mbla ámʋsʋ ɔbɔ́tsʋn mʋ́sʋ́ nyá nkpa.”
5 Moisés escreve que o modo pelo qual a lei torna alguém justo exige obediência a todos os seus mandamentos.
6 Támɛ hógyisʋ bʋtɔtsʋn gyi asʋ Bulu ansɩ́tɔ́. Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Máfɩtɛ́ ɩwɩ fɛɛ, ‘Ma ɔbɔ́dʋ yɔ́ ɔsʋ́sʋ́?’ ” (Fɛfɩ́tɛ́ alɩ á, ilosuná ánɩ́ fɔ́yɔpʋ Kristo tsúa ɔsʋ́sʋ́ ba.)
6 Mas o modo pelo qual a fé torna alguém justo diz: “Não diga em seu coração: ‘Quem subirá ao céu?’ (para trazer Cristo para a terra).
7 Ntɛ́ɛ fɩ́tɛ́ ɩwɩ fɛɛ, “Ma ɔbɛ́kplɩ́ yɔ́ ɔsʋlʋ́ʋ ayasɩ?” (Fɛfɩ́tɛ́ alɩ á, ilosuná ánɩ́ fɔ́yɔpʋ Kristo tsúa afúlitɔ ba.)
7 E não diga: ‘Quem descerá ao lugar dos mortos?’ (para trazer Cristo de volta à vida)”.
8 Mboún asʋ́n ánɩ́ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́ gyí, “Bulu asʋ́n ámʋ ɩma ɩfɔ́ fʋ́ wá. Ɩbʋ fʋ́ ɔnɔ́tɔ́, ɩbʋ fʋ́ klʋntɔ dodo.” Asʋ́n ámʋ gyí hógyi asʋ́n ámʋ́ʋ́ anɩdɛ́blɩ́ ámʋ nɩ.
8 Na verdade, diz: “A mensagem está bem perto; está em seus lábios e em seu coração”. E essa mensagem é a mesma que anunciamos a respeito da fé:
9 Nɩ́ fobwíí ɔnɔ́ blɩ́ fɛɛ, “Yesu gyí anɩ Wíe,” fɔpʋ́ fʋ́ klʋn fɛ́ɛ́ hogyi ánɩ́ Bulu lɔ́kʋsʋ́a mʋ tsú afúlitɔ á, Bulu ɔbɔ́hɔ fʋ nkpa.
9 se você declarar com sua boca que Jesus é Senhor e crer em seu coração que Deus o ressuscitou dos mortos, será salvo.
10 Tsúfɛ́ ɩklʋn ɔha tɔpʋ́hɔ Kristo gyi. Fówun Bulu obótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa. Ɔnɔ́ ɛ́ ɔha tɔpʋ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, Yesu gyí mʋ wie, mɛ́nɩ Bulu ɔbɔ́hɔ mʋ nkpa.
10 Pois é crendo de coração que você é declarado justo, e é declarando com a boca que você é salvo.
11 Alɩ kɛ́n Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Pɛ́lɩ mɛ́ɛkɩtá ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔlɔhɔ mʋ gyi ɛkɛkɛɛkɛ” nɩ́.
11 Como dizem as Escrituras: “Quem confiar nele jamais será envergonhado”.
12 Ɩ́nɩ sʋ ɩmɛfáhʋn ánɩ́ Yudayin fʋgyi, ntɛ́ɛ fʋmegyí Yudayin. Tsúfɛ́ owíe ɔkʋlɛ pɛ́ asɩ amʋ́ fɛ́ɛ́ bʋbʋ. Ɔbɔ́pʋ mʋ yilébwɛ gyi ahá ánɩ́ bosu kpolí mʋ fɛ́ɛ́ bʋalɛ.
12 Nesse sentido, não há diferença entre judeus e gentios, uma vez que ambos têm o mesmo Senhor, que abençoa generosamente todos que o invocam.
13 Alɩ kɛ́n Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Ɔhagyíɔha ánɩ́ otosu kpolí anɩ Wíe obénya nkpa” nɩ́.
13 Pois “todo aquele que invocar o nome do Senhor será salvo”.
14 Támɛ nkálɩ bɛ́talɩ́ su kpolí ɔhá ánɩ́ bʋmɔhɔ mʋ gyi? Nkálɩ bɛ́talɩ́ hɔ ɔhá ánɩ́ bʋmɔkʋ́nú mʋ ɩwɩ asʋ́n gyí? Nkálɩ bónu mʋ ɩwɩ asʋ́n nɩ́ ɔhaa mɛ́da mʋ́ ɔkan súná amʋ́?
14 Mas como poderão invocá-lo se não crerem nele? E como crerão nele se jamais tiverem ouvido a seu respeito? E como ouvirão a seu respeito se ninguém lhes falar?
15 Nkálɩ bɛ́talɩ́ dá mʋ́ ɔkan súná amʋ́, nɩ́ bʋmɔkʋ́wá amʋ́? Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Ɩhɩ́ɛ́ bʋ akɩ́lɛ ánɩ́ fówun ánɩ́ ɔha ɔbá bɛda Bulu asʋn wankláán ɔkan!”
15 E como alguém falará se não for enviado? Por isso as Escrituras dizem: “Como são belos os pés dos mensageiros que trazem boas-novas!”.
16 Támɛ megyí Israelfɔ fɛ́ɛ́ lɔ́hɔ Bulu asʋn wankláán ámʋ. Tsúfɛ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Yesaia lɔ́wanlɩ́n wá mʋ ɔwʋlʋ́tɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíé, ɔhaa mɔ́hɔ anɩ asʋn blɩ́hɛ́ amʋsʋ gyi.”
16 Nem todos, porém, aceitam as boas-novas, pois o profeta Isaías disse: “Senhor, quem creu em nossa mensagem?”.
17 Támɛ asʋn wankláán ámʋ tɛ́há bʋtohogyi. Ɩna Kristo asʋ́n ánfɩ blɩ́sʋ́ ahá bʋtonú mʋ asʋ́n. Mʋ́ nu sʋ́ ahá bʋtɔhɔ mʋ gyi.
17 Portanto, a fé vem por ouvir, isto é, por ouvir as boas-novas a respeito de Cristo.
18 Mbɛ́ɛ, bɛɛ nú bʋmonu asʋ́n ámʋ? Bonu! Tsúfɛ́ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ,
18 Mas eu pergunto: o povo de Israel ouviu, de fato, a mensagem? Sim, eles ouviram: “Sua mensagem chegou a toda a terra, e suas palavras alcançaram os confins do mundo”.
19 Ntráa fɩtɛ. Israelfɔ bʋmonu mʋ asʋ́n asɩ? Mʋ́á Mose lɛ́bláa amʋ́ gyankpapʋ gyí,
19 Volto a perguntar: será que o povo de Israel entendeu? Sim, eles entenderam, pois, já no tempo de Moisés, Deus disse: “Provocarei seu ciúme por meio de um povo que nem sequer é nação. Provocarei sua ira por meio de gentios insensatos”.
20 Brɛ́ bámbátɔ́ a, Yesaia lɔ́wa klʋn bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Bulu ɔbɛ́ɛ,
20 E, mais tarde, Isaías se pronunciou com ousadia: “Fui encontrado por aqueles que não me procuravam. Revelei-me àqueles que não perguntavam por mim”.
21 Támɛ Israelfɔ ámʋ mʋ́ á, Bulu lɛ́blɩ́ amʋ́ ɩwɩ asʋ́n ɔbɛ́ɛ, “Ɩ́nɩá natɛ́ɩ́ ɩbɩtɔ brɛ́ fɛ́ɛ́ ánɩ́ nɔ́hɔ amʋ́ atúu ó á, bʋtráa bʋdɛ asʋtɔ-ɔnlɩn wa. Bʋmɛdɛ́ mɩ́ bu.”
21 A respeito de Israel, porém, diz: “O dia todo abri meus braços para eles, mas foram desobedientes e rebeldes”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.