João 4
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NTLH
1 Farisifɔ bonu ánɩ́ Yesu dɛ́ abúopʋ nya, bɔ́ amʋ́ asú dʋn Yohane.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 (Támɛ megyí Yesu onutó dɛ́ amʋ́ bɔ. Mʋ akasɩ́pʋ́ dɛ́ amʋ́ bɔ.)
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Brɛ́á Yesu lɛ́bɩ ánɩ́ Farisifɔ ámʋ banú asʋ́n ánfɩ á, ɔlɛdalɩ Yudea ɔmátɔ́ yínkí yɔ́ Galilea ɔmátɔ́.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Támɛ lehián ánɩ́ ɔbɔ́tsʋn Samariafɔ ɔsʋlʋ́sʋ.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Yesu lóyówie Sikar ánɩ́ igyi Samaria wúlu kʋtɔ. Wúlu anfɩ bʋ mantáa ɔsʋlʋ́ʋ kʋá Yakob lɔ́pʋhá mʋ bi Yosef bɩ́mbɩ́ ámʋ.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Ɩnʋ́ Yakob ibún bʋ nɩ. Ɔkpa ámʋ bʋ ɩfɔ́. Mʋ́ sʋ Yesu lótsutsúa obowie ɩnʋ á, ɩlapíán mʋ. Mʋ́ sʋ oletsiá ibún ámʋ asɩ. Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, ɩlabwɛ́ fɛ́ ɔpawísʋ́.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Ɩnʋ á, Samariayintse ɔkʋ lɛ́ba ntsu ɔsakpá. Yesu lɔ́kʋlɩ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Nobwíí ɩpa, ha mɩ́ ntsu annu.”
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Yesu akasɩ́pʋ́ bɔyɔ́ wúlutɔ yɔ́hɔ atogyihɛ.
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Yudafɔ bʋtamapʋ́ ɩbɩ da Samariafɔ nwɛ núu ntsu. Mʋ́ sʋ ɔtsɩ ámʋ lɛ́fɩtɛ́ Yesu ɔbɛ́ɛ, “Yudayin fʋgyi, mɩ́ ɛ́ Samariayintse ngyi. Nkálɩ igyi sʋ́ fʋdɛ mɩ́ ntsu kʋlɩ́?”
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Yesu lɛ́lɛ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ fʋyin Bulu atokiehɛ́ pʋ́ ɔhá ánɩ́ ɔdɛ fʋ́ ntsu kʋlɩ́ á, tɛkɩ fɔ́kʋlɩ́ mʋ, ɔbɛ́ha fʋ́ ntsu ánɩ́ ɩtɛhá nkpa.”
10 Então Jesus disse:
11 Ɔtsɩ ámʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ sɩ́, fʋmɛdɛ́ ɔfɛ́, ibún ánfɩtɔ ɛ́ bʋ oklú. Nkʋ́nʋ fénya ntsu ánɩ́ ɩtɛhá nkpa?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Fʋ́dʋn anɩ náin Yakob ánɩ́ olokwi ibún ánfɩ há anɩ, mʋa mʋ abí pʋ́ amʋ́ mbwɩ bonu ntsu mʋ́tɔ́?”
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Yesu lɛ́lɛ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Ɔmɛwʋ́lɩ bɛ́lakɩ́tá ɔhagyíɔha ánɩ́ otonu ibún ánfɩtɔ ntsu.
13 Então Jesus disse:
14 Támɛ ɔhagyíɔha ánɩ́ obónu ntsuá nɛ́ha mʋ a, ɔmɛwʋ́lɩ mɛ́ɛtrá kɩtá mʋ ɛkɛkɛɛkɛ. Ntsu ámʋ́ʋ́ nɛ́ha mʋ amʋ ɩbɛ́damlí ntsu ɔwɩ́kpa mʋtɔ ánɩ́ ɩbɛ́lɩn ha nkpa ánɩ́ ɩtamatá.”
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Ɔtsɩ ámʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ sɩ́, ha mɩ́ ntsu ánfɩ kʋ, mɛ́nɩ ɔmɛwʋ́lɩ mɛ́ɛtrá kɩtá mɩ́, mmɛ́ɛtrá ba nfɩ ɛ́ bɛsa ntsu.”
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Yɛtɩ fʋ́ kúlu amlɩba.”
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Ɔtsɩ ámʋ lɛ́lɛ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Mma okúlu.”
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Tsúfɛ́ fatsía akúlu tse nu kɩ. Mégyí fʋ́ kúlu gyí oyin ámʋ́ʋ́ fʋ́a mʋnyɔ mlɩná séi ámʋ ɛ́. Fawá ɔnɔkwalɩ.”
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Mʋ́ʋ́ ɔtsɩ ámʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ sɩ́, nawun ánɩ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ fʋgyi.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Anɩ anáin Samariafɔ bosúm Bulu ɩbʋ ánfɩsʋ, támɛ mlɩ Yudafɔ mʋ́ mlɩaa Yerusalem kóún lehián ánɩ́ ɔhagyíɔha obósum Bulu.”
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Ɔtsɩ, hɔ mɩ́ asʋ́n ánfɩsʋ gyi. Brɛ́ kʋ bɛ́ba ánɩ́ ahá bʋmɛ́ɛtrá súm Ɔsɩ́ ámʋ ɩbʋ ánfɩsʋ ntɛ́ɛ Yerusalem.
21 Jesus disse:
22 Mlɩ Samariafɔ mlɩméyín ɔhá ánɩ́ mlɩdésum. Anɩ Yudafɔ mʋ́ anɩyin ɔhá ánɩ́ anɩdésum, tsúfɛ́ Yudafɔsʋ ɩna nkpahɔ́ɔ lɛba ɔyɩ́tɔ́.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Brɛ́ ɩbá, ɩlafʋn ta ánɩ́ Bulu asúmpʋ́ anɔkwalɩpʋ bósum Ɔsɩ́ ámʋ ɔŋɛ́tɔ́ pʋ́ ɔnɔkwalɩsʋ. Tsúfɛ́ ahá ánfɩ odu Ɔsɩ́ ámʋ dédunká ɔbɛ́ɛ bʋsúm mʋ nɩ.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Ɔŋɛ́ Bulu gyí. Mʋ́ sʋ ilehián ánɩ́ ahá ánɩ́ bʋtosúm mʋ bósum mʋ ɔŋɛ́tɔ́ pʋ́ ɔnɔkwalɩsʋ.”
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Ɔtsɩ ámʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Nyin ánɩ́ Mesia, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ) ɔbɛ́ba. Nɩ́ ɔbá á, ɔbɛ́lɛ asʋ́ngyíasʋ́n asɩ súná anɩ.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Mʋ́ʋ́ Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ ánfɩ ndɛ fʋ́ asʋ́n bláa anfɩ gyí Kristo amʋ nɩ.”
26 Então Jesus afirmou:
27 Ɩnʋ akasɩ́pʋ́ amʋ bɛsankí tsú wúlutɔ ba bɔtʋ amʋ́. Ɩlɔwa amʋ́ wánwan ánɩ́ bawun Yesu mʋa ɔtsɩ bʋlɩɩ́ bʋdɛtɔɩ́. Támɛ amʋ́tɔ́ ɔkʋkʋ mɛ́talɩ́ fɩtɛ́ ɔbɛ́ɛ, “Ntɔ fʋdedunká tsú mʋ wá, ntɛ́ɛ ntogyi sʋ́ fʋ́a ɔtsɩ ámʋ mlɩdɛ́tɔɩ́?”
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Ɔtsɩ ámʋ lési mʋ ɔlɔ́ yáɩ́ ɩnʋ, yínkí yɔ́ wúlutɔ yɛ́bláa ahá ɔbɛ́ɛ,
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 “Mlɩba amlɩbɛkɩ oyin ɔkʋá alabláa mɩ tɔ́á nabwɛ́ kɩ fɛ́ɛ́. Mlɩlahogyi mlɩaa, megyí Kristo amʋ nɩ?”
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Mʋ́ sʋ ahá bɛdalɩ tsu wúlu amʋtɔ bɛkɩ Yesu.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, mʋ akasɩ́pʋ́ ámʋ bʋdɛ mʋ kokóli bɛɛ, ogyíi atɔ́.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Támɛ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mbʋ tɔ́á négyi, mlɩméyín mʋ́ ɩwɩ kʋkʋʋkʋ.”
32 Jesus respondeu:
33 Mʋ́ sʋ akasɩ́pʋ́ amʋ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Ntɛ́ɛ ɔkʋ labɛha mʋ tɔkʋ alagyi?”
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Yesu lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ atogyihɛ gyí ánɩ́ nɔ́bwɛ tɔ́á ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɔwa mɩ́ sɩ́sɩ́ ámʋ ɔbɛ́ɛ mbwɛ́ɛ, ammɔ mʋ́ ɔnɔ́.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Yɛ́ɛ mlɩtɛblɩ́ mlɩaa, ‘Tsra ana pɛ́ lasí ayó tɩ́nbɩ bɔ́fʋn?’ Támɛ ndɛ mlɩ bláa mbɛ́ɛ, mlɩtsu ansɩ́ kɩ adɔbʋ́ʋ amʋtɔ, ayó ámʋ ɩlablɩ fʋn tɩ́n.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Bʋdɛ mʋ atɩ́npʋ akɔ ka dodo. Bʋdɛ mʋ́ tɩ́n yaɩ́ há nkpa ánɩ́ ɩtamatá. Mʋ́ sʋ ansɩ́ bégyi adupʋ́ mʋ́a atɩ́npʋ amʋ fɛ́ɛ́ ɛkɛwʋ́lɛ.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Mʋ́ sʋ ɔnɔkwalɩ igyi bʋtɛblɩ́ bɛɛ, ‘Ɔkʋ todú, ɔkʋ ɛ́ tɛtɩn.’
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Nɔwa mlɩ mbɛ́ɛ mlɩyɛ́tɩn ayóá mlɩmɔ́yɔ mʋ́ odukpá. Aha bambá lɔ́yɔ mʋ́ ɩwɩ agyʋ́má, ɩlawá labi há mlɩ.”
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Samariafɔá bʋbʋ wúlu amʋtɔ tsɔtsɔɔtsɔ bɔhɔ Yesu gyi, adánsɩɛ ámʋ́ʋ́ ɔtsɩ ámʋ légyi suná amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Alabláa mɩ tógyítɔ́á nabwɛ́ mɩ́ nkpatɔ fɛ́ɛ́” ámʋ sʋ.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Ɩ́nɩ sʋ brɛ́á bɛba Yesu wá á, bokokóli mʋ bɛɛ, otsía amʋ́ wá. Yesu létsiá ɩnʋ nkenyɔ́.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Yesu asʋn blɩ́hɛ́ sʋ Samariafɔ ámʋ tsɔtsɔɔtsɔ ɛ́ bɛlahɔ mʋ gyi.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Bɛbláa ɔtsɩ ámʋ bɛɛ, “Megyí fʋ́ asʋ́n ámʋ sʋ́ anɩlɛ́trá hɔ mʋ gyi ngya o. Anɩ onutó anɩlanú, anɩlawun ánɩ́ lɛ́lɛ́ oyin ánfɩ gyí ɔyɩ́tɔ́ Nkpa Ɔhɔ́pʋ amʋ nɩ.”
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Nkenyɔ́ ámʋ ɔma a, Yesu lɛ́natɩ́ yɔ́ Galilea ɔmátɔ́.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 (Tsúfɛ́ mʋ onutó olowun blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Bʋtamabú Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ mʋ onutó ɔmátɔ́.”)
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Brɛ́á olowie Galilea a, ɩnʋfɔ bɔhɔ mʋ atúu, tsúfɛ́ amʋ́ onutó bɔyɔ Yerusalem Yudafɔsʋ Katsʋn Nkɛ ámʋ ogyíkpá. Mʋ́ sʋ bowun tɔ́á ɔlɔbwɛ ɩnʋ fɛ́ɛ́.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Yesu lɛ́trá yinkí yɔ́ Galilea ɔmátɔ́, Kana wúlutɔ, ɔtɩ́nɛ́ ámʋ́ʋ́ ɔlɛdamlí ntsu bwɛ́ ntá ámʋ. Ɔmá ɔhandɛ ɔkʋ tsie Kapernaum wúlutɔ. Ɔbʋ obi yinhɛ́ ɔkʋá ɔda ɔdɛlɔ.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Brɛ́á ɔhandɛ amʋ lónu ánɩ́ Yesu latsú Yudea ba Galilea a, olegya mʋ ɔkpa yókokóli mʋ ɔbɛ́ɛ, mʋ bi yínhɛ́ lawú tá, ɔkplɩ́ɩ ba Kapernaum, ɔbɛtsa mʋ ɩlɔ ha mʋ.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mʋ́ sʋ nɩ́ mlɩmɔ́kʋ́wun osúna a, mlɩmɔ́ɔhɔ mɩ gyi ɛkɛkɛɛkɛ?”
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Ɔmá ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Owíé! Nɩ́ anɩ ayabi mɔwa ɔsa á, kebi ámʋ obówu.”
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Yɔ! Fʋ́ bí ámʋ obénya nkpa!”
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Brɛ́á ɔyɔ́ á, mʋ asúmpʋ́ bɛba befia mʋ, bláa mʋ bɛɛ, “Fʋ́ bí ámʋ lanyá nkpa.”
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Ɩnʋ ɔlɛfɩtɛ́ amʋ́ brɛ́á ɩwɩ lɔ́wa mʋ bi ámʋ ɔnlɩn. Bɛbláa mʋ bɛɛ, “Owísó ámʋ lési mʋ ígye ɔpa ɔdɔ-kʋlɛtɔ.”
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Ɩnʋ á, ɔlɛkaɩ́n ánɩ́ alɩ brɛ́ ámʋtɔ kɛ́n Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, mʋ bi ámʋ obénya nkpa nɩ́. Ɩ́nɩ sʋ mʋa mʋ wóyítɔ́fɔ fɛ́ɛ́ bɔhɔ Yesu gyi.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Ɩ́nɩ gyí osúna nyɔɔsɩá Yesu lɔ́bwɛ brɛ́á olotsu Yudea ba Galilea nɩ.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.