Hebreus 2
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NAA
1 Ɩ́nɩ sʋ ilehián ánɩ́ abɛ́kɩtá ɔnɔkwalɩ asʋ́n ámʋ́ʋ́ anɩlanú ámʋtɔ kínkíínkín, mɛ́nɩ ɩmɛ́ɛdalɩ anɩ ɩbɩ.
1 Por esta razão, importa que nos apeguemos, com mais firmeza, às verdades ouvidas, para que delas jamais nos desviemos.
2 Tsúfɛ́ mbla ámʋ́ʋ́ Bulu lɔ́wa há anɩ anáin tsʋn mʋ abɔpʋsʋ ámʋ igyi ɔnɔkwalɩ. Ɩ́nɩ sʋ ahá ámʋ́ʋ́ bɔwa asʋtɔ-ɔnlɩn, bʋmegyi mʋ́sʋ́ ámʋ benya ɩsʋbɩtɩ́ ánɩ́ ɩda ɔkpa.
2 Porque, se a palavra falada por meio de anjos se tornou firme, e toda transgressão ou desobediência recebeu justo castigo,
3 Nkálɩ anɩ mʋ́ abɛ́talɩ́ srɩ́ ɩsʋbɩtɩ́ ámʋ, nɩ́ akíná nkpahɔ́ɔ kpɔnkpɔɔnkpɔntɩ ánfɩ? Anɩ Wíe onutó légyankpá blɩ́ mʋ́ asʋ́n. Ahá ámʋ́ʋ́ bonu mʋ́ ámʋ ɛ́ begyi mʋ́ ɩwɩ adánsɩɛ súná anɩ bɛɛ, ɩbʋ mʋ́tɔ́.
3 como escaparemos nós, se não levarmos a sério tão grande salvação? Esta, tendo sido anunciada inicialmente pelo Senhor, depois nos foi confirmada pelos que a ouviram.
4 Bulu onutó ɛ́ lɔ́bwɛ ofúla pʋ́ osúna ɔtsan-ɔtsan mʋ túmitɔ, ɔlɛha ahá mʋ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ atokiehɛ́ brɛ́á iletsiá mʋ, pʋ́dɩ́nká ibwi mʋ́sʋ́ ánɩ́ ɔnɔkwalɩ igyi.
4 Também Deus testemunhou juntamente com eles, por meio de sinais, prodígios, vários milagres e a distribuição do Espírito Santo, segundo a sua vontade.
5 Bulu mɔ́pʋ ɔyɩ́ ámʋ́ʋ́ ɩbá, anɩdɛ́ mʋ́ ɩwɩ asʋ́n blɩ́ ámʋ wá mʋ abɔpʋ ɩbɩtɔ ɔbɛ́ɛ, bʋgyíi mʋ́sʋ́.
5 Pois não foi a anjos que Deus sujeitou o mundo que há de vir, sobre o qual estamos falando.
6 Mboún fɛ́ alɩá ɔkʋ lɔ́wanlɩ́n wá Bulu asʋ́n ámʋtɔ ɔtɩnɛkʋ ɔbɛ́ɛ,
6 Pelo contrário, alguém, em certo lugar, deu testemunho, dizendo: “Que é o homem, que dele te lembres? Ou o filho do homem, que o visites?
7 Brɛ́ itinbí kʋtɔ pɛ́ fɛba mʋ asɩ dʋn fʋ́ abɔpʋ.
7 Fizeste-o, por um pouco, menor do que os anjos e de glória e de honra o coroaste.
8 fɛha mʋ ɔdɛ atɔ́ fɛ́ɛ́sʋ́ gyí.”
8 Todas as coisas sujeitaste debaixo dos seus pés.” Ora, ao lhe sujeitar todas as coisas, nada deixou fora do seu domínio. Neste momento, porém, ainda não vemos todas as coisas a ele sujeitas.
9 Támɛ anɩlawun Yesu. Bulu lɛ́ba mʋ asɩ dʋn mʋ abɔpʋ brɛ́ itinbí kʋtɔ. Awɩtɔlɛ Bulu lɔ́wa bwɛ́ mʋ́ alɩ, tsúfɛ́ ɔlɛha Yesu lówu ɔhagyíɔha nwunsʋ. Anɩlabɩ́ ánɩ́ séi á, Bulu lapʋ́ numnyam pʋ́ obú dɩ́nká mʋsʋ, ɩwɩɔsɩn ámʋ́ʋ́ olowun, wú ámʋ sʋ.
9 Vemos, porém, aquele que, por um pouco, foi feito menor do que os anjos, Jesus, que, por causa do sofrimento da morte, foi coroado de glória e de honra, para que, pela graça de Deus, provasse a morte por todos.
10 Bulu, atɔ́ fɛ́ɛ́ Ɔlɛpʋ́ pʋ́ mʋ́sʋ́ Ɔkɩ́pʋ amʋ ɔbɛ́kpa mʋ abí tsɔtsɔɔtsɔ ba mʋ numnyamtɔ. Mʋ́ sʋ ɩbʋ alɛ́á ɔlɔtsʋn Yesu amʋ́ʋ́ ogyi amʋ́ Nkpa Ɔhɔ́pʋ amʋ lowusʋ há mʋ ɔlɔfʋn, mɛ́nɩ ɔbɔ́hɔ amʋ́ nkpa.
10 Porque convinha que Deus, por causa de quem e por meio de quem todas as coisas existem, conduzindo muitos filhos à glória, aperfeiçoasse, por meio de sofrimentos, o Autor da salvação deles.
11 Yesu amʋ́ʋ́ ɔtɔgyʋ́ráa ahá lɛ́ amʋ́ lakpantɔ ámʋ mʋa ahá ámʋ́ʋ́ alagyʋ́ra amʋ fɛ́ɛ́ babwɛ́ Ɔsɩ́ ɔkʋlɛ abí. Mʋ́ sʋ ɩma mʋ pɛ́lɩ ánɩ́ ɔbɛ́tɩ amʋ́ ɔbɛ́ɛ mʋ apíó.
11 Pois, tanto o que santifica como os que são santificados, todos vêm de um só. É por isso que Jesus não se envergonha de chamá-los de irmãos,
12 Ɔlɛbláa Bulu ɔbɛ́ɛ,
12 dizendo: “A meus irmãos declararei o teu nome, no meio da congregação eu te louvarei.”
13 Ɔlɛblɩ́ brɛ́ bámbátɔ́ ɛ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɔ́pʋ ansɩ́ dɩ́nká Bulusʋ.” Ɔlɛtrá blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Kɩ, mɩ́a abí ámʋ́ʋ́ Bulu lapʋ́há mɩ́ ámʋ lɩ́ɩ́ á.”
13 E, outra vez: “Eu porei nele a minha confiança.” E, ainda: “Eis aqui estou eu e os filhos que Deus me deu.”
14 Ɩ́nɩá anyánkpʋ́sa abí ámʋ́ʋ́ Bulu lɔ́pʋhá mʋ amʋ bʋgyi sʋ á, ɔlɔbwɛ mʋ ɩwɩ nyankpʋsa fɛ́ amʋ́, mɛ́nɩ ɔbɔ́tsʋn mʋ lowusʋ swɩ́ɩ́ Ɔbʋnsám túmi, yíntá mʋ.
14 Visto, pois, que os filhos têm participação comum de carne e sangue, também Jesus, igualmente, participou dessas coisas, para que, por sua morte, destruísse aquele que tem o poder da morte, a saber, o diabo,
15 Ɔkpa ánfɩ pɛ́sʋ́ ɔbɛ́talɩ́ tsʋn há ahá ámʋ́ʋ́ benya lowu ifú, sʋ bɔbwɛ nkpábi amʋ́ nkpatɔ fɛ́ɛ́ ámʋ bégyi ɩwɩ nɩ́.
15 e livrasse todos os que, pelo pavor da morte, estavam sujeitos à escravidão por toda a vida.
16 Tsúfɛ́ ɩda yaɩ́ ánɩ́ megyí Bulu-abɔpʋ nkpa ɔhɔ́kpa ɔlɛba, mboún Abraham abí-aná.
16 Pois ele, evidentemente, não socorre anjos, mas socorre a descendência de Abraão.
17 Ɩ́nɩ sʋ ilehián ánɩ́ ɔbɛ́lɩan mʋ apíó tógyítɔ́tɔ́, mɛ́nɩ ɔbɔ́bwɛ amʋ́ igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn ánɩ́ obówun ahá nwɛ, wá ɔnɔkwalɩ Bulu ansɩ́tɔ́. Fówun ɔbɛ́talɩ́ bɔ́ amʋ́ lakpan ɩwɩ afɔdɩɛ há Bulu, obésikíé amʋ́.
17 Por isso mesmo, era necessário que, em todas as coisas, ele se tornasse semelhante aos irmãos, para ser misericordioso e fiel sumo sacerdote nas coisas referentes a Deus e para fazer propiciação pelos pecados do povo.
18 Bɔsɔ mʋ kɩ, mʋ onutó ɛ́ ɔlɔtsʋn ɩwɩɔsɩntɔ. Mʋ́ sʋ ɔbɛ́talɩ́ gyí ahá ánɩ́ bʋtɔsɔ amʋ́ kɩ ɛ́ bʋalɛ.
18 Pois, naquilo que ele mesmo sofreu, quando foi tentado, é poderoso para socorrer os que são tentados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.