Atos 7
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARIB
1 Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn amʋ lɛ́fɩtɛ́ Stefano ɔbɛ́ɛ, “Asʋ́n ánfɩ bablɩ́ tsú fʋ́ ɩwɩ ánfɩ fɛ́ɛ́ bʋ mʋ́tɔ́?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Stefano lɛ́lɛ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó pʋ́ mɩ́ asɩ́, mlɩyaa asʋ amlɩnu! Bulu Onumnyampʋ amʋ lɛ́lɛ ɩwɩ ɔwan súná anɩ náin Abraham brɛ́á otsie Mesopotamia ɔmátɔ́, Kaldeafɔtɔ asa olotu yétsiá Haran wúlutɔ.
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 — ausente —
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 — ausente —
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Brɛ́ ámʋtɔ á, Bulu mɔ́kʋ́nyá há Abraham ɔsʋlʋ́ʋ anfɩ yabi oyíkpa kʋlɛ kʋ́ráá. Támɛ Bulu lɛ́hɩɛ mʋ asɩ yaɩ́ ɔbɛ́ɛ, mʋa mʋ abí-aná obégyi ɔsʋlʋ́ʋ anfɩ ɛkɛkʋ́. Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Abraham mɔ́kʋ́kwɩ́ɩ́ obí.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Asʋ́n ánɩ́ Bulu lɛ́bláa mʋ gyí, ‘Fʋ́ abí-aná bɔ́bwɛ afɔɔ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋsʋ. Bɔ́pʋ amʋ́ bwɛ́ nkpábi, wá amʋ́ amʋmʋyɔ nfí lafana (400).
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Támɛ négyi ɔmá ámʋ́ʋ́ fʋ́ abí-aná béyetsiá amʋ́ asɩ ámʋ asʋ́n, bɩ́tɩ́ amʋ́ ɩsʋ. Mʋ́ ɔma a, nɛ́lɛ amʋ́ lɛ́ amʋ́ ɩbɩtɔ, fówun bɛ́ba bosúm mɩ́ nfɩ.’
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Bulu lɛ́ka ntam há Abraham. Ntam amʋ ɔnɔ́ á, Abraham ɔbɛ́tɩn mʋ abí-aná keté. Mʋ́ sʋ mʋ bi Isak lɔ́hɔ nkekwé á, Abraham lɛ́tɩn mʋ keté. Isak ɛ́ lɛ́tɩn mʋ bi Yakob keté. Yakob ɛ́ lɛ́tɩn mʋ abí, bʋgyi anɩ anáin dúanyɔ ámʋ keté amʋ́ nyebitɔ.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 “Anɩ anáin anfɩ bɛfɛ amʋ́ gyama Yosef, mʋ ɩwɩ olu sʋ. Mʋ́ sʋ ɔlɔyɔ yɛ́bwɛ ɔkpábi Egyipte ɔmátɔ́. Támɛ Bulu lɛ́lɩɩ́ mʋ ɔma,
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 lɛ́ mʋ lɛ́ mʋ asʋn wunhɛ fɛ́ɛ́tɔ́. Bulu lɛ́ha mʋ nyánsa, há Egyipte owíe lénya mʋ ɩwɩ ansigyí. Mʋ́ sʋ ɔlɔbwɛ Yosef mʋ ɔmá pʋ́ mʋ wóyí fɛ́ɛ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 Akʋ́n kʋ lɛ́bá Egyipte pʋ́ Kanaan ɔsʋlʋ́sʋ fɛ́ɛ́. Ɩlɔpʋ ɩkplán ba ɔmá ámʋtɔ. Anɩ anáin amʋ bʋmenyá atɔ́ gyi.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Mʋ́ sʋ brɛ́á Yakob lónu ánɩ́ atogyihɛ bʋ Egyipte a, ɔlɔwa anɩ anáin anfɩ sɩ́sɩ́. Bɔyɔ ɩnʋ ɛkɛ gyankpapʋ yénya atogyihɛ ba.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Beyinkí yɔ́ otse nyɔɔsɩ a, Yosef lɛ́lɛ ɩwɩ ɔwan súná amʋ́ ɔbɛ́ɛ, mʋgyí amʋ́ gyama Yosef nɩ. Ɩ́nɩ sʋ Egyipte owíe ɛ́ lɛ́bɩ Yosef abusuan.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Mʋ́ ɔma a, Yosef lɔ́wa mʋ apíó sɩ́sɩ́ ɔbɛ́ɛ, bʋyɛ́kpa mʋ sɩ Yakob pʋ́ mʋ abusuanfɔ, bɔ́bwɛ fɛ́ ahá aduesienɔ́-nu (75) ba, abʋbetsiá Egyipte ɔmátɔ́.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Ɩnʋ Yakob lɔ́yɔ Egyipte. Ɩnʋ́ mʋa anɩ anáin amʋ bowu nɩ́.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Nfí tsɔtsɔɔtsɔ ɔma a, bɔpʋ amʋ́tɔ́ akʋ afúli ya Sekem. Wúlu anfɩtɔ Abraham légyankpá tsíá nɩ́. Bopulá amʋ́ ɩlán kʋá Abraham lɔ́pʋ kɔ́ba hɔ tsu oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Hamor abí wátɔ́.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 “Nkɛ ámʋ́ʋ́ Bulu lɛ́hɩɛ Abraham amʋ lotsutsúa ɩbɔfʋn a, anɩ anáin amʋ baklɛ́ɩ́ wá Egyipte ɔmátɔ́.
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 Ɔma a, Egyipte owíe ɔkʋá ɔmɛbɩ Yosef lébetsiá obíá ámʋsʋ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Owíe anfɩ lɔ́wa owuntɔlɩn anɩ anáin amʋsʋ. Ɔlɛka amʋ́ hɩ́ɛ́ ɔbɛ́ɛ, bʋtswɩ́ɩ amʋ́ abi bɔbwɛ tsalɩfwɩ abʋwu.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ bɔkwɩɩ́ Mose nɩ. Ogyi obí ánɩ́ ɔhɩ́ɛ́ ɔbʋ akɩ́lɛ, Bulu ansɩ́ legyi mʋ ɩwɩ. Mʋ yin lɛ́yaɩ́ mʋ tsra asa mʋ sɩ wóyítɔ́.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Brɛ́á bɛlɛ mʋ mʋ wóyítɔ́ a, Farao mʋ bi tsɩ́hɛ́ lótsu mʋ, pʋ́ mʋ bwɛ́ mʋ bi alɩɩ, ɔlɛdan.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Egyiptefɔ bosuná Mose amʋ́ amándɩ́ɛ́ kugyíkʋ. Ɔlɔbwɛ ɔha kpɔnkpɔntɩ mʋ ɩtɔ́ɩ pʋ́ mʋ bwɛhɛ́tɔ́.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 “Brɛ́á Mose lɔ́hɔ nfí adʋana (40) á, ɔlɔbwɛ agywɩɩn ɔbɛ́ɛ, mɔ́yɔ yɛ́kɩ alɩá Egyiptefɔ bɔpʋ bʋdɛ mʋ apíó Israelfɔ kpa.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ɩnʋ á, olowun ánɩ́ Egyipteyin dɛ́ mʋ apíó Israelfɔ ámʋtɔ ɔkʋ da. Mʋ́ sʋ ɔlɔyɔ ɔyɔ́hɔ mʋ pio ámʋ́ʋ́ ɩdɛ mʋ dʋ́ʋn amʋ, ilemlí mʋa Egyipteyin amʋ nyɔ. Ɩnʋ ɔlɛda Egyipteyin ámʋ mɔ́.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Mose mʋ́ kɩ ɔbɛ́ɛ, ɩbɔ́wankɩ́ mʋ apíó Israelfɔ ánɩ́ Bulu dɛ́pʋ mʋ hɔ amʋ́ nkpa, támɛ ɩmɔwankɩ́ amʋ́.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, olowun Israelfɔ abanyɔ́ bʋdɛkɔ. Ɔlɔyɔ ɔyɛ́kpatá amʋ́, ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Mlɩkɩ, apíó mlɩgyí. Ntogyi sʋ́ mlɩ wʋlɛwʋlɛ mlɩdɛ́ aba amʋmʋyɔ wa?’
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 Támɛ ɔmʋamʋ́ʋ́ ɔdɛ mʋ ba da ámʋ lówutá Mose sɩ́sɩ́, fɩ́tɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Ma lɔ́wa fʋ́ ɔbɛ́ɛ fʋbégyi anɩsʋ, afʋgyi anɩ nsɩnɛ́ asʋ́n?
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 Fʋdekléá fɔ́mɔ mɩ́, fɛ́ alɩ ámʋ́ʋ́ ígye fɔmɔ Egyipteyin amʋ lóó?’
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Mose lénya nú asʋ́n ánfɩ alɩ, ɔlɛsrɩ́ dalɩ Egyipte ɔmátɔ́ yɔ́ Midiafɔ ɔsʋlʋ́sʋ. Oletsiá ɩnʋ kwɩ́ɩ́ abi anyɔ.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 “Nfí adʋana ɔma a, Bulu-ɔbɔpʋ lɛ́lɛ ɩwɩ ɔwan súná Mose dimbísʋ́ oyíbi kʋá ɩbʋ awu, ogyá detsií mʋ́tɔ́tɔ́, mantáa Sinaibʋ.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Mose lówun mʋ́ á, ɩlɔwa mʋ ifú. Brɛ́á ɔlɔkpʋkpɛ́ ɔyɔ́ yɛ́kɩ mʋ́ wankláán á, Bulu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ,
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 ‘Mɩ́gyí fʋ́ anáin Abraham, Isak pʋ́ Yakob Bulu.’ Mose lénya ifú, ɔdɛkpɩnkɩ́ kpakpakpakpa. Mʋ́ sʋ ɔmɛtalɩ́ kɩ mʋ́.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 Anɩ Wíe Bulu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Wɔɩ fʋ́ ntʋkʋta tswɩ, tsúfɛ́ ɔtɩ́nɛ́ ánfɩ fʋlɩɩ́ ánfɩ igyi ɔtɩnɛ wankɩ́hɛ́.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Nawun ánɩ́ mɩ́ ahá bʋdɛ ɩwɩɔsɩn wúun Egyipte ɔsʋlʋ́sʋ. Nanú amʋ́ isú. Mʋ́ sʋ nakplɩ́ nɛbá bɔhɔ amʋ́. Ba, anwa fʋ́ Egyipte.’
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 “Mose anfɩ́ Israelfɔ bekiná Egyipte ɔmátɔ́, fɩ́tɛ́ mʋ bɛɛ, ‘Ma lɔ́wa fʋ́ ɔbɛ́ɛ fʋbégyi anɩsʋ, afʋgyi anɩ nsɩnɛ́ asʋ́n?’ nɩ́. Mose anfɩ kɛ́n Bulu lɛ́ha ɔbɛ́ɛ, ɔbwɛ́ɛ anɩ anáin amʋ́sʋ́ ogyípʋ́ pʋ́ amʋ́ ɔlɛpʋ́ nɩ́. Bulu lɔ́wa mʋ sumbí ánfɩ tsʋn Bulu-ɔbɔpʋ amʋ́ʋ́ ɔlɛlɛ ɩwɩ súná mʋ ogya plɛnplɛntɔ ámʋsʋ.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Mʋ kɛ́n gyí ɔhá ánɩ́ ɔlɛkpa amʋ́ dalɩ Egyipte, bwɛ́ ofúla pʋ́ osúna tsɔtsɔɔtsɔ Egyipte ɔsʋlʋ́sʋ, Ɔpʋ Pɛpɛ amʋ ɔnɔ́ pʋ́ dimbí ámʋsʋ nfí adʋana (40) kɛ́kɛ́ nɩ́.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 Mʋ kɛ́n lɛ́bláa Israelfɔ ámʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Bulu ɔbɛ́lɛ mʋ ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ ɔkʋá ogyi fɛ́ mɩ́ tsú mlɩtɔ há mlɩ’ nɩ́.
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Brɛ́á mʋa Israelfɔ ámʋ befia dimbí ámʋsʋ á, Mose anfɩsʋ Bulu-ɔbɔpʋ amʋ lɔ́tɔɩ́ tsʋn Sinaibʋ ámʋsʋ há anɩ anáin amʋ nɩ. Mʋ kɛ́nsʋ́ Bulu lɔ́pʋ mʋ nkpa asʋ́n ámʋ tsʋn, ɩdɛ anɩ ɛ́ tʋ nɩ́.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 “Támɛ anɩ anáin bʋmobu mʋ. Bekiná mʋ asʋ́n nu. Amʋ́ nkʋlɛ sʋ mʋ́ á, tɛkɩ bʋtráa bʋbʋ Egyipte ɔmátɔ́.
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Ɩ́nɩ sʋ bɛbláa Aaron bɛɛ, ɔyáɩ ɩkpɩ ánɩ́ bɛ́kpa amʋ́ ha amʋ́. Tsúfɛ́ bʋmeyín tɔ́á ɩlabwɛ́ Mose amʋ́ʋ́ ɔlɛkpa amʋ́ tsú Egyipte amʋ.
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, bɛblɩ́ sika pɛpɛ ɔnantswiebí pʋ́bwɛ́ ɔkpɩ, tsíá há mʋ́ igyí. Amʋ́ ansɩ́ legyi amʋ́ ɩbɩ ɔnɔ́ ɩtɔ bwɛhɛ́ ánfɩ ɩwɩ.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Bulu lési amʋ́ asʋ́n, bɔyɔ bʋdɛ owí mʋ́a ɔtsra pʋ́ ntsrakpabi tswɛ́ɛ. Fɛ́ alɩá bɔwanlɩ́n wá Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ amʋ ɔwʋlʋ́tɔ́ bɛɛ,
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Mboún ɔkpɩ Molok tati-obu
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 “Tati-obu ámʋ́ʋ́ itosúná amʋ́ ánɩ́ Bulu bʋ amʋ́ wá ámʋ ɛ́ letsiá anɩ anáin amʋ wá dimbí ámʋsʋ. Mose lɔ́bwɛ mʋ́ alɩá Bulu lósuná mʋ ɔbɛ́ɛ, ɔbwɛ́ɛ mʋ́ pɛ́pɛ́ɛ́pɛ́.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Anɩ anáin amʋ bowu sí Bulu tati-obu ámʋ há anɩ asɩ́, Yosua légya amʋ́ nkpá bɔpʋba ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ. Amʋ́ onutó ansɩ́tɔ́ Bulu légya ɔmá-ɔmá lɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ pʋ́há amʋ́. Bulu tati-obu ámʋ letsiá amʋ́ wá alɩɩ bɔtʋ Owíe Dawid brɛ́sʋ́.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Bulu ansɩ́ legyi Owíe Dawid ɩwɩ. Mʋ́ sʋ Dawid lɔ́kʋlɩ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, mʋyíi obu ha mʋ, mɛ́nɩ anɩ Yakob abí-aná fɛ́ɛ́ abósum mʋ ɩnʋ.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Támɛ Owíe Salomo mboún lébeyi obu ámʋ.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 “Támɛ Ɔsʋ́sʋ́ʋ́sʋ́ Bulu tamatsíá nyankpʋsa obu yihɛtɔ. Fɛ́ alɩá Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ ɔkʋ lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ,
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 ‘Anɩ Wíe Bulu ɔbɛ́ɛ, “Ɔsʋ́sʋ́ gyí mɩ́ owíe obíá,
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Megyí mɩ́ lɔ́bwɛ ntobí ánfɩ fɛ́ɛ́?” ’ ”
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 Stefano lɔ́mɔ mʋ asʋ́n ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Asʋtɔ-ɔnlɩn awíé, klʋntɔ bʋ mlɩ odwin. Mlɩlakíná Bulu asʋ́n ámʋ nu. Mlɩ ɛ́ mlɩtɔkʋ́sʋ́ lɩ́ɩ́ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ amʋ asʋ́nsʋ́ brégyíbrɛ́, fɛ́ alɩá mlɩ anáin amʋ betsiá bwɛ́.
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ ɔmɔmʋsʋ́ mlɩ anáin bʋmɛdɩnká? Bɔmɔ Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ amʋ́ʋ́ bɛblɩ́ yáɩ́ bɛɛ, Yilé Ɔbwɛpʋ́ ámʋ ɔbɛ́ba amʋ ɛ́. Mlɩlɛ́lɛ Yilé Ɔbwɛpʋ́ ámʋ há, bɔmɔ mʋ.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Mlɩlɔ́hɔ Mose mbla ámʋ tsú Bulu-abɔpʋ ámʋ wá nɩ́, támɛ mlɩmégyi mʋ́sʋ́.”
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Brɛ́á Yudafɔ ahandɛ amʋ bonu Stefano asʋn blɩ́hɛ́ anfɩ á, ɔblɔ́ lɛhɩɛ kɩ́tá amʋ́, bɛda ansɩ́tɔ́ kpʋn.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Támɛ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɔ́bʋlá Stefanotɔ, olotsu ansɩ́ fʋ́á, ɔdɛ ɔsʋ́sʋ́ kɩ́ɩ. Olowun Bulu numnyam, Yesu lɩ́ɩ́ Bulu gyɔpɩsʋ.
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩkɩ, nawun ánɩ́ ɔsʋ́sʋ́ lafínkí, Nyankpʋsa-Mʋ-Bi ámʋ lɩ́ɩ́ Bulu gyɔpɩsʋ.”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Brɛ́á bonu ɩ́nɩ á, bɔpʋ ɩbɩ tin asʋ. Ɩnʋ amʋ́ fɛ́ɛ́ bɔsʋrá okitikíti tú bun mʋsʋ,
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 bɛbɩtɩ́a mʋ dalɩ wúlu amʋtɔ bɛyɛ́da mʋ abwi mɔ́. Adansɩfɔ ámʋ bɔwɔɩ́ amʋ́ awunso atadɩɛ tswɩ ɔyasubi ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Saulo wá.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Bʋdɛ mʋ abwi da alɩɩ, olokpolí anɩ Wíe ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíe Yesu, hɔ mɩ́ ɔŋɛ́.”
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Ɩnʋ á, ɔlɛda akpawunu, kplʋ́n kʋklʋ́kʋ́ʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíe, si lakpan ánfɩ kie amʋ́.” Olenya blɩ́ alɩ pɛ́, olomu ɔnɔ́.
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.