Atos 27
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARC
1 Brɛ́á bɛblɩ́ alɩ tá á, bɛkɩtá agywɩɩn bɛɛ, abɔ́tsʋn ɔpʋsʋ yɔ́ Italia ɔmátɔ́. Bɔpʋ Paulo mʋa obu adɩpʋ́ akʋ ɛ́ wá Romafɔ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Yulio ɩbɩtɔ. Ɔhandɛ anfɩ bʋ Roma Owíe Dɛhɛn Augusto ɩsá akɔpʋ́ ɔpasuatɔ.
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Anɩlówie ntsusʋ-yibi kʋá itsú Adramitio fʋ́n, ɩyɔ́ ɔpʋ ɔnɔ́ awúluá ɩbʋ Asia ɔmátɔ́. Makedoniayin Aristarko, otsú Tesalonika amʋ ɛ́ bʋ anɩtɔ.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ɔyɩ kɛhɛ a, anɩlɛ́lɩɩ́ Sidon ɔpʋ ɔnɔ́. Ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ Yulio lówun Paulo nwɛ, ɔlɛha mʋ ɔlɔyɔ mʋ aba wá, mɛ́nɩ bɛ́ha mʋ atɔ́á ibéhián mʋ.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Anɩlɔ́kʋsʋ́ tsú ɩnʋ, afú lefia anɩ ɔpʋ amʋsʋ. Mʋ́ʋ́ anɩlɔ́yɔtsʋn Kipro ɔsʋlʋ́ʋ awunso fʋ́n, tsúfɛ́ afú ámʋ mɛdɛ́tsʋ́ʋn ɩnʋ mʋ́.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Anɩlɔ́tsʋn ɔpʋsʋ yɔ́tsʋn Kilikia pʋ́ Pamfilia fʋ́nsʋ́ yówie Likia ɔsʋlʋ́sʋ, Mira wúlutɔ.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lówun ntsusʋ-yibi kʋá itsú Aleksandria wúlutɔ ɩyɔ́ Italia ɔmátɔ́, ɔlɛlɛ anɩ wá mʋ́tɔ́.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Anɩdɩ́n ɔpʋ amʋsʋ pʋtɔɔ. Mʋ́ sʋ anɩlégyí nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ ɔkpatɔ. Ilepian anɩ asa anɩlówie Knido. Afú ámʋ mɛ́ha anɩ ɔkpa. Mʋ́ sʋ anɩlɔ́pʋ yɔ́tsʋn mantáa Kreta ɔmá. Ɩnʋ á, anɩlɔ́pʋkplɩ́ tsʋn Salmone wúlu ɔsaasɩ́ fʋ́n. Tsúfɛ́ afú mɛdɛ́tsʋ́ʋn ɩnʋ mʋ́.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Ɩ́nɩá anɩlɔ́tsʋn ɔpʋ ɔnɔ́-ɔnɔ́ kʋ́ráá ó á, ilepian anɩ asa anɩlóbowie ɔtɩnɛkʋá bʋtɛtɩ́ ɩnʋ “Otsubúnɔ Wankláán,” ɩbʋ mantáa Lasea wúlutɔ.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ lɔ́bɔtsʋn, nkɛá bʋtɔpʋ́klɩ́ ɔnɔ́ kʋ́lɩ́ lakpansikíé ɛ́ ɩlɔtsʋn. Nkɛ ámʋtɔ ɛ́ á, ɔpʋ amʋ ɩdɛda. Mʋ́ sʋ mʋ́sʋ́ tsʋn lɔwa ifú. Ɩ́nɩ sʋ Paulo lɔ́tɔɩ́ kplá amʋ́ ɔbɛ́ɛ,
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Mɩ́ awíé, nawun ánɩ́ nɩ́ anɩmɛ́kɩ wankláán anɩ ɔkpa ánfɩ natɩ́tɔ́ a, abɔ́hʋlɩ́ɩ atɔ́ tsɔtsɔɔtsɔ. Megyí atɔ́ pʋ́ ntsusʋ-yibi ámʋ wʋlɛ, anɩ onutónutó ɛ́ abésin mʋ́tɔ́.”
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Támɛ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɔ́hɔ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ ɔhandɛ pʋ́ mʋ wie asʋ́n sí Paulo.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Ɩ́nɩá otsubúnɔ ɩnʋ ɩma alɛá abétsiá ɩnʋ nyankpʋtswíebɩ sʋ á, amʋ́tɔ́ ahá tsɔtsɔɔtsɔ bɛblɩ́ bɛɛ abɛ́natɩ́ ɩnʋ. Amʋ́ ansɩ́ dɩn ánɩ́ abóyówie Foinike, igyi Kreta otsubúnɔ, ɩbʋ owí ɔkplɩ́wíékpá fʋ́n, tsíá ɩnʋ nyankpʋtswíebɩ amʋ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ɩnʋ afú kʋá itsú gyɔpɩsʋ lɔ́wa tsʋ́ʋn brɛʋʋ bɩ. Ɩ́nɩ sʋ ahá ámʋtɔ akʋ bosusúu ánɩ́ amʋ́ agywɩɩn ámʋ bɛ́kanáa. Mʋ sʋ bɛlatsú símpiá ɩtɛhá ntsusʋ-yibi tɛlɩ́ɩ́ tsukʋlɛ wá ntsusʋ-yibi ámʋtɔ, bɔpʋtsʋn Kreta ɔpʋ ɔnɔ́-ɔnɔ́.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Támɛ ɩmɔwa ɔpá kʋkʋ afú kpɔnkpɔntɩ kʋ lɔ́kʋsʋ́ tsú Kreta ɩfʋ́nsʋ́. Afú ámʋ dá gyí “Bɩnasʋ-owí-ɔdalɩkpa-afú.”
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Afú ámʋ lébefia anɩ. Ɩ́nɩá anɩmɛ́talɩ́ sánkɩ́a ntsusʋ-yibi ámʋ sʋ á, anɩlési ɩwɩ há afú ámʋ, ɩlɔpʋ ntsusʋ-yibi ámʋ nátɩ́.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ɩlɔpʋ mʋ́ srɩ́ yɔ́tsʋn mantáa ɔpʋ nsɩnɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Kauda asɩ. Ɩlɔwa ɔnlɩn asa bɛtalɩ́ tsú ɔklʋnbi ámʋ́ʋ́ bʋtɔpʋ́lɛ́ ahá ánɩ́ bʋdɛ ntsu wie, isian ntsusʋ-yibi ámʋ ɔma amʋ wá yibi ámʋtɔ.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Ɩnʋ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ bɛbɩtɩ́a ɔklʋnbi ámʋ wá ntsusʋ-yibi ámʋtɔ. Bɔpʋ ɔfɛ́ klɩ́ ntsusʋ-yibi ámʋ kínkíínkín, mɛ́nɩ ɩmɛ́ɛmaɩ́n. Benya ifú bɛɛ afú ámʋ ɩbɔ́tsʋan ntsusʋ-yibi ámʋ yówie Libia otsubúnɔ osublútɔ. Mʋ́ sʋ bɛlɛ tati ánɩ́ isian ntsusʋ-yibi ámʋsʋ, mɛ́nɩ ntsusʋ-yibi ámʋ bɛ́natɩ́ pʋtɔɔ. Mʋ́ óó á, afú ámʋ lɔ́tsʋan ntsusʋ-yibi ámʋ nátɩ́ ɔwʋnlɩ́nsʋ́.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, afú ámʋ ɔnɔ́ lɛhɩɛ́ wá ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ bɔwa amʋ́ atɔ sʋráhɛ́ lɛ wá ɔpʋtɔ bɩ.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Ɔkɛ sáásɩ́ a, bɛlɛ ntsusʋ-yibi ámʋ ɩwɩ ntobí kugyíkʋá amʋ́ ɩbɩ lɛ́da wá ɔpʋ amʋtɔ.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Anɩtráa anɩmɛ́dɛ́ owí mʋ́a ntsrakpabi wúun nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ, afú ámʋ ɔnɔ́ ɛ́ ɩtráa bʋ ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ anɩ ansɩ́ mɛtrá dɩnká tɔtɔsʋ dʋn lowu.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ lɔtsʋn, ahá ámʋ bʋtráa bʋmɛdɛ́ atɔ́ gyí. Ɩnʋ Paulo lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́ amʋ́ fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́, bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ awíé, tɛkɩ nɩ́ mlɩlónu mɩ́ ɔmɛ, anɩmɛ́natɩ́ Kreta otsubúnɔ a, tɛkɩ anɩmɔ́kʋ́ befia ipian, hʋ́lɩ anɩ atɔ́ alɩ.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Támɛ séi á, mbláa mlɩ amlɩnu. Mlɩwa klʋn, tsúfɛ́ anɩtɔ ɔkʋkʋ móowu, ntsusʋ-yibi ánfɩ wʋlɛ obéyintá.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ígye onyé á, mɩ́ Buluá ntosúm lɔ́wa mʋ ɔbɔpʋ mɩ́ wá.
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Ɔlɛbláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Paulo, mánya ifú. Ɩbwɛ́bwɛ́ɛ́bwɛ́ á, fɛ́lɩɩ́ Roma Owíe Dɛhɛn ansɩ́tɔ́. Bulu lawá awɩtɔlɛ há fʋ́. Mʋ́ sʋ alahɔ ahá ánfɩ fʋ́a amʋ́nyɔ mlɩná ánfɩ fɛ́ɛ́ nkpa.’
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Mʋ́ sʋ mɩ́ awíé, mlɩnya klʋn, tsúfɛ́ mɩ́ ansɩ́ dɩn ánɩ́ Bulu ɔbɛ́ha ɩbɛ́ba mʋ́tɔ́ fɛ́ alɩá mʋ ɔbɔpʋ labɛbláa mɩ.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Támɛ ɩbwɛ́bwɛ́ɛ́bwɛ́ á, afú ámʋ ɩbɛ́da anɩ ya ɔpʋ nsɩnɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋsʋ.”
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Ɛkɛ dúanasɩ onyé á, afú ámʋ bʋ mʋ́sʋ́ ɩdɛ anɩda yáa nsɩnɛ́ ɩnʋ ɔpʋá bʋ́tɛtɩ́ mʋ́ Adriasʋ. Mʋ́ ɔyɩ́nsɩnɛ́ á, ntsusʋ-yibi ámʋtɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ bosusúu ánɩ́ anɩlatá ɔsʋlʋ́ʋ tʋ tá.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Mʋ́ sʋ bɔpʋ ɔfɛ́ kápʋ́ ɔpʋ amʋ oklú kɩ. Benya ayabi lafakʋlɛ adʋanyɔ (120). Brɛ́ kpalobí ɔma bɛtrá kapʋ́ mʋ́ kɩ a, benya ayabi adukwebá (90).
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ifú lɛkɩtá ntsusʋ-yibitɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ ámʋ ánɩ́ abɔ́dʋ abʋtásʋ́. Mʋ́ sʋ bɛda asímpi ánɩ́ bʋtɔpʋ́kɩ́tá ntsusʋ-yibi lɩ́ɩ́ ana kɛ́kɛ́ síán mʋ́ ɔma, sí mʋ́ wá ɔpʋ amʋtɔ. Bokokóli Bulu bɛɛ ɔyɩ́ ɩkɛ́ɛ amʋ́.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Agyʋ́má ayɔpʋ́ amʋ akʋ bekleá bɛ́srɩ́ dalɩ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ. Mʋ́ sʋ bɛkɩ ansɩ́ lɛ́ ɔklʋn kusubi ámʋ dɩ́nká ɔpʋ amʋsʋ hɩ́ɛ́ɛ́, fɛ́ símpi ámʋ bʋdɛpʋsíán ɔklʋn ámʋ ɔnɔ́sʋ́.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Támɛ Paulo lɛ́bláa ɩsá akɔpʋ́ ámʋ pʋ́ amʋ́ ɔhandɛ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ bʋmetsiá mʋ́tɔ́ á, mlɩméenya nkpa.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Mʋ́ sʋ ɩsá akɔpʋ́ amʋ bɛka ɔklʋn kusubi ámʋ ɔfɛ́ tɩn, há afú lɔtsʋan mʋ́ nátɩ́.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ɔyɩ́ ɩbá bɛkɛ a, Paulo lóbwií ɩpa há amʋ́ fɛ́ɛ́ ɔbɛ́ɛ, bʋgyíi atɔ́. Ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Kwasieda anyɔ sɔ́ɔ́n nɩ́, atogyihɛ mɛdɩnká mlɩ ɔwɔ́lɩ. Mlɩmɔ́kʋ́gyi tɔtɔɔtɔ.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Nobwíí ɩpa há mlɩ, mlɩgyi atɔ́ ngya, mɛ́nɩ mlɩmóowu. Mlɩtɔ ɔkʋkʋ nwunsʋ-imi kʋlɛ kʋ́ráá mɔ́ɔfwɩ.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Paulo lɔ́tɔɩ́ tá á, ɔlɛlɛ bodobodo ipín, dá Bulu ɩpán amʋ́ fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́, ɔlɛmaɩ́n kʋ wá gyí bɩ.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Ɩnʋ anɩtɔ okugyíɔkʋ lɔ́wa klʋn gyi atɔ́.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Anɩ ahá lafanyɔ aduesienɔ́-sie (276) bʋ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Brɛ́á amʋ́ fɛ́ɛ́ begyi atɔ́ alɩá bɛ́talɩ́ á, bɛlɛ ayó ámʋ́ʋ́ ɩbʋ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ ámʋ fɛ́ɛ́ wá ɔpʋtɔ, há ntsusʋ-yibi ámʋ lɛta odwin.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Brɛ́á ɔyɩ́ dɛkɛ́ a, agyʋ́má ayɔpʋ́ ámʋ bowun ánɩ́ ɔpʋ amʋ bámbi lowie ɔsʋlʋ́ʋ kʋsʋ, támɛ bʋmɛbɩ otsubúnɔ oduá igyi. Ɩnʋ bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ bɛ́kan ntsusʋ-yibi ámʋ ya ɩnʋ.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Mʋ́ sʋ bɛkakáa símpi ámʋ tɩntɩn wa ɔpʋtɔ. Bɛsankɩ́ ntsusʋ-yibi ámʋ mpaɩ ɛ́. Mʋ́ʋ́ botsu tati yílé ámʋ́ʋ́ isian ntsusʋ-yibi ámʋ ansɩ́tɔ́ ámʋ fʋ́á, fía afú ámʋ, bɔpʋ bɔyɔ́ ɔpʋ ɔnɔ́.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Támɛ ntsusʋ-yibi ámʋ lɔyɔ́dʋ ŋɛsɩsʋ, sin ɩnʋ, ɔpʋ amʋ lɛda wʋ́lɩ́ ɔklʋn amʋ ɔma máɩ́n-máɩ́n mʋ́.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ɩsá akɔpʋ́ ámʋ bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ bɔ́mɔ obu adɩpʋ́ ámʋ fɛ́ɛ́, mɛ́nɩ ɔkʋkʋ mɛ́ɛpɩtɩ́ dalɩ, srɩ́.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Támɛ amʋ́ ɔhandɛ léklé ánɩ́ ɔbɔ́hɔ Paulo nkpa. Mʋ́ sʋ ɔmɛha amʋ́ ɔkpa ánɩ́ bʋmɔ́ɔ obu adɩpʋ́ ámʋ. Támɛ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔbɛ́talɩ́ á, otúu wie ɔpʋ amʋtɔ, ɔpɩtɩ dalɩ.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Ɔma a, ɔlɛha atráhɛ amʋ ɛ́ bɔdʋ dɩ́nká ntsusʋ-yibi ámʋ afʋnsʋ yówie ogbémgbesʋ. Amʋ́ fɛ́ɛ́ begyi mbla ámʋsʋ, bɔyɔ ogbémgbesʋ ɩnʋ.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.