Atos 27
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARIB
1 Brɛ́á bɛblɩ́ alɩ tá á, bɛkɩtá agywɩɩn bɛɛ, abɔ́tsʋn ɔpʋsʋ yɔ́ Italia ɔmátɔ́. Bɔpʋ Paulo mʋa obu adɩpʋ́ akʋ ɛ́ wá Romafɔ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Yulio ɩbɩtɔ. Ɔhandɛ anfɩ bʋ Roma Owíe Dɛhɛn Augusto ɩsá akɔpʋ́ ɔpasuatɔ.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Anɩlówie ntsusʋ-yibi kʋá itsú Adramitio fʋ́n, ɩyɔ́ ɔpʋ ɔnɔ́ awúluá ɩbʋ Asia ɔmátɔ́. Makedoniayin Aristarko, otsú Tesalonika amʋ ɛ́ bʋ anɩtɔ.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ɔyɩ kɛhɛ a, anɩlɛ́lɩɩ́ Sidon ɔpʋ ɔnɔ́. Ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ Yulio lówun Paulo nwɛ, ɔlɛha mʋ ɔlɔyɔ mʋ aba wá, mɛ́nɩ bɛ́ha mʋ atɔ́á ibéhián mʋ.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Anɩlɔ́kʋsʋ́ tsú ɩnʋ, afú lefia anɩ ɔpʋ amʋsʋ. Mʋ́ʋ́ anɩlɔ́yɔtsʋn Kipro ɔsʋlʋ́ʋ awunso fʋ́n, tsúfɛ́ afú ámʋ mɛdɛ́tsʋ́ʋn ɩnʋ mʋ́.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Anɩlɔ́tsʋn ɔpʋsʋ yɔ́tsʋn Kilikia pʋ́ Pamfilia fʋ́nsʋ́ yówie Likia ɔsʋlʋ́sʋ, Mira wúlutɔ.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lówun ntsusʋ-yibi kʋá itsú Aleksandria wúlutɔ ɩyɔ́ Italia ɔmátɔ́, ɔlɛlɛ anɩ wá mʋ́tɔ́.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Anɩdɩ́n ɔpʋ amʋsʋ pʋtɔɔ. Mʋ́ sʋ anɩlégyí nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ ɔkpatɔ. Ilepian anɩ asa anɩlówie Knido. Afú ámʋ mɛ́ha anɩ ɔkpa. Mʋ́ sʋ anɩlɔ́pʋ yɔ́tsʋn mantáa Kreta ɔmá. Ɩnʋ á, anɩlɔ́pʋkplɩ́ tsʋn Salmone wúlu ɔsaasɩ́ fʋ́n. Tsúfɛ́ afú mɛdɛ́tsʋ́ʋn ɩnʋ mʋ́.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Ɩ́nɩá anɩlɔ́tsʋn ɔpʋ ɔnɔ́-ɔnɔ́ kʋ́ráá ó á, ilepian anɩ asa anɩlóbowie ɔtɩnɛkʋá bʋtɛtɩ́ ɩnʋ “Otsubúnɔ Wankláán,” ɩbʋ mantáa Lasea wúlutɔ.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ lɔ́bɔtsʋn, nkɛá bʋtɔpʋ́klɩ́ ɔnɔ́ kʋ́lɩ́ lakpansikíé ɛ́ ɩlɔtsʋn. Nkɛ ámʋtɔ ɛ́ á, ɔpʋ amʋ ɩdɛda. Mʋ́ sʋ mʋ́sʋ́ tsʋn lɔwa ifú. Ɩ́nɩ sʋ Paulo lɔ́tɔɩ́ kplá amʋ́ ɔbɛ́ɛ,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Mɩ́ awíé, nawun ánɩ́ nɩ́ anɩmɛ́kɩ wankláán anɩ ɔkpa ánfɩ natɩ́tɔ́ a, abɔ́hʋlɩ́ɩ atɔ́ tsɔtsɔɔtsɔ. Megyí atɔ́ pʋ́ ntsusʋ-yibi ámʋ wʋlɛ, anɩ onutónutó ɛ́ abésin mʋ́tɔ́.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Támɛ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɔ́hɔ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ ɔhandɛ pʋ́ mʋ wie asʋ́n sí Paulo.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Ɩ́nɩá otsubúnɔ ɩnʋ ɩma alɛá abétsiá ɩnʋ nyankpʋtswíebɩ sʋ á, amʋ́tɔ́ ahá tsɔtsɔɔtsɔ bɛblɩ́ bɛɛ abɛ́natɩ́ ɩnʋ. Amʋ́ ansɩ́ dɩn ánɩ́ abóyówie Foinike, igyi Kreta otsubúnɔ, ɩbʋ owí ɔkplɩ́wíékpá fʋ́n, tsíá ɩnʋ nyankpʋtswíebɩ amʋ.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Ɩnʋ afú kʋá itsú gyɔpɩsʋ lɔ́wa tsʋ́ʋn brɛʋʋ bɩ. Ɩ́nɩ sʋ ahá ámʋtɔ akʋ bosusúu ánɩ́ amʋ́ agywɩɩn ámʋ bɛ́kanáa. Mʋ sʋ bɛlatsú símpiá ɩtɛhá ntsusʋ-yibi tɛlɩ́ɩ́ tsukʋlɛ wá ntsusʋ-yibi ámʋtɔ, bɔpʋtsʋn Kreta ɔpʋ ɔnɔ́-ɔnɔ́.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Támɛ ɩmɔwa ɔpá kʋkʋ afú kpɔnkpɔntɩ kʋ lɔ́kʋsʋ́ tsú Kreta ɩfʋ́nsʋ́. Afú ámʋ dá gyí “Bɩnasʋ-owí-ɔdalɩkpa-afú.”
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Afú ámʋ lébefia anɩ. Ɩ́nɩá anɩmɛ́talɩ́ sánkɩ́a ntsusʋ-yibi ámʋ sʋ á, anɩlési ɩwɩ há afú ámʋ, ɩlɔpʋ ntsusʋ-yibi ámʋ nátɩ́.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Ɩlɔpʋ mʋ́ srɩ́ yɔ́tsʋn mantáa ɔpʋ nsɩnɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Kauda asɩ. Ɩlɔwa ɔnlɩn asa bɛtalɩ́ tsú ɔklʋnbi ámʋ́ʋ́ bʋtɔpʋ́lɛ́ ahá ánɩ́ bʋdɛ ntsu wie, isian ntsusʋ-yibi ámʋ ɔma amʋ wá yibi ámʋtɔ.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Ɩnʋ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ bɛbɩtɩ́a ɔklʋnbi ámʋ wá ntsusʋ-yibi ámʋtɔ. Bɔpʋ ɔfɛ́ klɩ́ ntsusʋ-yibi ámʋ kínkíínkín, mɛ́nɩ ɩmɛ́ɛmaɩ́n. Benya ifú bɛɛ afú ámʋ ɩbɔ́tsʋan ntsusʋ-yibi ámʋ yówie Libia otsubúnɔ osublútɔ. Mʋ́ sʋ bɛlɛ tati ánɩ́ isian ntsusʋ-yibi ámʋsʋ, mɛ́nɩ ntsusʋ-yibi ámʋ bɛ́natɩ́ pʋtɔɔ. Mʋ́ óó á, afú ámʋ lɔ́tsʋan ntsusʋ-yibi ámʋ nátɩ́ ɔwʋnlɩ́nsʋ́.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, afú ámʋ ɔnɔ́ lɛhɩɛ́ wá ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ bɔwa amʋ́ atɔ sʋráhɛ́ lɛ wá ɔpʋtɔ bɩ.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Ɔkɛ sáásɩ́ a, bɛlɛ ntsusʋ-yibi ámʋ ɩwɩ ntobí kugyíkʋá amʋ́ ɩbɩ lɛ́da wá ɔpʋ amʋtɔ.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Anɩtráa anɩmɛ́dɛ́ owí mʋ́a ntsrakpabi wúun nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ, afú ámʋ ɔnɔ́ ɛ́ ɩtráa bʋ ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ anɩ ansɩ́ mɛtrá dɩnká tɔtɔsʋ dʋn lowu.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ lɔtsʋn, ahá ámʋ bʋtráa bʋmɛdɛ́ atɔ́ gyí. Ɩnʋ Paulo lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́ amʋ́ fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́, bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ awíé, tɛkɩ nɩ́ mlɩlónu mɩ́ ɔmɛ, anɩmɛ́natɩ́ Kreta otsubúnɔ a, tɛkɩ anɩmɔ́kʋ́ befia ipian, hʋ́lɩ anɩ atɔ́ alɩ.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Támɛ séi á, mbláa mlɩ amlɩnu. Mlɩwa klʋn, tsúfɛ́ anɩtɔ ɔkʋkʋ móowu, ntsusʋ-yibi ánfɩ wʋlɛ obéyintá.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Ígye onyé á, mɩ́ Buluá ntosúm lɔ́wa mʋ ɔbɔpʋ mɩ́ wá.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 Ɔlɛbláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Paulo, mánya ifú. Ɩbwɛ́bwɛ́ɛ́bwɛ́ á, fɛ́lɩɩ́ Roma Owíe Dɛhɛn ansɩ́tɔ́. Bulu lawá awɩtɔlɛ há fʋ́. Mʋ́ sʋ alahɔ ahá ánfɩ fʋ́a amʋ́nyɔ mlɩná ánfɩ fɛ́ɛ́ nkpa.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Mʋ́ sʋ mɩ́ awíé, mlɩnya klʋn, tsúfɛ́ mɩ́ ansɩ́ dɩn ánɩ́ Bulu ɔbɛ́ha ɩbɛ́ba mʋ́tɔ́ fɛ́ alɩá mʋ ɔbɔpʋ labɛbláa mɩ.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Támɛ ɩbwɛ́bwɛ́ɛ́bwɛ́ á, afú ámʋ ɩbɛ́da anɩ ya ɔpʋ nsɩnɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋsʋ.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Ɛkɛ dúanasɩ onyé á, afú ámʋ bʋ mʋ́sʋ́ ɩdɛ anɩda yáa nsɩnɛ́ ɩnʋ ɔpʋá bʋ́tɛtɩ́ mʋ́ Adriasʋ. Mʋ́ ɔyɩ́nsɩnɛ́ á, ntsusʋ-yibi ámʋtɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ bosusúu ánɩ́ anɩlatá ɔsʋlʋ́ʋ tʋ tá.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Mʋ́ sʋ bɔpʋ ɔfɛ́ kápʋ́ ɔpʋ amʋ oklú kɩ. Benya ayabi lafakʋlɛ adʋanyɔ (120). Brɛ́ kpalobí ɔma bɛtrá kapʋ́ mʋ́ kɩ a, benya ayabi adukwebá (90).
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Ifú lɛkɩtá ntsusʋ-yibitɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ ámʋ ánɩ́ abɔ́dʋ abʋtásʋ́. Mʋ́ sʋ bɛda asímpi ánɩ́ bʋtɔpʋ́kɩ́tá ntsusʋ-yibi lɩ́ɩ́ ana kɛ́kɛ́ síán mʋ́ ɔma, sí mʋ́ wá ɔpʋ amʋtɔ. Bokokóli Bulu bɛɛ ɔyɩ́ ɩkɛ́ɛ amʋ́.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Agyʋ́má ayɔpʋ́ amʋ akʋ bekleá bɛ́srɩ́ dalɩ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ. Mʋ́ sʋ bɛkɩ ansɩ́ lɛ́ ɔklʋn kusubi ámʋ dɩ́nká ɔpʋ amʋsʋ hɩ́ɛ́ɛ́, fɛ́ símpi ámʋ bʋdɛpʋsíán ɔklʋn ámʋ ɔnɔ́sʋ́.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Támɛ Paulo lɛ́bláa ɩsá akɔpʋ́ ámʋ pʋ́ amʋ́ ɔhandɛ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ agyʋ́má ayɔpʋ́ bʋmetsiá mʋ́tɔ́ á, mlɩméenya nkpa.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Mʋ́ sʋ ɩsá akɔpʋ́ amʋ bɛka ɔklʋn kusubi ámʋ ɔfɛ́ tɩn, há afú lɔtsʋan mʋ́ nátɩ́.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ɔyɩ́ ɩbá bɛkɛ a, Paulo lóbwií ɩpa há amʋ́ fɛ́ɛ́ ɔbɛ́ɛ, bʋgyíi atɔ́. Ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Kwasieda anyɔ sɔ́ɔ́n nɩ́, atogyihɛ mɛdɩnká mlɩ ɔwɔ́lɩ. Mlɩmɔ́kʋ́gyi tɔtɔɔtɔ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Nobwíí ɩpa há mlɩ, mlɩgyi atɔ́ ngya, mɛ́nɩ mlɩmóowu. Mlɩtɔ ɔkʋkʋ nwunsʋ-imi kʋlɛ kʋ́ráá mɔ́ɔfwɩ.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Paulo lɔ́tɔɩ́ tá á, ɔlɛlɛ bodobodo ipín, dá Bulu ɩpán amʋ́ fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́, ɔlɛmaɩ́n kʋ wá gyí bɩ.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Ɩnʋ anɩtɔ okugyíɔkʋ lɔ́wa klʋn gyi atɔ́.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Anɩ ahá lafanyɔ aduesienɔ́-sie (276) bʋ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Brɛ́á amʋ́ fɛ́ɛ́ begyi atɔ́ alɩá bɛ́talɩ́ á, bɛlɛ ayó ámʋ́ʋ́ ɩbʋ ntsusʋ-yibi ámʋtɔ ámʋ fɛ́ɛ́ wá ɔpʋtɔ, há ntsusʋ-yibi ámʋ lɛta odwin.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Brɛ́á ɔyɩ́ dɛkɛ́ a, agyʋ́má ayɔpʋ́ ámʋ bowun ánɩ́ ɔpʋ amʋ bámbi lowie ɔsʋlʋ́ʋ kʋsʋ, támɛ bʋmɛbɩ otsubúnɔ oduá igyi. Ɩnʋ bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ bɛ́kan ntsusʋ-yibi ámʋ ya ɩnʋ.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Mʋ́ sʋ bɛkakáa símpi ámʋ tɩntɩn wa ɔpʋtɔ. Bɛsankɩ́ ntsusʋ-yibi ámʋ mpaɩ ɛ́. Mʋ́ʋ́ botsu tati yílé ámʋ́ʋ́ isian ntsusʋ-yibi ámʋ ansɩ́tɔ́ ámʋ fʋ́á, fía afú ámʋ, bɔpʋ bɔyɔ́ ɔpʋ ɔnɔ́.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Támɛ ntsusʋ-yibi ámʋ lɔyɔ́dʋ ŋɛsɩsʋ, sin ɩnʋ, ɔpʋ amʋ lɛda wʋ́lɩ́ ɔklʋn amʋ ɔma máɩ́n-máɩ́n mʋ́.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Ɩsá akɔpʋ́ ámʋ bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ bɔ́mɔ obu adɩpʋ́ ámʋ fɛ́ɛ́, mɛ́nɩ ɔkʋkʋ mɛ́ɛpɩtɩ́ dalɩ, srɩ́.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Támɛ amʋ́ ɔhandɛ léklé ánɩ́ ɔbɔ́hɔ Paulo nkpa. Mʋ́ sʋ ɔmɛha amʋ́ ɔkpa ánɩ́ bʋmɔ́ɔ obu adɩpʋ́ ámʋ. Támɛ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔbɛ́talɩ́ á, otúu wie ɔpʋ amʋtɔ, ɔpɩtɩ dalɩ.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Ɔma a, ɔlɛha atráhɛ amʋ ɛ́ bɔdʋ dɩ́nká ntsusʋ-yibi ámʋ afʋnsʋ yówie ogbémgbesʋ. Amʋ́ fɛ́ɛ́ begyi mbla ámʋsʋ, bɔyɔ ogbémgbesʋ ɩnʋ.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.