Atos 23

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Paulo lótsu ansɩ́ kɩ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ díín. Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó Israelfɔ, nyin mɩ́ klʋntɔ ánɩ́ mmɔkʋ́tsíá nkpa laláhɛ Bulu ansɩ́tɔ́ bɔtʋ ndɛ.”
1 E, pondo Paulo os olhos no conselho, disse: Homens irmãos, até ao dia de hoje tenho andado diante de Deus com toda a boa consciência.
2 Mʋ́ʋ́ igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn Anania lɛ́bláa ahá ámʋ́ʋ́ bʋlɩɩ́ mantáa mʋ amʋ ɔbɛ́ɛ, bʋdáa mʋ ɔnɔ́sʋ́.
2 Mas o sumo sacerdote, Ananias, mandou aos que estavam junto dele que o ferissem na boca.
3 Ɩnʋ Paulo lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Fʋ́ Bulu ɔbɛ́da. Fabwɛ́ ɩwɩ fɛ́ buntíiá bakpá mʋ́ afá futútú, fabetsiá asɩ fɛɛ fɔ́pʋ Mose Mbla gyi mɩ́ asʋ́n. Fʋdɛ ahá bláa fɛɛ bʋdá mɩ́ ansɩ́tɔ́. Fʋ́ mʋ́ megyí mbla ámʋ fatʋ́n a?”
3 Então Paulo lhe disse: Deus te ferirá, parede branqueada; tu estás aqui assentado para julgar-me conforme a lei, e contra a lei me mandas ferir?
4 Aha akʋá bʋlɩɩ́ mantáa Paulo bɛfɩtɛ́ mʋ bɛɛ, “Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn fʋdesia alɩ á?”
4 E os que ali estavam disseram: Injurias o sumo sacerdote de Deus?
5 Paulo lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó, mmeyín mbɛ́ɛ, mʋgyí Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn. Tsúfɛ́ bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋ́n ámʋtɔ bɛɛ, ‘Máblɩ́ ɔhá ánɩ́ ɔdɛ fʋ́ ɔmásʋ́ gyí ɩwɩ asʋn laláhɛ.’ ”
5 E Paulo disse: Não sabia, irmãos, que era o sumo sacerdote; porque está escrito: Não dirás mal do príncipe do teu povo.
6 Brɛ́á Paulo lówun ánɩ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋtɔ akʋ bʋgyi Sadukifɔ, akʋ ɛ́ bʋgyi Farisifɔ á, ɔlɔsʋrá okitikíti asʋ́n ogyíkpá ɩnʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó, mɩ́ ánfɩ nlɩɩ́ á, Farisiyin ngyi. Mɩ́ anáin ɛ́ á, Farisifɔ bʋgyi. Mɩ́ ɛ́ nohogyi ánɩ́ awupʋ́ bɛ́lakʋ́sʋ́. Mʋ́ ndɛblɩ́ sʋ bakpá mɩ́ ba asʋ́n ogyíkpá nfɩ nɩ́.”
6 E Paulo, sabendo que uma parte era de saduceus e outra de fariseus, clamou no conselho: Homens irmãos, eu sou fariseu, filho de fariseu; no tocante à esperança e ressurreição dos mortos sou julgado.
7 Olenya blɩ́ alɩ pɛ́, ahá tsɔtsɔɔtsɔ amʋtɔ leye anyɔ. Farisifɔ ámʋ pʋ́ Sadukifɔ ámʋ bɔwa aba nwɛ́ɛngyí bɩ.
7 E, havendo dito isto, houve dissensão entre os fariseus e saduceus; e a multidão se dividiu.
8 Tsúfɛ́ Sadukifɔ bʋtɛblɩ́ bɛɛ, kʋsʋ́ tsú afúlitɔ kʋkʋ má ɩnʋ. Bulu-abɔpʋ pʋ́ ɔŋɛ laláhɛ kʋkʋ ɛ́ ma ɩnʋ. Támɛ Farisifɔ mʋ́ bohogyi ánɩ́ ɩ́nɩ fɛ́ɛ́ bʋ ɩnʋ.
8 Porque os saduceus dizem que não há ressurreição, nem anjo, nem espírito; mas os fariseus reconhecem uma e outra coisa.
9 Ɩ́nɩ lɛ́ha nwɛ́ɛn amʋ ɔnɔ́ lɛhɩɛ wá ɔnlɩn. Mbla asunápʋ́á bʋgyi Farisifɔ bɔkʋsʋ́ lɩ́ɩ́ blɩ́ bɛɛ, “Anɩmɔ́kʋ́wun tsitsa kʋkʋ oyin ánfɩ ɩwɩ. Fíalɩ ɔŋɛ́ kʋ ntɛ́ɛ Bulu-ɔbɔpʋ ɔkʋ lɛ́bláa mʋ.”
9 E originou-se um grande clamor; e, levantando-se os escribas da parte dos fariseus, contendiam, dizendo: Nenhum mal achamos neste homem, e, se algum espírito ou anjo lhe falou, não lutemos contra Deus.
10 Nwɛ́ɛn amʋ ɔnɔ́ lɛhɩɛ wa ɔnlɩn, ideklé imli ɩkɔ́. Ɩnʋ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lénya ifú ánɩ́ bɔ́bwɛ tɩ́tɩ Paulo. Mʋ́ sʋ ɔlɛbláa ɩsá akɔpʋ́ ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩwa ɔsa kpa Paulo ya mlɩ otsiákpá ɩnʋ.”
10 E, havendo grande dissensão, o tribuno, temendo que Paulo fosse despedaçado por eles, mandou descer a soldadesca, para que o tirassem do meio deles, e o levassem para a fortaleza.
11 Mʋ́ onyé á, anɩ Wíe lɛ́bɛlɩɩ́ Paulo wá, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Wa klʋn! Alɩ ánfɩ fagyi mɩ́ ɩwɩ adánsɩɛ Yerusalem nfɩ á, alɩ kɛ́n fʋyégyi mʋ́ Roma wúlutɔ ɛ́ nɩ́.”
11 E na noite seguinte, apresentando-se-lhe o Senhor, disse: Paulo, tem ânimo; porque, como de mim testificaste em Jerusalém, assim importa que testifiques também em Roma.
12 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, Yudafɔ ámʋ akʋ befia, kɩ́tá Paulo ɩwɩ agywɩɩn. Bɛka ntam bɛɛ nɩ́ bʋmɔkʋ́mɔ́ Paulo bʋméegyi atɔ́, bʋmóonu ntsu.
12 E, quando já era dia, alguns dos judeus fizeram uma conspiração, e juraram, dizendo que não comeriam nem beberiam enquanto não matassem a Paulo.
13 Ahá ámʋ́ʋ́ bɛka ntam amʋ bʋdʋn adʋana (40).
13 E eram mais de quarenta os que fizeram esta conjuração.
14 Bɔyɔ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ ahandɛ wá, yɛ́bláa amʋ́ bɛɛ, “Anɩlahɩ́ɛ́ ká ntam anɩaa, nɩ́ anɩmɔ́kʋ́mɔ́ Paulo anɩmɛ́ɛda tɔtɔ ɔnɔ́.
14 E estes foram ter com os principais dos sacerdotes e anciãos, e disseram: Conjuramo-nos, sob pena de maldição, a nada provarmos até que matemos a Paulo.
15 Mʋ́ sʋ tɔ́á anɩdéklé anɩaa fʋ́a Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ mlɩbwɛ́ɛ ha anɩ gyí, mlɩkɩ ansɩ́ wa abí sɩsɩ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ mlɩaa, ɔpʋ́ʋ Paulo ba, amlɩlanu mʋ asʋ́ntɔ́. Anɩladá ɩwɩsʋ anɩaa, obótsutsúa obowie nfɩ anɩlamɔ́ mʋ.”
15 Agora, pois, vós, com o conselho, rogai ao tribuno que vo-lo traga amanhã, como que querendo saber mais alguma coisa de seus negócios, e, antes que chegue, estaremos prontos para o matar.
16 Paulo mʋ bitɛpʋ ɔkʋ lónu asʋ́n ánfɩ fɛ́ɛ́. Mʋ́ sʋ ɔlɛsrɩ́ yɔ́ ɩsá akɔpʋ́ otsiákpá ɩnʋ yówi tsá Paulosʋ.
16 E o filho da irmã de Paulo, tendo ouvido acerca desta cilada, foi, e entrou na fortaleza, e o anunciou a Paulo.
17 Ɩnʋ Paulo lɛ́tɩ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋ, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Kpa ɔyasubi ánfɩ ya mlɩ ɔhandɛ wá. Ɔdɛ asʋankʋ, ɔbɛ́bláa mʋ.”
17 E Paulo, chamando a si um dos centuriões, disse: Leva este jovem ao tribuno, porque tem alguma coisa que lhe comunicar.
18 Ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́kpa ɔyasubi ámʋ ya amʋ́ ɔhandɛ wá, yɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Obu ɔdɩpʋ́ Paulo ɔbɛ́ɛ, nkpá ɔyasubi ánfɩ ba fʋ. Ɔdɛ asʋankʋ, ɔbɛ́bláa fʋ.”
18 Tomando-o ele, pois, o levou ao tribuno, e disse: O preso Paulo, chamando-me a si, rogou-me que trouxesse este jovem, que tem alguma coisa para dizer-te.
19 Ɔhandɛ amʋ lɛ́kɩtá ɔyasubi ámʋ ɩbɩ, kpá mʋ yáa ɩtsɛ́tɔ́ yɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Amansʋ fʋbʋ ánɩ́ fɛ́bláa mɩ?”
19 E o tribuno, tomando-o pela mão, e pondo-se à parte, perguntou-lhe em particular: Que tens que me contar?
20 Ɔyasubi ámʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Yudafɔ ahandɛ babwɛ́ agywɩɩn bɛɛ bépina wa abí fʋ́ wá bɛɛ, fʋkpá Paulo ba obowun amʋ́ ɔkɛ, abʋlanu mʋ asʋ́n ámʋtɔ wankláán.
20 E disse ele: Os judeus se concertaram rogar-te que amanhã leves Paulo ao conselho, como que tendo de inquirir dele mais alguma coisa ao certo.
21 Támɛ máhɔ mʋ́sʋ́ gyi, tsúfɛ́ amʋ́ ayin ánɩ́ bʋdʋn adʋana (40) bɛɛ béŋaín ɔkpatɔ gyo Paulo, mɔ́ mʋ. Amʋ́ fɛ́ɛ́ baká ntam bɛɛ, tɔtɔ mɛ́ɛda amʋ́ ɔnɔ́, kpɛ́fʋn brɛ́á bamɔ́ mʋ. Fʋ́ nkʋlɛ bʋgyo séi ánɩ́ fótsulá kpá mʋ ba.”
21 Mas tu não os creias; porque mais de quarenta homens de entre eles lhe andam armando ciladas; os quais se obrigaram, sob pena de maldição, a não comer nem beber até que o tenham morto; e já estão apercebidos, esperando de ti promessa.
22 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́da ɔyasubi ámʋ ɔlá ɔbɛ́ɛ, “Máyɛ́bláa ɔhaa fɛɛ fawí asʋ́n ánfɩ tsá mɩ́sʋ́.” Olesi mʋ ɔkpa.
22 Então o tribuno despediu o jovem, mandando-lhe que a ninguém dissesse que lhe havia contado aquilo.
23 Ɩnʋ ɔhandɛ amʋ lɛ́tɩ ɩsá akɔpʋ́ ahandɛ abanyɔ́, ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩlɛ ɩsá akɔpʋ́ lafanyɔ (200), mpɔnkɔsʋ adɩnkápʋ́ aduesienɔ́ (70) pʋ́ pɩ́a atswɩ́pʋ lafanyɔ (200) abʋkʋsʋ onyenɩ dokwebátɔ́ yɔ Kaesarea.
23 E, chamando dois centuriões, lhes disse: Aprontai para as três horas da noite duzentos soldados, e setenta de cavalaria, e duzentos archeiros para irem até Cesaréia;
24 Mlɩha Paulo mpɔnkɔ, odɩnká amʋ́sʋ́ yɔ. Mlɩkpa mʋ, amlɩha mʋ oyowie ɔmásʋ́ ogyípʋ́ Felike wá pisii.”
24 E aparelhai animais, para que, pondo neles a Paulo, o levem salvo ao presidente Félix.
25 Ɔhandɛ amʋ lɔ́wanlɩ́n ɔwʋlʋ́ mántá mʋsʋ ɔbɛ́ɛ,
25 E escreveu uma carta, que continha isto:
26 “Mɩ́ Klaudio Lisia dɛ́ ɔwʋlʋ́ ánfɩ wanlɩ́n sɩ́sɩ́ fʋ́, ɔmásʋ́ ogyípʋ́ onumnyampʋ Felike. Ndɛ fʋ́ itsiá ha.
26 Cláudio Lísias, a Félix, potentíssimo presidente, saúde.
27 Ndɛ fʋ́ ɩbɩ ha ánɩ́ Yudafɔ lɛ́kɩtá oyin ánfɩ, bʋdekléá bɔ́mɔ mʋ, támɛ mɩ́a ɩsá akɔpʋ́ tsɔtsɔɔtsɔ anɩlɔ́yɔ́hɔ mʋ lɛ́ amʋ́ ɩbɩ. Tsúfɛ́ nonu ánɩ́ Romayin ogyi.
27 Esse homem foi preso pelos judeus; e, estando já a ponto de ser morto por eles, sobrevim eu com a soldadesca, e o livrei, informado de que era romano.
28 Ndeklé mbɛ́ɛ, nɛ́bɩ tɔ́á ɔlɔbwɛ. Mʋ́ sʋ nɔpʋ mʋ ya amʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ ansɩ́tɔ́.
28 E, querendo saber a causa por que o acusavam, o levei ao seu conselho.
29 Ɩnʋ nowun ánɩ́ amʋ́ mbla ɩwɩ nwɛ́ɛn bʋdegyí. Mʋ́ sʋ ɔmɔkʋ́bwɛ́ lakpan kʋkʋá bɔ́mɔ mʋ, ntɛ́ɛ bɔ́wa mʋ obu.
29 E achei que o acusavam de algumas questões da sua lei; mas que nenhum crime havia nele digno de morte ou de prisão.
30 Támɛ ɔkʋ laba bowi tsá mɩ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ, Yudafɔ ámʋ akʋ babwɛ́ agywɩɩn bɛɛ bɔ́mɔ mʋ. Ɩnʋ́ nɔbwɛ agywɩɩn mbɛ́ɛ, nɔ́pʋ mʋ sɩ́sɩ́ fʋ́. Nabláa mʋ anyabá ámʋ ɛ́ mbɛ́ɛ bʋpʋ́ʋ amʋ́ asʋ́n ba fʋ. Nafʋn nfɩ. Nɛhá fʋ́ itsiá gyágyáágyá.”
30 E, sendo-me notificado que os judeus haviam de armar ciladas a esse homem, logo to enviei, mandando também aos acusadores que perante ti digam o que tiverem contra ele. Passa bem.
31 Ɩsá akɔpʋ́ ámʋ bɔbwɛ dɩ́nká amʋ́ ɔhandɛ asʋn blɩ́hɛ́sʋ. Onyé-onyé ámʋ bɛkpa Paulo kɔnkɔɔnkɔn alɩɩ yówie Antipatri wúlutɔ.
31 Tomando, pois, os soldados a Paulo, como lhe fora mandado, o trouxeram de noite a Antipátride.
32 Brɛ́á ɔyɩ́ lɛkɛ a, bɛha mpɔnkɔsʋ adɩnkápʋ́ amʋ bɛkpa mʋ yáa Kaesarea, ayabitɔ anatɩ́pʋ́ amʋ beyinkí yɔ́ amʋ́ otsukpá.
32 E no dia seguinte, deixando aos de cavalo irem com ele, tornaram à fortaleza.
33 Brɛ́á mpɔnkɔsʋ adɩnkápʋ́ amʋ boyówie ɩnʋ a, bɔpʋ Paulo pʋ́ ɔwʋlʋ́ ámʋ wá ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ ɩbɩtɔ.
33 Os quais, logo que chegaram a Cesaréia, e entregaram a carta ao presidente, lhe apresentaram Paulo.
34 Ɔmásʋ́ ogyípʋ́ amʋ lɛ́kla ɔwʋlʋ́ ámʋ, ɔlɛfɩtɛ́ Paulo ɔbɛ́ɛ, “Nkʋ́nʋ yin fʋgyi?” Brɛ́á ɔlɛbɩ ánɩ́ Kilikia ɔmátɔ́ Paulo otsú á,
34 E o presidente, lida a carta, perguntou de que província era; e, sabendo que era da Cilícia,
35 ɔlɛbláa Paulo ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ fʋ́ anyabá ámʋ bɛbá á, nónu fʋ́ ɔnɔ́ asʋ́n.” Ɩnʋ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, bʋpʋ́ʋ Paulo yɔwa Owíe Herode wóyítɔ́, abʋgyo mʋ ɩwɩ.
35 Disse: Ouvir-te-ei, quando também aqui vierem os teus acusadores. E mandou que o guardassem no pretório de Herodes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.