Atos 16
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NVI
1 Paulo mʋa Silas bɛnatɩ́ yɔ́ Derbe pʋ́ Listra. Ohógyipʋ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Timoteo bʋ Listra wúlutɔ ɩnʋ. Mʋ yin gyí Yudayin ánɩ́ ɔlɔhɔ Yesu gyi, támɛ mʋ sɩ gyí Griikiyin.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra, onde vivia um discípulo chamado Timóteo. Sua mãe era uma judia convertida e seu pai era grego.
2 Apíó ánɩ́ bʋbʋ Listra pʋ́ Ikonion bɛtɩ Timoteo ɩdayilé.
2 Os irmãos de Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Paulo lékléá ɔbɛ́kpa Timoteo nátɩ́. Mʋ́ sʋ ɔlɛha bɛtɩn Timoteo keté, tsúfɛ́ Yudafɔ ámʋ́ʋ́ bʋbʋ ɩnʋ ámʋ fɛ́ɛ́ bʋyin ánɩ́ Griikiyin Timoteo mʋ sɩ gyí.
3 Paulo, querendo levá-lo na viagem, circuncidou-o por causa dos judeus que viviam naquela região, pois todos sabiam que seu pai era grego.
4 Brɛ́á bɔyɔ́ á, bowíé wúlugyíwúlusʋ bʋtosúná ɩnʋ ahógyipʋ mbla oduá Yesu sumbí ayɔpʋ́ ámʋ pʋ́ ɔpasua ahandɛ amʋ́ʋ́ bʋbʋ Yerusalem amʋ bawá bɛɛ bʋgyíi mʋ́sʋ́.
4 Nas cidades por onde passavam, transmitiam as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém, para que fossem obedecidas.
5 Ɩ́nɩ sʋ ɔpasua ámʋ benya ɔwʋnlɩ́n hógyitɔ, klɛ́ɩ́ ekekegyíɛkɛ.
5 Assim as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número cada dia.
6 Paulo mʋa mʋ aba ámʋ bɔtsʋn Frigia pʋ́ Galatia ɔmásʋ́. Tsúfɛ́ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ mɛ́ha amʋ́ ɔkpa ɔbɛ́ɛ, bʋdáa Bulu asʋ́n ámʋ ɔkan Asia ɔmátɔ́.
6 Paulo e seus companheiros viajaram pela região da Frígia e da Galácia, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Brɛ́á bowie Misia ɔsʋlʋ́ʋ ɔka á, bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ béyinkí tsʋn yɔ Bitinia ɔmátɔ́, támɛ Yesu Ɔŋɛ́ mɛha amʋ́ ɔkpa.
7 Quando chegaram à fronteira da Mísia, tentaram entrar na Bitínia, mas o Espírito de Jesus os impediu.
8 Mʋ́ sʋ bɔtsʋn Misia ɔsʋlʋ́sʋ kplɩ́ yɔ́ Troa wúlutɔ.
8 Então, contornaram a Mísia e desceram a Trôade.
9 Mʋ́ onyé á, Paulo lówun atɔ́. Olowun ánɩ́ Makedoniayin ɔkʋ lɩ́ɩ́ mʋ ansɩ́tɔ́, ɔdɛ mʋ kokóli ɔbɛ́ɛ, “Fa ɔpʋ amʋ ba Makedonia, afʋbegyi anɩ bʋalɛ.”
9 Durante a noite Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe suplicava: "Passe à Macedônia e ajude-nos".
10 Paulo lénya wun atɔ́ ámʋ alɩ, ɩlɔwankɩ́ mʋ ánɩ́ Bulu dɛ́ anɩ wa ɔbɛ́ɛ, ayɔ́ yɛda asʋn wankláán ámʋ ɔkan ɩnʋ. Mʋ́ sʋ anɩlɔ́pʋ ɔkpa yɔ́ Makedonia.
10 Depois que Paulo teve essa visão, preparamo-nos imediatamente para partir para a Macedônia, concluindo que Deus nos tinha chamado para lhes pregar o evangelho.
11 Anɩlówie ntsusʋ-yibitɔ tsú Troa, fá ɔpʋ yɔ́ Samotrake ɔsʋlʋ́sʋ. Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, anɩlɛ́latsíá yɔ́ Neapoli wúlutɔ.
11 Partindo de Trôade, navegamos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis.
12 Anɩlɔ́pʋ ayabitɔ tsú Neapoli yɔ́ Filipi wúlutɔ. Filipi gyí Makedonia wúlu yilé nɩ́. Romafɔ bʋ́ʋ wúlu anfɩtɔ. Anɩlétsiá ɩnʋ nkɛ kpalobí.
12 Dali partimos para Filipos, na Macedônia, que é colônia romana e a principal cidade daquele distrito. Ali ficamos vários dias.
13 Ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ á, anɩlɛ́dalɩ wúlutɔ yɔ́ ɔpʋ ɔnɔ́ ɔtɩnɛkʋá anɩkɩ́ anɩaa, abówun ɔtɩ́nɛ́á Yudafɔ bʋtefia bɔ mpáɩ. Anɩlétsiá ɩnʋ bláa atsɩ akʋá bebefia ɩnʋ Bulu asʋ́n.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com as mulheres que se haviam reunido ali.
14 Atsɩá bonu asʋ́n ámʋtɔ ɔkʋlɛ gyí Lidia. Tiatirayin ogyi, ɔtɛfɛ́ tatiá mʋ́ ntsu lɛpɛ, ɩbʋ bíá. Bulu osúmpʋ́ ogyi. Anɩ Wíe lɛ́ha mʋ olonu Paulo asʋn blɩ́hɛ́ amʋtɔ.
14 Uma das que ouviam era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, vendedora de tecido de púrpura, da cidade de Tiatira. O Senhor abriu seu coração para atender à mensagem de Paulo.
15 Mʋ́ sʋ brɛ́á anɩlɔ́bɔ mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá asú á, olobwií ɩpa há anɩ, blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ mlɩlahogyi ánɩ́ nahɔ Yesu gyi a, mlɩbetsiá mɩ́ wóyítɔ́.” Ɔtsɩ ánfɩ bʋ anɩsʋ alɩɩ anɩlóbuo mʋ yɔ́ mʋ wóyítɔ́.
15 Tendo sido batizada, bem como os de sua casa, ela nos convidou, dizendo: "Se os senhores me consideram uma crente no Senhor, venham ficar em minha casa". E nos convenceu.
16 Ɛkɛ ɔkʋ ayɔ́ Yudafɔ mpáɩ ɔbɔkpá ɩnʋ á, anɩlɔ́tʋ otsibi ɔkʋá ogyi ɔkpábi ɩnʋ. Atɔ́la ɔŋɛ́ bʋ mʋsʋ, ɔtɛlá atɔ́, blɩ́ asʋ́n ánɩ́ ɩbɛ́ba. Ɔtɔbwɛ́ kɔ́ba tsɔtsɔɔtsɔ há mʋ awíe tsú mʋ́tɔ́.
16 Certo dia, indo nós para o lugar de oração, encontramos uma escrava que tinha um espírito pelo qual predizia o futuro. Ela ganhava muito dinheiro para os seus senhores com adivinhações.
17 Otsibi anfɩ lɛ́kplá buo anɩa Paulonyɔ. Ɔna ɔdɛkplʋ́n blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Ahá ánfɩ gyí Ɔsʋ́sʋ́ʋ́sʋ́ Bulu ámʋ asúmpʋ́ nɩ. Amʋ́dɛ́ mlɩ nkpahɔ́ɔ ɔkpa suná nɩ́.”
17 Essa moça seguia a Paulo e a nós, gritando: "Estes homens são servos do Deus Altíssimo e lhes anunciam o caminho da salvação".
18 Ɔlɔbwɛ mʋ́ nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ. Ɩ́nɩ lɛhan Paulo. Mʋ́ sʋ ɔlɛdamlí bláa otsibi amʋ ɔbɛ́ɛ, “Atɔ́la ɔŋɛ́, ndɛ mbla wa há fʋ́ Yesu Kristo dátɔ́, dalɩ mʋtɔ!” Ɩnʋnʋ ɔŋɛ́ ámʋ lɛ́dalɩ mʋtɔ.
18 Ela continuou fazendo isso por muitos dias. Finalmente, Paulo ficou indignado, voltou-se e disse ao espírito: "Em nome de Jesus Cristo eu lhe ordeno que saia dela! " No mesmo instante o espírito a deixou.
19 Ɔkpábi amʋ awíe bowun ánɩ́ amʋ́ kɔ́ba ɔkpa latin. Mʋ́ sʋ bɛkɩtá Paulo mʋa Silas, bɩ́tɩ́a amʋ́ ya wúlu ahandɛ ansɩ́tɔ́.
19 Percebendo que a sua esperança de lucro tinha se acabado, os donos da escrava agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça principal, diante das autoridades.
20 Bɔpʋ amʋ́ ya Romafɔ asʋ́n agyípʋ́ bɛɛ, “Yudafɔ ahá ánfɩ bʋgyi, bʋdɛ asʋ́n klée wa anɩ wúlu anfɩtɔ.
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: "Estes homens são judeus e estão perturbando a nossa cidade,
21 Bʋdɛ amándɩ́ɛ́ laláhɛ ánɩ́ anɩ mbla mɛha mʋ́ ɩwɩ ɔkpa suná. Romafɔ anɩ mʋ́ anɩgyí. Anɩmɛ́ɛtalɩ́ hɔ amʋ́ amándɩ́ɛ́ ámʋ gyi mʋ́sʋ́.”
21 propagando costumes que a nós, romanos, não é permitido aceitar nem praticar".
22 Ɩnʋ ɔdɔm amʋ botu bun Paulo mʋa Silasʋ.
22 A multidão ajuntou-se contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que se lhes tirassem as roupas e fossem açoitados.
23 Bɛpɩtɩ́ Paulo mʋa Silas atɔ́ wankláán tá á, bɛha bɔpʋ amʋ́ tswɩ obu. Bɛbláa obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ bɛɛ, ogyóo amʋ́ wankláán.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu instrução para vigiá-los com cuidado.
24 Asʋ́n ámʋ́ʋ́ bɛbláa obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ sʋ ɔlɔpʋ amʋ́ yɛ́tswɩ obutótɔ́, wá amʋ́ ayabi kplakitsi. Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ lɔ́pʋ Paulo mʋa Silas yɛ́tswɩ obutótɔ́, wá amʋ́ ayabi kplakitsi.|src="AB02896b.tif" size="span" loc="ACT16:22-36" copy="John Lear, American Bible Society" ref="Gyumagyihɛ 16:24"
24 Tendo recebido tais ordens, ele os lançou no cárcere interior e lhes prendeu os pés no tronco.
25 Mʋ́ ɔyɩ́-nsɩnɛ́ á, Paulo mʋa Silas bʋdɛ mpáɩ bɔ, bʋdɛ ɩlʋ wa kánfʋ́ Bulu. Obu adɩpʋ́ atráhɛ amʋ ɛ́ bʋda bʋdenu.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus; os outros presos os ouviam.
26 Ɔtsáwʋlɛ pɛ́ á, ɔsʋlʋ́ʋ lɛ́kpɩnkɩ́ ɔwʋnlɩ́nsʋ́, ɩlɛkpɩnkɩ́ obu ámʋ ntswɩasɩ. Mʋ́ aklʋn fɛ́ɛ́ lefinkí. Obu adɩpʋ́ ámʋ ɩkan pʋ́ amʋ́ kplakitsi amʋ fɛ́ɛ́ lɔwɔɩ́.
26 De repente, houve um terremoto tão violento que os alicerces da prisão foram abalados. Imediatamente todas as portas se abriram, e as correntes de todos se soltaram.
27 Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ létsinkí, wun ánɩ́ aklʋn amʋ fɛ́ɛ́ lafínkí. Ɩnʋ ɔlɛlɛ ɔdayí ɩya anyɔ ɔbɛ́ɛ amʋwɔ ɩwɩ, tsúfɛ́ ɔkɩ ɔbɛ́ɛ obu adɩpʋ́ ámʋ fɛ́ɛ́ badálɩ srɩ́.
27 O carcereiro acordou e, vendo abertas as portas da prisão, desembainhou sua espada para se matar, porque pensava que os presos tivessem fugido.
28 Támɛ Paulo lɔ́kplʋn kʋ́klʋ́kʋ́ʋ́ bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mábwɛ ɩwɩ tɔtɔ. Anɩ fɛ́ɛ́ anɩbʋ ɩnʋ.”
28 Mas Paulo gritou: "Não faça isso! Estamos todos aqui! "
29 Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ lɛ́ha botsu ɔkandɩ́ɛ ba mʋ, ɔlɔwa ɔsa wíé obu ámʋtɔ. Ifú dɛ mʋ, sʋ ɔdɛkpɩnkɩ́ kpakpakpakpa. Ɔlɛyɛ́da akpawunu Paulo mʋa Silas ayabitɔ.
29 O carcereiro pediu luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Ɩnʋ ɔlɛkpa amʋ́ dálɩ yɛ́fɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ awíé, ntɔ mbwɛ́ɛ asa Bulu ɔhɔ mɩ nkpa?”
30 Então levou-os para fora e perguntou: "Senhores, que devo fazer para ser salvo? "
31 Mʋ́ʋ́ Paulo mʋa Silas bɛbláa mʋ bɛɛ, “Hɔ Yesu gyi, mɛ́nɩ Bulu ɔbɔ́hɔ fʋ́a fʋ́ wóyítɔ́ ahá fɛ́ɛ́ nkpa.”
31 Eles responderam: "Creia no Senhor Jesus, e serão salvos, você e os de sua casa".
32 Mʋ́ʋ́ bɛbláa mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá fɛ́ɛ́ anɩ Wíe Yesu asʋn wankláán ámʋ.
32 E pregaram a palavra de Deus, a ele e a todos os de sua casa.
33 Onyé-onyé ámʋ a, oyin ámʋ léyiá amʋ́ ɩwɩ nlɔ ámʋ́ʋ́ benya brɛ́ ámʋ́ʋ́ bɛpɩtɩ́ amʋ́ atɔ́ ámʋ. Ɔlɛha amʋ́ bɔbɔ mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá ámʋ asú ɩnʋnʋ.
33 Naquela mesma hora da noite o carcereiro lavou as feridas deles; em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ anfɩ lɔ́pʋ amʋ́ ya mʋ wóyítɔ́, ɔlɛyɛ́ha bɛnɩná atɔ́ há amʋ́ begyi. Ɩ́nɩá mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá fɛ́ɛ́ bahɔ Bulu gyi sʋ á, ansɩ́ lɛhɩɛ gyi amʋ́.
34 Então os levou para a sua casa, serviu-lhes uma refeição e com todos os de sua casa alegrou-se muito por haver crido em Deus.
35 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, asʋ́n agyípʋ́ amʋ bɔwa ahá akɩtápʋ́ akʋ bɛɛ bʋyɛ́bláa obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ bɛɛ, osíi ahá ámʋ abʋnatɩ.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os seus soldados ao carcereiro com esta ordem: "Solte estes homens".
36 Mʋ́ sʋ oyin ámʋ lɛ́bláa Paulo ɔbɛ́ɛ, “Asʋ́n agyípʋ́ amʋ bapʋ́ ɔmɛ sɩ́sɩ́ mɩ́ bɛɛ, nsíi fʋ́a Silas amlɩnatɩ. Mʋ́ sʋ mlɩnatɩ iwilwiitɔ.”
36 O carcereiro disse a Paulo: "Os magistrados deram ordens para que você e Silas sejam libertados. Agora podem sair. Vão em paz".
37 Támɛ Paulo lɛ́bláa ahá akɩtápʋ́ amʋ akʋ ɔbɛ́ɛ, “Bʋmegyi anɩ asʋ́n, támɛ banwɛ́n anɩ atɔ́ ɔbʋntɔ. Romafɔ anɩgyí, támɛ bawá anɩ obu. Ntogyi sʋ bʋdekléá bési anɩ ŋáintɔ? Ɛkɛkɛɛkɛ! Asʋ́n agyípʋ́ amʋ onutó bʋbá bɛlɛ anɩ.”
37 Mas Paulo disse aos soldados: "Sendo nós cidadãos romanos, eles nos açoitaram publicamente sem processo formal e nos lançaram na prisão. E agora querem livrar-se de nós secretamente? Não! Venham eles mesmos e nos libertem".
38 Ahá akɩtápʋ́ amʋ beyinkí yɔ́ yɛ́bláa asʋ́n agyípʋ́ amʋ. Brɛ́á bonu ánɩ́ Romafɔ Paulo mʋa Silas bʋgyi á, ifú lɛhɩɛ́ kɩ́tá amʋ́.
38 Os soldados relataram isso aos magistrados, os quais, ouvindo que Paulo e Silas eram romanos, ficaram atemorizados.
39 Mʋ́ sʋ boyóbwií ɩpa há Paulo aná, bɛkpa amʋ́ dalɩ yókokóli amʋ́ bɛɛ bʋdálɩ wúlu amʋtɔ.
39 Vieram para se desculpar diante deles e, conduzindo-os para fora da prisão, pediram-lhes que saíssem da cidade.
40 Ɩnʋ Paulo mʋa Silas bɛnatɩ́ yɔ́ Lidia wóyítɔ́. Befia apíó ahógyipʋ amʋ ɩnʋ, tɔɩ́ kplá amʋ́, wá amʋ́ ɔwʋnlɩ́n asa bɛnatɩ́.
40 Depois de saírem da prisão, Paulo e Silas foram à casa de Lídia, onde se encontraram com os irmãos e os encorajaram. E então partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.