Atos 16
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARA
1 Paulo mʋa Silas bɛnatɩ́ yɔ́ Derbe pʋ́ Listra. Ohógyipʋ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Timoteo bʋ Listra wúlutɔ ɩnʋ. Mʋ yin gyí Yudayin ánɩ́ ɔlɔhɔ Yesu gyi, támɛ mʋ sɩ gyí Griikiyin.
1 Chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego;
2 Apíó ánɩ́ bʋbʋ Listra pʋ́ Ikonion bɛtɩ Timoteo ɩdayilé.
2 dele davam bom testemunho os irmãos em Listra e Icônio.
3 Paulo lékléá ɔbɛ́kpa Timoteo nátɩ́. Mʋ́ sʋ ɔlɛha bɛtɩn Timoteo keté, tsúfɛ́ Yudafɔ ámʋ́ʋ́ bʋbʋ ɩnʋ ámʋ fɛ́ɛ́ bʋyin ánɩ́ Griikiyin Timoteo mʋ sɩ gyí.
3 Quis Paulo que ele fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que seu pai era grego.
4 Brɛ́á bɔyɔ́ á, bowíé wúlugyíwúlusʋ bʋtosúná ɩnʋ ahógyipʋ mbla oduá Yesu sumbí ayɔpʋ́ ámʋ pʋ́ ɔpasua ahandɛ amʋ́ʋ́ bʋbʋ Yerusalem amʋ bawá bɛɛ bʋgyíi mʋ́sʋ́.
4 Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos, para que as observassem, as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém.
5 Ɩ́nɩ sʋ ɔpasua ámʋ benya ɔwʋnlɩ́n hógyitɔ, klɛ́ɩ́ ekekegyíɛkɛ.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.
6 Paulo mʋa mʋ aba ámʋ bɔtsʋn Frigia pʋ́ Galatia ɔmásʋ́. Tsúfɛ́ Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ mɛ́ha amʋ́ ɔkpa ɔbɛ́ɛ, bʋdáa Bulu asʋ́n ámʋ ɔkan Asia ɔmátɔ́.
6 E, percorrendo a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na Ásia,
7 Brɛ́á bowie Misia ɔsʋlʋ́ʋ ɔka á, bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ béyinkí tsʋn yɔ Bitinia ɔmátɔ́, támɛ Yesu Ɔŋɛ́ mɛha amʋ́ ɔkpa.
7 defrontando Mísia, tentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Mʋ́ sʋ bɔtsʋn Misia ɔsʋlʋ́sʋ kplɩ́ yɔ́ Troa wúlutɔ.
8 E, tendo contornado Mísia, desceram a Trôade.
9 Mʋ́ onyé á, Paulo lówun atɔ́. Olowun ánɩ́ Makedoniayin ɔkʋ lɩ́ɩ́ mʋ ansɩ́tɔ́, ɔdɛ mʋ kokóli ɔbɛ́ɛ, “Fa ɔpʋ amʋ ba Makedonia, afʋbegyi anɩ bʋalɛ.”
9 À noite, sobreveio a Paulo uma visão na qual um varão macedônio estava em pé e lhe rogava, dizendo: Passa à Macedônia e ajuda-nos.
10 Paulo lénya wun atɔ́ ámʋ alɩ, ɩlɔwankɩ́ mʋ ánɩ́ Bulu dɛ́ anɩ wa ɔbɛ́ɛ, ayɔ́ yɛda asʋn wankláán ámʋ ɔkan ɩnʋ. Mʋ́ sʋ anɩlɔ́pʋ ɔkpa yɔ́ Makedonia.
10 Assim que teve a visão, imediatamente, procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.
11 Anɩlówie ntsusʋ-yibitɔ tsú Troa, fá ɔpʋ yɔ́ Samotrake ɔsʋlʋ́sʋ. Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, anɩlɛ́latsíá yɔ́ Neapoli wúlutɔ.
11 Tendo, pois, navegado de Trôade, seguimos em direitura a Samotrácia, no dia seguinte, a Neápolis
12 Anɩlɔ́pʋ ayabitɔ tsú Neapoli yɔ́ Filipi wúlutɔ. Filipi gyí Makedonia wúlu yilé nɩ́. Romafɔ bʋ́ʋ wúlu anfɩtɔ. Anɩlétsiá ɩnʋ nkɛ kpalobí.
12 e dali, a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.
13 Ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ á, anɩlɛ́dalɩ wúlutɔ yɔ́ ɔpʋ ɔnɔ́ ɔtɩnɛkʋá anɩkɩ́ anɩaa, abówun ɔtɩ́nɛ́á Yudafɔ bʋtefia bɔ mpáɩ. Anɩlétsiá ɩnʋ bláa atsɩ akʋá bebefia ɩnʋ Bulu asʋ́n.
13 No sábado, saímos da cidade para junto do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que para ali tinham concorrido.
14 Atsɩá bonu asʋ́n ámʋtɔ ɔkʋlɛ gyí Lidia. Tiatirayin ogyi, ɔtɛfɛ́ tatiá mʋ́ ntsu lɛpɛ, ɩbʋ bíá. Bulu osúmpʋ́ ogyi. Anɩ Wíe lɛ́ha mʋ olonu Paulo asʋn blɩ́hɛ́ amʋtɔ.
14 Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Mʋ́ sʋ brɛ́á anɩlɔ́bɔ mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá asú á, olobwií ɩpa há anɩ, blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ mlɩlahogyi ánɩ́ nahɔ Yesu gyi a, mlɩbetsiá mɩ́ wóyítɔ́.” Ɔtsɩ ánfɩ bʋ anɩsʋ alɩɩ anɩlóbuo mʋ yɔ́ mʋ wóyítɔ́.
15 Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos rogou, dizendo: Se julgais que eu sou fiel ao Senhor, entrai em minha casa e aí ficai. E nos constrangeu a isso.
16 Ɛkɛ ɔkʋ ayɔ́ Yudafɔ mpáɩ ɔbɔkpá ɩnʋ á, anɩlɔ́tʋ otsibi ɔkʋá ogyi ɔkpábi ɩnʋ. Atɔ́la ɔŋɛ́ bʋ mʋsʋ, ɔtɛlá atɔ́, blɩ́ asʋ́n ánɩ́ ɩbɛ́ba. Ɔtɔbwɛ́ kɔ́ba tsɔtsɔɔtsɔ há mʋ awíe tsú mʋ́tɔ́.
16 Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, nos saiu ao encontro uma jovem possessa de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Otsibi anfɩ lɛ́kplá buo anɩa Paulonyɔ. Ɔna ɔdɛkplʋ́n blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Ahá ánfɩ gyí Ɔsʋ́sʋ́ʋ́sʋ́ Bulu ámʋ asúmpʋ́ nɩ. Amʋ́dɛ́ mlɩ nkpahɔ́ɔ ɔkpa suná nɩ́.”
17 Seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vos anunciam o caminho da salvação.
18 Ɔlɔbwɛ mʋ́ nkɛ tsɔtsɔɔtsɔ. Ɩ́nɩ lɛhan Paulo. Mʋ́ sʋ ɔlɛdamlí bláa otsibi amʋ ɔbɛ́ɛ, “Atɔ́la ɔŋɛ́, ndɛ mbla wa há fʋ́ Yesu Kristo dátɔ́, dalɩ mʋtɔ!” Ɩnʋnʋ ɔŋɛ́ ámʋ lɛ́dalɩ mʋtɔ.
18 Isto se repetia por muitos dias. Então, Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, eu te mando: retira-te dela. E ele, na mesma hora, saiu.
19 Ɔkpábi amʋ awíe bowun ánɩ́ amʋ́ kɔ́ba ɔkpa latin. Mʋ́ sʋ bɛkɩtá Paulo mʋa Silas, bɩ́tɩ́a amʋ́ ya wúlu ahandɛ ansɩ́tɔ́.
19 Vendo os seus senhores que se lhes desfizera a esperança do lucro, agarrando em Paulo e Silas, os arrastaram para a praça, à presença das autoridades;
20 Bɔpʋ amʋ́ ya Romafɔ asʋ́n agyípʋ́ bɛɛ, “Yudafɔ ahá ánfɩ bʋgyi, bʋdɛ asʋ́n klée wa anɩ wúlu anfɩtɔ.
20 e, levando-os aos pretores, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,
21 Bʋdɛ amándɩ́ɛ́ laláhɛ ánɩ́ anɩ mbla mɛha mʋ́ ɩwɩ ɔkpa suná. Romafɔ anɩ mʋ́ anɩgyí. Anɩmɛ́ɛtalɩ́ hɔ amʋ́ amándɩ́ɛ́ ámʋ gyi mʋ́sʋ́.”
21 propagando costumes que não podemos receber, nem praticar, porque somos romanos.
22 Ɩnʋ ɔdɔm amʋ botu bun Paulo mʋa Silasʋ.
22 Levantou-se a multidão, unida contra eles, e os pretores, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá-los com varas.
23 Bɛpɩtɩ́ Paulo mʋa Silas atɔ́ wankláán tá á, bɛha bɔpʋ amʋ́ tswɩ obu. Bɛbláa obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ bɛɛ, ogyóo amʋ́ wankláán.
23 E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram no cárcere, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.
24 Asʋ́n ámʋ́ʋ́ bɛbláa obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ sʋ ɔlɔpʋ amʋ́ yɛ́tswɩ obutótɔ́, wá amʋ́ ayabi kplakitsi. Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ lɔ́pʋ Paulo mʋa Silas yɛ́tswɩ obutótɔ́, wá amʋ́ ayabi kplakitsi.|src="AB02896b.tif" size="span" loc="ACT16:22-36" copy="John Lear, American Bible Society" ref="Gyumagyihɛ 16:24"
24 Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e lhes prendeu os pés no tronco.
25 Mʋ́ ɔyɩ́-nsɩnɛ́ á, Paulo mʋa Silas bʋdɛ mpáɩ bɔ, bʋdɛ ɩlʋ wa kánfʋ́ Bulu. Obu adɩpʋ́ atráhɛ amʋ ɛ́ bʋda bʋdenu.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.
26 Ɔtsáwʋlɛ pɛ́ á, ɔsʋlʋ́ʋ lɛ́kpɩnkɩ́ ɔwʋnlɩ́nsʋ́, ɩlɛkpɩnkɩ́ obu ámʋ ntswɩasɩ. Mʋ́ aklʋn fɛ́ɛ́ lefinkí. Obu adɩpʋ́ ámʋ ɩkan pʋ́ amʋ́ kplakitsi amʋ fɛ́ɛ́ lɔwɔɩ́.
26 De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; abriram-se todas as portas, e soltaram-se as cadeias de todos.
27 Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ létsinkí, wun ánɩ́ aklʋn amʋ fɛ́ɛ́ lafínkí. Ɩnʋ ɔlɛlɛ ɔdayí ɩya anyɔ ɔbɛ́ɛ amʋwɔ ɩwɩ, tsúfɛ́ ɔkɩ ɔbɛ́ɛ obu adɩpʋ́ ámʋ fɛ́ɛ́ badálɩ srɩ́.
27 O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas do cárcere, puxando da espada, ia suicidar-se, supondo que os presos tivessem fugido.
28 Támɛ Paulo lɔ́kplʋn kʋ́klʋ́kʋ́ʋ́ bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mábwɛ ɩwɩ tɔtɔ. Anɩ fɛ́ɛ́ anɩbʋ ɩnʋ.”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos!
29 Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ lɛ́ha botsu ɔkandɩ́ɛ ba mʋ, ɔlɔwa ɔsa wíé obu ámʋtɔ. Ifú dɛ mʋ, sʋ ɔdɛkpɩnkɩ́ kpakpakpakpa. Ɔlɛyɛ́da akpawunu Paulo mʋa Silas ayabitɔ.
29 Então, o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou precipitadamente e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Ɩnʋ ɔlɛkpa amʋ́ dálɩ yɛ́fɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ awíé, ntɔ mbwɛ́ɛ asa Bulu ɔhɔ mɩ nkpa?”
30 Depois, trazendo-os para fora, disse: Senhores, que devo fazer para que seja salvo?
31 Mʋ́ʋ́ Paulo mʋa Silas bɛbláa mʋ bɛɛ, “Hɔ Yesu gyi, mɛ́nɩ Bulu ɔbɔ́hɔ fʋ́a fʋ́ wóyítɔ́ ahá fɛ́ɛ́ nkpa.”
31 Responderam-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua casa.
32 Mʋ́ʋ́ bɛbláa mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá fɛ́ɛ́ anɩ Wíe Yesu asʋn wankláán ámʋ.
32 E lhe pregaram a palavra de Deus e a todos os de sua casa.
33 Onyé-onyé ámʋ a, oyin ámʋ léyiá amʋ́ ɩwɩ nlɔ ámʋ́ʋ́ benya brɛ́ ámʋ́ʋ́ bɛpɩtɩ́ amʋ́ atɔ́ ámʋ. Ɔlɛha amʋ́ bɔbɔ mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá ámʋ asú ɩnʋnʋ.
33 Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes os vergões dos açoites. A seguir, foi ele batizado, e todos os seus.
34 Obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ anfɩ lɔ́pʋ amʋ́ ya mʋ wóyítɔ́, ɔlɛyɛ́ha bɛnɩná atɔ́ há amʋ́ begyi. Ɩ́nɩá mʋa mʋ wóyítɔ́ ahá fɛ́ɛ́ bahɔ Bulu gyi sʋ á, ansɩ́ lɛhɩɛ gyi amʋ́.
34 Então, levando-os para a sua própria casa, lhes pôs a mesa; e, com todos os seus, manifestava grande alegria, por terem crido em Deus.
35 Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, asʋ́n agyípʋ́ amʋ bɔwa ahá akɩtápʋ́ akʋ bɛɛ bʋyɛ́bláa obu adɩpʋ́sʋ́ ɔkɩ́pʋ amʋ bɛɛ, osíi ahá ámʋ abʋnatɩ.
35 Quando amanheceu, os pretores enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem: Põe aqueles homens em liberdade.
36 Mʋ́ sʋ oyin ámʋ lɛ́bláa Paulo ɔbɛ́ɛ, “Asʋ́n agyípʋ́ amʋ bapʋ́ ɔmɛ sɩ́sɩ́ mɩ́ bɛɛ, nsíi fʋ́a Silas amlɩnatɩ. Mʋ́ sʋ mlɩnatɩ iwilwiitɔ.”
36 Então, o carcereiro comunicou a Paulo estas palavras: Os pretores ordenaram que fôsseis postos em liberdade. Agora, pois, saí e ide em paz.
37 Támɛ Paulo lɛ́bláa ahá akɩtápʋ́ amʋ akʋ ɔbɛ́ɛ, “Bʋmegyi anɩ asʋ́n, támɛ banwɛ́n anɩ atɔ́ ɔbʋntɔ. Romafɔ anɩgyí, támɛ bawá anɩ obu. Ntogyi sʋ bʋdekléá bési anɩ ŋáintɔ? Ɛkɛkɛɛkɛ! Asʋ́n agyípʋ́ amʋ onutó bʋbá bɛlɛ anɩ.”
37 Paulo, porém, lhes replicou: Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos recolheram ao cárcere, sendo nós cidadãos romanos; querem agora, às ocultas, lançar-nos fora? Não será assim; pelo contrário, venham eles e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.
38 Ahá akɩtápʋ́ amʋ beyinkí yɔ́ yɛ́bláa asʋ́n agyípʋ́ amʋ. Brɛ́á bonu ánɩ́ Romafɔ Paulo mʋa Silas bʋgyi á, ifú lɛhɩɛ́ kɩ́tá amʋ́.
38 Os oficiais de justiça comunicaram isso aos pretores; e estes ficaram possuídos de temor, quando souberam que se tratava de cidadãos romanos.
39 Mʋ́ sʋ boyóbwií ɩpa há Paulo aná, bɛkpa amʋ́ dalɩ yókokóli amʋ́ bɛɛ bʋdálɩ wúlu amʋtɔ.
39 Então, foram ter com eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, rogaram que se retirassem da cidade.
40 Ɩnʋ Paulo mʋa Silas bɛnatɩ́ yɔ́ Lidia wóyítɔ́. Befia apíó ahógyipʋ amʋ ɩnʋ, tɔɩ́ kplá amʋ́, wá amʋ́ ɔwʋnlɩ́n asa bɛnatɩ́.
40 Tendo-se retirado do cárcere, dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os confortaram. Então, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.