Mateus 25
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NVT
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi nɨ́ɨlɨya ndɨ̀ yà dhu bhěyi: Ɨdrɛ̀ ɨnzá àpɛ̀ kpabhálɛ nʉ́nɨ̌ vèbhínzo núugu fɨ̌yɔ́ tarà ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ owu tɨ́ amba-akpà-tsí nákɔ.Ɨdrɛ̀ vèbhínzo tɔ́ mbólí|src="lb00318b.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="25.1-13"
1 “Então o reino dos céus será como as dez virgens que pegaram suas lamparinas e saíram para encontrar-se com o noivo.
2 Nɨ́ imbò abádhí nzínzì ɔ̌ nɨ’ɨ̀ pbàdhɔ́má, ndɨrɔ̀ imbò nadʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ nyɨ̀kpɔ́ya ótdyù.
2 Cinco delas eram insensatas, e cinco, prudentes.
3 Pbàdhɔ́má tɔ́ imbò tsí núugu fɨ̌yɔ́ tarà, ɨ̀nzɨ̌ ’àdʉ̀ olù dzʉ̀nàya nɔnzɨna tarà ɔ̀ ɨdha nídyì.
3 As cinco insensatas não levaram óleo suficiente para as lamparinas,
4 Pbɛ́tʉ̀, yà nyɨ̀kpɔ́ya ótdyù tsí, náadʉ̀ fɨ̌yɔ́ tarà núgù, ’àdʉ̀ olù dzʉ̀nàya nɔnzɨna tarà ɔ̀ ɨdha nídyì ngǎtsi wɨ̀tʉ̀ ɔ̌.
4 mas as outras cinco tiveram o bom senso de levar óleo de reserva.
5 Nɨ́ ɨ̀nzɨ̌ amba-akpà-tsí rɨ̌rà tsàkàtsàkà rɔ̀, kɔ̌kɔ̀ ɨdrɛ̀ vèbhínzo-nyɨ̀kpɔ́ náapɛ̀ ’ɔ̀rɨ̀, ɨdhɔ ràdʉ̀ ’òdyì.
5 Como o noivo demorou a chegar, todas ficaram sonolentas e adormeceram.
6 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ ìkǔ náarà àta iku-alìkpa ɔ̌: ‹Kànɨ̌ amba-akpà-tsí nɨ́rà wà! Nɨ́ nyùvò nyǒwù kàkɔ!›
6 “À meia-noite, foram acordadas pelo grito: ‘Vejam, o noivo está chegando! Saiam para recebê-lo!’.
7 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ ɨdrɛ̀ vèbhínzo nɨ́ɨvà ɨ̀ ɨdhɔ ɔ̀ rɔ̀, ’àdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ɔ̀bhɔ̀lɔ̀ fɨ̀yɔ́ tarà.
7 “Todas as virgens se levantaram e prepararam suas lamparinas.
8 Nɨ́ pbàdhɔ́má tɔ́ vèbhínzo náatɨ yà nyɨ̀kpɔ́ya ótdyù tsí nɨ̌: ‹Kànɨ̌ fàká tarà rǎvɛ, nɨ́ nyìbho fʉ̀kʉ́ tarà ɔ̀ ɨdha akɛ fǎkà.›
8 Então as cinco insensatas pediram às outras: ‘Por favor, deem-nos um pouco de óleo, pois nossas lamparinas estão se apagando’.
9 Nɨ́ yà nyɨ̀kpɔ́ya ótdyù tsí náadʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀ ’àtɨ: ‹Ɨ̀nzɨ̌ fɔká rɨ́’ɨ̀ ɨdha rǎkǎ àlɛ̌ tɔ̀ atdíkpá nyɨ̌ mànà! Nɨ́ nyòwu nyòdzi fʉ̀kʉ́ kùdzǐ arɨ́ alɛ-fɔ́.›
9 “As outras, porém, responderam: ‘Não temos o suficiente para todas. Vão e comprem óleo para vocês’.
10 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ pbàdhɔ́má tɔ́ vèbhínzo náadʉ̀ òwu tarà ɔ̀ ɨdha nódzì. Pbɛ́tʉ̀, ányɨ̀ abádhí òwù rɔ́ nɨ́ ndɨ, amba-akpà-tsí adʉ̀ ndɨ̀tɔ̀. Nɨ́ yà imbò vèbhínzo, nyɨ̀kpɔ́ya ótdyù, yà angyangyɨ rúbhi kɔ̀dɔ̀ rɔ̌, náadʉ̀ òtsù atdíkpá àbadhi mànà amba ka kʉ̀ndà nɨ̌ mʉ̀hɛndʉ̀ ɔ̀, kadʉ̀ tsǎtsʉ̀ nápbi atdídɔ̌.
10 “Quando estavam fora comprando óleo, o noivo chegou. Então as cinco que estavam preparadas entraram com ele no banquete de casamento, e a porta foi trancada.
11 Nɨ́ olù nyʉ́ nɨ́ ndɨ, ngʉ̌kpà imbò vèbhínzo níiwú ùvò. Abádhí níitsi ’ɔ̀pɛ̀ ’ùkǔ, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ápfo tsǎtsʉ̀ fǎkà!›
11 Mais tarde, quando as outras cinco voltaram, ficaram do lado de fora, chamando: ‘Senhor! Senhor! Abra-nos a porta!’.
12 Pbɛ́tʉ̀, amba-akpà-tsí náadʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀ ndàtɨ: ‹Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀: Ɨnzá ma mʉ̀nɨ nyɨ̌!›»
12 “Mas ele respondeu: ‘A verdade é que não as conheço’.
13 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Nyòko nyɨ̀kpɔ́kʉ nà, ɨnzá nyɨ̌ nyʉ̀nɨ ndɨ ɨdhɔ mà, ndɨ kàsʉmɨ̀ mànà nɨ́dhunɨ̌.»
13 “Portanto, vigiem, pois não sabem o dia nem a hora da volta.”
14 Tdɨ́tdɔ̌ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi nɨ́lɨ ndɨ̀ yà dhu bhěyi: Atdí alɛ náazè ndàrà abhi ɔ̀. Nɨ́ kǎnzi pbɨ̀ndà kasʉtálɛ, ndàdʉ̀ pbɨ̀ndà malɨ̀ nʉ́ndɔ̀ fɔyá.
14 “O reino dos céus também pode ser ilustrado com a história de um homem que estava para fazer uma longa viagem. Ele reuniu seus servos e lhes confiou seu dinheiro,
15 Atdí alɛ-fɔ́ kǎbhʉ̀ imbò tàlatà, ngǎtsi-fɔ́ kǎbhʉ̀ ɔ́yɔ̌ tàlatà, ndɨrɔ̀ ɨ̀bhʉ rɨ́ kìsě alɛ-fɔ́ kǎbhʉ̀ atdí tàlatà. Ngǎtsi alɛ tɔ̀ kǎránà kàbhʉ rɔ̌ ndɨ alɛ bhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ-bvʉ rɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ndɨ̀và ndàrà abhi ɔ̀.
15 dividindo-o de forma proporcional à capacidade deles: ao primeiro entregou cinco talentos; ao segundo, dois talentos; e ao último, um talento. Então foi viajar.
16 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, yà imbò tàlatà nabà alɛ náarà mùtùruzì ɔ̀nzɨ̀ ndɨ fʉ̀rangà dɔ̌, ndàdʉ̀ ngǎtsi imbò tàlatà nóngyè.
16 “O servo que recebeu cinco talentos começou a investir o dinheiro e ganhou outros cinco.
17 Yà ɔ́yɔ̌ tàlatà nàbà alɛ náanzɨ̀ dhu ndɨ dhu bhěyi tɨ́, ndàdʉ̀ ngǎtsi ɔ́yɔ̌ tàlatà nóngyè.
17 O servo que recebeu dois talentos também se pôs a trabalhar e ganhou outros dois.
18 Pbɛ́tʉ̀, yà atdí tàlatà nabà alɛ náarà ibhu nógyè, ndàdʉ̀ pbɨ̀ndà kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ bhà malɨ̀ nɔ́tdʉ̀ ɔ̀nà.
18 Mas o servo que recebeu um talento cavou um buraco no chão e ali escondeu o dinheiro de seu senhor.
19 Nɨ́ ábhɔ̌ ɨdhɔ nyʉ́ dzidɔ̌, wɔ̀ kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ náarà ndàdu abhi ɔ̀ rɔ̀. Nɨ́ kǎdʉ̀ pbɨ̀ndà kasʉtálɛ núnzì ndɨ́nɨ̌ ngǎtsi alɛ nʉ́ʉnɔ tɨ́ ɨ̀ngbǎ dhu bhěyi màtɨ́ ndɨ̀ ndɔ́nzɨ̀ kasʉ fɔná ka kabhʉ̀ tàlatà nɨ̌ dhu.
19 “Depois de muito tempo, o senhor voltou de viagem e os chamou para prestarem contas de como haviam usado o dinheiro.
20 Nɨ́ yà imbò tàlatà ka kabhʉ̀ fɔná alɛ nɨ́ɨra, ndɨ̀tɛ̀ yà ndɨ̀ ndóngyè ngǎtsi imbò tàlatà, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nyɨ nyibho imbò tàlatà fudú, nɨ́ kànɨ̌ ma móngyè ngǎtsi imbò tàlatà.›
20 O servo ao qual ele havia confiado cinco talentos se apresentou com mais cinco: ‘O senhor me deu cinco talentos para investir, e eu ganhei mais cinco’.
21 Kàbhà kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ náadʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: ‹Ídzì dhu nɨ́ wɔ̀! Nyɨ nɨ́ ídzì kasʉtálɛ, ndɨrɔ̀ mběyi arɨ́ fɔná ka kɨ̀lɨ dhu ɔ̀dɔ alɛ. Nyɨ nyɔ́dɔ̀ yà fʉnʉ́ ma mabhʉ̀ ákɛ̌kpá dhu nyʉ́ mběyi. Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ma mɨ́ nyɨlɨ̌ nyongò pbàkà ádrʉ̀ngbǎ malɨ̀ nyʉ́ nɔ́dɔ̀. Ɨ́rà àlɛ̌ rɔnzɨ dhɛ̀dhɛ atdíkpá nyɨ mànà!›
21 “O senhor disse: ‘Muito bem, meu servo bom e fiel. Você foi fiel na administração dessa quantia pequena, e agora lhe darei muitas outras responsabilidades. Venha celebrar comigo’.
22 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, yà ɔ́yɔ̌ tàlatà nabà alɛ nɨ́ɨra, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nyɨ nyibho ɔ́yɔ̌ tàlatà fudú. Nɨ́ kànɨ̌ ma móngyè ngǎtsi ɔ́yɔ̌ ngʉ̌kpà tàlatà.›
22 “O servo que havia recebido dois talentos se apresentou e disse: ‘O senhor me deu dois talentos para investir, e eu ganhei mais dois’.
23 Kàbhà kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ náadʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: ‹Ídzì dhu nɨ́ wɔ̀! Nyɨ nɨ́ ídzì kasʉtálɛ, ndɨrɔ̀ mběyi arɨ́ fɔná ka kɨ̀lɨ dhu ɔ̀dɔ alɛ. Nyɨ nyɔ́dɔ̀ yà fʉnʉ́ ma mabhʉ̀ ákɛ̌kpá dhu nyʉ́ mběyi. Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ma mɨ́ nyɨlɨ̌ nyongò pbàkà ádrʉ̀ngbǎ malɨ̀ nyʉ́ nɔ́dɔ̀. Nɨ́ ɨ́rà àlɛ̌ rɔnzɨ dhɛ̀dhɛ atdíkpá nyɨ mànà.›
23 “O senhor disse: ‘Muito bem, meu servo bom e fiel. Você foi fiel na administração dessa quantia pequena, e agora lhe darei muitas outras responsabilidades. Venha celebrar comigo’.
24 Kà rǐku dɔ̀ná rɔ̀ nɨ̌, yà atdí tàlatà nabà alɛ nɨ́ɨra átɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ma mʉnɨ dhu nyɨ ràrɨ̌ atdídɔ̌ arɔ́rʉ̀ alɛ. Nyɨ nyarɨ́ dhu ògu ɨnzá nyɨ nyazò dhu ɔ̀ná ɨnga ɔ̌, ndɨrɔ̀ nyɨ nyarɨ́ ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀ núndǔ ɨnzá nyɨ nyarɛ̀ itse ɔ̀ná ɨnga ɔ̌.
24 “Por último, o servo que havia recebido um talento veio e disse: ‘Eu sabia que o senhor é homem severo, que colhe onde não plantou e ajunta onde não semeou.
25 Ma mɨ’ɨ̀ ɔdɔ nà atdídɔ̌, nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ma marà pbʉ̀kʉ̀ tàlatà nɔ́tdʉ̀ adzɨ ɔ̀. Nɨ́, ákɔ̌ pbʉ̀kʉ̀ malɨ̀ fudú rɔ̀.›
25 Tive medo de perder seu dinheiro, por isso o escondi na terra. Aqui está ele’.
26 Kàbhà kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: ‹Nyɨ nɨ́ nzɛ́rɛ, ndɨrɔ̀ ngbɔ̌na áyǐ kasʉtálɛ! Nyɨ nyʉnɨ wà dhu ma rarɨ́ dhu ògu ɨnzá ma mazò dhu ɔ̀ná ɨnga ɔ̌, ndɨrɔ̀ ma rarɨ́ ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀ ùndǔ ɨnzá ma marɛ̀ itse ɔ̀ná ɨnga ɔ̌.
26 “O senhor, porém, respondeu: ‘Servo mau e preguiçoso! Se você sabia que eu colho onde não plantei e ajunto onde não semeei,
27 Nɨ́ dhu akána tɨ́ obhó nyarà pbàkà fʉ̀rangà nɨ́lɨ yà fʉ̀rangà ɔ̀dɔ arɨ́ alɛ-fɔ́, ndɨ́nɨ̌ ma mɨ́ madǔ nɨ́nganɨ́, ma madʉ̀ya t’ítsi àkɔnà ɨwà dɔ̀ná nɨ̀dɔ̀ rɔ́rɔ̀.›
27 por que não depositou meu dinheiro? Pelo menos eu teria recebido os juros.
28 Wɔ̀ kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ náadʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌: ‹Nyàkɔ wɔ̀ atdí tàlatà kà-fɔ́ rɔ̀, nyǎdʉ̀ àbhʉnà yà ɨdrɛ̀ tàlatà nà rɨ́’ɨ̀ alɛ tɔ̀.
28 “Em seguida, ordenou: ‘Tirem o dinheiro deste servo e deem ao que tem os dez talentos.
29 Obhó tɨ́, dhu nà arɨ́’ɨ̀ alɛ tɔ̀ ka kabhʉ̀ya dhu, àbadhi ràdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ dhu nà abhɔ nyʉ́ ròsè. Pbɛ́tʉ̀, ɨ̀mbǎ arɨ́’ɨ̀ dhu nà alɛ-fɔ́ rɔ̀, ka kakɔ̀ya yà akɛkpá kǎrɨ́’ɨ̀ nà dhú-ngba mà.
29 Pois ao que tem, mais lhe será dado, e terá em grande quantia; mas do que nada tem, mesmo o que não tem lhe será tomado.
30 Nɨ́ nyìdyi wɔ̀ àkyǎkyɛ̀ kasʉtálɛ, nyǒbvù iri ɨ́nɔ̀ ɔ̀. Ányɨ̀ nɨ’ɨya ɔdzɨ mà alɛ-kù t’átrita mànà.›»
30 Agora lancem este servo inútil para fora, na escuridão, onde haverá choro e ranger de dentes’.”
31 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Ìndrǔ t’ídhùnà mà rǐwu pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ ɔ̌ kɔ́rɔ́ pbɨ̀ndà màlàyíká mànà nɨ́nganɨ́, kǎdɨ̀ya ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ tɔ́ pbɨ̀ndà tombi dɔ̌.
31 “Quando o Filho do Homem vier em sua glória, acompanhado de todos os anjos, ele se sentará em seu trono glorioso.
32 Nɨ́ kɔ́rɔ́ yà adzɨ dɔ̌ alɛ-tɨdɔ̀ núunduya ɨ̀ kɔ̀nzɨ̌, kà ràdʉ̀ ɔ̀yánga nʉ́ndɔ̀ àdhàdhɨ̀ tàmà nʉ́nda arɨ́ alɛ náarɨ́ tàmà mà nzínzì ɔ̌nga nútǔ ɨ̀ndrɨ̀ mànà dhu bhěyi.
32 Todas as nações serão reunidas em sua presença, e ele separará as pessoas como um pastor separa as ovelhas dos bodes.
33 Kʉ̌lɨya tàmà pbɨ̀ndà fangà dɔ̀nǎ rɔ̀, ndàdʉ̀ ɨ̀ndrɨ̀ nʉ́lɨ pbɨ̀ndà ígù dɔ̀nǎ rɔ̀.
33 Colocará as ovelhas à sua direita e os bodes à sua esquerda.
34 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Ádrʉ̀ngbǎ kamà náadʉ̀ya àtɨ̀nà pbɨ̀ndà-fangà dɔ̀nǎ rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ alɛ nɨ̌: ‹Nyìwǔ, nyɨ̌ yà Àbadu náaso nyɨ̌ rɔ̀, nyǒkò yà angyangyɨ kǎbhɔ̀lɔ̀ fʉ̌kʉ̀ yà adzɨ ndɨ̀ ndanzɨ̀ nɨ́nganɨ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà bhà idzi-kàmǎ tɨ́.
34 “Então o Rei dirá aos que estiverem à sua direita: ‘Venham, vocês que são abençoados por meu Pai. Recebam como herança o reino que ele lhes preparou desde a criação do mundo.
35 Obhó tɨ́, ma mɨ’ɨ̀ àwù nà, nɨ́ nyɨ̌ nyibho ɔ̀nyʉ̀ mɔnyʉ̀. Ma mɨ’ɨ̀ ɨdha-atdyú nà, nɨ́ nyɨ̌ nyibho ɨdha mɔmvʉ̀. Ma mɨ’ɨ̀ olo tɨ́, nɨ́ nyɨ̌ nyakɔ̀ ma mběyi.
35 Pois tive fome e vocês me deram de comer. Tive sede e me deram de beber. Era estrangeiro e me convidaram para a sua casa.
36 Ma mɨ’ɨ̀ tɨ́rɔ̌rɔ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyʉfɔ́ ma. Ma mɨ’ɨ̀ andɨ nà, nɨ́ nyɨ̌ nyiwú mandà. Ndɨrɔ̀ ma mɨ’ɨ̀ imbi ɔ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyiwú mandà.›
36 Estava nu e me vestiram. Estava doente e cuidaram de mim. Estava na prisão e me visitaram’.
37 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ obhónángatálɛ nɔ́ɔngʉ́ya dhu kà-tsʉ̌, ’àtɨ: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ɨ́ngbàngá nga ndɨ mǎ mala nyɨ àwù nà nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, mǎdʉ̀ ɔ̀nyʉ̀ nábhʉ nyɔnyʉ̀ nɨ̌? Ɨ́ngbàngá nga ndɨ mǎ mala nyɨ ɨdha-atdyú nà nyɨ nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, mǎdʉ̀ ɨdha nábhʉ nyɔmvʉ̀ nɨ̌?
37 “Então os justos responderão: ‘Senhor, quando foi que o vimos faminto e lhe demos de comer? Ou sedento e lhe demos de beber?
38 Ɨ́ngbàngá nga ndɨ nyɨ nyɨ’ɨ̀ olo tɨ́, mǎdʉ̀ nyakɔ mběyi nɨ́? Ndɨrɔ̀, ɨ́ngbàngá nga ndɨ mǎ mala nyɨ tɨ́rɔ̌rɔ̀ nyɨ nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, mǎdʉ̀ mbɛrʉ̀ nʉ́fɔ rʉ̀nʉ́ nɨ̌?
38 Ou como estrangeiro e o convidamos para a nossa casa? Ou nu e o vestimos?
39 Ɨ́ngbàngá nga ndɨ, mǎ mala nyɨ andɨ nà nyɨ nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, mǎdʉ̀ òwu nyandà nɨ́? Ndɨrɔ̀, ɨ́ngbàngá nga ndɨ mǎ mala nyɨ imbi ɔ̀ nyɨ nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, mǎdʉ̀ òwu nyandà nɨ̌?›
39 Quando foi que o vimos doente ou na prisão e o visitamos?’.
40 Nɨ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà, adʉ̀ya dhu àdu abádhí tɔ̀, ndàtɨ: ‹Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀, dhu apɛ́ ɨ̀’ɨ̀ ɨwà nyɨ̌ nyanzɨ̀ kɔ̌kɔ̀ dhu yà ɨ̀nzɨ̌ ka karɔ́zʉ̀na dhu tɨ́ adɔ́du nzínzì ɔ̌ atdí alɛ rɔ̌ màtɨ́ dhu tɨ́, nɨ́ nyɨ̌ nyanzɨ̀ wà ka rùdú.›
40 “E o Rei dirá: ‘Eu lhes digo a verdade: quando fizeram isso ao menor destes meus irmãos, foi a mim que o fizeram’.
41 Tdɨ́tdɔ̌, Ádrʉ̀ngbǎ kamà náadʉ̀ya àtɨ̀nà fɨ̀ndá ígù dɔ̀nǎ rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ alɛ nɨ̌: ‹Nyìndrǐ nyɨ̌ ɨtsɛ tɨdú rɔ̀, yà Àba Kàgàwà afù nyɨ̌ rɔ̀. Nyòwu yà kǎbhɔ̀lɔ̀ Pfɔ̀mvɔ mà, pbɨ̀ndà màlàyíká mànà tɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ arávɛ dhòdhódhónganà kàzʉ ɔ̀!
41 “Em seguida, o Rei se voltará para os que estiverem à sua esquerda e dirá: ‘Fora daqui, malditos, para o fogo eterno preparado para o diabo e seus anjos.
42 Obhó tɨ́, ma mɨ’ɨ̀ àwù nà, nɨ́ nyɨ̌ nyibho nzá dhu mɔnyʉ̀. Ma mɨ’ɨ̀ ɨdha-atdyú nà, nɨ́ nyɨ̌ nyibho nzá ɨdha mɔmvʉ̀.
42 Pois tive fome, e vocês não me deram de comer. Tive sede, e não me deram de beber.
43 Ma mɨra olo tɨ́ bvʉ̀kʉ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyakɔ̀ nzá ma. Ma mɨ’ɨ̀ tɨ́rɔ̌rɔ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyʉfɔ́ nzá ma. Ma mɨ’ɨ̀ andɨ nà, ndɨrɔ̀ ma mɨ’ɨ̀ imbi ɔ̀ ka kósò ma rɔ́, nɨ́ nyɨ̌ nyiwú nzá mandà.›
43 Era estrangeiro, e não me convidaram para a sua casa. Estava nu, e não me vestiram. Estava doente e na prisão, e não me visitaram’.
44 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ ígù dɔ̀nǎ rɔ̀ ɨ̀’ɨ̀nà alɛ náadʉ̀ya dhu ɔ̀ngʉ̀ átɔ̀ kà-tsʉ̌, ’àtɨ: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ɨ́ngbàngá nga ndɨ mǎ mala nyɨ àwù rɨ̌ nyoho rɔ́, ɨdha-atdyú rɨ̌ nyoho rɔ́, olo tɨ́ nyɨ nyɨ̀rà fàrábvʉ̀ rɔ́, tɨ́rɔ̌rɔ̀ nyɨ nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, andɨ nà nyɨ nyɨ́’ɨ̀ rɔ́, ndɨrɔ̀ imbi ɔ̀ ka kósò nyɨ rɔ́, ɨ̀nzɨ̌ mǎdʉ̀ atdí dhu mà nɔ́nzɨ̀ ɨndʉ̀ nɨ̌?›
44 “Então eles dirão: ‘Senhor, quando o vimos faminto, sedento, como estrangeiro, nu, doente ou na prisão, e não o ajudamos?’.
45 Nɨ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà náadʉ̀ya dhu àdu abádhí tɔ̀, ndàtɨ: ‹Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀, kɔ̌kɔ̀ ɨnzá nyɨ̌ nyanzɨ̀ yà ɨ̀nzɨ̌ ka karɔ́zʉ̀na dhu tɨ́ adɔ́du nzínzì ɔ̌ atdí alɛ-rɔ̌ màtɨ́ dhu, nɨ́ nyɨ̌ nyanzɨ̀ nzá rùdú.›
45 “Ele responderá: ‘Eu lhes digo a verdade: quando se recusaram a ajudar o menor destes meus irmãos e irmãs, foi a mim que se recusaram a ajudar’.
46 Nɨ́ abádhí nóowuya dhòdhódhónga tɔ́ àpbɛ̀ ɔ̀, pbɛ́tʉ̀ obhónángatálɛ náadʉ̀ya òwu dhòdhódhónga tɔ́ ípìrɔ̌nga ɔ̀.»
46 “E estes irão para o castigo eterno, mas os justos irão para a vida eterna”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.