Marcos 5
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NVI
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù mà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà náawù ùvò Gàlìlayà tɔ́ rɛ̀rʉ̀-adzè, Pbàgɛ̀rasɨ̀ tɔ́ pbìrì ɔ̀.
1 Eles atravessaram o mar e foram para a região dos gerasenos.
2 Nɨ́ yà Yěsù ìfò ibhú ɔ̀ rɔ̀ rɔ́rɔ̀ tɨ́, atdí alɛ náahʉ̀ ìndrǔ ʉ̀tdʉ̌ ka karɨ́ ɔ̀ná ngari ɔ̀ rɔ̀, ndɨ̀rà kà-tɨ’ɔ̀. Ndɨ alɛ nɨ’ɨ̀ nzɛ́rɛ-alafí nà arɨ́’ɨ̀ ɔ̀nà alɛ.
2 Quando Jesus desembarcou, um homem com um espírito imundo veio dos sepulcros ao seu encontro.
3 Kǒngónà ɔ̀dhɔ̀ ndɨ ngari ɔ̀, ndɨrɔ̀ kà sɔ̀wɔ̀rɔ̀ nɔ́nzɨ rɨ́ ndʉ̀tsɨ̀ àdrà-mbǐ nɨ̌ atdí alɛ mà nɨ́ɨ’ɨ̀ mbǎ.
3 Esse homem vivia nos sepulcros, e ninguém conseguia prendê-lo, nem mesmo com correntes;
4 Obhó tɨ́, bìlǐnganà ka kʉtsɨ́nà kàpfɔ̀ sìngà-mbǐ nɨ̌, kadʉ̀ kɔ̌tsʉ́ nʉ́tsɨ̀ àdrà-mbǐ nɨ̌. Nɨ́ kǒngónà àdʉ̀ ɨ àdrà-mbǐ nátdɨ, ndàdʉ̀ sìngà-mbǐ nátdɨ átɔ̀. Ndɨrɔ̀, kàlʉ̌ rɨ́ ndɔ̀nzɨ̀ lɛ̀màna alɛ nɨ́ɨ’ɨ́nà mbǎ atdí màtɨ́.
4 pois muitas vezes lhe haviam sido acorrentados pés e mãos, mas ele arrebentara as correntes e quebrara os ferros de seus pés. Ninguém era suficientemente forte para dominá-lo.
5 Bìlǐnganà, yà ɨnga náarátɨ, ndàdʉ̀ ùbho dhu bhěyi, kǐtúnà ndɨ̀ ndàmbɛ ùbhi dɔ̌ ìndrǔ nʉ́tdʉ̌ ka karɨ́ ɨnanǎ, ndɨrɔ̀ pbìrì dɔ̀nǎ, ndàmbɛ ùkǔ dɔ̌, ndàdʉ̀ àrà ngbɔ̌na àzè rɔ̌ kpùwǎkpùwǎ odu nɨ̌.
5 Noite e dia ele andava gritando e cortando-se com pedras entre os sepulcros e nas colinas.
6 Nɨ́ kǎla Yěsù ɨtsɛ rɔ̀, ndàdʉ̀ ɔ̀kʉ tɨna ɔ̀. Kǎdʉ̀, ndìbvu kɔ̀nzɨ̌, ndʉ̀kɔ ndɨ̀ ɔtdyʉ̀na dɔ̌.
6 Quando ele viu Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele,
7 Kǎdʉ̀ òkù àrǐ nyʉ́ tɨ́ ndàtɨ: «Ádhu nyɨ nyòzè ma nà Yěsù, kɔ́rɔ́ dhu dɔ̌ arɨ́’ɨ̀ Kàgàwà t’Ídhùnǎ? Ma mɨ̀tdɛ̀ nyɨ ɨ̀tdɛ̀ tɨ́, Kàgàwà-ɔvɔ̀ rɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ àvǔ rùdú.»
7 e gritou em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te por Deus que não me atormentes! "
8 Wɔ̀ dhu kʉ̌nɔ okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu nɨ́, Yěsù aránà àtɨ̀nà rɔ̌ kà nɨ̌: «Nzɛ́rɛ-alafí, áhʉ̌ wɔ̀ alɛ ɔ̀ rɔ̀!»
8 Pois Jesus lhe tinha dito: "Saia deste homem, espírito imundo! "
9 Nɨ́ Yěsù adʉ́nà àrà dhu ìvu rɔ̌ kà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Ɔvɔ̀nʉ nɨ́ àdhɨ?» Kà ràdʉ̀ dhu àdu Yěsù tɔ̀ ndàtɨ: «Ɔvɔ̀du nɨ́ ‹Ihé›, ibí rɔ̀ mǎ mɨ́’ɨ̀ nɨ́dhunɨ̌.»
9 Então Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Meu nome é Legião", respondeu ele, "porque somos muitos".
10 Nɨ́, kǎdʉ́nà àrà Yěsù nónzì rɔ̌ atdyúna nyʉ́ nà, ɨ̀nzɨ̌ ɨ nzɛ́rɛ-alafí nabhʉ̀ tɨ́ ròwù ɨtsɛ ndɨ pbìrì ɔ̌ rɔ̀.
10 E implorava a Jesus, com insistência, que não os mandasse sair daquela região.
11 Ányɨ̀rɔ̌, àdʉ̀ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎ màhǒ-yà nɨ́ɨ’ɨ̀ pbìrì-ɔngɔ̀ rɔ̌ ɨ̀ ányʉ rɔ́.
11 Uma grande manada de porcos estava pastando numa colina próxima.
12 Nɨ́ ɨ nzɛ́rɛ-alafí náadʉ̀ Yěsù ɨ̀tdɛ̀ ɨ̀tdɛ̀ tɨ́, ’àtɨ: «Óvì mǎ mǒwù ndǎkà àdʉ̀ nzínzì ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ mǎdʉ̀ tɨ́ ùtsǔ abádhí ɔ̀.»
12 Os demônios imploraram a Jesus: "Manda-nos para os porcos, para que entremos neles".
13 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ ndɨ dhu ná’ù abádhí tɔ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kɔ̌kɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí núuvò wɔ̀ alɛ ɔ̀ rɔ̀, ’àdʉ̀ òwu òtsù àdʉ̀ ɔ̀. Nɨ́ kɔ́rɔ́ kɔ̌kɔ̀ àdʉ̀ tɔ́ màhǒ-yà, mbɛ̀mbɛ̀ ɔ́yɔ̌ lʉfʉ̀, náadrú pbìrì-ɔngɔ̀ rɔ̌ rɔ̀, ɨ̀ rʉ̀pbà ɨ̀ rɛ̀rʉ̀ ɔ̀, tsěya rɔ̀tdɨ̀ ɨ̀.
13 Ele lhes deu permissão, e os espíritos imundos saíram e entraram nos porcos. A manada de cerca de dois mil porcos atirou-se precipício abaixo, em direção ao mar, e nele se afogou.
14 Kɔ̌kɔ̀ àdʉ̀ nʉ́ndà rɔ̌ rúbhi alɛ náatsè, ’òwù ɔyɨ nà kɨgɔ̀ ɔ̀, ndɨrɔ̀ igigi rɨ́’ɨ̀ pbanga ɔ̀na nǎ. Nɨ́ ìndrǔ náadʉ̀ ìwu, ’ìwǔ wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu àndà.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos na cidade e nos campos, e o povo foi ver o que havia acontecido.
15 Abádhí níiwú ùvò Yěsù tɨ́, ’àdʉ̀ wɔ̀ ndɨ ibí nzɛ́rɛ-alafí arúbhi ɨ̀’ɨ̀ rɔ̌ ɔ̀nà alɛ nála. Ndɨ alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ obvò ndɨ̀ ndàdɨ, ndʉ̀fɔ̌ rɔ̀ná mʉ̀dzarʉ̀, pbɨ̀ndà ɨrɛ̀ta ràdʉ̀ ndàdu rɔ́. Nɨ́ ɔdɔ náadʉ̀ ɨ̀sɨ̌ abádhí ɔ̀.
15 Quando se aproximaram de Jesus, viram ali o homem que fora possesso da legião de demônios, assentado, vestido e em perfeito juízo; e ficaram com medo.
16 Yà ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu nàlanà alɛ náadʉ̀ wɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí nà alɛ mà àdʉ̀ mànà rɔ̌ ɨ̀ nɔ̀nzɨ̀nà dhu náwɛ abádhí tɔ̀.
16 Os que o tinham visto contaram ao povo o que acontecera ao endemoninhado, e falaram também sobre os porcos.
17 Nɨ́ abádhí náadʉ̀ ɔ̀pɛ̀ ’ɨ̀tdɛ̀ Yěsù ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ nɨvà tɨ́, ndàrà fɨ̀yɔ́ pbìrì ɔ̌ rɔ̀.
17 Então o povo começou a suplicar a Jesus que saísse do território deles.
18 Nɨ́ yà Yěsù rǔpo ibhú ɔ̀ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, yà nzɛ́rɛ-alafí núvònà ɔ̀nà rɔ̀ alɛ nɨ́ɨtdɛ̀ Yěsù ndɨ́nɨ̌ ’owu tɨ́ mànà atdíkpá.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, o homem que estivera endemoninhado suplicava-lhe que o deixasse ir com ele.
19 Nɨ́ Yěsù náa’u nzá ndɨ dhu kà tɔ̀. Pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà ndɨ alɛ nɨ̌: «Ádǔ nyɨ pbʉ̀kʉ̀, ɨndʉ́ alɛ-tɨ’ɔ̀, nyadʉ̀ yà ɨndʉ̀ Ádrʉ̀ngbǎlɛ ɔ̀nzɨ̀ kɔ́rɔ́ dhu náwɛ abádhí tɔ̀, ɨzʉ kàbà dʉ̀nʉ́ dhu mànà.»
19 Jesus não o permitiu, mas disse: "Vá para casa, para a sua família e anuncie-lhes quanto o Senhor fez por você e como teve misericórdia de você".
20 Nɨ́ wɔ̀ alɛ náadɨ̀ dɔ̀na ndàrà, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndʉ̀nɔ̀ yà Yěsù nɔ́nzɨ̀ fɨ̌ndà kɔ́rɔ́ dhu Dɛ̀kàpolì tɨ́ kátɨna pbìrì ɔ̌. Nɨ́, yà kà rʉ̌nɔna dhu nɨ̀rɨ̀ alɛ kɔ́rɔ́ nɨ́ ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ atdídɔ̌.
20 Então, aquele homem se foi e começou a anunciar em Decápolis quanto Jesus tinha feito por ele. Todos ficavam admirados.
21 Tdɨ́tdɔ̌ Yěsù náadà ibhú ɔ̌ rɛ̀rʉ̀-adzè. Nɨ́ ɨdha-gì dɔ̌ kìdè rɔ́rɔ̀, ádrʉ̀ngbǎ ihé-yà náandu ndɨ̀ ndàkpɔ̀rɔ̀ kà-ngbɔ̀.
21 Tendo Jesus voltado de barco para a outra margem, uma grande multidão se reuniu ao seu redor, enquanto ele estava à beira do mar.
22 Nɨ́, unduta-dzà ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ nzínzì ɔ̌ atdí ádrʉ̀ngbǎlɛ, Yàhirò tɨ́ kátɨna, nɨ́ɨra àhʉ ányɨ̀rɔ̌. Nɨ́ Yěsù ndɨ̀ ndàla rɔ̀, kǐbvú ndɨ̀ obvò kà-pfɔ̀ rɔ̌.
22 Então chegou ali um dos dirigentes da sinagoga, chamado Jairo. Vendo Jesus, prostrou-se aos seus pés
23 Kǎdʉ̀ kɨ̀tdɛ̀ atdyúna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Ɨvàdú-ngba rɨ̌’ɨ̀ afína rɔ̌ ka kɔ́dɔna rɔ́. Nɨ́, ɨ́rà ɔtsʉ́nʉ nyɨ nyʉlɨ tɨ́ kà-dɔ̌, ndɨ́nɨ̌ kɔ̌gʉ́ tɨ́, ndàdʉ̀ àdɨ nyɨ̀kpɔ́na nà.»
23 e lhe implorou insistentemente: "Minha filhinha está morrendo! Vem, por favor, e impõe as mãos sobre ela, para que seja curada e viva".
24 Yěsù mà náadʉ̀ òwu Yàhirò nà, ádrʉ̀ngbǎ ihé-yà ràdʉ̀ ndɨ̀dhɔ̀ owùya ɔ̌ Yěsù ɨ̀ ìpbǒ nzínzìya ɔ̌ rɔ́rɔ̀.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão o seguia e o comprimia.
25 Ɨ alɛ nzínzì ɔ̌ nɨ’ɨ̀ atdí tsìbhálɛ, atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà atɔ tɨ́ azu nóongónà ɨ̀rà rɔ̀ná.
25 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Kǎbà àpbɛ̀ abhɔ nyʉ́ ibí pbàngángá-bvʉ̀nǎ, ndàdʉ̀ kɔ́rɔ́ fɔná ongyéngá-tsè nɔ́tdɨ̀ ányɨ̀. Pbɛ́tʉ̀ ndɨ dhu adʉ́nà nzɨ̌ àrà kà dzʉ̀nà nɔ́nzɨ̀ rɔ̌, kà rɔ̌ andɨ ràdʉ̀ àrà ɔ̀trɔ rɔ̌ atdídɔ̌.
26 Ela padecera muito sob o cuidado de vários médicos e gastara tudo o que tinha, mas, em vez de melhorar, piorava.
27 Nɨ́, Yěsù dɔ̌ ka kʉ́nɔna dhu ndɨ̀ ndɨ́rɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, kɨ̌ra ihé-yà nzínzì ɔ̀, ndàpbàlǎ kà-rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀-ngbɔ̀ olùnǎ rɔ̀.
27 Quando ouviu falar de Jesus, chegou-se por trás dele, no meio da multidão, e tocou em seu manto,
28 Ka nɨ’ɨ̀ afína ɔ̀ rɨ́rà ɔ̀tɛ rɔ̌ ndàmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ma mapɛ́ kà-rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀-ngbɔ̀ nápbàlǎ, nɨ́ ma mɔ́gʉ̀ ɔ̀gʉ̀.»
28 porque pensava: "Se eu tão-somente tocar em seu manto, ficarei curada".
29 Nɨ́ Yěsù rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀-ngbɔ̀ kàpbàlǎ rɔ́rɔ̀ tɨ́, yà kà-rɔ̌ arɨ́rà azu náadʉ̀ ìde, kà ràdʉ̀ ndìnè ɨwà ndɨ̀ ndɔ̀gʉ̀ pbɨ̀ndà andɨ ɔ̌ rɔ̀ rɔ́.
29 Imediatamente cessou sua hemorragia e ela sentiu em seu corpo que estava livre do seu sofrimento.
30 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́, Yěsù níinè ndɨ̀ ɨwà ìndrǔ t’ɨ́gʉ́tá tɔ́ pbɨ̀ndà ɔbɨ nɔ́nzɨ̀ kasʉ rɔ́. Nɨ́ kǎgɛ́rɛ́ ndɨ̀ ihé-yà nzínzì dɔ̀, ndìvǔ dhu ndàtɨ: «Ádhɨ rùdú mʉ̀dzarʉ̀-ngbɔ̀ nàpbàlǎ?»
30 No mesmo instante, Jesus percebeu que dele havia saído poder, virou-se para a multidão e perguntou: "Quem tocou em meu manto? "
31 Nɨ́ kàbhà ábhàlɨ̌ adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ’àtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nyɨ nyàla wà ihé-yà nákpɔ̀rɔ̀ ngbɔ̌nʉ ’ìpbǒ nyɨ tɨ́ dhu. Nɨ́, nyɨ tɨ́ àdʉ̀ dhu ìvu tdɨ́tdɔ̌ ràrɨ̌ àdhɨ ngbɔ̌nʉ nàpbàlǎ?»
31 Responderam os seus discípulos: "Vês a multidão aglomerada ao teu redor e ainda perguntas: ‘Quem tocou em mim? ’ "
32 Pbɛ́tʉ̀ Yěsù adʉ̀ ndàgɛrɛ ndàndà kɔ́rɔ́ ihé-yà-dɔ̀ nga, ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndala tɨ́ ràrɨ̌ àdhɨ ndɨ dhu nɔ̀nzɨ̀.
32 Mas Jesus continuou olhando ao seu redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Nɨ́ ndɨ tsìbhálɛ adʉ̀ àdɨ ndàmbɛ ìvi dɔ̌ ɔdɔ nɨ̌, ɨwà ndɨ̀ ndʉ̀nɨ rɔ̀ná ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu nɨ́dhunɨ̌. Nɨ́ kǎdʉ̀ ɨ̀rà ndìbvǔ ndɨ̀ Yěsù-pfɔ̀-rɔ̌, ndàdʉ̀ kɔ́rɔ́ obhó dhu nʉ́nɔ̀ fɨ̌ndà.
33 Então a mulher, sabendo o que lhe tinha acontecido, aproximou-se, prostrou-se aos seus pés e, tremendo de medo, contou-lhe toda a verdade.
34 Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Pbà nɨ̌ tsìbhíngbá, pbʉ̀kʉ̀ a’uta nɨ́gʉ̌ wà nyɨ. Nɨ́, árà mběyi, nyadʉ̀ ɔ̀gʉ̀ pbʉ̀kʉ̀ àpbɛ̀ ɔ̌ rɔ̀.»
34 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz e fique livre do seu sofrimento".
35 Wɔ̀ dhu nʉ́nɔ Yěsù rɨ̌ rɔ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ɔyɨ nà ríwu unduta-dzà ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ Yàhirò bhà rɔ̀ alɛ nʉ́ʉtɔ ɨ̀, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Pbʉ̀kʉ̀ tsìbhíngba nɔ́vɛ̀ wà, nɨ́ ádhu nyɨ nyɨ́ Màlimò-tsì àvǎ tdɨ́tdɔ̌ nɨ̌?»
35 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegaram algumas pessoas da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga. "Sua filha morreu", disseram eles. "Não precisa mais incomodar o mestre! "
36 Pbɛ́tʉ̀ Yěsù náadʉ̀ nzá afína mà nɨ́lɨ abádhí rʉ̌nɔna dhu dɔ̌. Kǎdʉ̀ àtɨ̀nà Yàhirò nɨ̌: «Ɨ̀nzɨ̌ ɔnzɨ ɔdɔ, ɨ́’ɨ̀ a’uta nà tɨ́.»
36 Não fazendo caso do que eles disseram, Jesus disse ao dirigente da sinagoga: "Não tenha medo; tão-somente creia".
37 Kǎdʉ̀ nzá atdí alɛ mà nózè rʉ̀ndà ndɨ̀ ányɨ̀, pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ ùnzìnà rʉ̀ndà ndɨ̀ nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ mà, Yàkɔbhɔ̀ mà, adɔ̀nà Yùwanɨ̀ mànà kɛ̀lɛ̌.
37 E não deixou ninguém segui-lo, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Nɨ́ abádhí awù ùvò unduta-dzà ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ bhà. Nɨ́ ányɨ̀, Yěsù náatù ìndrǔ tsìya náva ɨ̀, ’àmbɛ ɔ̀dzɨ dɔ̌, ’àdʉ̀ àmbɛ ùkǔ dɔ̌ ɔrʉ́ tǔya nyʉ́ nà rɔ́.
38 Quando chegaram à casa do dirigente da sinagoga, Jesus viu um alvoroço, com gente chorando e se lamentando em alta voz.
39 Nɨ́ kǎtsù ɨdza, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Ádhu wɔ̀ dhu bhěyi tsìkʉ náva ndɨ̀ nɨ̌? Ádhu nyɨ̌ nyɔ́dzɨ nɨ̌? Yàrɨ́ ngbángba nɔ́vɛ̀ nzá, pbɛ́tʉ̀ kɔ̀dhɔ̀ ɔ̀dhɔ̀ tɨ́.»
39 Então entrou e lhes disse: "Por que todo este alvoroço e lamento? A criança não está morta, mas dorme".
40 Pbɛ́tʉ̀, abádhí náadʉ̀ Yěsù rʉ̌nɔna dhu-gàyà ɔ̀nzɨ̀ ɔ̀nzɨ tɨ́. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ abádhí nípfo ɨdza rɔ̀ kɔ́rɔ́, ndàdʉ̀ ndɨ ngbángba t’ábanà mà kà-tsánà, ndɨrɔ̀ pbɨ̀ndà ɨ̀bhʉ ábhàlɨ̌ mànà kɛ̀lɛ̌ núnzì, ’òtsù mànà ndɨ ngbángba-abvò rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀nà kàluga ɔ̀.
40 Mas todos começaram a rir de Jesus. Ele, porém, ordenou que eles saíssem, tomou consigo o pai e a mãe da criança e os discípulos que estavam com ele, e entrou onde se encontrava a criança.
41 Nɨ́ kǎlʉ́ ndɨ ngbángba ɔtsʉ́na rɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: «Tàlità kumì.» Kà-tɨ̀ nɨ́: «Tsìbhíngbá, ma mátɨna: ‹Ɨ́và nyɨ, nyidè!›»
41 Tomou-a pela mão e lhe disse: "Talita cumi! ", que significa: "Menina, eu lhe ordeno, levante-se! ".
42 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, wɔ̀ tsìbhíngba nɨ́ɨvà ndɨ̀ ndìdè, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndùbhi. Obhó tɨ́, kàbhà atɔ nɨ’ɨ̀ ɨwà áhʉ atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà atɔ tɨ́. Wɔ̀ dhu ɨ̀ àla rɔ̀, ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ ányɨ̀rɔ̌ ɨ̀’ɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ atdídɔ̌ nyʉ́.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos de idade, levantou-se e começou a andar. Isso os deixou atônitos.
43 Yěsù adʉ̀ dhu nʉ́ya abádhí tɔ̀ atdídɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ ndɨ dhu nabhʉ̀ tɨ́ atdí alɛ mà rʉ̀nɨ. Tdɨ́tdɔ̌ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà ndɨ ngbángba t’álɛ nɨ̌: «Nyàbhʉ ɔ̀nyʉ̀ akɛ kà rɔ̀nyʉ̀!»
43 Ele deu ordens expressas para que não dissessem nada a ninguém e mandou que dessem a ela alguma coisa para comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.