Lucas 8
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARIB
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù núubhì kɨgɔ̀ ɔ̀nǎ, ndɨrɔ̀ pbanga ɔ̀nǎ màtɨ́. Kǎránà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nʉ́nɔ̀ rɔ̌, ndàdʉ̀ àrà ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi tɔ́ màkʉ̌rʉ̀ nɔ́vɔ̀ rɔ̌ ìndrǔ tɔ̀. Nɨ́, atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà kàbhà ábhàlɨ̌ mà,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 yà kǐpfo nzɛ́rɛ-alafí ɔ̀yà rɔ̀, ndɨrɔ̀ yà kɨ̌gʉ́ fɨ̀yɔ́ andɨ ɔ̌ rɔ̀ ngúfe vèbhálɛ mànà, nóowúnà ùbhi rɔ̌ atdíkpá kà mànà. Yàrɨ́ nɨ́ ɨ vèbhálɛ-ɔvɔ̀: Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà, yà àrʉ̀bhʉ̀ nzɛ́rɛ-alafí Yěsù ipfo ɔ̀nà rɔ̀,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Zǎnɨ̀, Kʉzà bhà ɨngba-tsánà. Ndɨ Kʉzà nɨ’ɨ̀ Hɛ̀rɔdɛ̀ bhà malɨ̀ nɔdɔ́nà alɛ. Ndɨrɔ̀ nɨ’ɨ̀ Sùzanà mà, ibí ngʉ̌kpà vèbhálɛ mànà. Ɨ vèbhálɛ nɨ́ yà Yěsù mà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà nɨ́ dzʉ̀nà ɔ̀nzɨ̀ rɔ̌ owúnà fɔyá dhu nɨ̌ vèbhálɛ.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Atdíku, ìndrǔ níiwú Yěsù-tɨ’ɔ̀ dhèdhèrɔ̀ pbanga ɔ̀nǎ rɔ̀. Nɨ́, ádrʉ̀ngbǎ ihé-yà náandu ɨ̀’ɨ̀ Yěsù-tɨ́. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎdʉ̀ yàrɨ́ mbólí náwɛ abádhí tɔ̀, ndàtɨ:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 «Atdí alɛ nɨ́ɨvà ndɨ̀, ndàrà ɔ̀nyʉ̀-tsè nɔ́rɛ̀ pbɨ̀ndà ɨnga ɔ̌. Nɨ́ yà ɔ̀nyʉ̀-tsè nɔ́rɛ kà rɨ̌ ɨnga ɔ̌ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, atdídhená itse náawà ɨ̀ ndɨ ɨnga-gìnǎ ʉ́dà otu ɔ̌, ìndrǔ ràdʉ̀ ɔ̀yánga nótsì pfɔ̌ya nɨ̌. Ndɨrɔ̀, àrɛ̀ adʉ̀ ìwu, ’ùbhǐ ɨ itse otu ɔ̌ rɔ̀.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ngʉ̌kpà-tsí náawà ɨ̀ ɨ̀mbǎ adzɨ rɨ̌’ɨ̀ dɔ̀ná abhɔ odu-kɛngɛrɛ dɔ̌. Nɨ́, ɨ tsí nɨ́ɨnga, adyifɔ̀ ràdʉ̀ ìtdyunà, ɨ̀mbǎ ɔ̀dɔ̀dʉ̀ adzɨ rɨ̌’ɨ̀ abhɔ dɔ̀yá dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Ndɨrɔ̀, ngʉ̌kpà itse náawà ɨ̀ okpèya nà itsukpó-vɛ́ rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀nà adzɨ ɔ̌. Nɨ́, ɨ okpèya nà itsu-kpó náadʉ̀ àta, ’òvì atdíkpá kɔ̀ ɨ̀ngɨngà ɔ̀nyʉ̀ mànà, ’àdʉ̀ ɨ òvi róvi ɔ̀nyʉ̀ nʉ́tsɨ̀ ɨ̀nzɨ̌ ràdʉ̀ ɔ̀’ɔ̀.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Pbɛ́tʉ̀, ngʉ̌kpà itse náawà ɨ̀ ídzì adzɨ ɔ̌. Nɨ́, ɨ tsí nɨ́ɨnga, ’òvì, ’àdʉ̀ ɔ̀’ɔ̀, ngǎtsi ràrà atdí mɨyà itse nɔ́dhɨ̀ rɔ̌.» Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà ihé-yà nɨ̌ tdɨ́tdɔ̌: «Ɨnga t’ɨ́rɨta tɔ́ bɨ̌kʉ nà nyɨ̌ nyapɛ́ ɨ̀’ɨ̀, nɨ́ nyɨ̀rɨ nga mběyi!»
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Nɨ́ wɔ̀rɨ́ mbólí ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ dhu-lutìnǎ, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ níivú ndɨ mbólí-tɨ̀ kà-tsʉ̌.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Nyɨ̌ nyʉ́, nyɨ̌ nyʉ́nɨ wà ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi-nyʉtsì ndɨ̀ nórù dhu. Pbɛ́tʉ̀, ngʉ̌kpà alɛ tɔ̀ ka karɨ́ kàwɛ̌ mbólí tɔ́ ɔ́fɔ̀ ɔ̌,
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 «Yàrɨ́ nɨ́ ndɨ wɔ̀rɨ́ mbólí-tɨ̀: Ɔ̀nyʉ̀-tsè nɨ́ Kàgàwà bhà Ɔtɛ.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Atdídhená alɛ nʉ́lɨ ɨ̀ yà itse náawà ɨ̀ ɔ̀ná otu bhěyi. Kàgàwà bhà ɔtɛ abádhí ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Pfɔ̀mvɔ rǎdʉ̀ ɨ̀rà, ndìpfo ndɨ ɔtɛ abádhí-afí ɔ̀ rɔ̀, ɨ̀nzɨ̌ abádhí a’u tɨ́ dhu, ’àdʉ̀ ʉ̀gʉ.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Ngʉ̌kpà alɛ nʉ́lɨ ɨ̀ yà ɨ̀mbǎ adzɨ rɨ̌’ɨ̀ dɔ̀ná abhɔ odu-kɛngɛrɛ-dɔ bhěyi. Kàgàwà bhà ɔtɛ ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, abádhí rɨ̌ kà’u dhɛ̀dhɛ nyʉ́ nà. Pbɛ́tʉ̀, abádhí rɨ̌ ’àpbǎ ákɛ̌ kàsʉmɨ̀ kɛ̀lɛ̌ tɨ́ Kàgàwà bhà ɔtɛ rɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ ’àdʉ̀ kàbhʉ ɨvɛ́na rɔ̀dɨ̀ ndɨ̀ afíya ɔ̀. Nɨ́, alɛ-afí ùmvǔ rɨ́ dhu-tɨdɔ̀ nɔ́pɛ̀ ndɨ̀ rɔ̀, abádhí rǎdʉ̀ fɨ̀yɔ́ a’uta nʉ́bhà atdídɔ̌.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Okpèna nà itsu-vɛ́ nà adzɨ bhěyi ɨ̀ nʉ́lɨ alɛ nɨ́, yà Kàgàwà bhà ɔtɛ nɨ́rɨ arɨ́, ɨ̀nzɨ̌ yà ɨ̀ ɨ̀rɨ̀nà ɔtɛ ràdʉ̀ itse nɔ́dhɨ̀. Obhó tɨ́, yà adzɨ ɔ̌ dhu-tsí tɔ́ ɨrɛ̀ta mà, yà adzɨ dɔ̌ ònzì mà, ndɨrɔ̀ yà adzɨ dɔ̌ ka kóko dhu tɔ́ dhɛ̀dhɛ mànà, náarádʉ̀ abádhí-afí nʉ́tsɨ̀.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Ídzì adzɨ bhěyi ɨ̀ nʉ́lɨ alɛ nɨ́, yà Kàgàwà bhà ɔtɛ nɨ́rɨ arɨ́ atdí afíya nyʉ́ nà, ’àdʉ̀ ɔ̀dɔ̀nà afíya ɔ̀, ’àdʉ̀ ’àpba rɔ̀ná alɛ.»
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà: «Atdí alɛ mà rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ tarà nɔ́bɨ̀, ndàdʉ̀ àtsì nà ɨ̀tǎ-tsì. Ndɨrɔ̀, kà rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ kɔ̀bɨ̀, ndàdʉ̀ ɨ̀lɨnà ara-tsì. Pbɛ́tʉ̀, ka kádʉ̀ kɔ̀bɨ̀ kɨlɨ ɔrʉ́, ndɨ́nɨ̌ ɨdza rítsù alɛ-nyɨ̌nga nawʉ̀ tɨ́.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Kɔ́rɔ́ dhu tsí, yà ùru ɨ̀ nuru núuvìya ɨ̀ kpangba. Ndɨrɔ̀, kɔ́rɔ́ dhu-tsí yà ɔ̀dhʉ̌ ɔ̀ aróko, nɨ́ ka kʉnɨya kɔ́rɔ́, ràdʉ̀ ’ùvi kpangba awáwʉ̀ ɔ̀.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Nyàndà nga mběyi yà fʉ̌kʉ̀ ka kʉ́nɔna dhu nɨ́rɨ nyɨ̌ nyárɨ́ tɨ́ dhu nà. Obhó tɨ́, dhu nà arɨ́’ɨ̀ abhɔ alɛ náabáya dhu abhɔ nyʉ́ ròsè. Ndɨrɔ̀, ɨ̀mbǎ arɨ́’ɨ̀ kà nà alɛ-fɔ́ rɔ̀ ka kakɔ̀ya yà kǎrɨ́ ɨ̀rɛ̀na ndɨ̀ ndɨ́’ɨ̀ nà dhu tɨ́ dhu mà.»
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù-tsánà mà, kà t’ádɔ́na mànà níiwú Yěsù rɨ̌’ɨ̀ ɨ. Pbɛ́tʉ̀, abádhí rǒwu ùvò kà-tɨ́ dhu nɨ́ɨ’ɨ̀ ɔbɨ tɨ́ ihé-yà-okú dɔ̀ rɔ̀.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Nɨ́, ka kadʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ Yěsù tɔ̀, katɨ: «Ɨ́yànʉ mà adɔ́nʉ mànà níkò irí. Nɨ́, abádhí òzè ’àla ngbɔ̌nʉ.»
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà yà tɨná ɨ̀’ɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ nɨ̌: «Ɨ́yàdu mà, adɔ́du mànà nɨ́ yà Kàgàwà bhà Ɔtɛ nɨ́rɨ arɨ́, ’àdʉ̀ kʉ̀nɔ̀ dhu ɔ̀nzɨ̀ alɛ.»
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Atdíku, Yěsù mà, pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà núupò atdí ibhú ɔ̀. Nɨ́, kǎtɨ abádhí nɨ̌: «Kàda rɛ̀rʉ̀-adzè.» Nɨ́, abádhí adʉ̀ abhi ɔ̀pɛ̀ ’òwù ányɨ̀.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Nɨ́ ɨdha dɔ̌ ɨ̀ ówu rɔ́rɔ̀, Yěsù náayì, ɨdhɔ ròdyì ndɨ̀. Nɨ́, kòmbómbí tɨ́ àpùpú náapɛ̀ ndòpìlì rɛ̀rʉ̀ dɔ̌, ɨdha ràdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndòtsù ibhú ɔ̀. Nɨ́, ibhú ɨ’ɨ̀ ɨ́kyɛ̀rɔ̌ ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndabì tɨ́ abádhí nà ɨdha ɔ̀.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ ábhàlɨ̌ náandrì Yěsù-tɨ’ɔ̀, ’ɨ̀nga ka ɨdhɔ ɔ̀ rɔ̀, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, àlɛ̌ kìku wà!» Nɨ́, Yěsù nɨ́ɨvà ndɨ̀, ndɨ̀sɔ̌ awɛ mà, mʉ̀kʉrà mànà rìkò. Ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, awɛ nʉ́ʉbhà opilita, ɨdha ràdʉ̀ ɨ̀nɛ̀ bhìì.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Nyɨ̌ nyàpɛ̀ tɨ́ obhó ɨ̀’ɨ̀ a’uta nà?» Nɨ́ ɔdɔ nɨ́ɨsɨ́ abádhí ɔ̀, ɨdhɔ ràdʉ̀ ’ʉ̀kɔ. Abádhí ambɛ́nà ɔ̀tɛ dɔ̌ nzínzìya ɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ɨ́ngbà dhu bhěyi alɛ-tɨdɔ̀ yà? Kǎrɔ́tɛ awɛ mà, ɨdha mànà dhu dɔ̌, ràdʉ̀ tsʉ̀ná dhu ɨ̀rɨ̀!»
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Yěsù mà, pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà náawù ùvò Pbàgɛ̀rasɨ̀ tɔ́ pbìrì ɔ̀. Ndɨ pbìrì nɨ́ɨ’ɨ̀ Gàlìlayà tɔ́ rɛ̀rʉ̀-adzènǎ rɔ̀.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Nɨ́, ibhú ɔ̀ rɔ̀ Yěsù ìfò, ndàhʉ ɨdha-bɨdɔ̀ rɔ̀, kɨgɔ̀ ɔ̌ atdí alɛ nɨ́ɨra àhʉ kɔ̀nzɨ̌. Ndɨ alɛ nɨ’ɨ̀ ibí nzɛ́rɛ-alafí náarɨ́’ɨ̀ ɔ̀nà. Ndɨrɔ̀, kɨ̌’ɨ̀ mbǎ mbɛrʉ̀ nà rɔ̀ná ábhɔ̌ ɨdhɔ nyʉ́ tɨ́. Kǒngónà nzɨ̌ àdɨ atdí ɨdza ɔ̌ màtɨ́. Pbɛ́tʉ̀, kǒngónà àdɨ kàbhǔlì ɔ̀.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Nɨ́, Yěsù ndɨ̀ ndàla rɔ̀, kǎkù, ndàdʉ̀ ɨ̀rà ndìbvu obvò Yěsù-ɔ̀nzɨ̌. Ndɨrɔ̀, kǎdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ Yěsù tɔ̀ ɔrʉ́-tǔna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Hɨ́ɨ̀! Àdhu àlɛ̌ nzínzì ɔ̌ rɨ̌’ɨ̀ Yěsù, yà kɔ́rɔ́ dhu dɔ̌ arɨ́’ɨ̀ Kàgàwà t’Ídhùnǎ? Ma mɨ̀tsɔ̀ ma ɨ̀tsɔ̀ tɨ́ nyʉ́ rʉ̀nʉ́, nzɨ̌ àvǔ rùdú.»
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Obhó tɨ́, Yěsù adʉ̀ àdɨ ndàmbɛ dhu nʉ́ya dɔ̌ wɔ̀ alɛ ɔ̀ rɨ̌’ɨ̀ nzɛ́rɛ-alafí tɔ̀, ndɨ́nɨ̌ àhʉ tɨ́ kà ɔ̀ rɔ̀. Ndɨrɔ̀, ibí-gʉ̀na ndɨ nzɛ́rɛ-alafí ongónà dhu ɨ̀và kà rɔ̌. Nɨ́, ka kongónà àdʉ̀ ndɨ alɛ nɔ́dɔ̀ àdrà-mbǐ nɨ̌ ka kʉ̀tsɨ̀ rɔ́rɔ̀, ndɨrɔ̀ sìngà-mbǐ nɨ̌ ka kʉ̀tsɨ̀ pfɔ̌na mà rɔ́rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, kǒngónà kɔ̌kɔ̀ ndɨ̀ ka kʉ̀tsɨ̀ nɨ̌ imbi nátdɨ kɔ́rɔ́. Ndɨrɔ̀, kà’ɔ̀ rɨ̌’ɨ̀ nzɛ́rɛ-alafí nóongónà àdʉ̀ kìdzì ràrà ɨ̀mbǎ ìndrǔ arɨ́’ɨ̀ ɨ nanǎ.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Nɨ́, Yěsù níivú dhu wɔ̀ alɛ-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ɔvɔ̀nʉ nɨ́ àdhɨ?» Nɨ́, kǎdʉ̀ dhu àdu Yěsù tɔ̀, ndàtɨ: «Ɔvɔ̀du nɨ́ ‹Ihé-yà.›» Obhó tɨ́, ibí nzɛ́rɛ-alafí nyʉ́ náatsù kà ɔ̀.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ndɨrɔ̀, ɨ̀ nzɛ́rɛ-alafí nɨ́ɨtsɔ̀ ɨ̀ Yěsù rɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ dhu nʉyá tɨ́ fɨ̌yɔ̀ ’òwù òyǐ ɔ̀.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, àdʉ̀ tɔ́ màhò nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè ányɨ̀rɔ̌ ɨ̀ ányʉ pbìrì-ɔngɔ̀ rɔ̌ rɔ́. Nɨ́, kɔ̌kɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí náadʉ̀ ’ɨ̀tsɔ̀ Yěsù rɔ̌, ndɨ́nɨ̌ rʉsà nʉfà tɨ́ fɨ̌yɔ̀, ’òwù òtsù ɨ àdʉ̀ ɔ̀. Nɨ́, kǎdʉ̀ ndɨ rʉsà ʉ̀fà abádhí tɔ̀.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Kɔ̌kɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí náadʉ̀ ’ʉ̀nyà wɔ̀ ɨ̀ ɨ́’ɨ̀ ɔ̀nà alɛ ɔ̀ rɔ̀, ’àdʉ̀ òwu òtsù àdʉ̀ ɔ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ ɨ àdʉ̀ tɔ́ màhò náadʉ̀ àdrǔ pbìrì-ɔngɔ̀ rɔ̌ rɔ̀, ’òwù ’ʉ̀pbà ndɨ pbìrì-pfɔ̀ ɔ̀ rɨ̌’ɨ̀ rɛ̀rʉ̀ ɔ̀, tsěya rɔ̀tdɨ̀ ɨ̀.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu ɨ̀ àla rɔ̀, kɔ̌kɔ̀ àdʉ̀ nʉ́ndà rɔ̌ rǔbhi alɛ náatsè kɔ́rɔ́, ’àdʉ̀ ndɨ dhu ɔ̀yɨ̌ nʉ́gà kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà tɔ̀, ndɨrɔ̀ pbanga ɔ̀nǎ màtɨ́.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Ìndrǔ náawù wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu nándà. Nɨ́ abádhí adʉ̀ òwu Yěsù-tɨ’ɔ̀, ’àdʉ̀ wɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí núvò ɔ̀nà rɔ̀ alɛ nótù kà-tɨ́ nyʉ́ àdɨ rɔ̀ná mbɛrʉ̀ mànà, ndɨrɔ̀ ídzì rɔ̌ rɔ̀ nyʉ́ rɔ́. Nɨ́, ɔdɔ náadʉ̀ ɨ̀sɨ̌ atdídɔ̌ abádhí ɔ̀.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Wɔ̀ ɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ kɔ́rɔ́ dhu nàla alɛ náawɛ wɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí náarɨ́ àvu rɔ̀ná alɛ nɔ́gʉ̀ tɨ́ dhu kɔ̌kɔ̀ ìwǔ ìwǔ alɛ tɔ̀.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Nɨ́ Pbàgɛ̀rasɨ̀ tɔ́ pbìrì ɔ̌ alɛ kɔ́rɔ́ náadʉ̀ Yěsù nónzì rɨ̀và ndɨ̀ fɨ̀rábvʉ̌ rɔ̀, atdídɔ̌ ɨ̀’ɨ́ ɔdɔ nɔ́nzɨ nɨ́dhunɨ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ ùpo ibhú ɔ̀, ndàdʉ̀ ndàdu abádhí-bvʉ̀ rɔ̀.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Wɔ̀ nzɛ́rɛ-alafí núvònà ɔ̀nà rɔ̀ alɛ nɨ́ɨtsɔ̀ ndɨ̀, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ owu tɨ́ atdíkpá Yěsù mànà. Pbɛ́tʉ̀, Yěsù àdʉ̀ ndùvo ùvǒ tɨ́ kàrɔ̌, ndàtɨ:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 «Ádǔ nyɨ pbʉ̀kʉ̀ nyadʉ̀ Kàgàwà ɔ̀nzɨ̀ rʉ̀nʉ́ kɔ́rɔ́ dhu náwɛ.» Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ wɔ̀ alɛ náadʉ̀ àrà, ndàdʉ̀ àmbɛ Yěsù ɔ̀nzɨ̀ fɨ̌ndà dhu náwɛ dɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ kɨgɔ̀ ɔ̌ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̌.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Yěsù níitdègu ndàdǔ, ndàdà rɛ̀rʉ̀-adzè, nɨ́ ányɨ̀ ihé-yà nyʉ́ náadʉ̀ kàkɔ, angyangyɨ ɨ̀ úbhi kɔ̀dɔ̀ rɔ̌ nɨ́dhunɨ̌.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Nɨ́ kombómbí tɨ́, Yàhirò tɨ́ kátɨna atdí alɛ nɨ́ɨra àhʉ ányɨ̀rɔ̌. Ka nɨ’ɨ̀ Pbàyàhúdí tɔ́ unduta-dzà ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ. Nɨ́, kǐbvú ndɨ̀ Yěsù-ɔ̀nzɨ̌, ndàdʉ̀ ndɨ̀tsɔ̀ kàrɔ̌, ndɨ́nɨ̌ ara tɨ́ pbɨ̀ndà.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 Kɨ̌tsɔ̀ ndɨ̀ ndɨ dhu bhěyi, yà atdí tɨ́ arɨ́’ɨ̀ fɔná tsìbhíngba rɨ̌’ɨ̀ afína rɔ̌ ka kɔ́dɔna rɔ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Wɔ̀ ndɨ tsìbhíngba ɨ’ɨ̀ mbɛ̀mbɛ̀ atdí kumì dɔ́nà ɔ́yɔ̌ nà atɔ nà. Nɨ́, Yàhirò bhà Yěsù rǎrà ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ihé-yà nyʉ́ níibòlò ɨ̀ kà-rɔ̌, ’ìpbǒ ka átsǐ.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Ndɨrɔ̀, atdí tsìbhálɛ, yà vèbhàlɛ tɔ́ ɔgɔ́bhà tɔ́ azu náarɨ́ ɨ̀rà rɔ̀ná, ràrà àhʉ atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà atɔ tɨ́, nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè abádhí nzínzì ɔ̌. Ka nɨ’ɨ̀ ɨwà fɔná ongyéngá-tsè nɔ́tdɨ̀ pbàngángá dɔ̀nǎ ndɨ̀ ndarɨ́ ùbhi rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, atdí mʉ̀ngangà mà náadʉ̀ nzá kɨ̀gʉ.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Nɨ́, wɔ̀ tsìbhálɛ náawè ndɨ̀ Yěsù-dzidɔ̀ nǎ rɔ̀, ndàpbàlǎ kàrɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀-bɨdɔ̀-ngbɔ̀. Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́ wɔ̀ tsìbhálɛ rɔ̌ arɨ́ ɨ̀rà azu náadʉ̀ ìde.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Nɨ́, Yěsù ivú dhu ihé-yà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Ádhɨ ngbɔ̌du nàpbàlǎ?» Nɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ adʉ̀ ’àgò àgò tɨ́. Pbɛ́tʉ̀, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ Yěsù tɔ̀ ndàtɨ: «Hɔ̀kɔ̀ Màlimò, ihé-yà nyʉ́ nɨ́ ndɨ ngbɔ̌nʉ nàkpɔ̀rɔ̀, ’ìpbǒ nyɨ átsǐ!»
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ɨwà atdí alɛ nápbàlǎ ngbɔ̌du! Ma mʉ̀nɨ wà dhu mběyi nyʉ́, atdí ɔbɨ ràhʉ wà nyʉdutsì rɔ̀.»
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Nɨ́, wɔ̀ tsìbhálɛ níitdègu ɨwà Yěsù nɔ́sʉ̀ wɔ̀ ndɨ̀ ndɔ̀nzɨ̀ dhu dhu nálǎ, nɨ̌ kǎdʉ̀ ɨ̀rà ìvǐ ndɨ̀ ndívi rɔ́rɔ̀, ndìbvǔ ndɨ̀ Yěsù-ɔ̀nzɨ̌: Nɨ́, kɔ́rɔ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌ rɔ̀, kǎdʉ̀ Yěsù rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀-bɨdɔ̀-ngbɔ̀ ndɨ̀ ndàpbàlǎ okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu mà, ndɨrɔ̀ ndɨ̀ ndɔ̀gʉ̀ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́ dhu mànà dhu náwɛ.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Nɨ́ Yěsù ádʉ̀ àtɨ̀nà ɨ́yàdhíyà nɨ̌: «Pbà nɨ̌ tsìbhíngbá, ɨwà pbʉ̀kʉ̀ a’uta nɨ́gʉ̌ nyɨ! Nɨ́ árà màrʉ̀ngà ɔ̌.»
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Àzèmbè Yěsù rɔ̌tɛ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, atdí alɛ nɨ́ɨra Pbàyàhúdí tɔ́ unduta-dzà ɔ̌ atdí ádrʉ̀ngbǎlɛ, Yàhirò tɨ́ kátɨna bhà rɔ̀. Nɨ́, kǐtsi àtɨ̀nà ndɨ Yàhirò nɨ̌: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ɨvànʉ́-ngba nɔ́vɛ̀ wà! Nɨ́ nzɨ̌ àvǎ Màlimò-tsì.»
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù níitdègu wɔ̀ Yàhirò tɔ̀ ka kʉ̀nɔ̀ dhu nɨ́rɨ, nɨ́ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà ndɨ Yàhirò nɨ̌: «Nzɨ̌ ɔnzɨ ɔdɔ! Ɨ́’ɨ̀ a’uta nà tɨ́! Nɨ́ pbʉ̀kʉ̀ tsìbhíngba rɔ̌gʉ̀ ɔ̀gʉ̀.»
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Nɨ́ Yàhirò bhà ndɨ̀ ndàrà àhʉ rɔ̀, Yěsù náa’u nzá atdí alɛ mà ròtsù ɨdza owùna ɔ̌. Pbɛ́tʉ̀, kǎ’u nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ mà, Yùwanɨ̀ mà, Yàkɔbhɔ̀ mà, wɔ̀ ngbángba t’ábanà mà, kà-tsánà mànà kɛ̀lɛ̌.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Ányɨ̀rɔ̌ ɨ̀’ɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ náambɛ́nà ɔ̀dzɨ dɔ̌, ɨzʉ ràdʉ̀ ’ʉ̀ka atdídɔ̌ wɔ̀ ngbángba bhà ɔvɛ-okú dɔ̀ rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Ɨ̀nzɨ̌ nyɔ̀dzɨ, ɨnzá wɔ̀ ngbángba nɔ́vɛ̀! Kɔ̀dhɔ̀ ɔ̀dhɔ̀ tɨ́.»
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Nɨ́ ìndrǔ adʉ̀ Yěsù rʉ̌nɔna dhu ʉ̀gbɔ ʉ̀gbɔ̌ tɨ́, ɨ̀ ʉ̀nɨ dhu ɨwà wɔ̀ tsìbhíngba rɔ̀vɛ̀ nɨ́dhunɨ̌.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ wɔ̀ tsìbhíngba nálʉ ɔtsʉ́na rɔ̌, ndàdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ fɨ̌ndà ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Pbànɨ̌ngbá, ɨ́và nyɨ!»
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Nɨ́, kà-afí náadʉ̀ ìngo, ndàdʉ̀ ndɨ̀và ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ ɔ̀nyʉ̀ àvi kabhʉ kà tɔ̀.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Nɨ́ wɔ̀ tsìbhíngba t’ábanà mà, kà-tsánà mànà nʉ́kɔ ɨ̀dhɔ adʉ̀ atdídɔ̌. Ndɨrɔ̀, Yěsù adʉ̀ abádhí nɨ́sɔ ɨ̀nzɨ̌ wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu nɔvɔ tɨ́ atdí alɛ tɔ̀ màtɨ́.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.