Lucas 22
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NTLH
1 Yà ɨ̀mbǎ ɔ̀ná afi nà Mʉ̀gatì tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀, Pásɨ̀ka tɨ́ kátɨna, nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨwà ɨdhɔ̀na níndù ndɨ̀ rɔ́.
1 Faltava pouco tempo para a Festa dos Pães sem Fermento , chamada Páscoa .
2 Nɨ́, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Ʉyátá tɔ́ màlímó mànà náambɛ́nà Yěsù nábhʉ ɨ̀ ádʉ̀ kohò ɔ̀ná otu nɔ́nɛ̀ dɔ̌, ihé-yà-ɔdɔ̀ nɔ́nzɨ ɨ̀ ɨ́ nɨ́dhunɨ̌.
2 Os chefes dos sacerdotes e os mestres da Lei procuravam um jeito para matar Jesus em segredo porque tinham medo do povo.
3 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Sìtanɨ̀ náatsù Yudhà, Ìskàrìyɔtà tɨ́ kátɨna alɛ-afí ɔ̀. Ndɨ Yudhà nɨ’ɨ̀ atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà Yěsù bhà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̌ atdí alɛ.
3 Então Satanás entrou em Judas, chamado Iscariotes, que era um dos doze discípulos.
4 Nɨ́ kǎrà, òwù ’ɨ̀rɨ̀ pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Kàgàwà bhà ɨdza-ngbɔ̀ ɔ̀dɔ arɨ́ sàndǐrì tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mànà, Yěsù nípfǒ ndɨ̀ ndɨ́ ndàbhʉ abádhí-fɔ́ tɨ́ dhu dɔ̌.
4 Judas foi falar com os chefes dos sacerdotes e com os oficiais da guarda do Templo para combinar a maneira como ele ia lhes entregar Jesus.
5 Nɨ́, abádhí-ɨdhɛ̀ nɨ́ɨka ndɨ̀ atdídɔ̌, ’àdʉ̀ ’ɨ̀rɨ̀ fʉ̀rangà ɨ̀ abhʉ̀ tɨ́ Yudhà tɔ̀.
5 Eles ficaram muito contentes e prometeram dar dinheiro a ele.
6 Nɨ́ Yudhà náadʉ̀ ndɨ dhu ná’ù, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndɔ̀nɛ̀ Yěsù nípfǒ ndɨ̀ ndɨ́ ndàbhʉ abádhí-fɔ́ ɔ̀ná otu, ɨnzá ihé-yà nʉ́nɨ rɔ́rɔ̀.
6 Judas aceitou e começou a procurar uma oportunidade para entregar Jesus a eles, sem que o povo ficasse sabendo.
7 Yà ɨ̀mbǎ ɔ̀ná afi nà Mʉ̀gatì tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀-ɨdhɔ̀ náaká. Ndɨ ɨdhɔ nɨ’ɨ̀ yà tàmǎ-nzo náze ka kɨ́ Pásɨ̀ka tɔ́ ɔ̀nyʉ̀ tɨ́ ɔ̀ná ɨdhɔ.
7 Chegou o dia da Festa dos Pães sem Fermento , dia em que os judeus matavam carneirinhos para comemorar a Páscoa .
8 Nɨ́, Yěsù avì Pɛ́tɛrʉ̀ mà Yùwanɨ̀ nà ndàtɨ nɨ̌: «Nyòwu nyɔ̀bhɔlɔ Pásɨ̀ka tɔ́ ɔ̀nyʉ̀ ndɨ́nɨ̌ àlɛ̌ kɔnyʉ tɨ́.»
8 Então Jesus deu a Pedro e a João a seguinte ordem:
9 Nɨ́, abádhí ivú dhu kà-tsʉ̌ ’àtɨ: «Ádhà nga ndɨ nyɨ nyòzè mǒwù ndɨ ɔ̀nyʉ̀ ɔ̀bhɔ̀lɔ̀ ɔ̀nà?»
9 Eles perguntaram: — Onde o senhor quer que a gente prepare o jantar?
10 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Kɨgɔ̀ ɔ̀ nyɨ̌ nyótsù rɔ̀, nyɨ̌ nyɨ́ nyǎsò ɨdha nànɔ̀ andu ɔ̌ atdí alɛ nà. Nɨ́, nyòwu kǒwù ɔ̌ tɨ́, nyǒwù òtsù kà rǎrà òtsù ɔ̀nà ɨdza ɔ̀.
10 Jesus respondeu:
11 Nɨ́ nyɨ̌ nyadʉ̀na àtɨ̀nà ndɨ ɨdza-àbadhi nɨ̌: ‹Màlimò nívǔ dhu tsʉ̀nʉ́ ndàtɨ: Mǎ mɨ́ Pásɨ̀ka tɔ́ ɔ̀nyʉ̀ nɔ́nyʉ ɔ̀ná rɔ̀ pbàkà ábhàlɨ̌ mànà kàluga rɨ̌’ɨ̀ àdhà?›
11 e digam ao dono dela: “O Mestre mandou perguntar a você onde fica a sala em que ele e os seus discípulos vão comer o jantar da Páscoa.”
12 Nɨ́ kǎdʉ̀na ɔrʉ̀nǎ rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ kàluga, yà kɔ́rɔ́ dhu ka kɔ̀bhɔ̀lɔ̀ ɔ̀nà nɨ́tɛ̀ fʉ̌kʉ̀. Ányɨ̀ nga nɨ́ ndɨ nyɨ̌ nyɔbhɔlɔna ɔ̀nyʉ̀ àlɛ̌ tɔ̀ nɨ̌.»
12 Então ele mostrará a vocês uma grande sala mobiliada, no andar de cima. Preparem ali o jantar.
13 Nɨ́ abádhí náawù kɨgɔ̀ ɔ̀, ’àdʉ̀ kɔ́rɔ́ dhu nótù yà Yěsù ʉ̀nɔ̀nà ka fɨ̌yɔ̀ dhu bhěyi tɨ́, ’àdʉ̀ Pásɨ̀ka tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀ tɔ́ ɔ̀nyʉ̀ nɔ́bhɔ̀lɔ̀.
13 Os dois discípulos foram até a cidade e encontraram tudo como Jesus tinha dito. Então prepararam o jantar da Páscoa.
14 Ɔ̀nyʉ̀ tɔ́ kàsʉmɨ̀ níitdègu àkǎ, nɨ́ Yěsù mà náakò ’àmbɛ dhu ɔ̀nyʉ̀ dɔ̌ pbɨ̀ndà uvitatálɛ mànà.
14 Quando chegou a hora, Jesus sentou-se à mesa com os apóstolos
15 Nɨ́ Yěsù atɨ abádhí nɨ̌: «Atdyúdu ɨ̀’ɨ̀nà atdídɔ̌ àlɛ̌ rɔ̀nyʉ̀ yàrɨ́ Pásɨ̀ka tɔ́ ɔ̀nyʉ̀ atdíkpá nyɨ̌ mànà tdʉ̌ ma mabá àpbɛ̀ rɔ̀.
15 e lhes disse:
16 Obhó tɨ́, ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌, ma ràrɨ̌ nzɨ̌ kɔ̀nyʉ tdɨ́tdɔ̌, ràrà àhʉ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi ɔ̌ kǎraya àkǎ dhu ɔ̀.»
16 Pois eu digo a vocês que nunca comerei este jantar até que eu coma o verdadeiro jantar que haverá no
17 Nɨ́, Yěsù idyi dɨ̀vayì rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀nà kɔ́pà, ndàdʉ̀ ɔ̀tsɔ̀ àbhʉ Kàgàwà tɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: «Nyàkɔ yàrɨ́ kɔ́pà, nyʉ̌dà nzínzìkʉ ɔ̌, nyɔ̌mvʉ̀ ɔ̀nà rɨ́’ɨ̀ dɨ̀vayì.
17 Então Jesus pegou o cálice de vinho, deu graças a Deus e disse:
18 Obhó tɨ́, ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌, ma ràrɨ̌ nzɨ̌ dɨ̀vayì ɔ̀mvʉ̀ tdɨ́tdɔ̌, ràrà àhʉ Kàgàwà rɨ̌ idzi nɔ́nyʉ ìndrǔ dɔ̌ dhu ɔ̀.»
18 Pois eu afirmo a vocês que nunca mais beberei deste vinho até que chegue o Reino de Deus.
19 Tdɨ́tdɔ̌ kǎdʉ̀ mʉ̀gatì nídyì, nɨ́ ɔ̀tsɔ̀ ndɨ̀ ndàbhʉ Kàgàwà tɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kʉ̌kɔ ndɨ mʉ̀gatì-ɔ̌nga, ndàdʉ̀ àbhʉnà pbɨ̀ndà uvitatálɛ-fɔ́, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: yàrɨ́ nɨ́ ngbɔ̌du, okúkʉ dɔ̀ rɔ̀ ma màbhʉ. Nyòngò dhu ɔ̀nzɨ̀ ndɨ dhu bhěyi, nyǎmbɛ mɨrɛ̀ dɔ̌ rɔ̀ná.
19 Depois pegou o pão e deu graças a Deus. Em seguida partiu o pão e o deu aos apóstolos, dizendo:
20 Ɔ̀nyʉ̀ dzidɔ̌, kǎdʉ̀ dɨ̀vayì rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀nà kɔ́pà nábhʉ ndɨ dhu bhěyi tɨ́ abádhí tɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: «Yàrɨ́ kɔ́pà nɨ́ ɔwʉ́tána tɨ́ rɨ́ nyǔngbò Kàgàwà nà, yà okúkʉ dɔ̀ rɔ̀ rɨ́ ndʉ̀fʉ azùdu-otù ɔ̌.
20 Depois do jantar, do mesmo modo deu a eles o cálice de vinho, dizendo:
21 Pbɛ́tʉ̀, kànɨ̌ ɨma nípfǒ rɨ́ ndàbhʉ ma òmvǔ-fɔ́ alɛ rɨ̌ ìnè atdíkpá ɨma mànà ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀nǎ.
21 Mas vejam: o traidor está aqui sentado comigo à mesa!
22 Obhó tɨ́, Ìndrǔ t’ídhùnà rǎrà fɨ̀ndá dhu nɨ̌ yà dɔ̀ná ka kudhé dhu bhěyi. Pbɛ́tʉ̀ ka nìpfo ndàbhʉ òmvǔ-fɔ́ alɛ rɨ̌’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌.»
22 Pois o
23 Nɨ́, Yěsù bhà uvitatálɛ náadʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ɔ̀ngʉ̀ dhu tsʉ̀yá nzínzìya ɔ̌ ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌, ràrɨ̌ àdhɨ pbá alɛ nzínzìya ɔ̌, wɔ̀ dhu bhěyi dhu ɔ̀nzɨ̀ rádʉ̀. Yěsù rɨ̌ ndɨ̀rɛ̀ ka kóngo rɔ̀ná ɔ̀nyʉ̀ nɔ́nyʉ atdíkpá ábhàlɨ̌ mànà dhu|src="CN01803B.TIF" size="span" copy="David C. Cook" ref="22.20"
23 Então os apóstolos começaram a perguntar uns aos outros quem seria o traidor.
24 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ náakò ’àmbɛ ’àgò dɔ̌ nzínzìya ɔ̌ ɔbɨ nyʉ́ nà. Abádhí ambɛ́nà dhu ɔ̀ngʉ̀ dɔ̌ tsʉ̀yá, ràrɨ̌ àdhɨ nyʉ́ ndɨ ádrʉ̀ngbǎlɛ nzínzìya ɔ̌ ròsè.
24 Os apóstolos tiveram uma forte discussão sobre qual deles deveria ser considerado o mais importante.
25 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Yà adzɨ ɔ̌ pbìrì dɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ kámá náarɨ́ ɨ pbìrì-dɔ nɔ́nyʉ ɔbɨ nyʉ́ nà. Ndɨrɔ̀ ɨ pbìrì dɔ̌ rɨ́’ɨ̀ ɔbɨ nà alɛ náarádʉ̀ ’òzè kanzì ɨ̀ ídzìnga ɔ̀nzɨ arɨ́ alɛ tɨ́.
25 Então Jesus disse:
26 Nɨ́, fʉ̌kʉ̀ kà rɨ̌’ɨ̀ mbǎ ndɨ dhu bhěyi. Pbɛ́tʉ̀, ádrʉ̀ngbǎlɛ tɨ́ rɨ́’ɨ̀ nzínzìkʉ ɔ̌ alɛ nákǎ ndɨ̀’ɨ̀ ákɛ̌kpá alɛ bhěyi, ndɨrɔ̀ ìndrǔ ʉ̀nda rɨ́ alɛ nákǎ ndɨ̀’ɨ̀ ìndrǔ-kàsʉ̌ ɔ̀nzɨ rɨ́ alɛ bhěyi.
26 Mas entre vocês não pode ser assim. Pelo contrário, o mais importante deve ser como o menos importante; e o que manda deve ser como o que é mandado.
27 Nɨ́rɔ̀, ádrʉ̀ngbǎlɛ nyʉ́ nɨ́ àdhɨ? Tɨ́ yà mɨzà dɔ̌ rɔ̀ rɨ́ ɔ̀nyʉ̀ nɔ́nyʉ alɛ? Ngǎtsi nɨ̌, tɨ́ yà ɔ̀nyʉ̀ nʉ̀lɨ mɨzà dɔ̌ alɛ? Tɨ́ obhó yà ɔ̀nyʉ̀ nɔ́nyʉ rɨ́ mɨzà dɔ̌ rɔ̀ alɛ kɛ̀lɛ̌ ndɨ ádrʉ̀ngbǎlɛ? Pbɛ́tʉ̀ ma mɨ́’ɨ̀ nzínzìkʉ ɔ̌ àdhàdhɨ̀ yà ɔ̀nyʉ̀ nʉ́lɨ̌ rɨ́ mɨzà dɔ̌ alɛ bhěyi.
27 Quem é o mais importante? É o que está sentado à mesa para comer ou é o que está servindo? Claro que é o que está sentado à mesa. Mas entre vocês eu sou como aquele que serve.
28 Nyɨ̌, nyɨ̌’ɨ nɨ́ ndɨ nyɨ̌ nyádzi nyɨ̌, nyǒndù àpbɛ̀-dzi atdíkpá ɨma mànà alɛ.
28 — Vocês têm estado sempre comigo nos meus sofrimentos.
29 Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ma mútri nyɨ̌ ádrʉ̀ngbǎ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi tɔ̀, àdhàdhɨ̀ Àbadu Kàgàwà núutri ma kà tɔ̀ dhu bhěyi.
29 Por isso, assim como o meu Pai me deu o direito de governar, eu também dou o mesmo direito a vocês.
30 Ndɨ dhu bhěyi nɨ́ ndɨ, nyɨ̌ nyɔnyʉya dhu, nyǎdʉ̀ dhu ɔ̀mvʉ̀ atdíkpá ɨma mànà pbàkà idzi ɔ̌. Ndɨrɔ̀ nyɨ̌ nyadʉ̀ya òko kamà tɔ́ tombi dɔ̌, nyǎmbɛ atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà Pbàìsràyélí tɔ́ rʉ̀gànda-tsʉ̀-ànyǎ nʉ́nɔ̀ dɔ̌.»
30 Vocês vão comer e beber à minha mesa no meu
31 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà Pɛ́tɛrʉ̀ nɨ̌: «Sìmonì, Sìmonǐ, ɨ́rɨ pɛ́! Sìtanɨ̀ nónzì nyɨ̌, ndɨ́nɨ̌ ndɨlɛ̀ tɨ́ ʉ̀kʉ́nga, àdhàdhɨ̀ nganʉ̀-ɔ̌nga nɨ́lɛ̀ ka karɨ́ dhu bhěyi.
31 Jesus continuou:
32 Pbɛ́tʉ̀ ma mɨ̀tsɔ̀ ma okúnʉ dɔ̀ rɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ pbʉ̀kʉ̀ a’uta nóongo tɨ́ olù. Nɨ́, nyɨ nyapɛ́ ìngo tɨdu ɔ̀, nɨ́ dhu àkǎ nyabhʉ ɔbɨ adɔ́nʉ-afí tɔ̀.»
32 Mas eu tenho orado por você, Simão, para que não lhe falte fé. E, quando você voltar para mim, anime os seus irmãos.
33 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ma mà’ù wà dhu kusǒ àlɛ̌ atdíkpá imbi ɔ̀, ndɨrɔ̀ àlɛ̌ ràdʉ̀ ʉ̀vɛ atdíkpá nyɨ mànà.»
33 Então Pedro disse a Jesus: — Estou pronto para ser preso e morrer com o senhor!
34 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: «Pɛ́tɛrʉ̌, ma mátɨna nyɨ nɨ̌: indo, à’ʉ̌-akpà rɨ̌ nzɨ̌ ɔ̀ngɔ̀ ɨnzá nyɨ nyɔ̀dhɔ̀ ma ɨ̀bhʉ-gʉ̀na nyatɨ, ɨnzá nyɨ rʉ́nɨ ma rɔ́rɔ̀.»
34 Então Jesus afirmou:
35 Tdɨ́tdɔ̌, Yěsù ivú dhu pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-tsʉ̌ ndàtɨ: «Yà ma muví nyɨ̌ nyǒwù ɨ̀mbǎ ɨ́sɔ̀wʉ̌ mà, ɨ̀mbǎ bhɔlɔ mà, ndɨrɔ̀ ɨ̀mbǎ kàyìtǒ na rɔ̀, nɨ́ atdí dhu mà náawí tɨ́ àwǐ rʉ̀kʉ́?» Nɨ́ abádhí adʉ̀ dhu àdu ’àtɨ: «Ɨnzá atdí dhu mà náawí rɔ̀ká.»
35 Depois Jesus perguntou aos discípulos: — Não faltou nada! — responderam eles.
36 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Pbɛ́tʉ̀ kòmbí, ɨ́sɔ̀wʉ̌ nà rɨ́’ɨ̀ alɛ nákǎ ndìdyì ka, bhɔlɔ nà alɛ ràdʉ̀ pbɨ̀ndà bhɔlɔ nídyì. Ndɨrɔ̀, ɨ̀mbǎ rɨ́’ɨ̀ ɨla tɔ́ obhi-akpà nà alɛ nákǎ ndàbhʉ rɔ̀ná mʉ̀dzarʉ̀ kodzì, ndɨ́nɨ̌ ndadʉ̀ tɨ́ ɨla tɔ́ obhi-akpà nódzì ndɨ fʉ̀rangà rɔ̌.
36 Então Jesus disse:
37 Obhó tɨ́, ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌: yà Andítá nʉ́nɔ̀ dùdú dhu nákǎ wà rɔ̀nzɨ̀ ndɨ̀. Ndɨ Andítá rǎtɨna: ‹Ka kazʉ̀ àbadhi nzɛ́rɛ alɛ nzínzì ɔ̀.› Nɨ́ obhó tɨ́, ɨma nàndà dhu nɨ́ rɨ̌ ndɔ̀nzɨ ɔ̀nzɨ.»
37 Pois as
38 Nɨ́, abádhí adʉ̀ àtɨ̀nà: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, kànɨ̌ ɔ́yɔ̌ ɨla tɔ́ obhi-akpá.» Nɨ́ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà: «Ɨwà àkǎ.»
38 Aí os seus discípulos disseram: — Senhor, aqui estão duas espadas.
39 Yěsù náahʉ̀ ɨdza rɔ̀, ndàdʉ̀ àrà Mìzèyìtunì tɔ́ pbìrì dɔ̀, yà bìlǐ ndɨ̀ ndarɨ́ ɔ̀nzɨna dhu bhěyi. Kàbhà uvitatálɛ náadʉ̀ òwu kǒwù ɔ̌ ányɨ̀.
39 Jesus saiu e foi, como de costume, ao monte das Oliveiras; e os seus discípulos foram com ele.
40 Nɨ́ ányɨ̀ ndɨ̀ ndàrà àhʉ rɔ̀, kǎtɨ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Nyɨ̀tsɔ̀ nyɨ̌, akyɛ nyɨ̌ nyotsúna umvútá ɔ̀ nɨ̌.»
40 Quando chegou ao lugar escolhido, Jesus disse:
41 Tdɨ́tdɔ̌, kǐndrí ndɨ̀ ɨtsɛta abádhí tɨ́ rɔ̀, mbɛ̀mbɛ̀ òbvù ka kòbvù odu námbɛ̀nà ɨ̀tsɨ̀ rɔ́nga adzí tɨ́, ndàdʉ̀ ndɔ̀kɔ̀ ɔtdyʉ̀na dɔ̌, ndɨ̀tsɔ̀ ndɨ̀,
41 Então se afastou a uma distância de mais ou menos trinta metros. Ajoelhou-se e começou a orar,
42 ndàtɨ: «Àbá, nyɨ nyòzè ka nɨ̌, índrǐ pɛ́ yàrɨ́ kɔ́pà ɨtsɛ rùdú rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, àpɛ́ kɨ̀’ɨ ma mòzè dhu rɨ̌ ndɔ̀nzɨ dhu tɨ́, kàkǎ ndɨ̀’ɨ̀ ndɨ nyɨ nyòzè dhu tɨ́.»
42 dizendo:
43 [Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ màlàyikà nɨ́ɨtɔ ndɨ̀ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀nǎ rɔ̀, ndɨ̀rà ɔbɨ nábhʉ kà tɔ̀.
43 [Então um anjo do céu apareceu e o animava.
44 Ádrʉ̀ngbǎ ɨzʉ nʉ́ka ndɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, kǎránà ndɨ̀tsɔ̀ rɔ̌ ádrʉ̀ngbǎ ɔbɨ nyʉ́ nà tdɨ́tdɔ̌, rɔ̀ná rɔ̀ rʉ́tdɛ̌ adyɔ ràdʉ̀ ndɨ̀lɨ azu rʉ̌tdɛ̌ obvò dhu bhěyi.]
44 Cheio de uma grande aflição, Jesus orava com mais força ainda. O seu suor era como gotas de sangue caindo no chão.]
45 Ɨtsɔ̀ta dzidɔ̌, kɨ̌và ndɨ̀, ndàdʉ̀ ndàdu pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-tɨ’ɔ̀, ndàdʉ̀ abádhí òtù ɨwà ʉ̀dhɔ rɔ́, atdídɔ̌ ɨzʉ nʉ́ka ɨ̀ nɨ́dhunɨ̌.
45 Depois de orar, ele se levantou, voltou para o lugar onde os discípulos estavam e os encontrou dormindo, pois a tristeza deles era muito grande.
46 Nɨ́ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Ádhu nyɨ̌ nyɔ́dhɔ̀ nɨ̌? Nyɨ̀và nyɨ̌, ndɨrɔ̀ nyɨ̀tsɔ̀ nyɨ̌, akyɛ nyɨ̌ nyotsúna umvútá ɔ̀ nɨ̌.»
46 E disse:
47 Àzèmbè Yěsù rɔ̌tɛ rɔ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ihé-yà nʉ́ʉnyà ɨ̀, Yudhà tɨ́ kátɨna alɛ ràdʉ̀ àdɨ fɨ̀yɔ́ pɨ̀kɔ̀ dɔ̀-tsírɔ́. Ndɨ Yudhà nɨ’ɨ̀ Yěsù bhà atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̌ atdí alɛ. Nɨ́ kǐndri Yěsù-tɨ’ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndambó tɨ́ ka.
47 Jesus ainda estava falando, quando chegou uma multidão. Judas, um dos doze discípulos, que era quem guiava aquela gente, chegou perto de Jesus para beijá-lo.
48 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Yudhǎ, tɨ́ ambótá-otù ɔ̌ nga ndɨ nyɨ nyɨ́ Ìndrǔ t’ídhùnà nábhʉ̌ òmvǔ-fɔ́ nɨ̌?»
48 Mas Jesus disse:
49 Kǎkà Yěsù mànà ɨ̀’ɨ̀nà alɛ níitdègu wɔ̀ rɨ́ ndàpà ndɔ̀nzɨ̀ ndɨ̀ dhu nálǎ, níivú dhu Yěsù-tsʉ̌, ’àtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, dhu àkǎ tɨ́ mʉ̌’a ìndrǔ ɨla tɔ́ obhi-akpá nɨ̌?»
49 Quando os discípulos que estavam com Jesus viram o que ia acontecer, disseram: — Senhor, devemos atacar essa gente com as nossas espadas?
50 Nɨ́, abádhí nzínzì ɔ̌ atdí alɛ nʉ́ʉ’à pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà bhà kasʉtálɛ, ndɨ̀tsà fangà dɔ̀nǎ bɨ̌na.
50 Um deles feriu com a espada o empregado do Grande Sacerdote , cortando a sua orelha direita.
51 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà: «Ìnzě, ʉ́bhà! Ɨwà àkǎ wɔ̀ dhu bvʉ̀tɨ́!» Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ ndɨ alɛ-bɨ̀-ngbɔ̀ nápbala, ràdʉ̀ ɔ̀gʉ̀.
51 Mas Jesus ordenou: Aí tocou na orelha do homem e o curou.
52 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kɔ̌kɔ̀ rɔ̀ná ìwǔ pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Kàgàwà bhà ɨdza-ngbɔ̀ ɔ̀dɔ arɨ́ sàndǐrì tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, pbàkʉ̀rʉ̌ mànà nɨ̌: «Nyɨ̌ nyàdʉ̀ tɨ́ ìwu fʉ̀kʉ́ ɨla tɔ́ obhi-akpá nà, ndɨrɔ̀ fʉ̀kʉ́ mùgǒ mànà ogbotálɛ nósò ríwu alɛ bhěyi?
52 Em seguida disse aos chefes dos sacerdotes, aos oficiais da guarda do Templo e aos líderes judeus que tinham vindo para prendê-lo:
53 Àlɛ̌ kúbhì ɨ̀’ɨ̀ rɔ̌ nyɨ̌ mànà bìlǐnganà Kàgàwà bhà ɨdzá, ɨ̀nzɨ̌ nyǎdʉ̀ malʉ. Pbɛ́tʉ̀ kòmbí rɨ́ kàsʉmɨ̀ nɨ́ fʉ̀kʉ́, yà ɨ́nɔ̀ ɔ̌ arɨ́ kasʉ ɔ̀nzɨ ɔbɨ mànà.»
53 Eu estava com vocês todos os dias no pátio do Templo, e vocês não tentaram me prender. Mas esta é a hora de vocês e também a hora do poder da escuridão.
54 Yěsù ɨ̀ àlʉ̌ dhu-dzidɔ̌, abádhí náadʉ̀ òwu kà nà pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà bhà. Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àdɨ olùnǎ rɔ̀, ndàmbɛ àrà dɔ̌ abádhí-owù ɔ̌.
54 Eles prenderam Jesus e o levaram até a casa do Grande Sacerdote . E Pedro os seguia de longe.
55 Kɔ̌kɔ̀rɨ́ alɛ nʉ́ʉtɔ kàzʉ rʉ̀wʉgà dɔ̌, ’àdʉ̀ òko tsʉ̀na nǎ. Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ ɨ̀rà, ndàdɨ átɔ̀ abádhí nzínzì ɔ̌.
55 Quando acenderam uma fogueira no meio do pátio, Pedro foi e sentou-se com os que estavam em volta do fogo.
56 Nɨ́, kasʉ tɔ́ atdí tsìbhálɛ náala Pɛ́tɛrʉ̀ kàzʉ-tsʉ̀nǎ àdɨ rɔ́. Nɨ́ kǎdɨ̀ nyɨ̀kpɔ́na kà rɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: «Yàrɨ́ alɛ mà nɨ́’ɨ̀nà átɔ̀ kà mànà.»
56 Uma das empregadas o viu sentado ali perto da fogueira, olhou bem para ele e disse: — Este homem também estava com Jesus!
57 Pbɛ́tʉ̀, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ kà-tsʉ̌ dhu nágò, ndàtɨ: «Yà tsìbhálɛ́, ɨnzá ma mʉ̀nɨ wɔ̀ alɛ!»
57 Mas Pedro negou, dizendo: — Mulher, eu nem conheço esse homem!
58 Ákɛ̌ kàsʉmɨ̀ dzidɔ̌ tɨ́, ngǎtsi alɛ náala ka tdɨ́tdɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ɨnyɨ nyʉ́ mà átɔ̀, nyɨ nɨ́ atdí abádhí nzínzì ɔ̌ alɛ.» Pbɛ́tʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà wɔ̀ alɛ nɨ̌: «Ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ ma abádhí nzínzì ɔ̌ alɛ.»
58 Pouco tempo depois, um homem o viu ali e disse: — Você também é um deles! Mas Pedro respondeu: — Homem, eu não sou um deles.
59 Tdɨ́tdɔ̌, mbɛ̀mbɛ̀ ɨwà atdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ nyʉ́ nʉ́dà rɔ́rɔ̀, ngǎtsi alɛ náavɔ̀ dhu ɔbɨ nyʉ́ nà ndàtɨ: «Obhó nyʉ́, yàrɨ́ alɛ mà nɨ́’ɨ̀ atdíkpá kà mànà, ka nɨ́ Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̌ alɛ nɨ́dhunɨ̌.»
59 Mais ou menos uma hora depois, outro insistiu: — Você estava mesmo com ele porque também é galileu.
60 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: «Ɨnzá ma mʉ̀nɨ wɔ̀ nyɨ nyòzè nyʉnɔ̀ dhu.» Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́, àzèmbè Pɛ́tɛrʉ̀ rɔ̌tɛ rɔ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ, à’ʉ̌-akpà náadʉ̀ ɔ̀ngɔ̀.
60 Mas Pedro respondeu: — Homem, eu não sei do que é que você está falando! Naquele instante, enquanto ele falava, o galo cantou.
61 Nɨ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù náagɛ́rɛ́ ndɨ̀, ndàndà Pɛ́tɛrʉ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ yà Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù nʉ́nɔ̀nà fɨ̌ndà dhu nɨ́rɛ̀. Kǎtɨ: «Indo, ɨnzá à’ʉ̌-akpà nápɛ̀ ɔ̀ngɔ̀ rɔ́rɔ̀, nyɨ nyɨ’ɨna ɨwà nyɨ nyɔ̀dhɔ̀ ma ɨ̀bhʉ-ràdɔ̌ rɔ́.»
61 Então o Senhor virou-se e olhou firme para Pedro, e ele lembrou das palavras que o Senhor lhe tinha dito: “Hoje, antes que o galo cante, você dirá três vezes que não me conhece.”
62 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àhʉ iri, ndàdʉ̀ ɔ̀dzɨ ádrʉ̀ngbǎ ɨzʉ nyʉ́ nà.
62 Então Pedro saiu dali e chorou amargamente.
63 Yà Yěsù rɨ̌’ɨ̀ fɔyá alɛ náambɛ́nà kʉ̀gbɔ dɔ̌, ’àdʉ̀ àmbɛ kɔ̀vɨ̀ dɔ̌.
63 Os homens que estavam guardando Jesus zombavam dele e batiam nele.
64 Abádhí owúnà kà-nyɨ̀ àtsì rɔ̌, ’àdʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌, ’àtɨ: «Átɨ pɛ́ nyɨ nʉ̀tɨ̀ alɛ fǎkà?»
64 Taparam os olhos dele e perguntavam: — Quem foi que bateu em você? Adivinhe!
65 Ndɨrɔ̀ abádhí náadʉ̀ ábhɔ̌ ngʉ̌kpà nzɛ́rɛ dhu nyʉ́ nʉ́nɔ̀ kà nɨ̌.
65 E diziam muitas outras coisas para insultá-lo.
66 Ɨnga níitdègu ùbho, nɨ́ Pbàyàhúdí tɔ́ pbàkʉ̀rʉ̌ mà, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Ʉyátá tɔ́ màlímó mànà, núundu ɨ̀, ’àdʉ̀ Yěsù nábhʉ kowù nà fɨ̀rábvʉ̌ ádrɔ̀drɔ̌ anya nɨ́tdɨ̀ arɨ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌.
66 Quando amanheceu, alguns líderes dos judeus, alguns chefes dos sacerdotes e alguns mestres da Lei se reuniram. Depois mandaram levar Jesus diante do Conselho Superior .
67 Nɨ́, abádhí níivú dhu Yěsù-tsʉ̌ ’àtɨ: «Nyɨ nyapɛ́ ɨ̀’ɨ̀ Krɨ́stɔ̀ tɨ́, nɨ́ ʉ́nɔ pɛ́ ka fǎkà.» Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Ma mapɛ́ kʉ̀nɔ fʉ̌kʉ̀, nɨ́ nyɨ̌ nyɨ́ nzɨ̌ kà’u.
67 Então lhe disseram: — Diga para nós se você é o Ele respondeu:
68 Ndɨrɔ̀, ma mapɛ́ dhu ìvǔ tsʉ̀kʉ́, nɨ́ nyɨ̌ nyɨ́ nzɨ̌ dhu àdu idù.
68 E, se eu fizer uma pergunta, vocês não vão responder.
69 Pbɛ́tʉ̀ rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ kombí, Ìndrǔ t’ídhùnà rǎrà àdɨ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ tɔ́ fangà dɔ̀nǎ rɔ̀.»
69 Mas de agora em diante o
70 Nɨ́, kɔ́rɔ́ alɛ adʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌ ’àtɨ: «Olu nyɨ tɨ́ ndɨ Kàgàwà t’ídhùnà?» Nɨ́ kǎdʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀ ndàtɨ: «Nyɨ̌ nɨ́ ndɨ nyɨ̌ nyàtɨ, ɨma ràrɨ̌ ndɨ.»
70 Aí todos perguntaram: — Então você é o Filho de Deus? Jesus respondeu:
71 Nɨ́ abádhí adʉ̀ àtɨ̀nà: «Àlɛ̌ tɨ́’ɨ̀ ìnè ngàmbì-atdyú nà tdɨ́tdɔ̌? Àlɛ̌ kɨ̀rɨ̀ wà kʉ̀nɔ̀ dhu àlɛ̌-bɨ̀ nyʉ́ nɨ̌.»
71 E eles disseram: — Não precisamos mais de testemunhas. Nós mesmos ouvimos o que ele disse.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.