Lucas 15
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs VC
1 Àlɨ̀tá bhà fʉ̀rangà-tsʉ̀ núndǔ arɨ́ pbàndɔ́mbɛ́ mà, nzɛ́rɛ fɨ̌yɔ́ mʉ̀tsɔ nà alɛ mànà níiwú kɔ́rɔ́ Yěsù tɨ́ ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ ɨrɨ tɨ́ kà rʉ̌nɔna dhu.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Nɨ́, Pbàfàrìsáyó mà, Ʉyátá tɔ́ màlímó mànà náambɛ́nà ònu dɔ̌ nzínzìya ɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Wɔ̀ alɛ náarɨ́ nzɛ́rɛ fɨ̌yɔ́ mʉ̀tsɔ nà alɛ nákɔ̌, ’àdʉ̀ àmbɛ dhu nɔ́nyʉ̀ dɔ̌ mànà.»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ yàrɨ́ mbólí náwɛ abádhí tɔ̀:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 «Atdí alɛ nzínzìkʉ ɔ̌ náapɛ́ àdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ atdí mɨyà tàmà nà, atdí ràdʉ̀ àwǐ nzínzìya ɔ̌ rɔ̌. Nɨ́, ndɨ alɛ tɨ́ nzɨ̌ àdʉ̀ kɔ̌kɔ̀ àrʉ̀gyètdí kumì dɔ̀ná àrʉ̀gyètdí nà ngʉ̌kpà tàmà nʉ́bhà ànyʉ̌ rányʉ rɔ́, ndàdʉ̀ àrà àwǎwǐnà-tsí nɔ́nɛ̀, ràrà àhʉ kàbà ndɨ̀ ndárà dhu ɔ̀?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ndɨrɔ̀ ka ndɨ̀ ndàbà rɔ̀, kà rǎdʉ̀ kìdyì ndɨ̀lɨ ʉna dɔ̌, atdídɔ̌ ɨdhɛ̀na ɨ̀ka ndɨ̀ rɔ́rɔ̀,
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 ndàdu ndɨ̀ nà ɨbha. Kà rǎdʉ̀ ɔdhɨ́na núnzì, tɨná aróko alɛ mànà, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: ‹Nyàbhʉ ɨdhɛ̀kʉ rɨ̀ka ndɨ̀ ma mànà atdíkpá, ma màbà wà àwǎwǐnà pbàkà tàmà nɨ́dhunɨ̌.›
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ndɨ dhu bhěyi tɨ́, ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌: ádrʉ̀ngbǎ dhɛ̀dhɛ nyʉ́ rǎdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀, atdí nzɛ́rɛngatálɛ nʉ́gɛ̀rɛ̀ ndɨ̀ ndʉ̀bhà pbɨ̀ndà nzɛ́rɛnga dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ròsè àrʉ̀gyètdí kumì dɔ̀ná àrʉ̀gyètdí nà ídzì alɛ, yà ɨ̀mbǎ rɨ́’ɨ̀ ɨ̀ ɨ́ ’ʉ̀gɛ̀rɛ̀ ’ʉ̀bhà fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga dhu-atdyú nà dɔ̀nǎ.»
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Ndɨrɔ̀, ádhɨ pbá tsìbhálɛ, ɨdrɛ fʉ̀rangà-kpɔ̌ nà ndɨ̀ ndɨ̀’ɨ̀, atdí ràdʉ̀ àwǐ nzínzìya ɔ̌ rɔ̀ rɔ̀, ɨ̀nzɨ̌ rádʉ̀ tarà nɔ́bɨ̀, ndàtsù ɨdzá nga, ndàdʉ̀ nga nɔ́nɛ̀ mběyi nyʉ́, ràrà àhʉ kàbà ndɨ̀ ndárà dhu ɔ̀?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Ndɨrɔ̀, ka ndɨ̀ ndàbà rɔ̀, ɨ́yàdhíyà rǎdʉ̀ ɔdhɨ́na núnzì, tɨná aróko alɛ mànà, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: ‹Nyàbhʉ ɨdhɛ̀kʉ rɨ̀ka ndɨ̀ ma mànà atdíkpá, ma màbà wà fudú rɔ̀ àwǐ idú fʉ̀rangà-kpɔ̌ nɨ́dhunɨ̌.›
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Ndɨ dhu bhěyi tɨ́, ma mɨ́ kʉ̀nɔ fʉ̌kʉ̀, Kàgàwà bhà màlàyíká-ɨdhɛ̀ rǎdʉ̀ ndɨ̀ka atdídɔ̌, atdí nzɛ́rɛngatálɛ kɛ̀lɛ̌ nʉ́gɛ̀rɛ̀ ndɨ̀, ndʉ̀bhà pbɨ̀ndà nzɛ́rɛnga rɔ̀.»
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌: «Atdí alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ kpabhínzo nà ɔyɔ.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Nɨ́ olù ɨngba náatɨ àbanà nɨ̌: ‹Àbá, íbhò yà pbʉ̀kʉ̀ ongyéngá ɔ̌ rɔ̀ ákǎ kibhò dzǎkà dhu-tsí fudu ɔ̀.› Nɨ́ abádhí t’ábanà nʉ́ʉndɔ pbɨ̀ndà ongyéngá-ɔ̌nga pbɨ̀ndà inzo-fɔ́.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Nɨ́, ngúfe ɨdhɔ dzidɔ̌, olù ɨngba núudzí fɨ̌ndà ka kùbho dhu-tsí, ndàdʉ̀ àrà pbɨ̀ndà fʉ̀rangà nà ɨtsɛ nyʉ́ ngǎtsi pbìrì ɔ̀. Ányɨ̀, kǎtdɨ̀ fɔná dhu-tsè kɔ́rɔ́, yà adzɨ dɔ̌ dhɛ̀dhɛ-okú dɔ̀ rɔ̀.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Kǐtdègu fɔná fʉ̀rangà nɨ́nzǎ kɔ́rɔ́, nɨ́ àgǎyì nɨ́ɨsɨ́ wɔ̀ ndɨ pbìrì ɔ̌, àbadhi-ngbɔ̀ ràdʉ̀ ndɔ̀tdɨ̀ atdídɔ̌.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Nɨ́, àbadhi náarà òtsù ndɨ pbìrì ɔ̌ atdí alɛ bhà kasʉ ɔ̀. Ndɨ alɛ náadʉ̀ kòvì ràrà pbɨ̀ndà àdʉ̀ nóngù ɨnga ɔ̀.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Kǎránà ndòzè rɔ̌ ndòngù ndɨ̀ àdʉ̀ rɔ̌nyʉna itsu-kpɔ̌ nɨ̌, ndɨrɔ̀ kà tɔ̀ rɨ́ atdí dhu mà nábhʉ̌ alɛ náaránà ɨ̀’ɨ̀ rɔ̌ mbǎ.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Nɨ́, kǎpɛ̀ ndɨ̀rɛ̀ nga afɨ́na ɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà: ‹Ífe kasʉtálɛ nyʉ́ àbadu tɔ̀ arɨ́ kasʉ nɔ́nzɨ, ’àdʉ̀ dhu ɔ̀nyʉ̀ ’ùlè nɨ̌ gòna mà rɔ̀dɨ̀, madʉ̀ àmbɛ ɔ̀vɛ̀ dɔ̌ ɨrɔ́ àwù nɨ̌!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Ma mɨ́ mɨvà madu ma àbadu bhà. Nɨ́ ma mítsi àtɨ̀nà àbadu nɨ̌: Àbá, ma máfǎ dhu ɔ̀rʉ̀-akpà-ɔ̀nzɨ̌, madʉ̀ dhu àfa ɔnzɨ̀nʉ́.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Nɨ́ ma màkǎ nzá kanzì ma tdɨ́tdɔ̌ pbʉ̀kʉ̀ ɨngba tɨ́. Ítsè madɨ̀ pbʉ̀kʉ̀ kasʉtálɛ nzínzì ɔ̌ atdí alɛ màtɨ́.›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Ʉrɔ́ rɔ̀, kǎdʉ̀ ndɨ̀và, ndàdu ndɨ̀ àbanà bhà.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Nɨ́ kà t’ídhùnà náadʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: ‹Àbá, ma máfǎ dhu ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀nzɨ̀, madʉ̀ dhu àfa ɔnzɨ̀nʉ́. Nɨ́, ma màkǎ nzá kanzì ma pbʉ̀kʉ̀ ɨngba tɨ́.›
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Pbɛ́tʉ̀, kà t’ábanà náadʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ɨnɔ nɨ̌: ‹Nyɔ̀nzɨ dhu tsàkàtsàkà nyǐdyì atdídɔ̌ àya kanzʉ̀ nyǎfɔ̌ kà-rɔ̌. Ndɨrɔ̀ nyìdyi pɛtɛ̀ nyǎfɔ̌ kɔ̌tsʉ́-kpɔ̀ rɔ̌, nyǎdʉ̀ kàyìtò nʉ́fɔ kà-pfɔ̀ rɔ̌.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Nyìwǔ ɔ̀yɔ̌yɔ̀ ìkyì-akpǎ-ngba nà nyǒdù, àlɛ̌ ràdʉ̀ ádrʉ̀ngbǎ mʉ̀hɛndʉ̀ nɔ́nzɨ̀.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Obhó tɨ́, yàrɨ́ pbàkà ɨngba náavɛ̀, nɨ́ kɨ̀kyɛ̀ wà. Ndɨrɔ̀ kǎwí, nɨ́ kàrà wà ndàdu.› Nɨ́, ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀, abádhí adʉ̀ ádrʉ̀ngbǎ mʉ̀hɛndʉ̀ nɔ́pɛ̀ ɨ̀ rɔ̀nzɨ̀.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 Wɔ̀ dhu rɨ̌ ndɔ̀nzɨ rɔ̀, wɔ̀ alɛ bhà ádrʉ̀ngbǎ ɨngba nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨnga bvʉ̀ ndɨ̀ ndàrànà rɔ̌. Nɨ́, ányɨ̀rɔ̀ ndɨ̀ ndàrà ìngo rɔ̀, ɨ́kyɛ̀rɔ̌ ndɨ̀ ndɔ̀dɨ̀ ɨdza-li’ɔ̀ ndɨtɔ tɨ́ ndɨ̀ rɔ́rɔ̀, kɨ̌rɨ adyi mà, ɔbɛ́ mànà tɔ́ wɔ̀gɔ̀.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Nɨ́ kǎnzi àbanà bhà kasʉtálɛ atdí, ndìvǔ wɔ̀ rɨ́ ndɔ̀nzɨ dhu-tɨ̀ tsʉ̀ná.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Nɨ́ ndɨ kasʉtálɛ náadʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: ‹Adɔ̀nʉ nɨ́rà wà àhʉ. Nɨ́, ídzì rɔ̌ rɔ̀ kàrà ìngo dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, àbanʉ àdʉ̀ ɔ̀yɔ̌yɔ̀ ìkyì-akpǎ-ngba nábhʉ kodù.›
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Nɨ́, ádrʉ̀ngbǎ ɨngba náadʉ̀ àkǒ, ndàdʉ̀ ndùvo ɨ̀nzɨ̌ ndotsú tɨ́ ɨdza. Kà t’ábanà náadʉ̀ àhʉ ɨdza rɔ̀, ndàdʉ̀ kà-afí nópè ndɨ́nɨ̌ otsú tɨ́ ɨdza.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Nɨ́, kǎdʉ̀ dhu àdu àbanà tɔ̀ ndàtɨ: ‹Yà atɔ-akpá-tsʉ̀ náarɨ́ ndɔ̀vɨ̀ dhu bhěyi, ma marɨ́ kasʉ ɔ̀nzɨ ɨndʉ̀ ɨnɔ bhěyi. Ndɨrɔ̀, ma màpɛ̀ nzá mɔbɛ̀ ɔ̀tɛ̌nʉ dɔ̀nǎ atdíku màtɨ́. Nɨ́, nyɨ nyapɛ̀na nzá ɨ̀ndrɨ̌-ngba-tsí dhu mà níbhò mozè, mɔ̌nzɨ̀ mʉ̀hɛndʉ̀ nɨ̌ ɔdhɨ́du mànà!
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Pbɛ́tʉ̀, wɔ̀ pbʉ̀kʉ̀ ɨngba, fʉnʉ́ dhu-tsè natdɨ̀ kɔ́rɔ́ mʉ̀nyɔ̀nɨ̀ ɔ̌ nárà ìngo rɔ̀ nɨ́ ndɨ, nyɨ nyàdʉ̀ ɔ̀yɔ̌yɔ̀ ìkyì-akpǎ-ngba nábhʉ kodù kà tɔ̀.›
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Kà t’ábanà náadʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: ‹Pbànɨ̌ngbá, àlɛ̌ karóko nyɨ nà bìlǐnganà, ndɨrɔ̀ yà kɔ́rɔ́ fudú rɨ́’ɨ̀ dhu nɨ́ pbʉ̀kʉ̀ átɔ̀.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Pbɛ́tʉ̀, dhu àkǎnà àlɛ̌ rɔ̀nzɨ̀ mʉ̀hɛndʉ̀, àlɛ̌-ɨdhɛ̀ ràdʉ̀ ndɨ̀ka. Obhó tɨ́, yàrɨ́ àvǎvɛ̀ adɔ̀nʉ nɨ́kyɛ̀ wà. Ndɨrɔ̀ kǎwí, nɨ́ kàla wà ndɨ̀.›»
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.