João 13
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NVT
1 Tsútsǎ nɨ́nganɨ́ Pbàyàhúdí tɔ́ Pásɨ̀ka tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀ nɨ́ɨ’ɨna rɔ́rɔ̀, Yěsù ʉnɨ dhu, yà adzɨ ɔ̌ rɔ̀ ndɨ̀ ndɨ́ ndɨ̀và, ndàrà Àbanà Kàgàwà bhà ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ràkǎ wà. Nɨ́ Yěsù, yà atdídɔ̌ yà adzɨ ɔ̌ arɨ́’ɨ̀ pbɨ̀ndà alɛ nazè, náadʉ̀ abádhí òzè tdɨ́tdɔ̌ ɨ̀nzɨ̌ rádʉ̀ ìku àzè nɨ̌.
1 Antes da festa da Páscoa, Jesus sabia que havia chegado sua hora de deixar este mundo e voltar para o Pai. Ele tinha amado seus discípulos durante seu ministério na terra, e os amou até o fim.
2 Nɨ́ pbɨ́tsɔ̀ngǎnǎ, Yěsù mà nɨ́ɨ’ɨ̀ ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀nǎ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pfɔ̀mvɔ níitsu dhu Yudhà, Sìmonì Ìskàrìyɔtà t’ídhùnà-afí ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ Yěsù nipfo tɨ́ ndàbhʉ òmvǔ-fɔ́.
2 Estava na hora do jantar, e o diabo já havia instigado Judas, filho de Simão Iscariotes, a trair Jesus.
3 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù nyʉ́ nʉ́ʉnɨ dhu, ɨwà Àbanà Kàgàwà ribho kɔ́rɔ́ dhu dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ fɔná. Ndɨrɔ̀, kʉ̌nɨ wà dhu, ndɨ̀ nyʉ́ ndɨ̀ rɨ́rà Àbanà Kàgàwà-tɨ’ɔ̀ rɔ̀, nɨ́ ndɨ̀ ràrɨ̌ ndàdǔ Àbanà-tɨ’ɔ̀.
3 Jesus sabia que o Pai lhe dera autoridade sobre todas as coisas e que viera de Deus e voltaria para Deus.
4 Nɨ́, Yěsù ɨvà ndɨ̀ ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀nǎ rɔ̀, ndɨ̀wà rɔ̀ná ɔrʉ́ mʉ̀dzarʉ̀, ndɨ̀lɨ igi. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ bɛ̌rɛ̀sɛ nídyì ndìsǒ mvʉna ’ɔ̀ nɨ̌.
4 Assim, levantou-se da mesa, tirou a capa e enrolou uma toalha na cintura.
5 Tdɨ́tdɔ̌, kǎdʉ̀ ɨdha ìdyì ndɔ̀dhɔ̀ ádrʉ̀ngbǎ sǎnɨ̀ ɔ̌, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndù’o pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-pfɔ̀ nɨ̌, ndàdʉ̀ àrà ùndonà rɔ̌ yà mvʉna ’ɔ̀ ndɨ̀ ndìsǒnà nɨ̌ bɛ̌rɛ̀sɛ nɨ̌.Yěsù rɨ̌ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-pfɔ̀ nú’ǒ ndàdʉ̀ ùndonà dhu|src="WA03912b.tif" size="col" copy="Graham Wade" ref="13.5"
5 Depois, derramou água numa bacia e começou a lavar os pés de seus discípulos, enxugando-os com a toalha que estava em sua cintura.
6 Nɨ́, Yěsù níitdègu àrà àhʉ Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀ tɨ́, nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ɨnyɨ nyʉ́ pbàkà Ádrʉ̀ngbǎlɛ́ tɨ́rɔ̀, nyɨ nyòzè tɨ́ nyu’o pfɔ̌du?»
6 Quando Jesus chegou a Simão Pedro, este lhe disse: “O Senhor vai lavar os meus pés?”.
7 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu àdu kàtɔ̀, ndàtɨ: «Yà ma mɔ́nzɨna dhu nʉ́nɨ̌ nyɨ nyɨ́ nzɨ̌ kòmbí, pbɛ́tʉ̀, nyɨ nyaraya kʉ̀nɨ olù.»
7 Jesus respondeu: “Você não entende agora o que estou fazendo, mas algum dia entenderá”.
8 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà Yěsù nɨ̌: «Nyɨ nyɨ́ nzɨ̌ pfɔ̌du ù’ǒ akɛkpá màtɨ́.» Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu àdu kàtɔ̀, ndàtɨ: «Ɨ̀nzɨ̌ ma mapɛ́ pfɔ̌nʉ nú’ǒ, nɨ́ àlɛ̌ kɨ́’ɨ̀ ɨ̀mbǎ ɨrɨta nà ɨnyɨ mànà.»
8 “Lavar os meus pés? De jeito nenhum!”, protestou Pedro. Jesus respondeu: “Se eu não os lavar, você não terá comunhão comigo”.
9 Nɨ́, Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu àdu Yěsù tɔ̀, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, wɔ̀ dhu bhěyi kà rɨ̌’ɨ̀ rɔ̀, nyɨ nyɨ́ nzɨ̌ pfɔ̌du kɛ̀lɛ̌ nú’ǒ, pbɛ́tʉ̀, nyɨ nyɨ́ ɔtsʉ́du mà, dùdu mànà nú’ǒ átɔ̀!»
9 Simão Pedro exclamou: “Senhor, então lave também minhas mãos e minha cabeça, e não somente os pés!”.
10 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà kànɨ̌: «Ɨwà ndɨ̀ nù’o alɛ rɨ̌’ɨ̀ mbǎ ndɨ̀ ndɨ́ ndù’ǒ tdɨ́tdɔ̌ dhu-atdyú nà. Pbɛ́tʉ̀ kà rǎdʉ̀ àkǎ ndù’o pfɔ̌na kɛ̀lɛ̌, ɨwà ndɨ̀ ndɨ̀lǎ kɔ́rɔ́ otu ɔ̌ nɨ́dhunɨ̌. Nyɨ̌ nyʉ́, nyɨ̌ nyɨ̀lǎ wà Kàgàwà-nyɨkpɔ́ ɔ̌. Pbɛ́tʉ̀, nyɨ̌ kɔ́rɔ́ nyɨ̌ nyɨ̀lǎ nzá kà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌.»
10 Jesus respondeu: “A pessoa que tomou banho completo só precisa lavar os pés para ficar totalmente limpa. E vocês estão limpos, mas nem todos”.
11 Obhó tɨ́, Yěsù nʉ́ʉnɨ ndìpfǒ rɨ́ ndàbhʉ ndɨ̀ òmvǔ-fɔ́ alɛ angyangyɨ. Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎtɨ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Nyɨ̌ kɔ́rɔ́, nyɨ̌ nyɨ̀lǎ nzá Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌.»
11 Pois Jesus sabia quem o trairia. Foi a isso que se referiu quando disse: “Nem todos vocês estão limpos”.
12 Pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-pfɔ̀ ndɨ̀ ndù’o dhu lutɨ̀nǎ, Yěsù adʉ̀ yà rɔ̀ná rɔ̀ ndɨ̀ ndɨ̀wànà mʉ̀dzarʉ̀ nídyì ndàfɔ̌ rɔ̀ná, ndàdʉ̀ ndàdu ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǐvú dhu pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌-tsʉ̌, ndàtɨ: «Nyɨ̌ nyʉ̀nɨ tɨ́ ʉ̀nɨ̌ yà ma mɔ̀nzɨ̀ rʉ̀kʉ́ dhu-tɨ̀?
12 Depois de lavar os pés deles, Jesus vestiu a capa novamente, retornou a seu lugar e perguntou: “Vocês entendem o que fiz?
13 Nyɨ̌ nyárɨ́ ɨma nánzi Màlimò tɨ́, ndɨrɔ̀ Ádrʉ̀ngbǎlɛ tɨ́. Nɨ́ ndɨ dhu nɨ́ obhó dhu. Obhó tɨ́, ɨma nɨ́ ndɨ Màlimò. Ndɨrɔ̀, ɨma nɨ́ ndɨ Ádrʉ̀ngbǎlɛ.
13 Vocês me chamam ‘Mestre’ e ‘Senhor’, e têm razão, porque eu sou.
14 Nɨ́rɔ̀ ɨma, fʉ̀kʉ́ Màlimò tɨ́rɔ̀ nyʉ́, ndɨrɔ̀ fʉ̀kʉ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ tɨ́rɔ̀ nyʉ́, ma mù’o pfɔ̌kʉ rɔ̀, dhu àkǎ nyǒngò pfɔ̌kʉ ù’o nzínzìkʉ ɔ̌ átɔ̀.
14 E uma vez que eu, seu Senhor e Mestre, lavei seus pés, vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Obhó tɨ́, yà fʉ̌kʉ̀ ma mɨ̀tɛ̀ dhu nɨ́ ɔ́fɔ̀, ndɨ́nɨ̌ nyɨ̌ nyongó tɨ́ dhu ɔ̀nzɨ̀ átɔ̀ ɔdhɨ́kʉ rɔ̌ yà rʉ̀kʉ́ ma mɔ̀nzɨ̀ dhu bhěyi.
15 Eu lhes dei um exemplo a ser seguido. Façam como eu fiz a vocês.
16 Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀: Kasʉtálɛ bhà ádrʉ̀ngbǎnga nósè nzá pbɨ̀ndà kasʉ tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ bhà ádrʉ̀ngbǎnga dɔ̀nǎ. Ndɨrɔ̀, òvì ka kòvì alɛ bhà ádrʉ̀ngbǎnga nósè nzá yà ndɨ̀ nòvì alɛ bhà ádrʉ̀ngbǎnga dɔ̀nǎ.
16 Eu lhes digo a verdade: o escravo não é maior que o seu senhor, nem o mensageiro é mais importante que aquele que o envia.
17 Kɔ̀nɨ̌, kòmbí nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà kɔ̌kɔ̀ dhu. Nɨ́, nyɨ̌ nyádʉ̀ hirò ɔ̀nzɨ̀ ɨ dhu nyɨ̌ nyɔ̀nzɨ̀ nɨ̌.»
17 Agora que vocês sabem estas coisas, serão felizes se as praticarem.”
18 Tdɨ́tdɔ̌ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Ma mʉ̀nɔ̀ nzá wɔ̀ dhu okúkʉ dɔ̀ rɔ̀ kɔ́rɔ́. Ma mʉ̀nɨ wà ɨma nyʉ́ ma móvò nzínzìkʉ ɔ̌ alɛ. Pbɛ́tʉ̀, Kàgàwà bhà Andítá arʉ́nɔna dhu nákǎ rɔ̀nzɨ̀ ndɨ̀. Ndɨ Andítá arátɨna: ‹Yà atdíkpá mǎ marɨ́ dhu ɔ̀nyʉ mànà alɛ, nóngò wà rùdú òmvǔ tɨ́.›
18 “Não digo estas coisas a todos vocês; conheço os que escolhi. Mas isto cumpre as Escrituras que dizem: ‘Aquele que come do meu alimento voltou-se contra mim’.
19 Ma mɔ̀vɔ̀ wɔ̀ dhu angyangyɨ fʉ̌kʉ̀, ɨnzá ndɨ dhu àpɛ̀ ndɔ̀nzɨ rɔ́rɔ̀. Ndɨ dhu bhěyi nɨ́ ndɨ, ndɨ dhu rǐtsi ndɔ̀nzɨ̀ nɨ́nganɨ́, nyɨ̌ nya’uya dhu, ɨma ràrɨ̌ ‹Ɨ̀’ɨ̀ arɨ́’ɨ̀ alɛ.›
19 Eu lhes digo isso de antemão, para que, quando acontecer, vocês creiam que eu sou aquele de quem falam as Escrituras.
20 Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀: ma mòvì alɛ nàkɔ alɛ, nákɔ wà ɨma átɔ̀. Ndɨrɔ̀, ɨma nàkɔ alɛ nákɔ wà yà ɨma nivi mɨrà yà adzɨ ɔ̌ alɛ átɔ̀.»
20 Eu lhes digo a verdade: quem recebe aquele que envio recebe a mim, e quem recebe a mim recebe o Pai, que me enviou”.
21 Wɔ̀ dhu bhěyi ndɨ̀ ndɔ̀tɛ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù-afí náadʉ̀ àdɨ ndàmbɛ ɨnga nɨ́rɛ̀ dɔ̌ atdídɔ̌. Nɨ́, kǎdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ kpangba pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ tɔ̀, ndàtɨ: «Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀. Nzínzìkʉ ɔ̌ atdí alɛ rɨ̌ ndɨ mipfǒ, ndàbhʉ ma òmvǔ-fɔ́.»
21 Então Jesus sentiu profunda angústia e exclamou: “Eu lhes digo a verdade: um de vocês vai me trair!”.
22 Nɨ́, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ adʉ̀ òko, ’àmbɛ ’àndà dɔ̌ nzínzìya ɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ ’àdʉ̀ àdhɨ dɔ̌ màtɨ́ kà rɔ̌tɛ dhu nʉ́nɨ.
22 Os discípulos olharam uns para os outros, sem saber a quem ele se referia.
23 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, yà atdídɔ̌ Yěsù ózè pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̌ atdí ábhàlɨ̌ nɨ́ɨ’ɨ̀ Yěsù-tɨ́ ndɨ̀ ndàdɨ ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀nǎ rɔ́.
23 O discípulo a quem Jesus amava ocupava o lugar ao lado dele à mesa.
24 Nɨ́, Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ kàvi ìwǐna ɔ̌ rìvǔ dhu Yěsù-tsʉ̌, ràrɨ̌ àdhɨ ndɨ kà rǔbhi ɔ̀tɛ rɔ̌ dɔ̀ná.
24 Simão Pedro lhe fez um sinal para que perguntasse a quem Jesus se referia.
25 Nɨ́, wɔ̀ ábhàlɨ̌ adʉ̀ ndìlò Yěsù dɔ̀, ndàdʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ádhɨ ndɨ?»
25 Então o discípulo se inclinou para Jesus e perguntou: “Senhor, quem é?”.
26 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀, ndàtɨ: «Ndɨ alɛ nɨ́ yà ma mɨ́ mʉ̀gatì-afà nídyì modù supù ɔ̀, madʉ̀ àbhʉnà fɨ̌ndà alɛ.» Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Yěsù adʉ̀ mʉ̀gatì-afà nídyì, ndòdù supù ɔ̀, ndàdʉ̀ àbhʉnà Yudhà, Sìmonì Ìskàrìyɔtà t’ídhùnà tɔ̀.
26 Jesus respondeu: “É aquele a quem eu der o pedaço de pão que molhei na tigela”. E, depois de molhar o pedaço de pão, deu-o a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Yudhà níitdègu wɔ̀ mʉ̀gatì-afà àkɔ̌, nɨ́ Sìtanɨ̀ adʉ̀ òtsù kà-afí ɔ̀. Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà Yudhà nɨ̌: «Wɔ̀ nyɨ nyòzè nyɔnzɨ̀ dhu, nákǎ nyɔnzɨ̀ tsàkàtsàkà.»
27 Quando Judas comeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus lhe disse: “O que você vai fazer, faça logo”.
28 Kɔ̌kɔ̀ ʉrɔ́ ɨ̀’ɨ̀ alɛ nzínzì ɔ̌, atdí alɛ mà nʉ́ʉnɨ nzá àdhu-okú dɔ̀ rɔ̀ màtɨ́ Yěsù rɨ̌ wɔ̀ dhu nʉ́nɔ kà tɔ̀ dhu.
28 Nenhum dos outros à mesa entendeu o que Jesus quis dizer.
29 Yà fʉ̀rangà tɔ́ ɨ́sɔ̀wʉ̌ nɔ́dɔ Yudhà arɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, abádhí nzínzì ɔ̌ atdídhená alɛ náadʉ̀ dhu àtɨ̀, Yěsù àvi ka rùdzǐ mʉ̀hɛndʉ̀ tɔ̀ àkǎ kudzǐ dhu dhu tɨ́. Ndɨrɔ̀ ngǎtsi nɨ̌, abádhí adʉ̀ dhu àtɨ̀ Yěsù àvi ka rʉ̀ndɔ̀ fʉ̀rangà nǎkʉ̀tálɛ tɔ̀ dhu tɨ́.
29 Como Judas era o tesoureiro, alguns imaginaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse o necessário para a festa ou desse algum dinheiro aos pobres.
30 Pbɛ́tʉ̀, mʉ̀gatì-afà ndɨ̀ ndàkɔ Yěsù-fɔ́ rɔ̀, ndàdʉ̀ ɔ̀nyʉ̀nà dhu-dzidɔ̌, Yudhà náadʉ̀ àhʉ dòtsí ndàrà. Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ɨnga náadʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ɨwà ndɨ̀ ndàtɨ rɔ́.
30 Judas saiu depressa, e era noite.
31 Yudhà àhʉ ɨdza rɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nɨ̌: «Kòmbí nga nɨ́ ndɨ Ìndrǔ t’ídhùnà-ɔvɔ̀ ìlè ndɨ̀ nɨ̌. Ndɨrɔ̀, kòmbí nga nɨ́ ndɨ Kàgàwà-ɔvɔ̀ ìlè ndɨ̀ kà-nyʉtsì nɨ̌.
31 Assim que Judas saiu, Jesus disse: “Chegou a hora de o Filho do Homem ser glorificado e, por causa dele, Deus será glorificado.
32 Kàgàwà-ɔvɔ̀ náapɛ́ ndìlè kà-nyʉtsì, nɨ́ Kàgàwà adʉ̀ya kɔ̌vɔ̀ àbhʉ rìlè ndɨ̀ átɔ̀ nyʉnatsì, ndɨrɔ̀ kàrɨ̌ ndɨ kɔ̌vɔ̀ àbhʉ̌ rìlè ndɨ̀ kòmbí tɨ́.
32 Uma vez que Deus recebe glória por causa do Filho, ele dará ao Filho sua glória, de uma vez por todas.
33 Pbànɨ̌nzó, àlɛ̌ kɨ́’ɨ̀ atdíkpá nyɨ̌ mànà ákɛ̌ kàsʉmɨ̀ kɛ̀lɛ̌ tɨ́. Nyɨ̌ nyɨ́ mɔnɛ ɔ̀nɛ. Nɨ́ àdhàdhɨ̀ yà ma mʉ̀nɔ̀ Pbàyàhúdí tɔ̀ dhu bhěyi tɨ́, ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌ átɔ̀, yà ma márà ɨ nyɨ̌ ràrɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ òwu ùvò.
33 Meus filhos, estarei com vocês apenas mais um pouco. E, como eu disse aos líderes judeus, vocês me procurarão, mas não poderão ir para onde eu vou.
34 Nɨ́, kànɨ̌ fʉ̌kʉ̀ ma mʉ̀bhà ʉyátá ɔwʉ́tá: nyòzè nyɨ̌ nzínzìkʉ ɔ̌. Àdhàdhɨ̀ yà ɨma nyʉ́ ma mózè nyɨ̌ dhu bhěyi, dhu àkǎ nyǒzè nyɨ̌ átɔ̀ nzínzìkʉ ɔ̌.
34 Por isso, agora eu lhes dou um novo mandamento: Amem uns aos outros. Assim como eu os amei, vocês devem amar uns aos outros.
35 Nyɨ̌ nyapɛ́ nyǒzè nzínzìkʉ ɔ̌, nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kɔ́rɔ́ alɛ rǎdʉ̀ dhu ʉ̀nɨ, nyɨ̌ ràrɨ̌ pbàkà ábhàlɨ̌ nyʉ́.»
35 Seu amor uns pelos outros provará ao mundo que são meus discípulos”.
36 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu ìvu Yěsù-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, nyɨ nyárà àdhà?» Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu àdu kàtɔ̀, ndàtɨ: «Nyɨ nyɨ́ nzɨ̌ ɨ̀rà owùdu ɔ̌ kòmbí, yà ma márà ɨ. Pbɛ́tʉ̀, nyɨ nyaraya ɨ̀rà owùdu ɔ̌ olù.»
36 Simão Pedro perguntou: “Para onde o Senhor vai?”. Jesus respondeu: “Para onde vou vocês não podem ir agora, mas me seguirão mais tarde”.
37 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu ìvu tdɨ́tdɔ̌ kà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ádhu ɨ̀nzɨ̌ ma márà kòmbí owùnʉ ɔ̌ okúna dɔ̀ rɔ̀? Ma mòzè wà miwǐ pbàkà ípìrɔ̌nga okúnʉ dɔ̀ rɔ̀.»
37 “Senhor, por que não posso ir agora?”, perguntou ele. “Estou disposto a morrer pelo senhor.”
38 Nɨ́, Yěsù adʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ɨnyɨ nyʉ́ nyɨ nyòzè tɨ́ wà nyiwǐ pbʉ̀kʉ̀ ípìrɔ̌nga okúdu dɔ̀ rɔ̀? Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ ɨndʉ̀, ɨnzá à’ʉ̌-akpà nápɛ̀ ɔ̀ngɔ̀ rɔ́rɔ̀, nyɨ nyɨ’ɨna ɨwà nyɨ nyɔ̀dhɔ̀ ma ɨ̀bhʉ-gʉ̀na, nyàtɨ ɨnzá nyɨ rʉ́nɨ ma rɔ́.»
38 “Morrer por mim?”, disse Jesus. “Eu lhe digo a verdade, Pedro: antes que o galo cante, você me negará três vezes.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.