Atos 24
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NTLH
1 Imbò ɨdhɔ-dzidɔ̌, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ dɔ̌ kamà, Ànànɨyà tɨ́ kátɨna, nɨ́ɨra Yèrùsàlɛmà rɔ̀, ndɨ̀rà àhʉ Kàyìsàriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Abádhí iwú atdíkpá ngúfe pbàkʉ̀rʉ̌ mà, ndɨrɔ̀ Tɛ̀rtulò tɨ́ kátɨna atdí alɛ mànà, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ ɔbhʉ tɨ́ Pɔlɔ̀ lɨ̀walɨ̀ Fèlisì-fɔ́. Ndɨ Tɛ̀rtulò nɨ’ɨ̀ àvʉ̀kǎ.
1 Cinco dias depois o Grande Sacerdote Ananias foi até Cesareia com alguns líderes do povo e com um advogado chamado Tértulo. Eles se apresentaram ao governador Félix para fazer acusações contra Paulo.
2 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ lɨ̀walɨ̀ avì Pɔlɔ̀ kanzì. Nɨ́ Pɔlɔ̀ ɨ̀rà àhʉ tɨyá rɔ̀, Tɛ̀rtulò adʉ̀ kɔ̀bhʉ̀ lɨ̀walɨ̀-fɔ́, ndàtɨ: «Ɨfʉta nà àkǎ ádrʉ̀ngbǎlɛ Fèlisǐ, mǎ maróko màrʉ̀ngà ɔ̌ okúnʉ dɔ̀ rɔ̀. Ndɨrɔ̀ pbʉ̀kʉ̀ ídzì ʉndata-okú dɔ̀ rɔ̀, nyɨ nyàbhʉ wà ábhɔ̌ dhu nyʉ́ rʉ̀wʉ ɨ̀, rɨ̀’ɨ̀ mběyi yàrɨ́ Pbàyàhúdí tɔ́ pbìrì ɔ̌.
2 Depois que Paulo foi chamado, Tértulo começou a acusação, dizendo: — Excelentíssimo Senhor Governador, o seu governo nos tem trazido um longo tempo de paz, e graças à sua sábia administração muitas reformas necessárias estão sendo feitas para o bem deste povo.
3 Nɨ́ mǎ mɨ́ wɔ̀ nyɨ nyɔ́nzɨna ɨ dhu nákɔ̌ ádrʉ̀ngbǎ ɔ̀tsɔ̀ nyʉ́ nà kɔ́rɔ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ndɨrɔ̀ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ.
3 Somos muito agradecidos por tudo aquilo que temos recebido em todas as ocasiões e em todos os lugares.
4 Pbɛ́tʉ̀, akyɛ ma miwína pbʉ̀kʉ̀ kàsʉmɨ̀ abhɔ nɨ̌, ma mɨ̀tdɛ̀ nyɨ ɨ̀tdɛ̀ tɨ́ pbʉ̀kʉ̀ ídzìnga ɔ̌, ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyɨrɨ tɨ́ ɨndʉ̀ ma máwɛ̌na ídǒ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́ dhu.
4 Mas não quero tomar muito do seu tempo e por isso peço que tenha a bondade de nos escutar apenas um pouco mais.
5 Obhó tɨ́, yàrɨ́ alɛ nɨ́ nzɛ́rɛ alɛ nyʉ́ ròsè. Ndɨrɔ̀, àbadhi nɨ́ yà rɔ̀ká rɔ̀ ɨ̀ nútù Nàzàretì ɔ̌ bhà tɔ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ. Kǎrɨ́ kɔ́rɔ́ Pbàyàhúdí-dɔ ɨ̀dzɨ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ rɔ̌ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ yà adzɨ ɔ̌.
5 Nós achamos, de fato, que este homem é uma peste. Ele provoca desordens entre os judeus do mundo inteiro e é também o líder do partido dos nazarenos.
6 Ndɨrɔ̀, kǒmvù wà ndɨ̀ ndɨ̀tɨ Kàgàwà bhà ɨdza mà Kàgàwa-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ átɔ̀. Nɨ́, mǎ mádʉ̀ kàlʉ mǒsò. [Mǎ mátsǔ mʉ̌nɔ̀ kà-ànyǎ àdhàdhɨ̀ yà àlɛ̌ tɔ́ Ʉyátá nózè ka dhu bhěyi.
6 Além disso tentou profanar o Templo, e então nós o prendemos. Nós íamos julgá-lo de acordo com a nossa Lei ,
7 Pbɛ́tʉ̀, Pbàrɔ́má tɔ́ pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ, Lìsiyà tɨ́ kátɨna, nádʉ̀ ɨ̀rà ɔbɨ nyʉ́ nà, ndɨ̀dhǎ ka fɔká rɔ̀.
7 mas o comandante Lísias veio e o tirou de nós à força.
8 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, ndɨ ádrʉ̀ngbǎlɛ ádʉ̀ ka nɔ̀bhʉ̀ alɛ àvi rìwǔ kɔ̀bhʉ̀ fʉnʉ́.] Nɨ́rɔ̀ nyɨ nyɨ́ ndɨ dhu ɔ̀ngʉ̀ kà-tsʉ̌ nyɨ-tɨ́rɔ̀, ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyʉnɨ tɨ́ mǎ mɔ̀bhʉ̀ ka okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu.»
8 Aí o próprio Lísias mandou que os acusadores viessem até aqui e fizessem a acusação diante do senhor. Se o senhor fizer perguntas a este homem, ele mesmo confirmará todas as acusações que estamos fazendo contra ele.
9 Pbàyàhúdí adʉ̀ wɔ̀ Tɛ̀rtulò àwɛ dhu kɛ̀lɛ̌ ná’ù ’àtɨ, obhó dhu ràrɨ̌ ndɨ.
9 Então os judeus concordaram, dizendo que tudo era verdade.
10 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, lɨ̀walɨ̀ Fèlisì nʉ́ʉfà rʉsà Pɔlɔ̀ tɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ɔtɛ tɨ́. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pɔlɔ̀ apɛ̀ ɔtɛ, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ma mʉ̀nɨ wà dhu nyɨ nyɔ́pɛ̀ nyʉnɔ̀ yàrɨ́ pbìrì ɔ̌ alɛ-ànyǎ rɔ́ atɔ ráhʉ wà abhɔ nyʉ́. Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ ma mɨ́ rùdú dhu àwɛ̌ ɔnzɨ̀nʉ́, madʉ̀ dhu à’ù ɨ̀rɨ nyɨ ràrɨ̌ kɨ̀rɨ mběyi nyʉ́.
10 O Governador fez sinal para que Paulo falasse. Então ele disse: — Eu sei que há muitos anos o senhor é juiz do povo judeu e por isso eu me sinto à vontade para fazer a minha defesa na sua presença.
11 Nyɨ nyɨ́’ɨ̀ ìnè nyɔnɛ̀ yà ma mʉ́nɔna dhu tɔ́ obhónga nyʉnɨ. Ɨdhɔ àpɛ̀ nzá òse atdí kumì dɔ̀ná ɔ́yɔ̌ nà ɨdhɔ dɔ̀nǎ màtɨ́, yà ma márà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, marà Kàgàwà ʉ̀lɛ rɔ́.
11 Como o senhor mesmo pode comprovar, faz apenas doze dias que fui a Jerusalém para adorar a Deus.
12 Nɨ́ ányɨ̀, kǎkà mɔbhʉ rɨ́ alɛ mà nótù nzá ɨma Kàgàwà bhà ɨdzá màtɨ́, unduta-dzà ɔ̌ màtɨ́, ndɨrɔ̀ ngǎtsi ngari ɔ̌ kɨgɔ̀ ɔ̌ màtɨ́ mǎ mɨ́ mǎgò ìndrǔ nà rɔ́, ndɨrɔ̀ ngǎtsi nɨ̌ mǎ mɨ́ ihé-yà-dɔ mà nɨ́dzɨ̌ rɔ́.
12 Os judeus não me viram discutindo com ninguém nos pátios do Templo, nem agitando o povo nas suas sinagogas ou em qualquer outro lugar da cidade.
13 Ndɨrɔ̀ kɔ̌kɔ̀ ɨ alɛ mà rɨ̌ ɨ̀ ɔ̀bhʉ ma kòmbí okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu tɔ́ obhónga ɨ̀tɛ̀ tɨ́ dhu mà rɨ̌’ɨ̀ ɨ̀mbǎ.
13 E eles não podem provar nenhuma das acusações que agora estão fazendo contra mim.
14 Pbɛ́tʉ̀, ʉ̀nɨ̌ tɨ́ ma mʉ̀nɨ ɔnzɨ̀nʉ́ rɔ̀ dhu nɨ́, ma marɨ́ ùbhi ɔ̀ná otu nɨ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà otu. Nɨ́, abádhí arádʉ̀ ndɨ otu àtɨ̀ nzɛ́rɛ otu tɨ́. Pbɛ́tʉ̀, ma marɨ́ ʉ̀lɛ̌na alɛ nɨ́ abhúka tɔ́ Kàgàwà. Ndɨrɔ̀, ma má’ù wà Músà bhà Ʉyátá mà, yà Kàgàwà bhà pbànábí andí dhu mànà kɔ́rɔ́.
14 Porém uma coisa confesso ao senhor: eu sigo o Caminho que os judeus dizem ser falso; mas é desse modo que sirvo ao Deus dos nossos antepassados. Creio em tudo o que está escrito na Lei de Moisés e nos livros dos Profetas .
15 Ndɨrɔ̀, ma má’ù wà dhu Kàgàwà ràrɨ̌ atdí dhu ɔ̀nzɨ ɔ̀nzɨ. Ndɨrɔ̀, abádhí mà ná’ù wà ndɨ dhu átɔ̀. Ndɨ dhu nɨ́, atdíku Kàgàwà rɨ̌ yà ídzìnga ɔ̀nzɨ ɨ̀ arɨ́ rɔ́ rɔ̀ ʉvɛ̀ alɛ mà, nzɛ́rɛnga ɔ̀nzɨ ɨ̀ arɨ́ rɔ́rɔ̀ ʉvɛ̀ alɛ mànà nábhʉ̌ rʉ̀ngbɛ ɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀ dhu.
15 Eu e os meus acusadores temos esta mesma esperança em Deus: todos vão ressuscitar, tanto os bons como os maus.
16 Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ ɨma nyʉ́ ma-tɨ́rɔ̀, ma márɨ́ ɔbɨ ɔ̀nzɨ átɔ̀ kɔ́rɔ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ɨ̀mbǎ nzɛ́rɛ dhu tɨ́ ka kɔ́zʉ̀na atdí dhu mà rɨ̀’ɨ̀ nyʉdutsì Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌, ndɨrɔ̀ ìndrǔ-ɔ̀nzɨ̌.»
16 Por isso faço tudo para sempre ter a consciência limpa diante de Deus e das pessoas.
17 Tdɨ́tdɔ̌ Pɔlɔ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà: «Ábhɔ̌ atɔ nyʉ́ dzidɔ̌, ma mádu ma marà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, marà fàká pbìrì ɔ̌ bhà dzʉ̀nà ɔ̀nzɨ̀ fudú malɨ̀ nɨ̌, madʉ̀ pɛrɛ̀ ùbho átɔ̀ Kàgàwà tɔ̀.
17 E Paulo continuou: — Depois de ter ficado fora de Jerusalém durante alguns anos, voltei para lá a fim de levar algum dinheiro para o meu próprio povo e para oferecer
18 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ abádhí ótù ma Kàgàwà bhà ɨdzá. Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ma mɨ́’ɨ̀ ɨwà ma mù’o ma mɨlǎ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ rɔ́. Ndɨrɔ̀ tɨdú tsʉ̀ya nàndu alɛ mà, ndɨrɔ̀ tsìya àva ndɨ̀ alɛ mà nɨ́’ɨ̀ ɨ̀mbǎ.
18 Quando estava fazendo isso, depois de eu ter acabado a cerimônia de purificação , alguns judeus me encontraram na área do Templo . Não havia muita gente comigo nem desordem.
19 Pbɛ́tʉ̀ ngúfe Pbàyàhúdí, yà Àziyà tɔ́ pbìrì ɔ̀ rɔ̀ ìwǔ, nɨ́’ɨ̀ ìnè ányɨ̀rɔ̌. Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ ɨ tsí nɨ́ ɨ àmbɛ̀nà àkǎ ’ìwǔ mɔbhʉ̀ fʉnʉ́, ma mɔ́nzɨ̀ nzɛ́rɛ dhu tɨ́ dhu nà ɨ̀ ɨ́’ɨ̀ nánɨ̌.
19 Porém alguns judeus da província da Ásia estavam lá. São eles que devem se apresentar diante do senhor e fazer as acusações, se é que têm alguma coisa contra mim.
20 Ndɨrɔ̀, kǎkà ɨrɔ́ rɨ́’ɨ̀ alɛ nyʉ́ ɨ̀tɨ́rɔ̀ nákǎ ndɨ ’ʉ̀nɔ̀ yà ádrɔ̀drɔ̌ anya ɨ̀tdɨ̀ arɨ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌ ma mɨ’ɨ̀ nɨ́nganɨ́ ɨ̀ ala dùdú afátá.
20 Ou então que estes homens que estão aqui digam se, quando eu estive diante do Conselho Superior , eles me acharam culpado de qualquer crime.
21 Ngǎtsi nɨ̌, pbǎ nzɨ̌ yà abádhí nzínzì ɔ̌ rɔ̀ ma makù àrǐ nyʉ́ tɨ́ ɔrʉ́ ma mìdè rɔ́rɔ̀ dhu ndɨ. Ma makù, matɨ: ‹Indo nyɨ̌ nyɨ́ ànyǎdu ʉ̀nɔ okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu nɨ́ ma má’ù dhu ʉ̀ngbɛ̌ ʉ̀vʉvɛ̀ alɛ rʉngbɛya ɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀ dhu!›»
21 Quando estava de pé diante deles, eu apenas disse em voz alta: “Hoje estou sendo julgado por vocês porque creio que os mortos vão ressuscitar.”
22 Wɔ̀ ndɨ lɨ̀walɨ̀ Fèlisì nɨ’ɨ̀ ɨwà dhu nʉ́nɨ angyangyi Yěsù bhà otu dɔ̌ alɛ. Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, kǎdʉ̀ anya t’ʉ́nɔta-tsʉ̀ nʉ́tsɨ̀, ndòdì olùnga tɔ̀. Kǎtɨ: «Ma mɨ́ fʉ̀kʉ́ dhu-ɔ̀nga àndà Pbàrɔ́má tɔ́ pbìrì ɔ̌ atdí lʉfʉ̀ pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ, Lìsiyà rɨ̌rà àhʉ ɨrɔ́ nɨ́nganɨ́.»
22 Então Félix, que estava bem-informado a respeito do Caminho, deixou a questão para depois, dizendo a eles: — Quando o comandante Lísias chegar, eu resolverei o caso de vocês.
23 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, lɨ̀walɨ̀ adʉ̀ tɨná ɨ̀’ɨ̀ pbànówí dɔ̌ atdí ádrʉ̀ngbǎlɛ àvi ràrà Pɔlɔ̀ ɔ̀dɔ̀ imbi-dzà ɔ̀. Kǎdʉ̀ dhu ʉ̀ya ndɨ ádrʉ̀ngbǎlɛ tɔ̀, rʉ̀bhà hɛ̀gʉ̀rà Pɔlɔ̀ tɔ̀, ɨ̀nzɨ̌ ndʉ̀tsɨ̀, ndɨrɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ ndàdʉ̀ àrà kà dzʉ̀nà ɔ̀nzɨ rɨ́ kà t’ɔ́dhɨ́na-tsʉ̀ ʉ̀tɔ̀ rɔ̌.
23 Ele mandou que o oficial pusesse um guarda para tomar conta de Paulo e ordenou que lhe dessem alguma liberdade e licença para receber ajuda dos amigos.
24 Ngúfe ɨdhɔ-dzidɔ̌, lɨ̀walɨ̀ Fèlisì mà níiwú pbɨ̀ndà tsìbhálɛ Dùrùsílà mànà. Ɨ́yàdhíyà nɨ’ɨ̀ Mʉ̀yàhudì-àyi. Nɨ́ lɨ̀walɨ̀ adʉ̀ Pɔlɔ̀ àvi kanzì imbi-dzà ɔ̀ rɔ̀. Nɨ́ Pɔlɔ̀ ɨ̀rà àhʉ rɔ̀, wɔ̀ lɨ̀walɨ̀ adʉ̀ àdɨ, ndàmbɛ kà rǎwɛ̌na Yěsù Krɨ́stɔ̀ ná’u ka kɨ́ dhu dɔ̌ dhu ɨ̀rɨ̀ dɔ̌.
24 Alguns dias mais tarde Félix veio com Drusila, a sua esposa, que era judia. Mandou chamar Paulo e o ouviu falar a respeito da fé em Cristo Jesus.
25 Pbɛ́tʉ̀ yà Pɔlɔ̀ rɨ̌ dhu àwɛ̌ Kàgàwà ózè ìndrǔ ràdɨ tɨ́ dhu dɔ̌ dhu mà, ìndrǔ àkǎ ndɔ̀dɔ̀ ndɨ̀ ndɨ̀tɨ́rɔ̀ dhu dɔ̌ dhu mà, ndɨrɔ̀ Kàgàwà ɨtdɨ̀ya ìndrǔ-ànyǎ dhu dɔ̌ dhu mànà náadʉ̀ ɔdɔ àbhʉ rɨ̀sɨ̌ Fèlisì-afí ɔ̀. Nɨ́ Fèlisì adʉ̀ àtɨ̀nà Pɔlɔ̀ nɨ̌: «Kòmbí, nyɨ nyàkǎ wà nyarà. Kàsʉmɨ̀ àbà ma mɨ́ rɔ̀ nɨ́ ndɨ ma mɨ́ ìndrǔ àvǐ rànzì nyɨ.»
25 Mas, quando Paulo começou a falar sobre uma vida correta, o domínio próprio e o Dia do Juízo Final, Félix ficou com medo e disse: — Agora pode ir. Quando eu puder, chamarei você de novo.
26 Fèlisì ɨrɛ̀ nga átɔ̀ àbhʉ̌ Pɔlɔ̀ ràmbɛ̀nà fʉ̀rangà àbhʉ̌ fɨ̌ndà. Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, kǎránà ìndrǔ àvi rɔ̌ lɔ̀kɔ̀lɔ̀kɔ̀ rànzì Pɔlɔ̀ ɨ̀ rɔ̀tɛ̀ nà.
26 Além disso Félix esperava que Paulo lhe desse algum dinheiro. Por isso o chamava muitas vezes e conversava com ele.
27 Ɔ́yɔ̌ atɔ-dzidɔ̌, Pɔ̀rkiyò Fɛ́stɔ̀ náadʉ̀ lɨ̀walɨ̀ Fèlisì ʉ̀wʉ. Nɨ́, ngari ʉ̀bha ndɨ̀ ndɨ́ rɔ̀, Fèlisì adʉ̀ Pɔlɔ̀ ʉ̀bhà imbi-dzà ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ Pbàyàhúdí-ɨdhɛ̀ nɨka tɨ́.
27 Dois anos depois Pórcio Festo ficou no lugar de Félix como governador. Félix queria agradar os judeus; por isso, ao sair, deixou Paulo na prisão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.