Atos 18
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARIB
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɔlɔ̀ ɨvà ndɨ̀ Àtɛnɛ̀ tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ rɔ̀, ndàrà Kòritò tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
1 Depois disto Paulo partiu de Atenas e chegou a Corinto.
2 Nɨ́ ányɨ̀ ndɨ̀ ndàrà àhʉ rɔ̀, abádhí atù ɨ̀ Àkilà tɨ́ kátɨna atdí Mʉ̀yàhudì nà. Ndɨ Àkilà nɨ’ɨ̀ Pɔtɔ̀ tɨ́ kátɨna pbìrì ɔ̌ alɛ. Ndɨrɔ̀, abádhí nɨ’ɨ̀ kòmbí tɨ́ íwǔ Ìtàliyà tɔ́ pbìrì ɔ̀ rɔ̀ pbɨ̀ndà tsìbhálɛ Pèrèsílà mànà, ’ìwǔ ùvò Kòritò tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌. Obhó tɨ́, wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, kámá dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎ kamà, Klòdiyò nɨ’ɨ̀ ɨwà dhu nʉ́yǎ, ndàtɨ: Kɔ́rɔ́ Pbàyàhúdí ràkǎ ’ùvò Rɔmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ rɔ̀. Nɨ́ Pɔlɔ̀ arà Àkilà mà, Pèrèsílà nà-tɨ’ɔ̀,
2 E encontrando um judeu por nome Áqüila, natural do Ponto, que pouco antes viera da Itália, e Priscila, sua mulher {porque Cláudio tinha decretado que todos os judeus saíssem de Roma}, foi ter com eles,
3 ’àdʉ̀ ’ɨ̀rɨ̀ ’òngò òko atdíkpá, ’àdʉ̀ òwu kasʉ ɔ̀nzɨ̀ rɔ̌ atdíkpá abádhí mànà. Obhó tɨ́, abádhí nɨ’ɨ̀ atdí kasʉ-tɨdɔ̀ kɛ̀lɛ̌ nɔ́nzɨ arɨ́ alɛ. Ndɨ abádhí-kàsʉ̌ nɨ’ɨ̀ hɛmɛ̀ t’ódyùta.
3 e, por ser do mesmo ofício, com eles morava, e juntos trabalhavam; pois eram, por ofício, fabricantes de tendas.
4 Nɨ́, yà sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ náarɨ́rà dhu bhěyi, Pɔlɔ̀ ongónà àrà unduta-dzà ɔ̀, ndàrà dhu ɔ̀vɔ̀ rɔ̌ Pbàyàhúdí mà Pbàgìríkí mànà tɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ nʉgɛ̀rɛ̀ tɨ́ ’à’ù ndɨ̀ ndʉ́nɔna fɨ̌yɔ̀ dhu.
4 Ele discutia todos os sábados na sinagoga, e persuadia a judeus e gregos.
5 Pbɛ́tʉ̀, Sílà mà Tìmɔ̀tɛwʉ̀ mànà níitdègu ìwu Màkɛ̀dɔ̀nɨyà rɔ̀, ’ìwǔ ùvò Kòritò, nɨ́ Pɔlɔ̀ adʉ̀ ndàpba Kàgàwà bhà Ɔtɛ t’ʉ́nɔta rɔ̌ tɨ́. Kǎránà dhu ɔ̀vɔ̀ rɔ̌ kpangba Pbàyàhúdí tɔ̀, ndàtɨ, Yěsù ràrɨ̌ ndɨ Krɨ́stɔ̀.
5 Quando Silas e Timóteo desceram da Macedônia, Paulo dedicou-se inteiramente à palavra, testificando aos judeus que Jesus era o Cristo.
6 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ yà atdídɔ̌ Pbàyàhúdí rɨ̌ ’àgò ndɨ̀ nà, ’àdʉ̀ àmbɛ dhu ʉ̀nɔ̀ dɔ̌ nzɛ́rɛ nyʉ́ ndɨ̀ nɨ̌ rɔ̀, Pɔlɔ̀ a’ɔ̀ rɔ̀ná mʉ̀dzarʉ̀-ɔ̌nga ndàdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Azùkʉ àkǎ ndɔ̀dzɨ̀ dʉ̀kʉ-tsírɔ́ nyʉ́. Ma mùtsù wà ma fʉ̀kʉ́ dhu ɔ̀ rɔ̀. Rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ kòmbí, ma mɨ́ mʉgɛ̀rɛ̀ mongò Kàgàwà bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nʉ́nɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí tɔ̀.»
6 Como estes, porém, se opusessem e proferissem injúrias, sacudiu ele as vestes e disse-lhes: O vosso sangue seja sobre a vossa cabeça; eu estou limpo, e desde agora vou para os gentios.
7 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɔlɔ̀ adʉ̀ ndɨ̀và ndàrà Titò Yèsitò tɨ́ kátɨna alɛ bhà. Ndɨ alɛ nɨ’ɨ̀ atdídɔ̌ arɨ́ Kàgàwà ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ alɛ. Ndɨrɔ̀ ndɨ alɛ bhà ɨdza náadʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ɨ́kyɛ̀rɔ̌ unduta-dzà tɨ́.
7 E saindo dali, entrou em casa de um homem temente a Deus, chamado Tito Justo, cuja casa ficava junto da sinagoga.
8 Nɨ́ Pɔlɔ̀ rʉ̌nɔna Kàgàwà bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ ɨ̀ ɨ̀rɨ̀ rɔ̀, Krìsipò mà kɔ́rɔ́ pbɨ̀ndà ɨdzá-bhà mànà náadʉ̀ Yěsù ná’ù. Ndɨ Krìsipò nɨ’ɨ̀ unduta-dzà ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ. Ndɨrɔ̀, Kòritò tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ náadʉ̀ Yěsù à’ù átɔ̀, ’àdʉ̀ bàtizò àlʉ.
8 Crispo, chefe da sinagoga, creu no Senhor com toda a sua casa; e muitos dos coríntios, ouvindo, criam e eram batizados.
9 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ atdíku kúbhingá, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà náavì ndɨ̀ Pɔlɔ̀ tɔ̀ ɔnyʉ bhěyi rɔ́dzɨ̀ kà-dɔ̀ dhu tɔ́ ɔ́fɔ̀ ɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà kànɨ̌: «Àpɛ́ nyɔnzɨ ɔdɔ Pɔlɔ̌. Dhu àkǎ nyambɛ dhu kɛ̀lɛ̌ ɔ̀vɔ̀ dɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ nyɨ nyɨ́nɛ̀ rɔ́rɔ̀.
9 E de noite disse o Senhor em visão a Paulo: Não temas, mas fala e não te cales;
10 Obhó tɨ́, ma mɨ́’ɨ̀ ìnè atdíkpá nyɨ mànà. Ndɨrɔ̀, atdí alɛ mà rɨ̌ nzɨ̌ ɔtsʉ́na ɨ̀lɨ̌ rʉ̀nʉ́, ndɔ̀nzɨ̀ nyɨ nɨ̌ nzɛ́rɛ. Ndɨrɔ̀, dhu àkǎ nyʉnɨ dhu átɔ̀ ìnè pbàkà alɛ ràrɨ̌’ɨ̀ ibí nyʉ́ yàrɨ́ kɨgɔ̀ ɔ̌.»
10 porque eu estou contigo e ninguém te acometerá para te fazer mal, pois tenho muito povo nesta cidade.
11 Nɨ́ Pɔlɔ̀ adʉ̀ àdɨ ndɨ kɨgɔ̀ ɔ̌ atdí atɔ nyʉ́ tɨ́ dɔ̀ná azà àbǐ nà, ndòngò Kàgàwà bhà Ɔtɛ nʉ́nɔ̀ ìndrǔ tɔ̀.
11 E ficou ali um ano e seis meses, ensinando entre eles a palavra de Deus.
12 Gǎliyò níitdègu òngo Àkayà tɔ́ pbìrì ɔ̌ lɨ̀walɨ̀ tɨ́, nɨ́ kɔ́rɔ́ Pbàyàhúdí ɨrɨ ɨ̀ Pɔlɔ̀ dɔ̌, ’àdʉ̀ kòsò ’òwù nà dhʉ̀wanɨ̀ ɔ̀ lɨ̀walɨ̀ Gǎliyò-ɔ̀nzɨ̌. Nɨ́ abádhí atɨ kànɨ̌:
12 Sendo Gálio procônsul da Acaia, levantaram-se os judeus de comum acordo contra Paulo, e o levaram ao tribunal,
13 «Yàrɨ́ alɛ arɨ́ ìndrǔ-afí ʉ̀lɛ̌ ràmbɛ Kàgàwà ɨ̀fʉ dɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ yà àlɛ̌ tɔ́ ʉyátá nónzì ka dhu bhěyi.»
13 dizendo: Este persuade os homens a render culto a Deus de um modo contrário à lei.
14 Nɨ́ yà Pɔlɔ̀ àmbɛ̀nà ɔtɛ ɔ̀pɛ̀ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌ nɨ́ ndɨ lɨ̀walɨ̀ Gǎliyò adʉ̀ ndɨ ɔtɛ ɔ̀tdɨ̀ ɔ̀tdɨ̀ tɨ́, ndàtɨ Pbàyàhúdí nɨ̌: «Dhu ɨ́’ɨ̀ná gukyè abvo mà kòhò dhu tɨ́, ndɨrɔ̀ atdídɔ̌ kǎfǎ dhu mà dhu tɨ́, nɨ́ ma màmbɛ̀nà madzǐ àdzǐ mɨrɨ̀ nyɨ̌ nyáwɛ̌na kà-dɔ̌ dhu tɨ̌na dɔ̌.
14 E, quando Paulo estava para abrir a boca, disse Gálio aos judeus: Se de fato houvesse, ó judeus, algum agravo ou crime perverso, com razão eu vos sofreria;
15 Pbɛ́tʉ̀, wɔ̀ nyɨ̌ nyɨ́ nyǎgò okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu nɨ́ fʉ̀kʉ́ sɔmà tɔ́ màndʉ mà, ɔvɔ mà, ndɨrɔ̀ fʉ̀kʉ́ ʉyátá mànà. Nɨ́ ndɨ dhu àndà nyɨ̌. Ɨnzá ma mòzè mʉnɔ̀ kɔ̌kɔ̀ dhu bhěyi dhu-tsí-ànyǎ nzínzìkʉ ɔ̌.»
15 mas, se são questões de palavras, de nomes, e da vossa lei, disso cuidai vós mesmos; porque eu não quero ser juiz destas coisas.
16 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ abádhí ʉ̀nyà iri dhʉ̀wanɨ̌-dzà ɔ̀ rɔ̀.
16 E expulsou-os do tribunal.
17 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kɔ́rɔ́ kɔ̀rɨ́ alɛ náalʉ́ unduta-dzà ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ, Sòsìtěnì tɨ́ kátɨna, ’àdʉ̀ ɔ̀pɛ̀nà ’ɔ̀vɨ̀ dhʉ̀wanɨ̀-ɔ̀nzɨ̌ rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, lɨ̀walɨ̀ Gǎliyò náadʉ̀ nzá afína mà nátdu abádhí tɔ́ dhu nɨ̌.
17 Então todos agarraram Sóstenes, chefe da sinagoga, e o espancavam diante do tribunal; e Gálio não se importava com nenhuma dessas coisas.
18 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɔlɔ̀ mà náadʉ̀ pɛ́ òko ibí ɨdhɔ nyʉ́ tɨ́ atdíkpá Kòritò tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Yěsù ná’ù alɛ mànà. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ abádhí adʉ̀ ’ɨ̀và ’òwù ibhú ɔ̌ atdíkpá Pèrèsílà mà Àkilà mànà nà Sìriyà tɔ́ pbìrì ɔ̀. Nɨ́ ányɨ̀ ɨ̀ ówu rɔ́rɔ̀, abádhí itdègu òwu ùvò Kèkùrɛyà tɨ́ kátɨna kìfukù ɔ̌, nɨ́ tdʉ̌ ɨ̀ ɔpɛ́ abhi ányìrɔ̌ rɔ̀ rɔ̀, kǎdʉ̀ dɔ̀na-ká àbhʉ kakpà, angyangyi ndɨ̀ ndatsɔ̀ dhu Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌ dhu dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
18 Paulo, tendo ficado ali ainda muitos dias, despediu-se dos irmãos e navegou para a Síria, e com ele Priscila e Áqüila, havendo rapado a cabeça em Cencréia, porque tinha voto.
19 Nɨ́ Ɛ̀fɛsɔ̀ tɨ́ kátɨna kɨgɔ̀ ɔ̌ ɨ̀ òwù ùvò rɔ̀, Pɔlɔ̀ adʉ̀ Pèrèsílà mà Àkilà nà nʉ́bhà ɔ̀yá ányɨ̀rɔ̌, ndàdʉ̀ ndɨ̀và ndòtsù unduta-dzà ɔ̀. Nɨ́ ányɨ̀-dzá abádhí adʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’àgò ɨ̀ Pbàyàhúdí mànà.
19 E eles chegaram a Éfeso, onde Paulo os deixou; e tendo entrado na sinagoga, discutia com os judeus.
20 Ɨ Pbàyàhúdí adʉ̀ kǎtdyú òhò ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ oko tɨ́ mànà ibí ɨdhɔ tɨ́. Pbɛ́tʉ̀, Pɔlɔ̀ adʉ̀ nzá ndɨ dhu ná’ù abádhí tɔ̀.
20 Estes rogavam que ficasse por mais algum tempo, mas ele não anuiu,
21 Abhi ɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ ndɨ́ rɔ́rɔ̀, kǎdʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀, ndàtɨ: «Kàgàwà òzè ka nɨ̌, ma mɨ́ madǔ àdǔ tdɨ́tdɔ̌ mɨrà nyǎndà.» Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɔlɔ̀ adʉ̀ òtsù ibhú ɔ̌ Ɛ̀fɛsɔ̀ rɔ̀, ndàrà Kàyìsàriyà.
21 antes se despediu deles, dizendo: Se Deus quiser, de novo voltarei a vós; e navegou de Éfeso.
22 Nɨ́ Kàyìsàriyà ndɨ̀ ndàrà àhʉ rɔ̀, kǎdʉ̀ pɛ́ àrà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, ndàrà kànɨsà àtsɛ̀ angyi. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ dɔ̀na ɔ̀dɨ̀ ndàrà Àtìyòkiyà, Sìriyà tɔ́ pbìrì ɔ̀.
22 Tendo chegado a Cesaréia, subiu a Jerusalém e saudou a igreja, e desceu a Antioquia.
23 Kǐtdègu ngúfe ɨdhɔ ɔ̀dhɔ̀ Àtìyòkiyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌, nɨ́ kǎdʉ̀ ndɨ̀và ndɨ kɨgɔ̀ ɔ̌ rɔ̀, ndàdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndùbhi dhèdhèrɔ̀ kɨgɔ̀ ɔ̀na nǎ, Gàlàtiyà mà Fùrùgiyà mànà tɔ́ pbìrì ɔ̌, ndùbhi Yěsù ná’ù alɛ-afí òpè rɔ̌.
23 E, tendo demorado ali algum tempo, partiu, passando sucessivamente pela região da Galácia e da Frígia, fortalecendo a todos os discípulos.
24 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Àpɔlɔ̀ tɨ́ kátɨna atdí Mʉ̀yàhudì nɨ́ɨra àhʉ Ɛ̀fɛsɔ̀ tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Kà nɨ’ɨ̀ Àlɛ̀sàndùriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ. Ndɨrɔ̀, ka nɨ’ɨ̀ atdídɔ̌ ɔtɛ nótsì, ndàdʉ̀ Kàgàwà bhà Andítá arʉ́nɔna dhu ʉ̀nɨ mběyi nyʉ́ alɛ.
24 Ora, chegou a Éfeso certo judeu chamado Apolo, natural de Alexandria, homem eloqüente e poderoso nas Escrituras.
25 Ndɨrɔ̀, ka nɨ’ɨ̀ ɨwà ka kúdhe dhu fɨ̌ndà atdídɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù bhà otu dɔ̌ alɛ. Nɨ́, kǒngónà àdʉ̀ Yěsù dɔ̌ rɔ́tɛ Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nɔ́vɔ̀ ìndrǔ tɔ̀ fɨ̀ndá obhónánga nyʉ́ dɔ̌ atdyúna nyʉ́ nà. Pbɛ́tʉ̀, kʉ̌nɨ dhu nɨ́ yà bàtizò nubhónà Yùwanɨ̀ bhà bàtizò kɛ̀lɛ̌.
25 Era ele instruído no caminho do Senhor e, sendo fervoroso de espírito, falava e ensinava com precisão as coisas concernentes a Jesus, conhecendo entretanto somente o batismo de João.
26 Nɨ́. Ɛ̀fɛsɔ̀ ɔ̌ unduta-dzà ɔ̀ ndɨ̀ ndòtsù rɔ̀, kǎpɛ̀ ndɔ̀tɛ̀ ɨ̀mbǎ ɔ̀ná ɔdɔ́ na. Nɨ́, Pèrèsílà mà Àkilà nà níitdègu kà rǎwɛ̌na dhu ɨ̀rɨ, nɨ́ abádhí adʉ̀ kìdyì ’òwù mànà atdíkpá, ’àdʉ̀ Kàgàwà bhà otu tɔ́ obhónánga nɨ́tɛ̀ fɨ̌ndà.
26 Ele começou a falar ousadamente na sinagoga: mas quando Priscila e Áqüila o ouviram, levaram-no consigo e lhe expuseram com mais precisão o caminho de Deus.
27 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Apɔlɔ̀ náazè ndàrà Kòritò tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, Àkayà tɔ́ pbìrì ɔ̀. Nɨ́, kà t’ɔ́dhɨ́na náadʉ̀ ndɨ dhu ná’ù à’u tɨ́ kà tɔ̀, ’àdʉ̀ dhu àndi ndɨ pbìrì ɔ̌ Yěsù ná’ù alɛ tɔ̀, ndɨ́nɨ̌ adʉ̀ tɨ́ kàkɔ mběyi nyʉ́. Nɨ́, Kòritò ndɨ̀ ndàrà àhʉ rɔ̀, kǎnzɨ̀ yà pbɨ̀ndà ídzìnga-okú dɔ̀ rɔ̀ Kàgàwà ʉ́bà dhu fɨ̌yɔ̀ rà’ù Yěsù alɛ nɨ́ dzʉ̀nà atdídɔ̌.
27 Querendo ele passar à Acáia, os irmãos o animaram e escreveram aos discípulos que o recebessem; e tendo ele chegado, auxiliou muito aos que pela graça haviam crido.
28 Obhó tɨ́, yà Pbàyàhúdí mànà ɨ̀ ɨ́ ’àgò kɔ́rɔ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌ rɔ̀ rɔ̀, kǎdʉ́nà àrà abádhí-lɛ̀mà nɔ́nzɨ̀ rɔ̌ ɔ̀nzɨ tɨ́. Andítá-otù ɔ̌, kǎránà dhu ɨ̀tɛ̀ rɔ̌ kpangba Yěsù ràrɨ̌ ndɨ Krɨ́stɔ̀.
28 Pois com grande poder refutava publicamente os judeus, demonstrando pelas escrituras que Jesus era o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.