Atos 13
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs VC
1 Àtìyòkiyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ kànɨsà ɔ̌ alɛ nzínzì ɔ̌, Kàgàwà bhà pbànábí mà, ìndrǔ tɔ̀ arɨ́ dhu ùdhě alɛ mànà nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè. Ɨ alɛ nɨ’ɨ̀ Bàrnabà, Nìgerì tɨ́ kátɨna Sìmìyonì, Lùkiyò, Kùrenì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ, Mànàyenì, yà atdíkpá avì ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ mànà alɛ, ndɨrɔ̀ Sáwúlò.
1 Havia então na Igreja de Antioquia profetas e doutores, entre eles Barnabé, Simão, apelidado o Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, companheiro de infância do tetrarca Herodes, e Saulo.
2 Nɨ́ atdíku, yà abádhí rɨ̌ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà ʉ̀lɛ̌, ’àdʉ̀ ɔ̀nyʉ̀ t’ɔ́nyʉta-tsʉ̀ nʉ́tsɨ̀ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí atɨ abádhí nɨ̌: «Nyɔ̀pɨ̀ Bàrnabà mà Sáwúlò nà idù, nyʉ̌lɨ igi, ndɨ́nɨ̌ yà ma munzi ɨ̀ fɨ̌yɔ̀ kasʉ nɔnzɨ tɨ́.»
2 Enquanto celebravam o culto do Senhor, depois de terem jejuado, disse-lhes o Espírito Santo: Separai-me Barnabé e Saulo para a obra a que os tenho destinado.
3 Nɨ́, ɔ̀nyʉ̀ t’ɔ́nyʉta-tsʉ̀ ɨ̀ ʉ̀tsɨ̀, ’àdʉ̀ àmbɛ ’ɨ̀tsɔ̀ dɔ̌ átɔ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí adʉ̀ ɔtsʉ́ya nʉ́lɨ Bàrnabà mà dɔ̌ Sáwúlò nà, ’àdʉ̀ ʉ̀bhànà ròwù.
3 Então, jejuando e orando, impuseram-lhes as mãos e os despediram.
4 Wɔ̀ Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí nóvì ɨ̀ ɨ ɨ̀ ówu rɔ̀, Bàrnabà mà Sáwúlò nà náawù ùvò Sèlèkiyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀, abádhí adʉ̀ òtsù ádrʉ̀ngbǎ ibhú ɔ̀, ’òwù Kìpurɔ̀ tɨ́ kátɨna sɔ̀ngà dɔ̀.
4 Enviados assim pelo Espírito Santo, foram a Selêucia e dali navegaram para a ilha de Chipre.
5 Nɨ́, Sàlàminò tɨ́ kátɨna kɨgɔ̀ ɔ̀ ɨ̀ òwù ùvò rɔ̀, abádhí apɛ̀ ’ʉ̀nɔ̀ Kàgàwà bhà Ɔtɛ ìndrǔ tɔ̀ Pbàyàhúdí tɔ́ unduta-dzà ɔ̌ rɔ̀. Yùwanɨ̀ nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè átɔ̀ atdíkpá abádhí mànà, ndàdʉ̀ arà abádhí dzʉ̀nà ɔ̀nzɨ rɔ̌.
5 Chegados a Salamina, pregavam a palavra de Deus nas sinagogas dos judeus. Tinham com eles João para auxiliá-los.
6 Nɨ́ ɨwà ɨ̀ ʉ̀dà Kìpurɔ̀ tɔ́ sɔ̀ngà ɔ̀nǎ kɔ́rɔ́ rɔ́rɔ̀, abádhí awù ùvò ndɨ sɔ̀ngà ɔ̌ kɨgɔ̀, Pafɔ̀ tɨ́ kátɨna ɔ̀. Nɨ́, ndɨ kɨgɔ̀ ɔ̌, abádhí atù Bǎrà-Yěsù tɨ́ kátɨna màzǐtálɛ. Àbadhi nɨ’ɨ̀ átɔ̀ Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌ tɨ̀tɔ̀ tɔ́ nabì.
6 Percorreram toda a ilha até Pafos e acharam um judeu chamado Barjesus, mago e falso profeta,
7 Abádhí ongónà òko atdíkpá Kìpurɔ̀ tɔ́ sɔ̀ngà ɔ̌ lɨ̀walɨ̀, Sɛ̀rgiyò Pɔlɔ̀ tɨ́ kátɨna alɛ, yà atdídɔ̌ ɨnga nʉ́nɨ mànà. Nɨ́, ndɨ lɨ̀walɨ̀ avì Bàrnabà mà Sáwúlò nà kunzì, rìwǔ tɨna ɔ̀, Kàgàwà bhà Ɔtɛ ndɨ̀ ndòzè atdídɔ̌ ndɨ̀rɨ̀ nɨ́dhunɨ̌.
7 que vivia na companhia do procônsul Sérgio Paulo, homem sensato. Este chamou Barnabé e Saulo, e exprimiu-lhes o desejo de ouvir a palavra de Deus.
8 Pbɛ́tʉ̀ wɔ̀ màzǐtálɛ, Ɛ̀lɛmà, wɔ̀rɨ́ nɨ́ ndɨ kɔ̌vɔ̀-tɨ̀ Pbàgìríkí t’ávàna ɔ̌, náadʉ̀ àdɨ, ndàmbɛ ndàgò dɔ̌ abádhí mànà. Kǎdʉ̀ dhu ɔ̀nzɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ndʉgɛ́rɛ́ tɨ́ lɨ̀walɨ̀-afí, ɨ̀nzɨ̌ dhu na’u tɨ́.
8 Mas Élimas, o Mago - pois assim é interpretado o seu nome -, se lhes opunha, procurando desviar da fé o procônsul.
9 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí ɨ̀rǎ ndɨ̀ rɔ̀, Sáwúlò, yà Pɔlɔ̀ tɨ́ kátɨna átɔ̀ nʉ́ʉdɨ́ nyɨ̀kpɔ́na wɔ̀ màzǐtálɛ Ɛ̀lɛmà rɔ̌,
9 Então Saulo, chamado também Paulo, cheio do Espírito Santo, cravou nele os olhos e disse-lhe:
10 ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: «Nyɨ nyarɨ́’ɨ̀ nzɛ́rɛ màgězì nà abhɔ. Ndɨrɔ̀ nyɨ nyarɨ́ ìndrǔ ʉ̀trǎ abhɔ. Ɨnyɨ nɨ́ Pfɔ̀mvɔ t’ídhùnà nyʉ́, ndɨrɔ̀ ɨnyɨ nɨ́ obhónánga rɔ̌ òmvǔ. Nyɨ nyʉbhàya tɨ́ obhó Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà tʉ́rʉ́tʉ́rʉ́ ídè otu t’ʉ́tdyata?
10 Filho do demônio, cheio de todo engano e de toda astúcia, inimigo de toda justiça, não cessas de perverter os caminhos retos do Senhor!
11 Nɨ́ Kòmbí, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà-ɔtsʉ́ ɨ̀sɨ̌ wà dʉ̀nʉ́. Nyɨ nyóngo ndùmùndúmú tɨ́, ɨ̀nzɨ̌ nyala adyifɔ̀-nyɨ̀kpɔ́ atdɨ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ màtɨ́.» Nɨ́ ʉrɔ́ rɔ̀ tɨ́, Ɛ̀lɛmà-nyɨ̌nga nʉ́ʉtɨ̀ mbìì, ɨ́nɔ̌-yà rìbvǔ ndɨ̀ dɔ̀ná. Nɨ́, kǎdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndòrì ndɨ̀, ndàmbɛ ndʉ̀nda rɨ́ alɛ ɔ̀nɛ̀ dɔ̌.
11 Eis que agora está sobre ti a mão do Senhor e ficarás cego. Não verás o sol até nova ordem! Caíram logo sobre ele a escuridão e as trevas, e, andando à roda, buscava quem lhe desse a mão.
12 Nɨ́, lɨ̀walɨ̀ itdègu wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu àlǎ, náadʉ̀ Yěsù à’ù, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ ùdhě ka kɨ́ dhu ɔ̀sʉ̀ ndɨ̀ atdídɔ̌ nɨ́dhunɨ̌.
12 À vista deste prodígio, o procônsul abraçou a fé, admirando vivamente a doutrina do Senhor.
13 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɔlɔ̀ mà ɔdhɨ́na mànà núupò ibhú ɔ̀ Pafɔ̀ rɔ̀, ’òwù, ’òwù ùvò Pɛrgà tɨ́ kátɨna Pàfùliyà tɔ́ pbìrì ɔ̌ atdí pbanga ɔ̀. Ányɨ̀rɔ̌ nɨ́ ndɨ, Yùwanɨ̀ náadʉ̀ abádhí nʉ́bhà, ndàdʉ̀ ndàdu, ndàrà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram de Pafos e chegaram a Perge, na Panfília, de onde João, apartando-se deles, voltou para Jerusalém.
14 Nɨ́, abádhí adʉ̀ abhi ɔ̀pɛ̀ Pɛrgà rɔ̀, ’òwù, ’òwù ùvò Pìsìdiyà tɔ́ pbìrì ɔ̌ atdí pbanga, Àtìyòkiyà tɨ́ kátɨna ɔ̀. Nɨ́ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌, Pɔlɔ̀ mà ɔdhɨ́na mànà náatsù unduta-dzà ɔ̀, ’àdʉ̀ òko obvò.
14 Mas eles, deixando Perge, foram para Antioquia da Pisídia. Ali entraram em dia de sábado na sinagoga, e sentaram-se.
15 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ ka kazʉ̀ Músà bhà Ʉyátá tɔ́ bhǔkù ɔ̀ ka kandí dhu mà, Kàgàwà bhà pbànábí náandí dhu mànà. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, unduta-dzà ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ náadʉ̀ ìndrǔ òvì, ròwù dhu ʉ̀nɔ̀ abádhí tɔ̀, ’àtɨ: «Àbanɨ̌nzó, nyɨ̌ nyapɛ́ ɨ̀’ɨ̀ ìndrǔ tɔ̀ nyɨ̌ nyɔ́vɔna abádhí-afí nyɨ̌ nyopé tɨ́ nɨ̌ ɔtɛ nà, nɨ́ nyɔ̀vɔ ka kòmbí.»
15 Depois da leitura da lei e dos profetas, mandaram-lhes dizer os chefes da sinagoga: Irmãos, se tendes alguma palavra de exortação ao povo, falai-a.
16 Nɨ́, Pɔlɔ̀ ɨvà ndɨ̀ ndìdè, ndàdʉ̀ ìndrǔ àpe ɔtsʉ́na nɨ̌, rɨ̀nɛ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎpɛ̀ ɔtɛ ndàtɨ: «Ìsràyelì tɔ́ pbìrì ɔ̌ bhǎ, ndɨrɔ̀ nyɨ̌ yà Kàgàwà-ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ nyɨ̌ nyarɨ́ rɔ̀, nyɨ̀rɨ yà ma mʉ́nɔna dhu.
16 Paulo levantou-se, fez um sinal com a mão e falou: Homens de Israel e vós que temeis a Deus, ouvi.
17 Àlɛ̌, Pbàìsràyélí tɨ́rɔ̀, àlɛ̌ tɔ́ Kàgàwà náavò ndɨ àlɛ̌ t’ábhúna. Nɨ́, Mísrì tɔ́ pbìrì ɔ̀ abádhí aróko ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, kǎdʉ̀ abádhí àbhʉ rɔ̀trɔ̀, ròngò ábhɔ̌ alɛ́-yà nyʉ́ tɨ́. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ abádhí ìpfo, rùvò ányɨ̀rɔ̀ pbɨ̀ndà ɔbɨ nyʉ́ nɨ̌.
17 O Deus do povo de Israel escolheu nossos pais e exaltou este povo no tempo em que habitava na terra do Egito, de onde os tirou com o poder de seu braço.
18 Kǎdʉ̀ abádhí-ngbɔ̀ nɔ́dɔ̀ rʉ̀ngʉ̀ ɔ̌, ràrà àhʉ mbɛ̀mbɛ̀ ɨ̀fɔ kumì atɔ tɨ́.
18 Por espaço de quarenta anos alimentou-os no deserto.
19 Ndɨrɔ̀, kǎdʉ̀ àrʉ̀bhʉ̀ dhèdhèrɔ̀ alɛ-tɨdɔ̀-tsʉ̀ tɔ́ rʉ̀gànda-tsè nɔ́tdɨ̀ Kànanà tɔ́ pbìrì ɔ̌ rɔ̀, ndàdʉ̀ ndɨ pbìrì àbhʉ àlɛ̌ t’ábhúna tɔ̀.
19 Destruiu sete nações na terra de Canaã e distribuiu-lhes por sorte aquela terra durante quase quatrocentos e cinqüenta anos.
20 Kɔ́rɔ́ kɔ̌kɔ̀ dhu anzɨ̀ ɨ̀, ràrà àhʉ mbɛ̀mbɛ̀ ɨ̀fɔ mɨyà dɔ̀ná imbò kumì nà atɔ tɨ́. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Kàgàwà adʉ̀ àlɛ̌ t’ábhúna-ànyǎ nɨ́tdɨ̀ róngo alɛ nʉ́lɨ abádhí nzínzì ɔ̌, ràrà àhʉ pbɨ̀ndà nabì Sàmɔlɛ̀ nɨ́dɨ̀ ndɨ̀ ndaraya abádhí nzínzì ɔ̌ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̀.
20 Em seguida, lhes deu juízes até o profeta Samuel.
21 Ndɨrɔ̀, rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ ʉrɔ́ rɔ̀, àlɛ̌ t’ábhúna náadʉ̀ kamà ònzì Kàgàwà-fɔ́. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Kàgàwà adʉ̀ Sàwulò nɨ́dɨ̀ abádhí dɔ̌ kamà tɨ́, rɔ̀nyʉ̀ idzi abádhí dɔ̌, ràrà àhʉ ɨ̀fɔ kumì atɔ tɨ́. Ndɨ Sàwulò nɨ’ɨ̀ Kisì t’ídhùnà. Ndɨrɔ̀ Kisì nɨ’ɨ̀ Bɛ̀nyàmɨnɨ̀-dhú-bvʉ̌ alɛ.
21 Pediram então um rei, e Deus lhes deu, por quarenta anos, Saul, filho de Cis, da tribo de Benjamim.
22 Kàgàwà níitdègu Sàwulò nífǒ ádrʉ̀ngbǎ kamà tɔ́ tombi dɔ̌ rɔ̀, nɨ́ kǎdʉ̀ Dàwudì nɨ́dɨ̀ tdɨ́tdɔ̌ abádhí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎ kamà tɨ́. Kǎdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ átɔ̀ Dàwudì-okú dɔ̀ rɔ̀, ndàtɨ: ‹Ma màbà wà Dàwudì, Yɛ̌sɛ̀ t’ídhùnà, atdídɔ̌ afídu ózè alɛ. Ka nɨ́ ndɨ ma mòzè dhu ɔ̀nzɨ̀ róngo kɔ́rɔ́ alɛ.›
22 Depois, Deus o rejeitou e mandou-lhes Davi como rei, de quem deu este testemunho: Achei Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração, que fará todas as minhas vontades.
23 Dàwudì bhà pbàdzʉkʉrʉ nzínzì ɔ̌ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, Kàgàwà ipfo Yěsù, ndɨ̀dɨ̀ Pbàìsràyélí tɔ́ Ɔ̀gʉ̀ba tɨ́, àdhàdhɨ̀ yà angyangyi ndɨ̀ ndakɔ̀ fɨ̀ndá làká dhu bhěyi.
23 De sua descendência, conforme a promessa, Deus fez sair para Israel o Salvador Jesus.
24 Tdʉ̌ Yěsù ɨra rɔ̀, bàtizò nubhónà Yùwanɨ̀ náavɔ̀ dhu Ìsràyelì tɔ́ pbìrì ɔ̌ bhà tɔ̀ kɔ́rɔ́, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ nʉgɛ̀rɛ̀ tɨ́, ’ʉ̀bhà fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga, ’àdʉ̀ bàtizò àlʉ.
24 João tinha pregado, desde antes da sua vinda, o batismo do arrependimento a todo o povo de Israel.
25 Nɨ́, pbɨ̀ndà kasʉ-tsʉ̀ àmbɛ̀nà àrà ndɔ̀dɨ̀ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌ nɨ́ ndɨ, Yùwanɨ̀ ivú dhu Pbàìsràyélí-tsʉ̌, ndàtɨ: ‹Nyɨ̌ nyárɨ́ ɨnga ɨ̀rɛ̀ ɨma ràrɨ̌ àdhɨ? Ɨma nɨ́ nzɨ̌ wɔ̀ nyɨ̌ nyarɔ́dɔna ndɨ́nɨ̌ ɨra tɨ́ alɛ. Pbɛ́tʉ̀, kànɨ̌ dzidu dɔ̌ rɨ́rà alɛ nɨ́ ɨnzá ma màkǎ mʉnga pfɔ̌na rɔ̌ kàyìtò-mbǐ mà alɛ.›
25 Terminando a sua carreira, dizia: Eu não sou aquele que vós pensais, mas após mim virá aquele de quem não sou digno de desatar o calçado.
26 Nɨ́rɔ̀ nyɨ̌ adɔ́dǔ, yà Àbràhamʉ̀ bhà pbàdzʉkʉrʉ tɨ́ nyɨ̌ nyɨ́’ɨ̀ rɔ̀, ndɨrɔ̀ nyɨ̌, yà Kàgàwà-ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ nyɨ̌ nyarɨ́ rɔ̀, àlɛ̌ tɔ̀ nga nɨ́ ndɨ Kàgàwà íbhò yàrɨ́ ɔ̀gʉ̀ tɔ́ ɔtɛ nɨ̌.
26 Irmãos, filhos de Abraão, e os que entre vós temem a Deus: a nós é que foi dirigida a mensagem de salvação.
27 Obhó tɨ́, Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà mà fɨ̀yɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mànà nʉ́ʉnɨ nzá dhu Yěsù ràrɨ̌ àdhɨ. Ndɨrɔ̀, yà bìlǐ ka karɔ́zʉ̀na sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌, yà Kàgàwà bhà pbànábí ʉnɔ dhu mà náadʉ̀ nzá abádhí-dɔ nálʉ. Pbɛ́tʉ̀, abádhí adʉ̀ ɨ dhu àbhʉ ràkǎ, yà Yěsù-dɔ̌ ɨ̀ abhʉ̀ kɔtdɨ̀ anya ndɨ́nɨ̌ ka koho tɨ́ dhu-otù ɔ̌.
27 Com efeito, os habitantes de Jerusalém e os seus magistrados não conheceram Jesus, e, sentenciando-o, cumpriram os oráculos dos profetas, que cada sábado são lidos.
28 Nɨ́, ɨnzá ɨ̀ àbà atdí dhu mà, yà Yěsù-ànyǎ ɔ̀tdɨ̀ ka kádʉ̀ okúna dɔ̀ rɔ̀ rɔ́rɔ̀, abádhí anzì ka Pìlatɔ̀-fɔ́, ndɨ́nɨ̌ ka nabhʉ̀ tɨ́ kohò.
28 Embora não achassem nele culpa alguma de morte, pediram a Pilatos que lhe tirasse a vida.
29 Nɨ́ kǒkú dɔ̀ rɔ̀ ka kandí kɔ́rɔ́ dhu ɨ̀ àbhʉ rɔ̀nzɨ̀ ɨ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí náabhʉ̀ kǎ-bvò kifo mʉ̀sàlabhà dɔ̌ rɔ̀, ’àdʉ̀ ɔ̀tdʉ̀nà.
29 Depois de realizarem todas as coisas que dele estavam escritas, tirando-o do madeiro, puseram-no num sepulcro.
30 Pbɛ́tʉ̀, Kàgàwà adʉ̀ àbadhi àbhʉ rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀.
30 Mas Deus o ressuscitou dentre os mortos.
31 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ndàvi ibí ɨdhɔ̀ nyʉ́ ɔ̌ yà Gàlìlayà rɔ̀ ɨ̀ iwú mànà atdíkpá, ’ìwǔ ùvò Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀ alɛ tɔ̀. Kòmbí ɨ alɛ nɨ́ ɨ kàbhà ngàmbì Pbàìsràyélí-ɔ̀nzɨ̌.
31 Durante muitos dias apareceu àqueles que com ele subiram da Galiléia a Jerusalém, os quais até agora são testemunhas dele junto ao povo.
32 Mǎ nyʉ́ mà, mǎ mɔ́vɔna dhu nɨ́ ndɨ Ídzì Màkʉ̌rʉ̀, yà àlɛ̌ t’ábhúna tɔ̀ Kàgàwà náakɔ̀ fɨ̀ndá làká.
32 Nós vos anunciamos: a promessa feita a nossos pais,
33 Nɨ́, Kàgàwà náabhʉ̀ wà ndɨ làká ràkǎ àlɛ̌ tɔ̀, abádhí tɔ́ pbàdzʉkʉrʉ tɨ́rɔ̀. Kǎbhʉ̀ Yěsù rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀, àdhàdhɨ̀ yà Zàburì tɔ́ bhǔkù ɔ̀ ka kandí ɔyɔ rɨ́ kìsě kà tɔ́ ngari ɔ̌ dhu bhěyi. Ndɨ andítá rǎtɨna:
33 Deus a tem cumprido diante de nós, seus filhos, suscitando Jesus, como também está escrito no Salmo segundo: Tu és meu Filho, eu hoje te gerei {Sl 2,7}.
34 Ndɨrɔ̀, Yěsù nábhʉ̌ ndɨ̀ ndɨ́ rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ abvòna rɔ̀mɔ̀ dhu kǎvɔ̀ angyangyi. Kǎtɨ:
34 Que Deus o ressuscitou dentre os mortos, para nunca mais tornar à corrupção, ele o declarou desta maneira: Eu vos darei as coisas sagradas prometidas a Davi {Is 55,3}.
35 Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ kà rǎtɨna átɔ̀ Zàburì tɔ́ ngǎtsi ngari ɔ̌:
35 E diz também noutra passagem: Não permitirás que teu Santo experimente a corrupção {Sl 15,10}.
36 Obhó tɨ́, pbɨ̀ndà idzi ɔ̌, ádrʉ̀ngbǎ kamà Dàwudì náanzɨ̀ Kàgàwà ózè dhu. Nɨ́, kǎvɛ̀, kadʉ̀ ndɔ̀tdʉ̀ abhúna ka kʉtdʉ́ rɔ́, abvòna ràdʉ̀ ɔ̀mɔ̀.
36 Ora, Davi, depois de ter servido em vida aos desígnios de Deus, morreu. Foi reunido a seus pais e experimentou a corrupção.
37 Pbɛ́tʉ̀, yà Kàgàwà àbhʉ rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ibhu ɔ̀ rɔ̀ Yěsù-abvò nɔ́mɔ̀ nzá.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou não experimentou a corrupção.
38 Nɨ́rɔ̀ adɔ́dǔ, nyʉ̀nɨ dhu kǒtù ɔ̌ nga ràrɨ̌ ndɨ ìndrǔ tɔ́ nzɛ́rɛnga rɨ̌ ndʉ̀ba dhu rɨ̌ ndɔ̀vɔ fʉ̌kʉ̀ nɨ̌. Ndɨrɔ̀, Músà bhà Ʉyátá mà náabhʉ̀ nzá nyɨ̌ kɔzʉ̀ nyɨ̌ obhónángatálɛ tɨ́.
38 Sabei, pois, irmãos, que por ele se vos anuncia a remissão dos pecados.
39 Yěsù-otù ɔ̌ nga nɨ́ ndɨ ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ́lɨ ndɨ̀ alɛ mà yà ka nà’ù, nɔ́zʉ̀ ka kádʉ̀ obhónángatálɛ tɨ́ nɨ̌.
39 Todo aquele que crê é justificado por ele de tudo aquilo que não pôde ser pela Lei de Moisés.
40 Nɨ́rɔ̀, nyàndà nga mběyi adɔ́dǔ, akyɛ yà Kàgàwà bhà pbànábí ʉnɔ dhu nɔ́ɔnzɨna ndɨ̀ rʉ̀kʉ́ nɨ̌. Abádhí atɨ:
40 Cuidai, pois, que não venha sobre vós o que foi dito pelos profetas:
41 ‹Nyàndà dhu, nyɨ̌, ìndrǔ-tsɨ̀ ɔ̀nzɨ nyɨ̌ nyarɨ́ rɔ̀.
41 Vede, ó desprezadores, pasmai e morrei de espanto. Pois eu vou realizar uma obra em vossos dias, obra a que não creríeis, se alguém vo-la contasse {Hab 1,5}.
42 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Pɔlɔ̀ mà Bàrnabà mànà níitdègu ùvò unduta-dzà ɔ̀ rɔ̀, nɨ́ iyé-yà náadʉ̀ abádhí ònzì ndɨ́nɨ̌ iwúya tɨ́ tdɨ́tdɔ̌ rɨ́’ɨ̀ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌, ’ìwǔ wɔ̀ ɔtɛ kɛ̀lɛ̌ nádu ’àwɛ tdɨ́tdɔ̌ fɨ̌yɔ̀.
42 Ao saírem, rogavam que lhes repetissem essas palavras no sábado seguinte.
43 Wɔ̀ unduta-dzidɔ̌, ábhɔ̌ Pbàyàhúdí mà ábhɔ̌ ngʉ̌kpà alɛ yà Pbàyàhúdí tɔ́ dǐnì ɔ̀ ɨ̀ nʉ́gɛ̀rɛ̀ ’òngò Kàgàwà ʉ̀lɛ mànà, náadʉ̀ ùvò, ’òwù Pɔlɔ̀ mà Bàrnabà mànà-owù ɔ̌. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kɔ̌kɔ̀ ɔ́yɔ̌ alɛ adʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ abádhí tɔ̀ ’òpè abádhí-afí nɨ̌, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ napbá tɨ́ ’òngò òko pɔ́tsɔ́ Kàgàwà bhà ídzìnga tɔ́ otu ɔ̌ tɨ́.
43 Depois que a assembléia terminou, muitos judeus e prosélitos devotos seguiram Paulo e Barnabé, os quais com muitas palavras os exortavam a perseverar na graça de Deus.
44 Tdɨ́tdɔ̌ ɨ̀’ɨ̀ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌, mbɛ̀mbɛ̀ Àtìyòkiyà tɔ́ pbanga ɔ̌ kɔ́rɔ́ alɛ núundu ɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ ɨrɨ tɨ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà Ɔtɛ.
44 No sábado seguinte, afluiu quase toda a cidade para ouvir a palavra de Deus.
45 Nɨ́ Pbàyàhúdí níitdègu wɔ̀ ihé-yà àlǎ, nɨ́ adha tɔ́ alɛ-afí mà agòta mànà náadʉ̀ abádhí ɨ̀ra, ràdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’àgò Pɔlɔ̀ rʉ̌nɔna fɨ̌yɔ̀ dhu, ndɨrɔ̀ ’àmbɛ dhu ʉ̀nɔ̀ dɔ̌ nzɛ́rɛ kà nɨ̌.
45 Os judeus, vendo a multidão, encheram-se de inveja e puseram-se a protestar com injúrias contra o que Paulo falava.
46 Nɨ́ Pɔlɔ̀ mà Bàrnabà mànà náadʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ abádhí tɔ̀ ɨ̀mbǎ ɔ̀yá ɔdɔ́ na, ’àtɨ: «Fʉ̌kʉ̀ nga nɨ́ ndɨ Kàgàwà bhà yàrɨ́ Ɔtɛ nákǎ kʉnɔ̀ wɛmbɛrɛ̀ tɨ́ nɨ̌. Pbɛ́tʉ̀, nyɨ̌ nyɔ̀dhɔ̀ ka, nyǎdʉ̀ nyɔ̌zʉ̀ nyɨ̌-tɨ́rɔ̀ ɨnzá àkǎ ’àbà dhòdhódhónga tɔ́ ípìrɔ̌nga alɛ tɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, mǎ mɨ́ mʉ̌gɛ̀rɛ̀ kòmbí mǒwù kʉ̀nɔ̀ rɔ̌ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí tɔ̀.
46 Então Paulo e Barnabé disseram-lhes resolutamente: Era a vós que em primeiro lugar se devia anunciar a palavra de Deus. Mas, porque a rejeitais e vos julgais indignos da vida eterna, eis que nos voltamos para os pagãos.
47 Obhó tɨ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà ʉyá wà ka ndɨ dhu bhěyi tɨ́ fǎkà. Kǎtɨ:
47 Porque o Senhor assim no-lo mandou: Eu te estabeleci para seres luz das nações, e levares a salvação até os confins da terra {Is 49,6}.
48 Nɨ́, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí níitdègu wɔ̀ ɔtɛ ɨ̀rɨ̀, nɨ́ abádhí-ɨdhɛ̀ náadʉ̀ ndɨ̀ka atdídɔ̌, ’àdʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ìlè Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà Ɔtɛ. Ndɨrɔ̀ kɔ́rɔ́ alɛ, yà Kàgàwà apɨ̀ dhòdhódhónga tɔ́ ípìrɔ̌nga nabáya tɨ́, náadʉ̀ Kàgàwà à’ù.
48 Estas palavras encheram de alegria os pagãos que glorificavam a palavra do Senhor. Todos os que estavam predispostos para a vida eterna fizeram ato de fé.
49 Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà Ɔtɛ adʉ̀ ndʉ̀ndɔ̀ kɔ́rɔ́ ndɨ Pìsìdiyà tɔ́ pbìrì ɔ̌.
49 Divulgava-se, assim, a palavra do Senhor por toda a região.
50 Pbɛ́tʉ̀, Pbàyàhúdí adʉ̀ dhu ìtsu Kàgàwà ʉ̀lɛ̌ arɨ́ ɨ̀ návi vèbhálɛ mà, kɨgɔ̀ ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mànà dɔ ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ dhu nɨvà tɨ́ Pɔlɔ̀ mà Bàrnabà mànà rɔ̌. Nɨ́, abádhí adʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’àvu Pɔlɔ̀ mà Bàrnabà mànà rɔ̌, ’àdʉ̀ ìpfonà ’òdì fɨ̀yɔ́ pbìrì ɔ̌ rɔ̀.
50 Mas os judeus instigaram certas mulheres religiosas da aristocracia e os principais da cidade, que excitaram uma perseguição contra Paulo e Barnabé e os expulsaram do seu território.
51 Pbɛ́tʉ̀, kɔ̌kɔ̀ ɔ́yɔ̌ ábhàlɨ̌ náadʉ̀ pfɔ̌ya-tsítsírɔ́ àhʉ̀ nɔ́’ɔ̀ abádhí-okú dɔ̀ rɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí adʉ̀ ’ɨ̀và, ’òwù Ìkòniyò tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
51 Estes sacudiram contra eles o pó dos seus pés, e foram a Icônio.
52 Ndɨrɔ̀ Yěsù-owù nʉ́ngʉ alɛ-ɨdhɛ̀ náadʉ̀ ndɨ̀ka atdídɔ̌, Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí ràdʉ̀ ’ɨ̀ra.
52 Os discípulos, por sua vez, estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.