Atos 12
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARA
1 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ apɛ̀ ndàvu Kànɨsà ɔ̌ bhà nzínzì ɔ̌ atdídhená alɛ rɔ̌.
1 Por aquele tempo, mandou o rei Herodes prender alguns da igreja para os maltratar,
2 Nɨ́, kǎbhʉ̀ Yàkɔbhɔ̀, Yùwanɨ̀ t’ádɔ̀nà kɔkɛ̀rɛ̀ dɔ̀na ɨla tɔ́ obhi-akpà nɨ̌, rɔ̀vɛ̀.
2 fazendo passar a fio de espada a Tiago, irmão de João.
3 Kǐtdègu wɔ̀ ndɨ̀ ndàbhʉ kɔnzɨ̀ dhu àlǎ Pbàyàhúdí-nyɨ̀kpɔ́ nɔ̀fɔ̀ rɔ́, nɨ́ kǎdʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ àvi kosò. Wɔ̀ ndɨ dhu anzɨ̀ ndɨ̀ yà ɨ̀mbǎ ɔ̀nà afi nà mʉ̀gatì tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀ tɔ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌.
3 Vendo ser isto agradável aos judeus, prosseguiu, prendendo também a Pedro. E eram os dias dos pães asmos.
4 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ ka kòsò dhu-dzidɔ̌, Hɛ̀rɔdɛ̀ adʉ̀ kàbhʉ kɨdɔ̀ imbi-dzà ɔ̀. Kǎdʉ̀ ɨfɨ̀fɔ́ pbànówí tɔ́ ɨ̀fɔ mʉ̀tʉ̀ nʉ́lɨ, rɔ̀dɔ̀ kà-ngbɔ̀ ányɨ̀-dzá. Kǔdhè dhu nɨ́, Pásɨ̀ka tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀-ɨdhɔ̀ rʉ̌da rɔ̀ ndɨ̀ ndɨ́ kàbhʉ̌ kɔtdɨ̀ ànyǎna ibí alɛ nzínzì ɔ̌ rɔ̀ dhu.
4 Tendo-o feito prender, lançou-o no cárcere, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Nɨ́, ka kambɛ́nà Pɛ́tɛrʉ̀-ngbɔ̀ ɔ̀dɔ̀ dɔ̌ imbi-dzà ɔ̀, pbɛ́tʉ̀ Kànɨsà ɔ̌ bhà adʉ̀ òko, ’àmbɛ ’ɨ̀tsɔ̀ dɔ̌ Kàgàwà rɔ̌ kǒkú dɔ̀ rɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ ɨ̀ ɨ́ ɔ̀ná nga ɔ̀tdɨ̀ rɔ́rɔ̀.
5 Pedro, pois, estava guardado no cárcere; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Yà tsútsǎ nɨ́nganɨ́ Hɛ̀rɔdɛ̀ rɨ̌ dhu ɔ̀nzɨ ndɨ̀ ndabhʉ̀ tɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ kɔtdɨ̀ ànyǎna ɔ̀ná ɨdhɔ tɔ́ iku ɔ̌, Pɛ́tɛrʉ̀ ɨ’ɨ̀ ɔ́yɔ̌ pbànówí nzínzì ɔ̌ ndɨ̀ ndàyi rɔ́, ɔtsʉ́na ràdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ɔ́yɔ̌ àdrà-mbǐ nɨ̌ ka kʉ̀tsɨ̀ rɔ́. Ndɨrɔ̀, sàndǐrì adʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ tsǎtsʉ̀-ngbɔ̀ ɔ̀dɔ ɨ̀ ɨ́ rɔ́.
6 Quando Herodes estava para apresentá-lo, naquela mesma noite, Pedro dormia entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias, e sentinelas à porta guardavam o cárcere.
7 Nɨ́ kòmbómbí tɨ́, ɨnzá kɔ̌kɔ̀ alɛ ʉ̀nɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà màlàyikà nɨ́ɨtɔ ndɨ̀, awáwʉ̀ ràdʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ mà rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀nà kàlugá-ngba ɔ̌ nga àtdyi, ràwʉ̀ hwé. Nɨ́, wɔ̀ màlàyikà náaya Pɛ́tɛrʉ̀-ngbɔ̀ ɔngɔ̀na rɔ̌ rɔ̀, ndɨ̀nga ɨdhɔ ɔ̀ rɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: «Ɨ́và nyɨ tsàkàtsàkà.» Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀-ɔtsʉ́ rɔ̌ ɨ̀’ɨ̀ àdrà-mbǐ náadʉ̀ ’ɨ̀tdɨ̀ ɨ̀tɨ́rɔ̀, ’àwà ɨ̀ obvò.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão; e, tocando ele o lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! Então, as cadeias caíram-lhe das mãos.
8 Wɔ̀ màlàyikà adʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌ kà nɨ̌: «Ísǒ mvʉnʉ ɔ̀, nyadʉ̀ pfɔ̌nʉ rɔ̌ kàyìtò-mbǐ ìso mběyi.» Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ wɔ̀ màlàyikà àvi fɨ̌ndà dhu ɔ̀nzɨ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, màlàyikà adʉ̀ atɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌ kà nɨ̌: «Áfɔ̌ rʉ̀nʉ́ ɔrʉ́ mʉ̀dzarʉ̀, nyadʉ̀ ɨ̀rà owùdu ɔ̌.»
8 Disse-lhe o anjo: Cinge-te e calça as sandálias. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Põe a capa e segue-me.
9 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àhʉ, ndàrà kǒwù ɔ̌. Kʉ̌nɨ nzá dhu, wɔ̀ màlàyikà rɔ̌nzɨna dhu ràrɨ̌ obhó dhu. Pbɛ́tʉ̀, kǎmbɛ́nà dhu àtɨ̀ dɔ̌ ɔnyʉ rɨ̌ ndɔ̀nyʉ dhu tɨ́.
9 Então, saindo, o seguia, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; parecia-lhe, antes, uma visão.
10 Nɨ́, abádhí ʉdà wɛmbɛrɛ̀ tɔ́ sàndǐrì tɔ́ mʉ̀tʉ̀ tɨ́. Tdɨ́tdɔ̌ abádhí ʉdà ɔyɔ rɨ́ kìsě sàndǐrì tɔ́ mʉ̀tʉ̀ tɨ́. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌ nɨ́ ndɨ, abádhí awù ùvò yà dòtsí ka kúvò nɨ̌ kɨgɔ̀ ɔ̀ tsʉmà tɔ́ tsǎtsʉ̀-tɨ́. Nɨ́ ndɨ tsǎtsʉ̀ adʉ̀ ndàpfò ndɨ̀tɨ́rɔ̀ abádhí tɔ̀, abádhí ràdʉ̀ ùvò iri, ’àdʉ̀ òko àmbɛ òwu dɔ̌ ngʉdhà ɔ̌. Nɨ́ kòmbómbí tɨ́, wɔ̀ màlàyikà adʉ̀ àwǐ Pɛ́tɛrʉ̀-tɨ́ rɔ̀.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se lhes abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se apartou dele.
11 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ wɔ̀ rɔ̀ná ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu arà Pɛ́tɛrʉ̀-dɔ àlʉ. Nɨ́ kǎtɨ: «Kòmbí, ma mʉ̀nɨ wà dhu Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà nyʉ́ nɨ́ yà pbɨ̀ndà màlàyikà nìbhò rɨ̀rà mɨkɔ̀lɔ̀ Hɛ̀rɔdɛ̀-fɔ́ rɔ̀, ràdʉ̀ mabhʉ mɔgʉ̀ yà Pbàyàhúdí rǔbhi àpànà rɔ̌ rùdú ɨ̀ ɔnzɨ tɨ́ kɔ́rɔ́ dhu ɔ̌ rɔ̀.»
11 Então, Pedro, caindo em si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judaico.
12 Wɔ̀ dhu àlʉ̌ dɔ̀na rɔ̀ nɨ́ ndɨ, kǎdʉ̀ àrà Màrɨyà, Yùwanɨ̀-tsánà bhà. Ngǎtsi ndɨ Yùwanɨ̀-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Mǎrkɔ̀. Nɨ́ ndɨ Màrɨyà bhà ɨdzá, ibí alɛ nyʉ́ nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨ̀ àndu ɨ̀, ’àmbɛ ’ɨ̀tsɔ̀ dɔ̌ rɔ́.
12 Considerando ele a sua situação, resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, cognominado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ itsi tsǎtsʉ̀ ɨ̀tdɔ irinǎ rɔ̀, Rɔdhà, kasʉ tɔ́ atdí tsìbhíngba ràdʉ̀ òndri ɨ́kyɛ̀rɔ̌ tsǎtsʉ̀ tɨ́.
13 Quando ele bateu ao postigo do portão, veio uma criada, chamada Rode, ver quem era;
14 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ ndɨ̀ ndʉ̀nɨ tǔna rɔ̌ rɔ̀, kɨ̌dhɛ̀ ɨka ndɨ̀ atdídɔ̌. Nɨ́, ɨnzá ndɨ̀ ndàpfò tsǎtsʉ̀ mà kà tɔ̀ rɔ́rɔ̀, kǎdʉ̀ ndàngbo, ndɔ̀kʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ rɨ̌’ɨ̀ tsǎtsʉ̀nǎ dhu ɔ̀vɔ̀ ɨdza rɨ́’ɨ̀ alɛ tɔ̀.
14 reconhecendo a voz de Pedro, tão alegre ficou, que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava junto do portão.
15 Nɨ́ ɨ alɛ adʉ̀ dhu àdu Rɔdhà tɔ̀, ’àtɨ: «Tɨ́ àrǐ dʉ̀nʉ́ rɨ́’ɨ̀ dhé?» Pbɛ́tʉ̀, Rɔdhà adʉ̀ àdɨ ndàmbɛ ìnè Pɛ́tɛrʉ̀ rɨ̌’ɨ̀ obhó tɨ́ tsǎtsʉ̀nǎ dhu kɛ̀lɛ̌ nɔ́vɔ̀ dɔ̌ abádhí tɔ̀. Nɨ́ abádhí adʉ̀ àtɨ̀nà wɔ̀ tsìbhíngba nɨ̌: «Pɛ́tɛrʉ̀-mùlǐ nɨ́ wɔ̀.»
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, persistia em afirmar que assim era. Então, disseram: É o seu anjo.
16 Pbɛ́tʉ̀, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ àdɨ, ndàmbɛ tsǎtsʉ̀ kɛ̀lɛ̌ nɔ́tdɔ̀ dɔ̌. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ ka kawù tsǎtsʉ̀ àpfò, kà ràdʉ̀ òtsù ɨdza. Nɨ́, ka ɨ̀ àla rɔ̀, ɨdhɔ adʉ̀ ɨdza ɨ̀’ɨ̀ alɛ ʉ̀kɔ atdídɔ̌.
16 Entretanto, Pedro continuava batendo; então, eles abriram, viram-no e ficaram atônitos.
17 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ abádhí nágo ɔtsʉ́na nɨ̌ ɨ̀nzɨ̌ ɔtɛ tɨ́. Kǎdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndàwɛ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà àbhʉ ndɨ̀ ndàhʉ imbi ɔ̀ rɔ̀ dhu abádhí tɔ̀. Tdɨ́tdɔ̌, kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyòwu nyàwɛ wɔ̀ rùdú ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu Yàkɔbhɔ̀ mà tɔ̀, ngʉ̌kpà àlɛ̌ t’ɔ́dhɨ́na mànà.» Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ àhʉ ɨdza rɔ̀, ndàdʉ̀ àrà ngǎtsi ngari ɔ̀.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e acrescentou: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, retirou-se para outro lugar.
18 Nɨ́ ɨnga ùbho rɔ̀, pbànówí-tsì ava ndɨ̀ atdídɔ̌, ’àmbɛ dhu ɔ̀ngʉ̀ dɔ̌ tsʉ̀yá nzínzìya ɔ̌, ’àtɨ: «Pɛ́tɛrʉ̀ nyʉ́ àrà àdhà?»
18 Sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido a Pedro.
19 Ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ adʉ̀ kàvi kɔmɛ̀ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ, pbɛ́tʉ̀ ka kadʉ̀ nzá kàbà. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎdʉ̀ dhu àvi kɔngʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀-ngbɔ̀ ɔ̀dɔ̀ rɔ̌ rúbhi sàndǐrì-tsʉ̌, ndàdʉ̀ àbhʉnà kɔkyɛ̀ kɔ́rɔ́. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Hɛ̀rɔdɛ̀ adʉ̀ ndɨ̀và Yùdɛyà tɔ́ pbìrì ɔ̀ rɔ̀, ndàrà Kàyìsàriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, ndàrà àdɨ ányɨ̀ ákɛ̌ kàsʉmɨ̀ tɨ́.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a inquérito, ordenou que fossem justiçadas. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ náakó atdídɔ̌ Tirò mà Sìdɔnà mànà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà rɔ̌. Nɨ́, atdíku, abádhí ɨrɨ ɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ oví tɨ́ ìndrǔ ɔvɔ̀ya rɔ̌ Kàyìsàriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀, ròwù ɔ̀tɛ Hɛ̀rɔdɛ̀ nà. Nɨ́, ndɨ́nɨ̌ ndɨ dhu aká tɨ́ fɨ̌yɔ̀, abádhí adʉ̀ ’ɨ̀rɨ̀ Blǎstɔ̀ tɨ́ kátɨna alɛ nà. Ndɨ alɛ nɨ’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ kamà bhà ɨdhɔ tɔ́ kàluga ɔ̌ dhu dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ. Nɨ́ abádhí awù ’ònzì ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ oko tɨ́ màrʉ̀ngà ɔ̌ Hɛ̀rɔdɛ̀ mànà, abádhí tɔ́ pbìrì ɔ̌ bhà òngù rɨ́ ɔ̀nyʉ̀ ongónà ɨ̀rà ádrʉ̀ngbǎ kamà Hɛ̀rɔdɛ̀ bhà pbìrì ɔ̀ rɔ̀ nɨ́dhunɨ̌.
20 Ora, havia séria divergência entre Herodes e os habitantes de Tiro e de Sidom; porém estes, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de alcançar o favor de Blasto, camarista do rei, pediram reconciliação, porque a sua terra se abastecia do país do rei.
21 Nɨ́, yà abádhí ɨ̀rɨ̀ ɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ ɔtɛ tɨ́ ádrʉ̀ngbǎ kamà mànà ɔ̀ná ɨdhɔ ɔ̌, ndɨ kamà nʉ́ʉfɔ́ ndɨ̀ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ mʉ̀dzarʉ̀ nɨ̌, ndàdʉ̀ àdɨ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎ kamà tɔ́ tombi dɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ɔtɛ ɔ̀pɛ̀, ndàmbɛ dhu ɔ̀vɔ̀ dɔ̌ ihé-yà tɔ̀.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de trajo real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra;
22 Nɨ́ wɔ̀ kà rɔ̌tɛ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ihé-yà adʉ̀ ɨ̀dʉ̀ ’àtɨ: «Ìgyò! Ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ ìndrǔ nyʉ́ yà rɔ́tɛ dhemǎ! Mʉ̌ngʉ̌-ngba nyʉ́ nɨ́ yà rɔ́tɛ!»
22 e o povo clamava: É voz de um deus, e não de homem!
23 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà bhà màlàyikà náapbɨ̀ Hɛ̀rɔdɛ̀, ɨnzá kàbhʉ ɨfʉta Kàgàwà tɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, asa ràdʉ̀ àkanà, rɔ̀vɛ̀ dòtsí.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Pbɛ́tʉ̀ wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Kàgàwà bhà Ɔtɛ adʉ̀ àdɨ ndàmbɛ ndànga dɔ̌, ndàdʉ̀ àmbɛ ndʉ̀ndɔ̀ dɔ̌ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ.
24 Entretanto, a palavra do Senhor crescia e se multiplicava.
25 Bàrnabà mà Sáwúlò mànà níitdègu fɨ̌yɔ̀ ka kavì ’òwù ɔ̀nzɨ̀nà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ kasʉ nɨ́tɔ, nɨ́ abádhí adʉ̀ ’ɨ̀và, ’àdu ɨ̀ Àtìyòkiyà. Ányɨ̀ abádhí adʉ̀ òwu atdíkpá Yùwanɨ̀ tɨ́ kátɨna atdí alɛ mànà. Ngǎtsi ndɨ Yùwanɨ̀-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Mǎrkɔ̀.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, apelidado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.