Apocalipse 6
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NAA
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, ma mala dhu nɨ́: Tàmǎ-ngba angbɛ wɛmbɛrɛ̀ tɔ́ andɔ yà kàràtasɨ̌-yà-ba-tsʉ̀ rɔ̌ ka kʉ̀pbǎ àrʉ̀bhʉ̀ andɔ nzínzì ɔ̌ dhu. Nɨ́, ma mɨrɨ kɔ̌kɔ̀ ípìrɔ̌nga nà ɨ̀fɔ dhu-tsí nzínzì ɔ̌ atdí dhu, dhu ɔ̀vɔ rɨ́ àdhàdhɨ̀ ɔvɔ àtà dhu bhěyi rɨ́ ndɨ̀rɨ tǔna nɨ̌, ndàtɨ: «Áhʉ̌!»
1 Vi quando o Cordeiro quebrou o primeiro dos sete selos e ouvi um dos quatro seres viventes dizendo, como se fosse som de trovão: — Venha!
2 Nɨ́ ma mandà nga, madʉ̀ ɔ̀wɔ̌wʉ̀ atdí mʉ̀hàgʉ̀ àla ndɨ̀ nɨ̀tɔ̀ rɔ́. Ndɨrɔ̀, ndɨ mʉ̀hàgʉ̀ dɔ̌ ùpò ndàdɨ alɛ ɨ’ɨ̀ ɔsʉ nà fɔná, kadʉ̀ mʉ̀kàkʉ́ àbhʉ fɨ̌ndà. Kǎdʉ̀ àhʉ mʉ̀lɛ̀màtálɛ tɨ́rɔ̀, ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndara tɨ́ dhu lɛ̀mà ɔ̀nzɨ̀ tdɨ́tdɔ̌.
2 Vi, então, e eis um cavalo branco. O seu cavaleiro tinha um arco, e foi-lhe dada uma coroa. E ele saiu vencendo e para vencer.
3 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Tàmǎ-ngba angbɛ ɔyɔ rɨ́ kìsě andɔ. Nɨ́ ma mɨrɨ ípìrɔ̌nga nà ɔyɔ rɨ́ kìsě dhu, ràtɨ: «Áhʉ̌!»
3 Quando o Cordeiro quebrou o segundo selo, ouvi o segundo ser vivente dizendo: — Venha!
4 Nɨ́ kàzʉ bhěyi ngbɔ̌na ìlù ngǎtsi mʉ̀hàgʉ̀ nɨ́ɨtɔ ndɨ̀. Nɨ́ kà-dɔ̌ ndɨ̀ ndùpò ndàdɨ rɔ́ ɨ̀’ɨ̀ alɛ-fɔ́ ka kabhʉ̀ ádzǐ obhi-akpà. Ka kadʉ̀ yà adzɨ ɔ̌ rɔ̀ kà rɨ̌ màrʉ̀ngà ɨ̀tɔ nɨ̌ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ àbhʉ kà tɔ̀ átɔ̀. Kà-tɨ̀ nɨ́, kà rabhʉ̀ya ìndrǔ rɔ̀kyɛ̀ ɨ̀ nzínzìya ɔ̌.
4 E saiu outro cavalo, que era vermelho. E ao seu cavaleiro foi dado poder para tirar a paz da terra e fazer com que os homens matassem uns aos outros. Também lhe foi dada uma grande espada.
5 Tàmǎ-ngba itdègu ɨ̀bhʉ rɨ́ kìsě andɔ nángbɛ̌, nɨ́ ma mɨrɨ ípìrɔ̌nga nà ɨ̀bhʉ rɨ́ kìsě dhu, ràtɨ: «Áhʉ̌!» Nɨ́ ma mʉ̀bɛ̀ nga mandà rɔ̀, ma mala ɔ̀tɔ̌tɨ̀ mʉ̀hàgʉ̀ rɨ̀tɔ̀ ndɨ̀. Ndɨ mʉ̀hàgʉ̀ dɔ̌ ndɨ̀ ndùpò ndàdɨ rɔ́ ɨ’ɨ̀ alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ kìlo nà fɔná.
5 Quando o Cordeiro quebrou o terceiro selo, ouvi o terceiro ser vivente dizendo: — Venha! Então olhei, e eis um cavalo preto e o seu cavaleiro com uma balança na mão.
6 Nɨ́ ma mɨrɨ alɛ-tù bhěyi rɨ́ ndɨ̀rɨ dhu ípìrɔ̌nga nà ɨ̀fɔ dhu-tsí nzínzì ɔ̌ rɔ̀ rɨ́ dhu ɔ̀vɔ rɔ́, ndàtɨ: «Nganʉ̀-ra tɔ́ atdí kìlo-odzì nɨ́ atdíku ɨdhɔ tɔ́ kasʉ tɔ́ mʉ̀kɨ̀mbà nyʉ́, ndɨrɔ̀ sàyirì-ra tɔ́ ɨ̀bhʉ kìlo-odzì nɨ́ atdíku ɨdhɔ tɔ́ kasʉ tɔ́ mʉ̀kɨ̀mbà nyʉ́ átɔ̀! Pbɛ́tʉ̀, akyɛ mà dɨ̀vayì mànà nàndà dhu nɨ̌, nyɨ nyàkǎ nzá nyɨdzɨ̌ ɨ-tsí-odzì.»
6 E ouvi o que parecia uma voz no meio dos quatro seres viventes dizendo: — Uma medida de trigo por um denário; três medidas de cevada por um denário; e não danifique o azeite e o vinho.
7 Tàmǎ-ngba nɨ́itdègu ɨ̀fɔ rɨ́ kìsě andɔ nángbɛ̌, nɨ́ ma mɨrɨ ípìrɔ̌nga nà ɨ̀fɔ rɨ́ kìsě dhu, ràtɨ: «Áhʉ̌!»
7 Quando o Cordeiro quebrou o quarto selo, ouvi a voz do quarto ser vivente dizendo: — Venha!
8 Nɨ́, ma mandà nga, madʉ̀ ɨrɨ́bɨ̀ta tɔ́ ɨkána nà mʉ̀hàgʉ̀ àla rɨ̀tɔ̀ ndɨ̀. Kà-dɔ̌ ndɨ̀ ndùpò ndàdɨ rɔ́ ɨ’ɨ̀ alɛ-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Ɔvɛ. Ndɨrɔ̀, kǒwù ɔ̌ ɨ’ɨ̀ nɨ́ Òyǐ ɔ̀ nga tɨ́ kátɨna alɛ. Abádhí tɔ̀ ka kabhʉ̀ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ, ndɨ́nɨ̌ yà adzɨ tɔ́ atdí nga ɨ̀fɔ dɔ̌ ɔ̌ alɛ nɔkyɛ tɨ́ obhi-akpà nɨ̌, àwù nɨ̌, kɔ́rɔ́ andɨ-tɨdɔ̀ nɨ̌, ndɨrɔ̀ ɨrɨ́ ɔ̌ ɨ̀zǎ nɨ̌.
8 Vi, então, e eis um cavalo amarelo. O seu cavaleiro se chamava Morte, e o inferno o estava seguindo. E lhes foi dada autoridade sobre a quarta parte da terra para matar à espada, pela fome, com a mortandade e por meio dos animais selvagens da terra.
9 Tàmǎ-ngba itdègu imbo rɨ́ kìsě andɔ nángbɛ̌, nɨ́ màzàbahʉ̀-tsìnǎ, ma mala Kàgàwà bhà Ɔtɛ t’ʉ́nɔta-okú dɔ̀ rɔ̀, ndɨrɔ̀ ndɨ Ɔtɛ tɔ́ ídzì ngàmbì tɨ́ ɨ̀ ɨ́’ɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ ka kɔ́kyɛ̀ alɛ.
9 Quando o Cordeiro quebrou o quinto selo, vi, debaixo do altar, as almas daqueles que tinham sido mortos por causa da palavra de Deus e por causa do testemunho que deram.
10 Nɨ́, ɨ alɛ ambɛ́nà ùkǔ dɔ̌ ɔrʉ́ tǔya nyʉ́ nà, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwǎ, nyɨ nɨ́ Ɨ̀lɨ̌lǎ alɛ ndɨrɔ̀ Obhóngatálɛ. Nyɨ nyádɨ, nyambɛ ɨnga ɔ̀dɔ̀ dɔ̌ ràrà àhʉ ɨ̀ngbà kàsʉmɨ̀ ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyɨtdɨ̀ tɨ́ anya yà adzɨ ɔ̌ alɛ dɔ̌, nyʉtsɛ̀ rɔ̀ká dhu, yà azùka nʉ́fʉ̀ abádhí nzínzì ɔ̌ alɛ-okú dɔ̀ rɔ̀?»
10 Clamaram com voz forte, dizendo: — Até quando, ó Soberano Senhor, santo e verdadeiro, não julgas, nem vingas o nosso sangue dos que habitam sobre a terra?
11 Ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ̀lɨ ndɨ̀ alɛ mà kɔ̌kɔ̀ ka kɔ́kyɛ̀ alɛ nzínzì ɔ̌ tɔ̀, ka kabhʉ̀ ɔ̀wɔ̌wʉ̀ kanzʉ̀. Ndɨrɔ̀ ka katɨ abádhí nɨ̌: «Nyɨ̌ nyàkǎ nyɔ̌dɔ̀ adɔ́kʉ, yà Kàgàwà-owù ʉ̀ngʉ̌ arɨ́ alɛ. Ka kɨ́ abádhí nzínzì ɔ̌ atdídhená alɛ ɔ̀kyɛ yà nyɨ̌ ka kɔ́kyɛ̀ dhu bhěyi. Ɨ ɔ̀kyɛ ka kɔ́kyɛna alɛ-bvʉ rǎkǎ rɔ̀ nga nɨ́ ndɨ Kàgàwà adʉ̀ya rʉ̀kʉ́ dhu ʉ̀tsɛ̀ nɨ̌.»
11 Então a cada um deles foi dada uma veste branca, e lhes foi pedido que repousassem ainda por pouco tempo, até que também se completasse o número dos seus conservos e seus irmãos que iam ser mortos como eles tinham sido.
12 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌ ma mala dhu nɨ́, Tàmǎ-ngba rɨ̌ aza rɨ́ kìsě andɔ nángbɛ̌ dhu. Nɨ́, yà adzɨ níivì atdídɔ̌, adyifɔ̀ ʉgɛ̀rɛ̀ ndɨ̀ ndɔ̀tɨ̀ ɨnyɨ tɔ́ mbɛrʉ̀ bhěyi, àbǐ ràdʉ̀ ndʉ̀gɛ̀rɛ̀ ndòlù azu bhěyi.
12 Vi quando o Cordeiro quebrou o sexto selo. Houve um grande terremoto, o sol se tornou negro como pano de saco feito de crina, a lua ficou toda vermelha como sangue,
13 Ɔ̀rʉ̀-akpà-nyɨ̀ rɔ̌ alalɨ náawà ɨ̀ yà adzɨkpa dɔ̌, àdhàdhɨ̀ itsu-kpɔ̌ náarɨ́ ’àwà kázùrɔ̌ rɔ̀, ɔbɨ nà rópili àpùpú rɨ̌ kpàna-ɔ̌nga ʉ̀yǎ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌ dhu bhěyi.
13 as estrelas do céu caíram sobre a terra, como a figueira deixa cair os seus figos verdes quando sacudida por um vento forte,
14 Ɔ̀rʉ̀-akpà nɨ́ɨdhá ndɨ̀, ndàmbɛ ndàduru dɔ̌, àkpɔrɔ ka kákpɔrɔna kàràtasɨ̌-yà-ba náarɨ́ ndàdùrǔ dhu bhěyi. Kɔ́rɔ́ pbìrì mà, kɔ́rɔ́ sɔ̀ngà mànà nʉ́ʉngbɛ ɨ̀ fɨ̀yɔ́ ngari ɔ̌ rɔ̀, ’òwù.
14 e o céu recolheu-se como um pergaminho quando se enrola. Então todos os montes e as ilhas foram movidos do seu lugar.
15 Yà adzɨ ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ kámá mà, ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, pbànówí tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, ònzìtálɛ mà, ɔbɨtálɛ mà, ndɨrɔ̀ kɔ́rɔ́ ngʉ̌kpà alɛ mà, yà ɨnɔ tɨ́ arɨ́’ɨ̀ mà, dɔ̀yá arɨ́’ɨ̀ ɨ̀tɨ́rɔ̀ alɛ mànà náatsè, ’òwù ’ùrù odu-tsì arɨ́’ɨ̀ ibhu ɔ̀nǎ màtɨ́, ndɨrɔ̀ pbìrì-rɔ̌ arɨ́’ɨ̀ odu nzínzì ɔ̌ màtɨ́.
15 Os reis da terra, os grandes, os comandantes, os ricos, os poderosos e todo escravo e todo livre se esconderam nas cavernas e nos penhascos dos montes
16 Abádhí ambɛ́nà dhu ɔ̀vɔ̀ dɔ̌ pbìrì mà odu mànà tɔ̀, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Nyàwà nyɨ̌ dɔ̀ká, nyǎdʉ̀ mǔrù ɨtsɛ wɔ̀ ádrʉ̀ngbǎ kamà tɔ́ tombi dɔ̌ àdɨ alɛ-rɔ̌ rɔ̀, ndɨrɔ̀ Tàmǎ-ngba bhà nàwí rɔ̌ rɔ̀.
16 e disseram aos montes e aos rochedos: — Caiam sobre nós e nos escondam da face daquele que está sentado no trono e da ira do Cordeiro!
17 Obhó tɨ́, abádhí tɔ́ nàwí tɔ́ ádrʉ̀ngbǎ ɨdhɔ ɨ̀rà wà. Nɨ́ ádhɨ pbá alɛ ndɨ ìnè rɨ́’ɨ̀ ndàdɨ pbɨ̀ndà ípìrɔ̌nga nà tdɨ́tdɔ̌?»
17 Porque chegou o grande Dia da ira deles, e quem poderá subsistir?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.