Apocalipse 18
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARC
1 Kɔ̀rɨ́ dhu-dzidɔ̌, ma mala ngǎtsi màlàyikà ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀ rífo rɔ́. Àbadhi ɨ’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nà, ndɨrɔ̀ yà adzɨ-ɔ̌nga kɔ́rɔ́ náawʉ̀ kàbhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ nɨ̌.
1 E, depois destas coisas, vi descer do céu outro anjo, que tinha grande poder, e a terra foi iluminada com a sua glória.
2 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎkù ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Ɨ́yàdhíyà ɨ̀tsɨ̀ wà, Bàbelì tɔ́ ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̌ ɨ̀tsɨ̀ wà! Kòmbí kòngò wà pfɔ̀mvɔ aróko rɔ́ nga tɨ́, ndɨrɔ̀ kɔ́rɔ́ nzɛ́rɛ-alafí-tɨdɔ̀ aróko rɔ́ nga tɨ́. Kòngò wà yà ìndrǔ ɔ́ndrɔ̀ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ ɔ̀tɨ̀ àrɛ̀-tɨdɔ̀ mà ɨ̀zǎ-tɨdɔ̀ mànà náaróko rɔ́ nga tɨ́.
2 E clamou fortemente com grande voz, dizendo: Caiu! Caiu a grande Babilônia e se tornou morada de demônios, e abrigo de todo espírito imundo, e refúgio de toda ave imunda e aborrecível!
3 Obhó tɨ́, kɔ́rɔ́ pbìrì ɔ̌ alɛ nɔ́mvʉ̀ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎ nàwí tɔ́ dɨ̀vayì, yà kǎbhʉ abádhí ròtsù pbɨ̀ndà mʉ̀nyɔ̀nɨ̀ ɔ̀ dhu-otù ɔ̌. Yà adzɨ ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ kámá nɔ́nzɨ̀ mʉ̀nyɔ̀nɨ̀ ɨ́yàdhíyà nà, ndɨrɔ̀ yà adzɨ ɔ̌ mùtùruzìtálɛ nónzì kàbhà ábhɔ̌ ònzì-okú dɔ̀ rɔ̀.»
3 Porque todas as nações beberam do vinho da ira da sua prostituição. Os reis da terra se prostituíram com ela. E os mercadores da terra se enriqueceram com a abundância de suas delícias.
4 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌ ma mɨrɨ ngǎtsi alɛ-tù ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀ rɨ́ dhu ɔ̀vɔ rɔ́, ndàtɨ: «Pbàkà alɛ́, nyùvò wɔ̀rɨ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ rɔ̀, akyɛ nyɨ̌ nyowuna òtsù kàbhà nzɛ́rɛnga ɔ̀, nyǎdʉ̀ kà rǎbàna àpbɛ̀ àbà átɔ̀ nɨ̌.
4 E ouvi outra voz do céu, que dizia: Sai dela, povo meu, para que não sejas participante dos seus pecados e para que não incorras nas suas pragas.
5 Obhó tɨ́, kàbhà nzɛ́rɛnga núpò wà atdídɔ̌, ràrà àhʉ ɔ̀rʉ̀-akpà nyʉ́ ɔ̀, ndɨrɔ̀ ndɨ atdídɔ̌ kʉ̌fǎ dhu tɔ́ dhu nárà wà ìse Kàgàwà ɔ̌.
5 Porque já os seus pecados se acumularam até ao céu, e Deus se lembrou das iniquidades dela.
6 Dhu àkǎ kɔnzɨ̀ dhu kà-rɔ̌ àdhàdhɨ̀ yà ngʉ̌kpà alɛ-rɔ̌ kǎnzɨ̀ dhu dhu bhěyi. Dhu àkǎ kubho ngʉ̌kpà alɛ-rɔ̌ kǎnzɨ̀ dhu ɔyɔ-gʉ̀na ròsè. Ndɨrɔ̀ yà ngʉ̌kpà alɛ tɔ̀ kǎrɨ́ dɨ̀vayì ùngbǒ ɔ̀ná kɔ́pà ɔ̀, dhu àkǎ kungbǒ dɨ̀vayì kà tɔ̀ fɨ̀ndá ògyè ròsè ɔyɔ-gʉ̀na.
6 Tornai-lhe a dar como ela vos tem dado e retribuí-lhe em dobro conforme as suas obras; no cálice em que vos deu de beber, dai-lhe a ela em dobro.
7 Ndɨrɔ̀ àdhàdhɨ̀ kǒngónà ndòzè ndàdɨ ádrʉ̀ngbǎ ilèta mà ònzì mànà ɔ̌ dhu bhěyi, nɨ́ dhu àkǎ kabhʉ ka ràdɨ àpbɛ̀ mà ɔvɛ tɔ́ ɨzʉ mànà ɔ̌. Obhó tɨ́, afína ɔ̀ kǎrátɨna: ‹Ɨma, ma marádɨ ádrʉ̀ngbǎ kamà tɔ́ tombi dɔ̌ tsìbhá ádrʉ̀ngbǎ kamà bhěyi, ma nɨ́ nzɨ̌ abvo-àyi, ndɨrɔ̀ ma mɨ́ nzɨ̌ adɨ ɔvɛ tɔ́ ɨzʉ ɔ̌ akɛkpá màtɨ́!›
7 Quanto ela se glorificou e em delícias esteve, foi-lhe outro tanto de tormento e pranto, porque diz em seu coração: Estou assentada como rainha, não sou viúva e não verei o pranto.
8 Wɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, atdí ɨdhɔ ɔ̌ tɨ́ kà rɨ̌ pɛ́ kɔ́rɔ́ andɨ-tɨdɔ̀ mà, ɔvɛ tɔ́ ɨzʉ mà àwù mànà tɔ́ àpbɛ̀ nábà. Ndɨrɔ̀, kàzʉ rɨ̌ kʉ̀bɨ rògbè atdídɔ̌, kà-dɔ̌ anya nɔ̀tdɨ̀ alɛ, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà nɨ́ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nà alɛ nɨ́dhunɨ̌.»
8 Portanto, num dia virão as suas pragas: a morte, e o pranto, e a fome; e será queimada no fogo, porque é forte o Senhor Deus, que a julga.
9 Yà ɨ́yàdhíyà mànà mʉ̀nyɔ̀nɨ̀ nanzɨ̀ yà adzɨ ɔ̌ ádrɔ̀drɔ̌ kámá, ’àdʉ̀ òko ònzì ɔ̌ kà mànà, náambɛ̀ya ɔ̀dzɨ dɔ̌, ’àdʉ̀ ɔtsʉ́ya ʉ̀lɨ ngàngàya-rɔ̌, ɨ́yàdhíyà rǒgbe nɨ̌ kàzʉ-ɨkɔ̀ àlǎ ɨ̀ ɨ́ rɔ̀.
9 E os reis da terra, que se prostituíram com ela e viveram em delícias, a chorarão e sobre ela prantearão, quando virem a fumaça do seu incêndio.
10 Abádhí níikòya ɨtsɛ wɔ̀ ndɨ àpbɛ̀-ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ ɨ̀ ɨ́ rɔ̀, ’àdʉ̀ àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Nyɨ nyɨ́’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌! Nyɨ nyɨ́’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌, ɨnyɨ Bàbelì tɔ́ ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̌, ndɨrɔ̀ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nà arɨ́’ɨ̀ kɨgɔ̌! Obhó tɨ́, Kàgàwà ɔ̀tdɨ̀ wà anya dʉ̀nʉ́ atdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ ɔ̌ tɨ́!»
10 Estarão de longe pelo temor do seu tormento, dizendo: Ai! Ai daquela grande Babilônia, aquela forte cidade! Pois numa hora veio o seu juízo.
11 Yà adzɨ ɔ̌ mùtùruzìtálɛ rɔ̌dzɨ, ’àdʉ̀ òko ɨzʉ ɔ̌ ɨ́yàdhíyà-okú dɔ̀ rɔ̀, ɨ̀mbǎ odzi rɔ̌ ɨ̀ ìwǔ nà dhu òdzi rɨ́ atdí alɛ mà rɨ̌’ɨ̀ nɨ́dhunɨ̌.
11 E sobre ela choram e lamentam os mercadores da terra, porque ninguém mais compra as suas mercadorias:
12 Ɨ dhu-tsí nɨ́: ɔrɔ̀ mà, fʉ̀rangà tɔ́ sʉma-tɨdɔ̀ mà, ɔrʉ́ odzìya nà atdídɔ̌ ʉ́ya odu-tɨdɔ̀ mà, yɔ̀kpɔ́ mànà. Ndɨrɔ̀ nɨ́ ʉ̀yʉ̌ya uzì nɨ̌ ka kódyù mbɛrʉ̀ mà, ɨ̀tɨ̌tɨ̀ òlǒlùnga tɔ́ mbɛrʉ̀ mà, sʉ̀wá tɔ́ mbɛrʉ̀ mà, òlǒlù ngbó mbɛrʉ̀ mànà. Ngʉ̌kpà dhu nɨ́ mběyi arɔ́ngʉ kɔ́rɔ́ itsukpó-tɨdɔ̀ mà, ɔyʉ-kù nɨ̌ ka kɔ́bhɔ̀lɔ̀ kɔ́rɔ́ dhu-tsí mà, àtsà tɨ́ ka kátsà ɔrʉ́ odzìya nà itsukpó nɨ̌ ka kɔ́bhɔ̀lɔ̀ kɔ́rɔ́ dhu-tsí mà, ndɨrɔ̀ mʉ̀lɨngà tɔ́ sʉma-tɨdɔ̀ nɨ̌ màtɨ́, tsʉmà nɨ̌ màtɨ́, àtsà ka kátsà odu nɨ̌ màtɨ́ ka kɔ́bhɔ̀lɔ̀ dhu mànà.
12 mercadorias de ouro, e de prata, e de pedras preciosas, e de pérolas, e de linho fino, e de púrpura, e de seda, e de escarlata; e toda madeira odorífera, e todo vaso de marfim, e todo vaso de madeira preciosíssima, de bronze e de ferro, e de mármore;
13 Ngʉ̌kpà dhu nɨ́ ndrùù ɨkɔ̀ya arɔ́ngʉ ʉ̀bɨ ka kʉ̀bɨ̀ rɔ̀ itsu-ndɨ̀-tɨdɔ̀ mà sɔbɨ̌ mànà, màrasɨ̀ mà, mànɛ̀manɛ̀ mà alɨndra-tɨdɔ̀ mànà. Ndɨrɔ̀ nɨ́ dɨ̀vayì mà, akyɛ mà, awɨ́lɨ́ rɔ́’ɔ idyi-ra mà nganʉ̀-kpɔ̌ mànà, ìkyì-akpá mà tàmà mànà, mʉ̀hàgʉ̀ mà abádhí arádhana gɛ̀rɛ̀gɛ̀rɛ̀-tɨdɔ̀ mànà, ɨnɔ tɨ́ arɨ́’ɨ̀ alɛ mà ndɨrɔ̀ ùsǒ ka kúsǒ alɛ mànà.
13 e cinamomo, e cardamomo, e perfume, e mirra, e incenso, e vinho, e azeite, e flor de farinha, e trigo, e cavalgaduras, e ovelhas; e mercadorias de cavalos, e de carros, e de corpos e de almas de homens.
14 Ndɨrɔ̀ ka kátɨna ndɨ kɨgɔ̀ nɨ̌: «Yà nyɨ nyazè atdídɔ̌ nyabà kɔ̌kɔ̀ ídzì dhu-tɨdɔ̀ kɔ́rɔ́ núwǐ wà fʉnʉ́ rɔ̀! Ndɨrɔ̀, ònzì tɔ́ kɔ́rɔ́ pbʉ̀kʉ̀ dhu-tsí mà, nyabhʉ ongónà nyaya atdídɔ̌ pbʉ̀kʉ̀ dhu-tsí mànà kɔ́rɔ́ núwǐ wà! Nyɨ nyɨ́ ɨ̀nzɨ̌ ɨ dhu-tsí àlǎ tdɨ́tdɔ̌ akɛkpá màtɨ́!»
14 E o fruto do desejo da tua alma foi-se de ti, e todas as coisas gostosas e excelentes se foram de ti, e não mais as acharás.
15 Wɔ̀ ndɨ kɨgɔ̀ ínzǐ mùtùruzìtálɛ níikòya ɨtsɛ wɔ̀ ndɨ kɨgɔ̀ rǎbàna àpbɛ̀ ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ ɨ̀ ɨ́ rɔ̀. Abádhí ambɛ̀ya ɔ̀dzɨ dɔ̌, ’àdʉ̀ òko ɨzʉ ɔ̌,
15 Os mercadores destas coisas, que com elas se enriqueceram, estarão de longe, pelo temor do seu tormento, chorando, e lamentando,
16 ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ɨ́yàdhíyà rɨ̌’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌! Kà rɨ̌’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌, ka ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̀! Kʉ̌fɔ̌ ndɨ̀ atdídɔ̌ ʉ́ya mbɛrʉ̀ nɨ̌, fɨ̀ndá òlù ɨ́tɨ̀ ɨ̀tɨ̀ tɨ́ mbɛrʉ̀ nɨ̌, ndɨrɔ̀ òlǒlù ngbó mbɛrʉ̀ nɨ̌. Kʉ̌yɔ̀ ngbɔ̌na ɔrɔ̀ tɔ́ dhu-tsí mà, ɔrʉ́ odzìya nà odu-tɨdɔ̀ mà, yɔ̀kpɔ́ mànà nɨ̌!
16 e dizendo: Ai! Ai daquela grande cidade, que estava vestida de linho fino, de púrpura, de escarlata, adornada com ouro e pedras preciosas e pérolas! Porque numa hora foram assoladas tantas riquezas.
17 Nɨ́ atdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ ɔ̌ tɨ́ wɔ̀ dhu bhěyi ábhɔ̌ ònzì-ɨ́yà nɨ́nza wà ɨ̀!»
17 E todo piloto, e todo o que navega em naus, e todo marinheiro, e todos os que negociam no mar se puseram de longe.
18 Nɨ́, wɔ̀ kɨgɔ̀ nʉ̀bɨ̀ kàzʉ-ɨkɔ̀ àlǎ ɨ̀ ɨ́ rɔ̀, abádhí ambɛ́nà ùkǔ dɔ̌, ’àtɨ: «Ɨ́ngbà kɨgɔ̀ ndɨ yàrɨ́ ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̀ nà ndɨ̀ nɔ̀fɔ̀?»
18 E, vendo a fumaça do seu incêndio, clamaram, dizendo: Que cidade é semelhante a esta grande cidade?
19 Nɨ́ abádhí ambɛ́nà àhʉ̀ ʉ̀trɔ dɔ̌ dɔ̀ya ɔ̀ ɨzʉ-okú dɔ̀ rɔ̀, ’àdʉ̀ àmbɛ ɔ̀dzɨ dɔ̌ atdídɔ̌. Ndɨrɔ̀ abádhí ambɛ́nà ùkǔ dɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Ɨ́yàdhíyà rɨ̌’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌! Kà rɨ̌’ɨ̀ àpbɛ̀ ɔ̌, ka ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̀! Yà bàtɔ́ nà arɨ́’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀ dɔ̌ alɛ kɔ́rɔ́ nínzǐ nɨ́ kà-ɔ̀ rɔ̀ aráhʉ ònzì. Pbɛ́tʉ̀, atdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ ɔ̌ tɨ́, kɔ̀dɨ̀ wà mʉ̀táyángá.»
19 E lançaram pó sobre a cabeça e clamaram, chorando, e lamentando, e dizendo: Ai! Ai daquela grande cidade, na qual todos os que tinham naus no mar se enriqueceram em razão da sua opulência! Porque numa hora foi assolada.
20 Ɨnyɨ ɔ̀rʉ̀-akpǎ, ábhʉ̌ ɨdhɛ̀nʉ rɨ̀ka ndɨ̀ ndɨ kɨgɔ̀ núgolo ndɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀! Ndɨrɔ̀ nyɨ̌ Kàgàwà bhà alɛ́, nyɨ̌ uvitatálɛ́, ndɨrɔ̀ nyɨ̌ Kàgàwà bhà pbànábí, ɨdhɛ̀kʉ àkǎ rɨ̀ka ndɨ̀ átɔ̀! Obhó tɨ́, Kàgàwà ɔ̀tdɨ̀ wà anya kà-dɔ̌ rʉ̀kʉ́ kǎnzɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
20 Alegra-te sobre ela, ó céu, e vós, santos apóstolos e profetas, porque já Deus julgou a vossa causa quanto a ela.
21 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, atdídɔ̌ rɨ́’ɨ̀ ɔbɨ nà atdí màlàyikà níitdu dhu ò’ù ka karɨ́ dɔ̀ná odu bhěyi rólo ádrʉ̀ngbǎ odu-ba, ndɨ̀dɔ̀ ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀ ɔ̀. Kǎdʉ̀ àtɨ̀nà: «Wɔ̀ dhu bhěyi nɨ́ ndɨ ka kɨ́ Bàbelì, ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̀ nɨ́dɔ̀ ɔbɨ nyʉ́ nà ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀ ɔ̀, ɨ̀nzɨ̌ ràdʉ̀ ndàla akɛkpá màtɨ́ tdɨ́tdɔ̌.
21 E um forte anjo levantou uma pedra como uma grande mó e lançou- a no mar, dizendo: Com igual ímpeto será lançada Babilônia, aquela grande cidade, e não será jamais achada.
22 Dʉ̀mʉ̀-tù mà, adyi ʉ̀yʉ rɨ́ alɛ-tù mà, rʉ̀gɛ̌-tù mà, wàndà-tù mànà, rɨ̌ ɨ̀nzɨ̌ ’ɨ̀rɨ ʉ̀nʉ́ akɛkpá màtɨ́ tdɨ́tdɔ̌. Dhèdhèrɔ̀ kasʉ-tɨdɔ̀ ɔ̀nzɨ arɨ́ alɛ rɨ̌ ɨ̀nzɨ̌ ’àlǎ ʉ̀nʉ́ tdɨ́tdɔ̌ akɛkpá màtɨ́. Ndɨrɔ̀ dhu t’ó’ùta tɔ́ odu-gìrìtǐ mà rɨ̌ ɨ̀nzɨ̌ ndɨ̀rɨ ʉ̀nʉ́ akɛkpá màtɨ́ tdɨ́tdɔ̌.
22 E em ti não se ouvirá mais a voz de harpistas, e de músicos, e de flauteiros, e de trombeteiros, e nenhum artífice de arte alguma se achará mais em ti; e ruído de mó em ti se não ouvirá mais;
23 Tarà tɔ́ awáwʉ̀ rɨ̌ ɨ̀nzɨ̌ ɨnga àwʉ̀ ʉ̀nʉ́ akɛkpá màtɨ́ tdɨ́tdɔ̌. Ndɨrɔ̀ àdhɨ̀ngbǎ-ɔwʉ́tá mà pbɨ̀ndà kpatsìbhálɛ mànà-tù rɨ̌ nzɨ̌ ’ɨ̀rɨ ʉ̀nʉ́ akɛkpá màtɨ́ tdɨ́tdɔ̌. Kɔ́rɔ́ kɔ̌kɔ̀ dhu rɨ̌ ’ɔ̀nzɨ ʉ̀nʉ́ mùtùruzìtálɛ náarɨ́ ’ɔ̀zʉ̀ yà adzɨ ɔ̌ kɔ́rɔ́ ngʉ̌kpà alɛ tɔ́ ònzì-dɔ̀nǎ fɨ̀yɔ́ ònzì ósè alɛ tɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Ndɨrɔ̀, nyɨ nyarɨ́ kɔ́rɔ́ pbìrì ɔ̌ alɛ ʉ̀trǎ pbʉ̀kʉ̀ òndrù nɨ̌.
23 e luz de candeia não mais luzirá em ti, e voz de esposo e de esposa não mais em ti se ouvirá; porque os teus mercadores eram os grandes da terra; porque todas as nações foram enganadas pelas tuas feitiçarias.
24 Ʉ̀nʉ́ nga nɨ́ ndɨ ka kótù pbànábí-azù, Kàgàwà bhà alɛ-azù, yà adzɨ ɔ̌ ka kakyɛ̀ kɔ́rɔ́ ngʉ̌kpà alɛ-azù mànà nɨ̌.»
24 E nela se achou o sangue dos profetas, e dos santos, e de todos os que foram mortos na terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.