Apocalipse 14
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NAA
1 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌ ma mandà nga, nɨ́ ma mala Tàmǎ-ngba tɨ́ kátɨna alɛ Sàyunì tɔ́ pbìrì dɔ̌ ìdè rɔ́. Kɨ̌’ɨ̀ atdíkpá atdí mɨyà, ɨ̀fɔ kumì, dɔ̀ná ɨ̀fɔ nà lʉfʉ̀ alɛ mànà, ndɨrɔ̀, ɨ alɛ-nyìndri rɔ̌ ka kundí ɔvɔ nɨ’ɨ̀ kɔ̌vɔ̀ mà kà t’Ábanà-ɔvɔ̀ mànà.
1 Olhei, e eis que o Cordeiro estava em pé sobre o monte Sião. Com ele estavam cento e quarenta e quatro mil, que tinham escrito na testa o nome do Cordeiro e o nome de seu Pai.
2 Nɨ́, ma mɨrɨ atdí alɛ-tù ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀ rɨ́rà, ràmbɛ àwa dɔ̌ àdhàdhɨ̀ ábhɔ̌ ɨdhá-yà-ba rɨ̌ ndɨ̀sɔlɔ dhu bhěyi, ndɨrɔ̀, atdídɔ̌ rʉ́tǎ ɔvɔ-tù bhěyi. Ndɨ alɛ-tù nɨ́ɨrɨ ndɨ̀ átɔ̀ ràmbɛ ɔ̀’ɔ dɔ̌ dʉ̀mʉ̀ ɔ̀tɨ rɨ́ alɛ rɨ̌ fɨ̀yɔ́ dʉ̀mʉ̀ ɔ̀tɨ dhu bhěyi.
2 Ouvi uma voz do céu como som de muitas águas, como som de um forte trovão. A voz que ouvi era como de harpistas quando tocam as suas harpas.
3 Nɨ́ kɔ̌kɔ̀ atdí mɨyà, ɨ̀fɔ kumì, dɔ̀ná ɨ̀fɔ nà lʉfʉ̀ alɛ náambɛ́nà adyi-ɔwʉ́tá ʉ̀yʉ dɔ̌ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎ kamà tɔ́ tombi mà, ípìrɔ̌nga nà ɨ̀fɔ dhu-tsí mà, pbàkʉ̀rʉ̌ mànà-ɔ̀nzɨ̌. Atdí alɛ mà wɔ̀ ndɨ adyi ùdhe rádʉ̀ ndʉ̀nɨ nɨ́ɨ’ɨ̀ ɨ̀mbǎ, ɨnzá nɨ́ kɔ̌kɔ̀ atdí mɨyà, ɨ̀fɔ kumì dɔ̀ná ɨ̀fɔ nà lʉfʉ̀ alɛ, kǎkà yà adzɨ ɔ̌ rɔ̀ Tàmǎ-ngba ʉ́wʉ kɛ̀lɛ̌ núdhe ka ’ʉ̀nɨ rɔ̀.
3 Entoavam um cântico novo diante do trono, diante dos quatro seres viventes e dos anciãos. E ninguém podia aprender o cântico, senão os cento e quarenta e quatro mil que foram comprados da terra.
4 Ɨ alɛ nɨ́ ɨ̀ nɔ́dɔ̀ atdídɔ̌, ’òkò ɨlátá ɔ̌ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ alɛ, yà ɨnzá ɨ̀ nɨ́tɨ vèbhálɛ nà ɨ̀ úbhi dhu-otù ɔ̌ alɛ. Ndɨrɔ̀ abádhí arúbhi Tàmǎ-ngba-owù ɔ̌, yà kà rǔbhi ɔ̀ná kɔ́rɔ́ ngari ɔ̌. Obhó tɨ́, abádhí nɨ́ ɨ ka kʉwʉ̀ ngʉ̌kpà alɛ nzínzì ɔ̌ rɔ̀, rɨ̀’ɨ̀ àdhàdhɨ̀ wɛmbɛrɛ̀ tɨ́ ka kúbhǒna Kàgàwà tɔ̀, ndɨrɔ̀ Tàmǎ-ngba tɔ̀ pɛrɛ̀ bhěyi.
4 Estes são os que não se macularam com mulheres, porque são virgens. Eles seguem o Cordeiro por onde quer que ele vá. São os que foram comprados dentre todos os seres humanos, primícias para Deus e para o Cordeiro;
5 Abádhí nɨ́ ɨnzá àpɛ̀ tɨ̀tɔ̀ ʉ̀nɔ atdí-gʉ̀na màtɨ́ alɛ, ndɨrɔ̀ ɨ̀mbǎ nzɛ́rɛ dhu tɨ́ ka kɔ́zʉ̀na dhu rɨ̌’ɨ̀ nyʉyatsì alɛ.
5 e não se achou mentira na sua boca; não têm mácula.
6 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, ma mala atdí màlàyikà ɔrʉ́ nyʉ́ rɔ́kʉ awɛ ɔ̌ rɔ́, ndàdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ yà adzɨ óvò alɛ tɔ̀ ndɨ̀ ndɔ́vɔna dhòdhódhónga tɔ́ Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nà. Ɨ alɛ nɨ́ ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ̀lɨ ndɨ̀ pbìrì ɔ̌ alɛ mà, ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ̀lɨ ndɨ̀ rʉ̀gànda-tɨdɔ̀ mà, ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ̀lɨ ndɨ̀ alávà-tɨdɔ̀ t’álɛ mà, ndɨrɔ̀ ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ̀lɨ ndɨ̀ alɛ-tɨdɔ̀ mànà.
6 Vi outro anjo voando pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para pregar aos que habitam na terra, e a cada nação, tribo, língua e povo,
7 Nɨ́ kǎmbɛ́nà dhu ɔ̀vɔ dɔ̌ ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà, ndàmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Nyɨ̌ nyàkǎ nyɔ̌nzɨ̀ Kàgàwà ɔdɔ̀, nyǎdʉ̀ ìlènà! Obhó tɨ́, kàbhà kàsʉmɨ̀ yà ìndrǔ-ànyǎ ɨ̀tdɨ̀ kà rɨ̌ ɔ̀ná nákǎ wà. Nyɨ̌ nyàkǎ nyʉ̌lɛ̌ wɔ̀ ndɨ ɔ̀rʉ̀-akpà mà, adzɨ mà, ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀ mà, ɨdha-dɔ̀tɨ́-nzo mànà nanzɨ̀ alɛ!»
7 dizendo com voz forte: — Temam a Deus e deem glória a ele, pois é chegada a hora em que ele vai julgar. E adorem aquele que fez o céu, a terra, o mar e as fontes das águas.
8 Ɔyɔ rɨ́ kìsě màlàyikà náadʉ̀ ɨ̀rà wɔ̀ ndɨ wɛmbɛrɛ̀ tɔ́-tsí dzidɔ̌, ndàdʉ̀ òkù, ndàtɨ: «Ɨ́yàdhíyà ɨ̀tsɨ̀ wà! Bàbelì tɔ́ ádrʉ̀ngbǎ kɨgɔ̀ ɨ̀tsɨ̀ wà! Kǎbhʉ kɔ́rɔ́ pbìrì ɔ̌ alɛ rɔ̀mvʉ̀ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎ nàwí tɔ́ dɨ̀vayì, yà abádhí ndɨ̀ ndábhʉ ròtsù pbɨ̀ndà mʉ̀nyɔ̀nɨ̀ ɔ̀ dhu-otù ɔ̌.»
8 Seguiu-se outro anjo, o segundo, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia que fez com que todas as nações bebessem o vinho do furor da sua prostituição.
9 Ɨ̀bhʉ rɨ́ kìsě màlàyikà nɨ́ɨra kɔ̌kɔ̀ angyi ìwǔ ɔ́yɔ̌ màlàyíká dzidɔ̌. Nɨ́, kǎvɔ̀ dhu ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ́lɨ ndɨ̀ alɛ yà wɔ̀yɔ̌na ka kɔ́bhɔ̀lɔ̀ ɨ̀zǎ mà ndɨ kà-wɔ̀yɔ̌ mà ʉ̀lɛ̌ rɨ́, kadʉ̀ ndɨ ɨ̀zǎ bhà ize àpba nyɨ̀na-ndri rɔ̌ màtɨ́ ndɨrɔ̀ ngǎtsi nɨ̌ ɔtsʉ́na rɔ̌ màtɨ́ alɛ,
9 Seguiu-se a estes outro anjo, o terceiro, dizendo com voz forte: — Se alguém adora a besta e a sua imagem e recebe a sua marca na testa ou na mão,
10 nɨ́ rɨ̌ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎ nàwí tɔ́ dɨ̀vayì nɔ́mvʉ̀ átɔ̀. Obhó tɨ́, ndɨ dɨ̀vayì ka kabhɔ̀lɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ kɨsɨ̌ ɨdha ɔ̀nà, kadʉ̀ ɔ̀dhɔ̀nà kàbhà nàwí tɔ́ kɔ́pà ɔ̀! Kɔ̌kɔ̀ dhu bhěyi alɛ náabáya àpbɛ̀ kàzʉ ɔ̀, ndɨrɔ̀ abádhí abáya ka yà atdídɔ̌ arʉ́la ògbe ndógbe rɔ̀ áwùse tɔ́ dhu-ra ɔ̀, ɨ̀lɨ̌lǎ màlàyíká mà, Tàmǎ-ngba mànà-ɔ̀nzɨ̌.
10 também esse beberá do vinho do furor de Deus, preparado, sem mistura, no cálice da sua ira, e será atormentado com fogo e enxofre, diante dos santos anjos e na presença do Cordeiro.
11 Ndɨrɔ̀, wɔ̀ ndɨ abádhí tɔ́ àpbɛ̀ tɔ́ kàzʉ-ɨkɔ̀ náarúpo ɔrʉ̀ dhòdhódhónga nà. Kɔ̌kɔ̀ ndɨ ɨ̀zǎ mà, wɔ̀yɔ̌na mànà nʉ́lɛ ongónà alɛ, yà kɔ̌vɔ̀ tɔ́ ize ka kʉpbá rɔ̀yá alɛ kɔ́rɔ́, náarɨ́ nzɨ̌ ’àsǒ atdíku màtɨ́ kúbhingá, ndɨrɔ̀ adyíbhengá màtɨ́ àpbɛ̀ ɔ̌ rɔ̀.»
11 A fumaça do seu tormento sobe para todo o sempre. E os adoradores da besta e da sua imagem e quem quer que receba a marca do nome da besta não têm descanso algum, nem de dia nem de noite.
12 Wɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, Kàgàwà bhà alɛ, kǎkà Kàgàwà bhà Ʉyátá ɨ̀fʉ̌ arɨ́, ’àdʉ̀ Yěsù à’ù alɛ, nákǎ ɨ̀’ɨ̀ dhu-dzi òndù arɨ́ alɛ tɨ́.
12 Aqui está a perseverança dos santos, os que guardam os mandamentos de Deus e a fé em Jesus.
13 Ndɨrɔ̀, ma mɨrɨ alɛ-tù ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀ rɨ́ dhu ɔ̀vɔ rɔ́, ndàtɨ: «Ándǐ yàrɨ́ dhu: ‹Hirò nɔ̀nzɨ̀ nɨ́ yà kòmbí ndɨ̀ nɔ̀pɛ̀ rɔ̀ rʉ́vɛ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù ɨ̀ á’ù rɔ́rɔ̀ alɛ!› Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí rǎtɨna: ‹Obhó dhu nɨ́ ndɨ! Ɨ alɛ rɨ̌ ’àsǒ fɨ̀yɔ́ ododu kasʉ ɔ̌ rɔ̀, abádhí anzɨ̀ ídzì dhu nɔ́dhɔ̀ wà ɨ̀, ’òwù abádhí-owù ɔ̌ nɨ́dhunɨ̌.›»
13 Então ouvi uma voz do céu, dizendo: — Escreva: “Bem-aventurados os mortos que, desde agora, morrem no Senhor.” — Sim — diz o Espírito —, para que descansem das suas fadigas, pois as suas obras os acompanham.
14 Ma mandà nga tdɨ́tdɔ̌, nɨ́, ma mala ɔ̀wɔ̌wʉ̀ àpbù, ndɨrɔ̀ ndɨ àpbù dɔ̌ ndɨ̀ ndàdɨ rɔ́ ɨ’ɨ̀ alɛ nɨ́ Ìndrǔ t’Ídhùnà nà ndɨ̀ nɔ̀fɔ̀ alɛ. Kà-dɔ rɔ̌ ɨ’ɨ̀ nɨ́ ɔrɔ̀ tɔ́ mʉ̀kàkʉ́, ndɨrɔ̀ kà-fɔ́ ɨ̀’ɨ̀ dhu nɨ́ ɨnga ɔ̌ dhu òtse ka karɨ́ nɨ̌ atdídɔ̌ ndɨ̀ nákà obhi-tɨdɔ̀.
14 Olhei, e eis uma nuvem branca, e sentado sobre a nuvem um semelhante a filho de homem, tendo na cabeça uma coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Nɨ́, atdí màlàyikà náahʉ̀ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ arɨ́’ɨ̀ Kàgàwà bhà ɨdza ɔ̀ rɔ̀, ndòkù ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà ndàtɨ wɔ̀ ndɨ àpbù dɔ̌ àdɨ alɛ nɨ̌: «Ídyì pbʉ̀kʉ̀ obhi, nyɔpɛ̀ nyogù ɨnga ɔ̌ dhu nɨ̌. Obhó tɨ́, yà adzɨ àdɨ wà tʉ̀mbà tɨ́, ɔ̀ná dhu ka kogu tɨ́, ndɨrɔ̀ ndɨ ɔnzɨ-bvʉ̌ dhu ògu ka kɨ́ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ àkǎ wà!»
15 Outro anjo saiu do santuário, gritando com voz forte para aquele que estava sentado sobre a nuvem: — Pegue a sua foice e comece a colher, pois chegou a hora da colheita, visto que os campos da terra já amadureceram!
16 Nɨ́, wɔ̀ ndɨ àpbù dɔ̌ àdɨ alɛ nʉ́ʉdà pbɨ̀ndà obhi yà adzɨ ɔ̌, ndòtsè kà ɔ̌ dhu nɨ̌.
16 E aquele que estava sentado sobre a nuvem passou a sua foice sobre a terra e fez a colheita.
17 Ngǎtsi màlàyikà náadʉ̀ àhʉ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ arɨ́’ɨ̀ Kàgàwà bhà ɨdza ɔ̀ rɔ̀, ndɨ̀ mà átɔ̀ ndàdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ɨnga ɔ̌ dhu ògu ka karɨ́ nɨ̌ ndɨ̀ nakànɨ́ obhi nà fɔná.
17 Então outro anjo saiu do santuário que se encontra no céu, tendo também ele uma foice afiada.
18 Ngǎtsi màlàyikà nɨ́ɨ’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nà màzàbahʉ̀-dɔ̌ arɨ́’ɨ̀ kàzʉ dɔ̌. Nɨ́ ndɨ-tsí náahʉ̀ ndɨ màzàbahʉ̀ dɔ̌ rɔ̀, ndàdʉ̀ òkù ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà wɔ̀ atdídɔ̌ ndɨ̀ nàkà obhi rɨ̌’ɨ̀ fɔná màlàyikà tɔ̀. Kǎtɨ: «Ídyì wɔ̀ atdídɔ̌ ndɨ̀ nàkà pbʉ̀kʉ̀ obhi, nyazè yà adzɨ ɔ̌ rɨ́’ɨ̀ vǐnyò-kpɔ̌ nɨ̌, ɨwà ndɨ vǐnyò-kpɔ̌ nɔ́’ɔ̀ nɨ́dhunɨ̌.»
18 Ainda outro anjo saiu do altar, o anjo que tem autoridade sobre o fogo, e clamou com voz forte ao que tinha a foice afiada, dizendo: — Pegue a sua foice afiada e ajunte os cachos da videira da terra, porque as suas uvas estão maduras!
19 Nɨ́, wɔ̀ màlàyikà nʉ́ʉdà pbɨ̀ndà obhi yà adzɨ dɔ̌, ndàzè yà adzɨ ɔ̌ vǐnyò-kpɔ̌ nɨ̌, ndàdʉ̀ ndɨ vǐnyò-kpɔ̌ àwà kʉ̀zʉ̌ ka karɨ́ ɔ̀nà ádrʉ̀ngbǎ ibhu-ba ɔ̀.Vǐnyò-kpɔ̌ ʉ̀zʉ̌ ka karɨ́ ɔ̀nà ádrʉ̀ngbǎ ibhu-ba|src="lb00130b.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="14.19" Kɔ̌kɔ̀ dhu kɔ́rɔ́ rɨ̌tɛ̀na dhu nɨ́ Kàgàwà bhà nàwí.
19 Então o anjo passou a sua foice na terra, ajuntou os cachos da videira da terra e os lançou no grande lagar da ira de Deus.
20 Ka kaha ndɨ vǐnyò-kpɔ̌ bhǔna ɔ̀, irinǎ rɔ̀ kɨgɔ̀ tɔ̀. Nɨ́, azu ɨsɔ̀lɔ̀ ndɨ̀ abhɔ nyʉ́ ndɨ kà-bhu ɔ̀ rɔ̀, gʉ̀gʉ̌na rùpò, ndàrà àhʉ mʉ̀hàgʉ̀-tsʉ̀ rɔ̌ nyʉ́. Ndɨrɔ̀, ndɨ azu adʉ̀ ɔ̀kʉ, ndàrà àhʉ mbɛ̀mbɛ̀ ɨ̀bhʉ mɨyà kìlòmɛ̌tɛ̀rɛ̀ tɨ́.
20 O lagar foi pisado fora da cidade. E correu sangue do lagar, chegando até a altura dos freios dos cavalos, numa extensão de cerca de trezentos quilômetros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.