2 Coríntios 7
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NVT
1 Nɨ́ yà atdídɔ̌ ma mózè nyɨ̌ rɔ̀, nyʉ̀nɨ dhu, Kàgàwà rɔ́kɔ̀ kɔ́rɔ́ kɔ̌kɔ̀ dhu tɔ́ làká àlɛ̌ tɔ̀. Dhu àkǎ àlɛ̌ rù’o àlɛ̌, àlɛ̌ rɨ̀lǎ yà àlɛ̌-ngbɔ̀ mà àlɛ̌-afí mànà nábhʉ rɔ̀tɨ̀ kà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ kɔ́rɔ́ dhu ɔ̌ rɔ̀. Ndɨrɔ̀ dhu àkǎ àlɛ̌ rɔ̀nzɨ̀ ɔbɨ, àlɛ̌ rɨ̀’ɨ̀ kà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ ɨ́lǎ atdídɔ̌ alɛ tɨ́, kɔ̌dɔ̀ ɔ̀nzɨ àlɛ̌ kɨ́ rɔ́rɔ̀.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Nyʉ̀bhà mǎ mǎbà ngari afíkʉ ɔ̀, nyǒzè mǎ! Mǎ máfǎ nzá dhu atdí alɛ nɨ̌ màtɨ́, mǎ mábhʉ nzá atdí alɛ mà ràwǐ pbɨ̀ndà a’uta ɔ̌, ndɨrɔ̀ mǎ mʉ́trǎ nzá atdí alɛ mà fɔná ongyéngá mǎ mabá tɨ́.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Ma mʉ̀nɔ̀ nzá wɔ̀ dhu ànyǎkʉ ma mɔtdɨ́ tɨ́. Obhó tɨ́, àdhàdhɨ̀ yà ma mʉ́nɔ̀ fʉ̌kʉ̀ dhu bhěyi tɨ́, nyɨ̌ nɨ́ atdídɔ̌ mǎ mózè nyɨ̌ alɛ, ɨ̀mbǎ rɨ́’ɨ̀ ípìrɔ̌nga ɔ̌ màtɨ́ ndɨrɔ̀ ɔvɛ ɔ̌ màtɨ́.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Ma mɨ́’ɨ̀ a’uta nà atdídɔ̌ nyʉkʉtsì, ɨdhɛ̀du ràdʉ̀ ndɨ̀ka atdídɔ̌ okúkʉ dɔ̀ rɔ̀. Kɔ́rɔ́ fàká àpbɛ̀ ɔ̌, ma marádɨ ɨwà afídu òpè ndɨ̀ rɔ́rɔ̀, ndɨrɔ̀ ɨwà ɨdhɛ̀du ɨ̀ka ndɨ̀ atdídɔ̌ rɔ́rɔ̀.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Màkɛ̀dɔ̀nɨyà mǎ mítdègu òwu ùvò, nɨ́ mǎ máso nzá ngbɔ̌ka akɛkpá màtɨ́. Mǎ mábà àpbɛ̀ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ rɔ̀, ìndrǔ úgyè ɨ̀ mǎ mànà, ndɨrɔ̀ mǎ mɨ́’ɨ̀ ɔdɔ nà afíka ɔ̀.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Nɨ́, Kàgàwà yà afíya ɨ̀ngyɛ̌ ɨ̀ alɛ-afí òpè arɨ́, nópè ndɨ afíka Titò ɨ̀rà àhʉ tɨka ɔ̀ dhu-otù ɔ̌.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Kǒpè nzá afíka ndɨ dhu-otù ɔ̌ tɨ́, pbɛ́tʉ̀ kǒpè ka Titò ɨ̀rà ɔ̀vɔ̀nà fǎkà dhu-otù ɔ̌. Titò áwɛ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ nyɨ̌ nyópè afína dhu fǎkà. Ndɨrɔ̀ kǎwɛ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ nyɨ̌ nyɨ́’ɨ̀ dhu-atdyú nà atdídɔ̌ nyǎla ngbɔ̌du dhu. Kǎwɛ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ nyɨ̌ nyɨ́’ɨ̀ ɨzʉ nà ndɨ̀ nɔ́nzɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ dhu, ndɨrɔ̀ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ nyɨ̌ nyádzi nyɨ̌ okúdu dɔ̀ rɔ̀ dhu. Nɨ́ ndɨ dhu ádʉ̀ ɨdhɛ̀du àbhʉ rɨ̀ka ndɨ̀ atdídɔ̌.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Ma mʉ̀nɨ wà dhu yà angyi ma mándǐ fʉ̌kʉ̀ bhàrʉwà rábhʉ wà ɨzʉ rʉ̀ka nyɨ̌, pbɛ́tʉ̀ ma mòzù nzá ndɨ dhu. Ma mózǔyana dhu ɨzʉ ma màbhʉ rʉ̀ka nyɨ̌ ákɛ̌ kàsʉmɨ̀ tɨ́ rɔ̀.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Nɨ́ kòmbí ɨdhɛ̀du ɨ̀ka wà ndɨ̀. Kɨ̀ka ndɨ̀ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ yà fʉ̌kʉ̀ ma mándǐ bhàrʉwà ábhʉ ɨzʉ rʉ̀ka nyɨ̌ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, pbɛ́tʉ̀ ndɨ ɨzʉ ábhʉ nyɨ̌ nyʉ̌gɛ̀rɛ̀ nyɨ̌, nyʉ̌bhà fʉ̀kʉ́ nzɛ́rɛnga dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Obhó tɨ́, ɨzʉ ʉ́ka nyɨ̌ àdhàdhɨ̀ Kàgàwà ózè ka dhu bhěyi. Nɨ́rɔ̀, mǎ mɔ́nzɨ̀ nzá atdí nzɛ́rɛ dhu mà rʉ̀kʉ́ wɔ̀ fʉ̌kʉ̀ ma mándǐ bhàrʉwà nɨ̌.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Obhó tɨ́, Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ nɔ̀fɔ̀ dhu bhěyi rɨ́ ìndrǔ ʉ̀kǎ ɨzʉ, rǎdʉ̀ ìndrǔ àbhʉ̌ rʉ̀gɛ̀rɛ̀ ndɨ̀ ndʉ̀bhà pbɨ̀ndà nzɛ́rɛnga, ndɨ dhu ràdʉ̀ Kàgàwà àbhʉ rɨ̀gʉ̌ ndɨ alɛ. Nɨ́ ndɨ dhu rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ ìndrǔ àbhʉ ròzù dhu. Pbɛ́tʉ̀, yà adzɨ àbhʉ rʉ̀ka ìndrǔ ɨzʉ náarɨ́ ìndrǔ ʉ̀nda ɔvɛ ɔ̀ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Nyàndà pɛ́, yà nyɨ̌ nʉ́ka ɨzʉ-otù ɔ̌ Kàgàwà ɔ́nzɨ̀ ídzìnga: kòmbí, kǎbhʉ nyɨ̌ nyǒzè atdídɔ̌ ɨnzá nyɨ̌ nyàfǎ dhu yà ndɨ̀ nɔ́nzɨ̀ dhu ɔ̌ dhu ɨ̀tɛ̀ rɨ́ alɛ tɨ́. Kǎbhʉ nyɨ̌ nyɨ̌’ɨ̀ nzɛ́rɛ ka kɔ́nzɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ ɔ̀yánga rɨ̌ ɨ̀wa alɛ tɨ́, ndɨrɔ̀ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ rádʉ̀ ndɨ̀pɛ̀ dhu ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ rɨ́ alɛ tɨ́. Kǎbhʉ nyɨ̌ nyɨ̌’ɨ̀ abhɔ atdyúya rɨ̌’ɨ̀ ’àla ngbɔ̌du alɛ tɨ́, ma màbhʉ fɨ̌yɔ̀ sedzà nɨ́fʉ alɛ tɨ́, ndɨrɔ̀ nzɛ́rɛ ka kɔ́nzɨ̀ dhu nɨ́sɔ̌ màlɨpɔ̀ nɨ̌ alɛ tɨ́. Nyɨ̌ nyɨ́tɛ̀ dhu kɔ́rɔ́ otu ɔ̌ nyɨ̌ ràrɨ̌ mbǎ afátá nà nzɛ́rɛ ka kɔ́nzɨ̀ dhu ɔ̌.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Nɨ́rɔ̀, ma mándǐ nzá dhu fʉ̌kʉ̀ ndɨ dhu náfǎ alɛ-okú dɔ̀ rɔ̀, ndɨrɔ̀ ma mándǐ nzá ka ndɨ dhu ka káfǎ nɨ̌ alɛ-okú dɔ̀ rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, ma mándǐ ka ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ nyɨ̌ nyózè mǎ’ɨ atdídɔ̌ dhu nɨtɛ̀ tɨ́ kpangba Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Wɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nga nɨ́ ndɨ, afíka ótsì ɔbɨ nɨ̌.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Angyinǎ rɔ̀ ma mɔ́vɔ̀ dhu kà tɔ̀ matɨ, ma ràrɨ̌ dhɛ̀dhɛ nà okúkʉ dɔ̀ rɔ̀. Nɨ́ ma mɔ́yɔ̀ nzá ma kɔkɔ́rɔ̀. Mǎ mʉ́nɔ̀ kɔ́rɔ́ dhu nɨ́’ɨ̀ obhó dhu. Ndɨrɔ̀, nyɨ̌’ɨ mǎ mílè nɨ̌ Titò-ɔ̀nzɨ̌ ilèta nɨ́’ɨ̀ obhó ilèta átɔ̀. Ndɨ dhu ɔ́nzɨ̀ ndɨ̀ yà mǎ mʉ́nɔ̀ ka dhu bhěyi.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Kàbhà àzè arɨ́ ndìsě atdídɔ̌ okúkʉ dɔ̀ rɔ̀, nyɨ̌ nyɨ́fʉ ndɨ̀ kɔ́rɔ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́ dhu mà, nyɨ̌ nyákɔ ndɨ̀ ɨfʉta nyʉ́ nà ìvǐ ngbɔ̌kʉ rǐvi rɔ́rɔ̀ tɨ́ dhu mànà dhu ndɨ̀ ndɨ̀rɛ̀ rɔ̀.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Ma mɨ́’ɨ̀ dhɛ̀dhɛ nà a’uta nà ma mɨ́’ɨ̀ ʉ̀kʉ̀ kɔ́rɔ́ dhu-tsí ɔ̌ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.