2 Coríntios 2
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs NVT
1 Nɨ́rɔ̀, ma múdhě dhu ɨ̀nzɨ̌ madu ma tdɨ́tdɔ̌ bvʉ̀kʉ̀, akyɛ ma mabhʉ̀na ɨzʉ rʉ̀ka nyɨ̌ tdɨ́tdɔ̌ nɨ̌.
1 Por isso resolvi não entristecê-los com outra visita dolorosa.
2 Obhó tɨ́, ma mapɛ́ nyǎbhʉ̌ ɨzʉ rʉ̀ka nyɨ̌, nɨ́ ádhɨ ndɨ ɨdhɛ̀du àbhʉ rádʉ̀ rɨ̀ka ndɨ̀ tdɨ́tdɔ̌? Tɨ́ nzɨ̌ yà ma mábhʉ ɨzʉ rʉ̀ka alɛ kɛ̀lɛ̌?
2 Pois, se eu lhes causar tristeza, quem me alegrará? Certamente não serão aqueles a quem entristeci.
3 Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ ma mándǐ dhu fʉ̌kʉ̀ wɔ̀ ma mɔ́nzɨ̀ ka dhu bhěyi: bvʉ̀kʉ̀ ma márà àhʉ rɔ̀, ma mózè nzá yà ɨdhɛ̀du àbhʉ̌ àmbɛ̀nà rɨ̀ka ndɨ̀ alɛ rɨ̌ ɨzʉ àbhʉ̌ rʉ̀ka ma dhu. Obhó tɨ́, ma mʉ̀nɨ wà dhu, ɨdhɛ̀du ɨ̀ka ndɨ̀ rɔ̀, nyɨ̌ kɔ́rɔ́ ɨdhɛ̀kʉ ràrǎdʉ̀ ndɨ̀ka átɔ̀.
3 Esse foi o motivo de eu ter escrito como o fiz, para que, quando eu for, não seja entristecido por aqueles que deveriam me alegrar. Sem dúvida, vocês sabem que minha alegria vem do fato de vocês estarem alegres.
4 Ma mándǐ dhu fʉ̌kʉ̀ atdídɔ̌ ma mɨ́’ɨ̀ ɨzʉ nà ndɨrɔ̀ atdídɔ̌ afídu rɨ̌ ɨnga ɨ̀rɛ̀ rɔ́rɔ̀. Ma mándǐ ka ábhɔ̌ nyɨ̀du-dha nyʉ́ nà, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ ɨzʉ nabhʉ̀ tɨ́ fʉ̌kʉ̀, pbɛ́tʉ̀ ndɨ́nɨ̌ nyɨ̌ nyʉnɨ tɨ́ ma mózè nyɨ̌ atdídɔ̌ tɨ́ dhu.
4 Escrevi aquela carta com grande angústia, com o coração aflito e muitas lágrimas. Minha intenção não era entristecê-los, mas mostrar-lhes quanto amo vocês.
5 Atdí alɛ apɛ́ ɨ̀’ɨ̀ ìndrǔ nábhʉ ɨzʉ rʉ̀ka dhu tɨ́, nɨ́ kǎbhʉ nzá ka rʉ̀ka ɨma kɛ̀lɛ̌, pbɛ́tʉ̀ ròsè dùdunǎ, kǎbhʉ ɨzʉ rʉ̀ka nyɨ̌ mbɛ̀mbɛ̀ kɔ́rɔ́. Pbɛ́tʉ̀, dhu àkǎ nzá kɨzɨ̀ ndɨ dhu ɨ̀zɨ tɨ́.
5 Não exagero quando digo que o homem que causou tantos problemas magoou não somente a mim, mas, até certo ponto, a todos vocês.
6 Ndɨ dhu bhěyi dhu nɔ́nzɨ̀ alɛ tɔ̀, nzínzìkʉ ɔ̌ ábhɔ̌ alɛ ábhʉ màlɨpɔ̀ dhu nákǎ wà.
6 A maioria de vocês se opôs a ele, e isso já foi castigo suficiente.
7 Nɨ́rɔ̀ kòmbí, dhu ɔ̀fɔ̀ nga nyʉ̌bà dhu kà tɔ̀, nyǎdʉ̀ kà-afí àbhʉ ròtsì ɔbɨ, akyɛ ádrʉ̀ngbǎ ɨzʉ ʉkana ka afína ràdʉ̀ ndɔ̀bɛ̀ nɨ̌.
7 Agora, porém, é hora de perdoá-lo e confortá-lo; do contrário, pode acontecer de ele ser vencido pela tristeza excessiva.
8 Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, ma mɨ̀tdɛ̀ nyɨ̌ ɨ̀tdɛ̀ tɨ́ nyɨ̌tɛ̀ fʉ̀kʉ́ àzè tɔ́ obhónánga ndɨ alɛ tɔ̀.
8 Peço, portanto, que reafirmem seu amor por ele.
9 Obhó tɨ́, ma mándǐ ngǎtsi bhàrʉwà fʉ̌kʉ̀ okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu nɨ́, ma mózè mudhe nyɨ̌, ndɨ́nɨ̌ ma mʉnɨ tɨ́ dhu, nyɨ̌ ràtɨ́’ɨ̀ ìnè nyɨ̌rɨ̀ tsʉ̀dú dhu kɔ́rɔ́ dhu ɔ̌.
9 Eu lhes escrevi daquela forma para testá-los e ver se seguiriam todas as minhas instruções.
10 Nyɨ̌ nyʉ̀bà dhu fɨ̌ndà alɛ tɔ̀, ma mádʉ̀ dhu ʉ̀bà átɔ̀. Obhó tɨ́, ma mʉ́bà wà dhu ndɨ alɛ tɔ̀, yà nɨ́ ndɨ alɛ tɔ̀ ma mʉ́bana dhu ɨ̀’ɨ̀ nɨ̌. Ndɨ dhu ma mɔ́nzɨ̀ okúkʉ dɔ̀ rɔ̀ Krɨ́stɔ̀-ɔ̀nzɨ̌.
10 Se vocês perdoam esse homem, eu também o perdoo. E, quando eu perdoo o que precisa ser perdoado, faço-o na presença de Cristo, em favor de vocês,
11 Ndɨ dhu bhěyi nɨ́ ndɨ, pfɔ̀mvɔ Sìtanɨ̀ rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ àlɛ̌ lɛ̀mà ɔ̀nzɨ ndɨ̀ ndɨ́ ɔ̀ná otu nábà. Obhó tɨ́, àlɛ̌ kàdzo nzá kàbhà nzɛ́rɛ ɨrɛ̀ta rɔ̌ rɔ̀.
11 para que Satanás não tenha vantagem sobre nós, pois conhecemos seus planos malignos.
12 Ma mɨ́và ma marà Trɔwà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀ Yěsù Krɨ́stɔ̀ bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ ma mʉnɔ tɨ́. Nɨ́ ányɨ̀ ma màrà àhʉ rɔ̀, ma mótù dhu nɨ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù rɔ́bhɔ̀lɔ̀ wà otu idù ka ma mʉnɔ tɨ́.
12 Quando cheguei à cidade de Trôade para anunciar as boas-novas de Cristo, o Senhor me abriu uma porta de oportunidade.
13 Ìnè màtɨ́ kà rɨ̌’ɨ̀ ndɨ dhu bhěyi rɔ́rɔ̀, afídu ɨ́rɛ̀ nga atdídɔ̌ ɨnzá ma mòtù adɔ̀du Titò ányɨ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀. Nɨ́ ma mádʉ̀ ndɨ kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ òvì, madʉ̀ àrà Màkɛ̀dɔ̀nɨyà tɔ́ pbìrì ɔ̀.
13 Contudo, não tive paz em meu espírito, pois meu querido irmão Tito ainda não havia chegado com notícias de vocês. Assim, despedi-me dos irmãos dali e fui à Macedônia para procurá-lo.
14 Kàgàwà àkǎ kabhʉ ɔ̀tsɔ̀ fɨ̌ndà! Krɨ́stɔ̀-otù ɔ̌, kǎrúbhi mǎ mànà ndɨ Krɨ́stɔ̀ ɔ̀nzɨ̀ dhu lɛ̀mà nɨ̌ gàràsǐsì tɔ́ ɔbɛ́ ɔ̌. Kǎrɨ́ kasʉ ɔ̀nzɨ nyʉkatsì, ndàbhʉ Krɨ́stɔ̀ kʉnɨ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ àdhàdhɨ̀ kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ dzìna ɔ̀tɔ̀ ndɨ̀ ndrùù rɔ́ngʉ akyɛ bhěyi.
14 Mas graças a Deus, que, em Cristo, sempre nos conduz triunfantemente. Agora, por nosso intermédio, ele espalha o conhecimento de Cristo por toda parte, como um doce perfume.
15 Obhó tɨ́, mǎ mɨ́’ɨ̀ àdhàdhɨ̀ Kàgàwà tɔ̀ Krɨ́stɔ̀ àbhʉ ndrùù dzìna rɔ̌ngʉ akyɛ bhěyi. Ndɨ akyɛ-dzi rǎrà òtsi yà Kàgàwà òzè ndɨ̀gʉ̌ alɛ-ɔndɨ̀ ɔ̀, ndɨrɔ̀ ùwǐ rúwǐ ɨtsɛ Kàgàwà rɔ̌ rɔ̀ alɛ-ɔndɨ̀ ɔ̀ átɔ̀.
15 Somos o aroma de Cristo que se eleva até Deus. Mas esse aroma é percebido de forma diferente por aqueles que estão sendo salvos e por aqueles que estão perecendo.
16 Ùwǐ rúwǐ alɛ tɔ̀, ka nɨ́ ɔvɛ-dzi, yà ɔvɛ ìbhò rádʉ̀ ìndrǔ tɔ̀. Ndɨrɔ̀ yà Kàgàwà òzè ndɨ̀gʉ̌ alɛ tɔ̀, ka nɨ́ ípìrɔ̌nga-dzi, yà ípìrɔ̌nga ìbhò rádʉ̀ ìndrǔ tɔ̀. Nɨ́, ádhɨ pbá alɛ ndɨ ɔbɨ nà rɨ́’ɨ̀ ndɔ̀nzɨ̀ wɔ̀ dhu bhěyi kasʉ-tɨdɔ̀ ràkǎ?
16 Para os que estão perecendo, somos cheiro terrível de morte e condenação. Mas, para os que estão sendo salvos, somos perfume que dá vida. E quem está à altura de uma tarefa como essa?
17 Nɨ́rɔ̀, mǎ mɨ́’ɨ̀ mbǎ àdhàdhɨ̀ ábhɔ̌ ngʉ̌kpà alɛ, yà Kàgàwà bhà Ɔtɛ ʉ̀nɔ arɨ́ ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ onzí tɨ́ otùna ɔ̌ bhěyi. Pbɛ́tʉ̀ Kàgàwà ívì ndɨ mǎ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, mǎ marɨ́ obhó dhu ʉ̀nɔ Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌ Krɨ́stɔ̀-nyʉtsì.
17 Não somos como muitos que fazem da palavra de Deus um artigo de comércio. Pregamos a palavra de Deus com sinceridade e com a autoridade de Cristo, sabendo que Deus nos observa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.