1 Tessalonicenses 2
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs BKJ
1 Adɔ́dǔ, nyɨ̌ nyʉ́ mà nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà dhu ɨnzá mǎ rówù ùvò kɔkɔ́rɔ̀ fʉ̌rábvʉ̀.
1 Porque vós mesmos, irmãos, sabeis que a nossa entrada para convosco não foi vã;
2 Nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà dhu átɔ̀, tdʉ̌ mǎ mowu ùvò fʉ̌rábvʉ̀ rɔ̀, mǎ rábà àpbɛ̀, kadʉ̀ dhu ʉ̀nɔ̀ mǎ nɨ̌ Fìlipì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌. Pbɛ́tʉ̀, ábhɔ̌ àpbɛ̀ nzínzì ɔ̌ rɔ̀ tɨ́, Kàgàwà ábhʉ afíka ròtsì ɔbɨ, mʉ̌nɔ̀ pbɨ̀ndà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ fʉ̌kʉ̀.
2 mas, mesmo depois de termos antes sofrido e sido envergonhados, como sabeis, em Filipos, tornamo-nos ousados em nosso Deus, para vos falar o evangelho de Deus com grande combate.
3 Obhó tɨ́, yà fʉ̌kʉ̀ mǎ mʉ́yǎ dhu nɨ́’ɨ̀ nzɨ̌ afátá, ka nɨ́’ɨ̀ nzɨ̌ nzɛ́rɛ ɨrɛ̀ta mà, ndɨrɔ̀ ka nɨ́’ɨ̀ nzɨ̌ ʉtrátá mà.
3 Porque a nossa exortação não foi com engano, nem com imundícia, nem com malícia;
4 Pbɛ́tʉ̀, Kàgàwà ɔ́zʉ̀ ndɨ mǎ ɨwà mǎ màkǎ mʉ̌nɔ̀ pbɨ̀ndà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ ìndrǔ tɔ̀ alɛ tɨ́. Nɨ́ mǎ mɨ́ nzɨ̌ àdʉ̀ kʉ̀nɔ̀ ìndrǔ-nyɨ̀kpɔ́ nɔfɔ́ tɨ́, pbɛ́tʉ̀ mǎ mádʉ̀ kʉ̀nɔ̀ Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ nɔfɔ́ tɨ́. Ka nɨ́ ndɨ alɛ-afí-tsì dhu mà nʉ́nɨ̌ arɨ́ alɛ.
4 mas, como fomos aprovados de Deus para que o evangelho nos fosse confiado, assim falamos, não como para agradar aos homens, mas a Deus, quem prova os nossos corações.
5 Obhó tɨ́, nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà dhu ɨnzá mǎ rʉ́hà ìndrǔ akɛkpá màtɨ́ ɔ̀tɛ̌ka ɔ̌. Ndɨrɔ̀ ɔ̀tɛ̌ka ɔ̌, mǎ mɔ́nɛ̀ nzá ìndrǔ-fɔ́ mǎ mɨ́ dhu òngyè dhu. Kàgàwà nyʉ́ ndɨ̀tɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ yà mǎ mʉ́nɔna dhu tɔ́ ngàmbì.
5 Porque nunca usamos de palavras lisonjeiras, como sabeis, nem houve um pretexto de avareza; Deus é testemunha.
6 Ndɨrɔ̀ mǎ manɛ̀ nzá ìndrǔ rɨ̌ mɨ̌fʉ̌ dhu, ɨ̀mbǎ rɨ̀’ɨ̀ nyɨ̌ nyʉ́ màtɨ́, ɨ̀mbǎ rɨ̀’ɨ̀ ngʉ̌kpà alɛ màtɨ́. Mǎ mɨ́’ɨ̀yana ìnè mǎ’ɛ mǎ dʉ̀kʉ́ àzèmbè Krɨ́stɔ̀ bhà uvitatálɛ nyʉ́ nɨ́ mǎ rɔ̀.
6 E não buscamos glória dos homens, nem de vós, nem ainda de outros, quando podíamos ser-vos pesados, como os apóstolos de Cristo;
7 Pbɛ́tʉ̀ mǎ mádʉ̀ òko nzínzìkʉ ɔ̌ yɔrɔwà nyʉ́ nà. Àdhàdhɨ̀ ndɨ̀ ndaróngùna inzo nózè ɨngba-tsánà bhěyi,
7 mas fomos brandos entre vós, como a ama que cuida de seus filhos.
8 mǎ mózè nyɨ̌ atdídɔ̌. Nɨ́, mǎ mazè nzá mʉ̌nɔ̀ Kàgàwà bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ kɛ̀lɛ̌ fʉ̌kʉ̀, pbɛ́tʉ̀ atdyúka nadʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ átɔ̀ mǎdzi fàká ípìrɔ̌nga nyʉ́ okúkʉ dɔ̀ rɔ̀, fàká àzè nɨ́trɔ̌ ndɨ̀ abhɔ nyʉ́ fʉ̌kʉ̀ nɨ́dhunɨ̌.
8 Assim nós, sendo-vos tão afeiçoados, de boa vontade quiséramos comunicar-vos, não o evangelho de Deus apenas, mas ainda as nossas próprias almas; porque éreis muito queridos a nós.
9 Adɔ́dǔ, nyɨ̌ nyɨ̀rɛ̀ wà mǎ mɔ́nzɨ̀ kasʉ tɨ́ dhu mà, yà mǎ mábà àpbɛ̀ mànà. Mǎ mówù Kàgàwà bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ nʉ́nɔ̀ rɔ̌ fʉ̌kʉ̀ àzèmbè mǎ mɨ́ kasʉ ɔ̀nzɨ adyíbhengá, ndɨrɔ̀ kúbhingá màtɨ́ rɔ́rɔ̀, akyɛ mǎ mowuna ɨ̀’ɨ̀ ànɔ̀ tɨ́ nzínzìkʉ ɔ̌ atdí alɛ dɔ̌ màtɨ́ nɨ̌.
9 Porque bem vos lembrais, irmãos, do nosso trabalho e dor; porque, trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, vos pregamos o evangelho de Deus.
10 Nyɨ̌, Yěsù ná’ù alɛ tɨ́rɔ̀, mǎ mókò nzínzìkʉ ɔ̌ ɨ̀lɨ̌lǎ ɔ́fɔ̀ ɔ̌, àkǎkǎ ɔ́fɔ̀ ɔ̌ ndɨrɔ̀ ɨ̀mbǎ nzɛ́rɛ dhu tɨ́ ka kɔ́zʉ̀na dhu rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀nà ɔ́fɔ̀ ɔ̌. Nyɨ̌ nɨ́ ndɨ dhu tɔ́ ngàmbì, ndɨrɔ̀ Kàgàwà nɨ́ átɔ̀ ndɨ dhu tɔ́ ngàmbì.
10 Vós sois testemunhas, e Deus também, de quão santa, justa e irrepreensivelmente nos portamos para convosco, os que crestes.
11 Nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà dhu átɔ̀ mǎ rókò kɔ́rɔ́ nzínzìkʉ ɔ̌ alɛ mànà àdhàdhɨ̀ inzo t’ábanà mà náaróko pbɨ̀ inzo mànà dhu bhěyi.
11 Assim, como sabeis de que modo exortamos, consolamos e cobramos a cada um de vós, como o pai faz a seus filhos,
12 Mǎ mówù dhu ʉ̀yǎ rɔ̌ fʉ̌kʉ̀, mǎdʉ̀ òwu afíkʉ òpè rɔ̌. Ndɨrɔ̀, mǎ mówù nyǒnzì rɔ̌ ɔbɨ nyʉ́ nà, ndɨ́nɨ̌ nyɨ̌ nyubhì tɨ́ Kàgàwà ózè dhu bhěyi. Ndɨ Kàgàwà nɨ́ ndɨ nyɨ̌ núnzì ndɨ́nɨ̌ nyɨ̌ nyotsú tɨ́ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ idzi ɔ̀, nyǎdʉ̀ pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ nála.
12 para que vós andásseis dignamente diante de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Ndɨrɔ̀, yàrɨ́ nɨ́ ndɨ yà ɨ̀nzɨ̌ mǎ mɨ́ mɨ̌ngyɛ̌ rɔ́rɔ̀ mǎ márɨ́ ɔ̀tsɔ̀ nábhʉ̌ nɨ̌ Kàgàwà tɔ̀ okúna dɔ̀ rɔ̀ dhu: Nyɨ̌ nyɨ́rɨ̀ yà fʉ̌kʉ̀ mǎ mʉ́nɔ̀ Kàgàwà bhà Ídzì Màkʉ̌rʉ̀. Nɨ́, nyɨ̌ nyǎdʉ̀ kàkɔ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ ìndrǔ-li’ɔ̀ rɔ̀ àhʉ ɔtɛ bhěyi, pbɛ́tʉ̀ nyɨ̌ nyákɔ ka Kàgàwà-li’ɔ̀ rɔ̀ àhʉ ɔtɛ bhěyi. Nɨ́, ndɨ ɔtɛ nɨ́ Kàgàwà bhà Ɔtɛ. Ndɨ ɔtɛ nɨ́ ndɨ nyʉkʉtsì rɨ́ kasʉ ɔ̀nzɨ nyɨ̌ Yěsù ná’ù alɛ tɨ́rɔ̀.
13 Por isso também damos graças a Deus sem cessar, porque, havendo recebido de nós a palavra da pregação de Deus, a recebestes, não a palavra de homens, mas segundo é, na verdade, a palavra de Deus, a qual também opera de forma eficaz em vós, os que crestes.
14 Adɔ́dǔ, ndɨ dhu nɨ̀tɛ̀ dhu nɨ́, yà Yùdɛyà tɔ́ pbìrì ɔ̌, Kàgàwà bhà kànɨsà ɔ̌ Yěsù Krɨ́stɔ̀ ná’ù alɛ rɔ̌ ndɨ̀ nanzɨ̀ dhu, nɔ́nzɨ̀ wà ndɨ̀ átɔ̀ rʉ̀kʉ́ dhu. Nyɨ̌ nyábà àpbɛ̀ fʉ̀kʉ́ pbìrì ɔ̌ bhà nyʉ́ fɔ́, àdhàdhɨ̀ abádhí náabà àpbɛ̀ ɨnzá Yěsù ná’ù Pbàyàhúdí-fɔ́ dhu bhěyi tɨ́.
14 Porque vós, irmãos, haveis sido feitos seguidores das igrejas de Deus que, na Judeia, estão em Cristo Jesus; porquanto também sofrestes de vossos próprios concidadãos o mesmo que os judeus lhes fizeram,
15 Ɨ Pbàyàhúdí nɨ́ ndɨ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù nabhʉ̀ kohò, ɨ̀ ràdʉ̀ pbànábí nábhʉ kɔkyɛ̀. Abádhí nɨ́ ndɨ rɔ̀ká ávu. Abádhí rɔ̌nzɨna dhu arɨ́ nzɨ̌ Kàgàwà-nyɨ̀pkɔ́ nɔ́fɔ̀, ndɨrɔ̀ abádhí nóngò kɔ́rɔ́ alɛ tɔ́ òmvǔ tɨ́.
15 os quais também mataram o Senhor Jesus e os seus próprios profetas, e nos têm perseguido, e não agradam a Deus, e são contrários a todos os homens.
16 Abádhí arɨ́ tsʉ̀ka àpà ’ʉ̀tɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ mǎ mɔvɔ tɨ́ ɔ̀gʉ̀ tɔ́ ɔtɛ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ pbàyàhúdí tɔ̀, akyɛ abádhí adʉ̀na ʉ̀gʉ nɨ̌. Ndɨ dhu bhěyi nɨ́ ndɨ, abádhí nísě yà angyangyɨ ɨ̀ arɔ́nzɨna fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga-bvʉ. Pbɛ́tʉ̀, Kàgàwà bhà nàwí rɨ̌sɨ̌ ɨ̀sɨ̌ abádhí dɔ̌.
16 E nos impedem de falar aos gentios para que possam ser salvos, a fim de encherem sempre a medida de seus pecados; mas a ira de Deus caiu sobre eles até o fim.
17 Adɔ́dǔ, ka kʉ̀tʉ mǎ mʉ̌bhǎ mǎ nyɨ̌ mànà alɛ-ngbɔ̀ ɔ̀ rɔ̀ ídǒ kàsʉmɨ̀ kɛ̀lɛ̌ tɨ́. Pbɛ́tʉ̀ alɛ-afí ɔ̀nǎ rɔ̀, àlɛ̌ kɨ́’ɨ̀ ìnè atdíkpá. Atdyúka nyʉ́ nɨ́’ɨ̀ àlɛ̌ ràla àlɛ̌ nyɨ̌ mànà. Nɨ́ mǎ mɔ́nzɨ̀ kɔ́rɔ́ ɔbɨ ndɨ́nɨ̌ ndɨ dhu náaká tɨ́ fǎkà.
17 Nós, porém, irmãos, separados da vossa presença por pouco tempo, não do coração, apressamo-nos o máximo possível para vermos vossas faces com grande desejo.
18 Ndɨ dhu ɨ̀tɛ̀ rɨ́ dhu nɨ́, mǎ mómvù mǎ mǒwù fʉ̌rábvʉ̀. Ndɨrɔ̀ ɨma nyʉ́ Pɔlɔ̀, ma mómvù wà dhu ibí-gʉ̀na nyʉ́, ndɨ́nɨ̌ ma mara tɨ́ fʉ̌rábvʉ̀. Nɨ́, pfɔ̀mvɔ Sìtanɨ̀ ádʉ̀ ndɨ otu nʉ́tɔ̀ rɔ̀ká.
18 Por isso bem quisemos ir ter convosco, pelo menos eu, Paulo, uma e outra vez; mas Satanás nos impediu.
19 Nɨ́rɔ̀, ádhɨ mà nyʉ́ ndɨ fàká a’uta rɨ̌’ɨ̀ dɔ̀yá? Ádhɨ mà nyʉ́ ndɨ ɨdhɛ̀ka rɨ̌ ndɨ̀ka okúya dɔ̀ rɔ̀? Ndɨrɔ̀, fàká mʉ̀lɛ̀mà tɔ́ mʉ̀kɨ̀mbà nɨ́ àdhɨ mà? Nɨ’ɨya tɨ́ obhó nyɨ̌ ndɨ, yà àlɛ̌ tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù rǐngo nɨ́nganɨ́?
19 Porque qual é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa de glória? Por acaso não o sois vós na presença de nosso Senhor Jesus Cristo em sua vinda?
20 Obhó nyʉ́, okúkʉ dɔ̀ rɔ̀ nga nɨ́ ndɨ mǎ márɨ́ mǐlè, ɨdhɛ̀ka ràdʉ̀ ndɨ̀ka nɨ̌.
20 Porque vós sois nossa glória e alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.