Marcos 5
Nek Bible (NIF_WBT) vs BKJ
1 Tɨmbi Yesu gɨta gwañgwañii endɨ tuk guañ dɨkñembi, tambon kandañ, Gelasa amatamdok kwelan, ña-tomgɨlɨñ.
1 E eles chegaram ao outro lado do mar, à terra dos gadarenos.
2 Tombi, Yesulɨ kɨkeñ bimbi, kwambɨñ loumbi, ama no yal kolannat amasumnan pakuk endɨ yambɨmbi Yesuloñ bɨñguk.
2 E, saindo ele do barco, imediatamente veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Ama wɨn toa kwambɨñ ba aindɨ kii kesi nain nain im-mañgɨlɨñ, gan ama nolɨ endok gembɨn tɨke-pɨuktok tuop nɨm. Endɨ toa pat-tɨmbɨ dɨkñeumbi, ain wɨp mɨndɨ-palɨmbi pa glolɨñguk. Tɨmbi endɨ sañan daumbi, kii kesi toa ba aindɨ nombo imnelɨñdok tuop nɨm kaañgɨlɨñda kak biumbi, sumnan dou-mɨlat-pat-tɨlɨñguk.
3 o qual tinha sua morada nos sepulcros; e nenhum homem podia prendê-lo, não, nem com correntes;
4 — ausente —
4 porque, tendo sido ele muitas vezes preso com grilhões e correntes, e as correntes foram por ele arrancadas, e os grilhões quebrados em partes, e nenhum homem podia amansá-lo.
5 Tim sandap tuop endɨ sumnan ba kwet jañgɨn plon papi, kwawa wopum tɨmbi, kawattɨ siñgin gwɨlap wɨpi dombɨmbi pa kulɨñguk.
5 E sempre, noite e dia, ele estava nos montes, e nos sepulcros, gritando, e cortando-se com pedras.
6 Ama endɨ wakan mayañgan ipi, Yesu kañbi, endoñ woñep bɨumbi nɨñguk, “Yal kolan, dɨk ama gɨnañ nanin poñau!” Nɨmbi nɨ-gɨñgɨneumbi, bɨ-tombi, kesinan mɨlelem tɨ-ñɨmbi, kwambɨñgan kɨtɨmbi nɨñguk, “Yesu, Yambat Loloñ Sɨnɨk endok Nɨñañ, dɨk nek tɨ-namepi bɨlañ? Nak Yambattok koi plon ganlet: dɨk kena gɨm nɨm namekañ.”
6 Mas quando ele viu Jesus ao longe, correu e adorou-o,
7 — ausente —
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 Pois ele lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.
9 Nɨmbɨmbi, Yesulɨ “Koka nin?” nɨ-nandumbi tambane-nɨñguk, “Kotna Kɨmɨn Gɨtɨk. Nɨndɨ asupgandɨ kuamɨñ, ñala.”
9 E ele perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Meu nome é Legião, porque somos muitos.
10 Endɨ wɨndɨñ embi gɨñgɨnembi nɨñguk, “Nɨndɨ kwet ñɨn bineñdok nɨm nɨnɨ-mulekañ.”
10 E pedia-lhe muito que não os enviasse para fora daquela terra.
11 Tɨmbi kamañgan bɨt asup kɨmɨn wopumgandɨ kloñnan kumbi, kwet mina-pakɨlɨñ.
11 Ora, estavam ali perto nos montes, uma grande manada de porcos se alimentando.
12 Wɨndɨñda yal kolan endɨ Yesulɨ nandɨ-semumbi, bɨt gɨnanjɨ gɨnañ pɨnelɨñdok nɨ-nandɨñgɨlɨñ.
12 E todos os demônios lhe pediram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que possamos entrar neles.
13 Nɨ-nandumbi nandɨ-semum ama gɨnañ nanin lambɨ poñambi, bɨt gɨnanjɨ gɨnañ pɨñgɨlɨñ. Pɨumbi, bɨttɨ kloñnan woñep pɨmbi, kwet bambalnan jɨlopi, tuk guañ gɨnañ pɨñgɨlɨñ. Bɨt lakat nɨm, 2000 netepek gɨtɨk endɨ pɨmbi, tuk nam kɨm-taleñgɨlɨñ.
13 E imediatamente Jesus lhes deu permissão. E os espíritos imundos saíram, e entraram nos porcos; e a manada desceu violentamente pelo declive para o mar, (eram cerca de dois mil); e eles se afogaram no mar.
14 Tɨmbi bɨt kaulɨ-dɨkñe ama endɨ pimbi woñep ñambi, ama it kwelan ba kenanjɨ gɨnañ pakɨlɨñ tuop kasat tɨ-semgɨlɨñ. Tɨ-semumbi, endɨ nepek nek indañguk wɨn kanelɨñdok bɨñgɨlɨñ.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e eles saíram para ver o que havia acontecido.
15 Bɨmbi, Yesuloñ tombi, ama kañbi ka-nandɨñgɨlɨñ wɨn: ama yal kolan kɨmɨn gɨtɨknat kuñguk endɨ gɨnañ nanandɨn tombɨmbi, dasindasi kɨmɨpi, busukñanengan pipakuk. Amatamdɨ daut gɨtikñin wɨ kañbi mɨsɨñgɨlɨñ.
15 E eles foram até Jesus, e viram aquele que fora possuído pelo demônio, e tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo; e eles ficaram com medo.
16 Nepek ka-nandɨ-tɨñgɨlɨñ endɨ ama yal kolannat kuñguktok plon ba bɨttok kandañ nepek indañguk wolok kasat tɨ-semgɨlɨñ.
16 E os que tinham visto isso, contaram-lhes o que acontecera ao possuído pelo demônio, e também acerca dos porcos.
17 Kasat wɨn nandɨ-talembi, wɨnasɨlɨ wolongan Yesulɨ kwesɨ wɨn bim ñawɨktok nɨ-nandɨ-tɨmbɨmbi nandɨ-semguk.
17 E eles começaram a suplicar-lhe para que saísse das suas regiões.
18 Tɨmbi Yesulɨ kɨkeñ plon loñɨlɨmbi, ama yal kolan kle-kolɨmguk endɨ kle-ñawɨktok nɨ-nandɨ-tɨñguk.
18 E, entrando ele no barco, suplicava-lhe o que fora possuído pelo demônio que pudesse estar com ele.
19 Gan Yesulɨ nɨm embi nɨñguk, “Dɨk ika kwekanan ñambi, nokai gɨta kuñɨpi, Wopumdɨ telak nɨtek plon blan tɨ-gambi nandɨ-gambi, nepek wopum tɨ-kɨndem da-gam-talek wolok kasat tɨ-semekañ.”
19 Todavia, Jesus não o permitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para teus amigos, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve compaixão de ti.
20 Eumbi, ama walɨ it kwet 10 wolok kandañ ñambi, kusei kɨmɨpi, Yesulɨ nepek tɨ-ñɨmguk wolok kasat tɨ-sem-kuumbi, amatam gɨtɨktɨ nandɨmbi nandɨ-gɨtɨp gɨtɨp tɨñgɨlɨñ.
20 E ele partiu, e começou a divulgar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos os homens se maravilharam.
21 Tɨmbi Yesu gɨt gwañgwañii endɨ kɨkeñ plon lombi, bɨndambo tuk guañ dɨkñembi, tambon kandañ ña-tomguk. Tombi, tuk baliliñnan palɨñɨlɨmbi, amatam asupgandɨ endoñ bɨmbi, kɨmɨn tɨñgɨlɨñ.
21 E, passando Jesus outra vez com o barco para o outro lado, ajuntaram-se a ele muitas pessoas; e ele estava junto do mar.
22 Tɨñɨlɨmbi, it kiyau kaulɨ-dɨkñe ama no koi Jailus endɨ bɨmbi Yesu kañbi, kesinan mɨlelem tɨmbi
22 E eis que chegou um dos governantes da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 dɨñgunembi nɨ-kukulembi eñguk, “Wembana tipmɨnam endɨ sembupi tɨlak. Ñala dɨk kɨndem bɨmbi, kɨkalɨ endok plon kɨmɨlɨmbi, kɨndem dambi palen.”
23 e rogava-lhe muito, dizendo: Minha filhinha jaz à beira da morte: Rogo-te, venhas e lhe imponhas as mãos, para que ela seja curada, e ela viverá.
24 Nɨmbɨ nandɨmbi, en gɨta ñañguk. Ñañɨlɨmbi, amatam kɨmɨn wopum endɨ kle-gɨmbupi, tambo kle-kot-tɨñɨpi ñañgɨlɨñ.
24 E Jesus foi com ele, e muitas pessoas o seguiam, e o apertavam.
25 Endok boñgɨpsɨnan tam no ñañguk, endɨ tamdok jɨmbat tɨ-ta-kuumbi, gwɨlat 12 tɨñguk.
25 E certa mulher, vítima de um fluxo de sangue havia doze anos,
26 Tɨmbi gwasap ama asuptɨ gwasap kusei kusei mɨumbi walɨ mɨlap yousɨ mɨumbi, siñgi gawat wopum sɨnɨk nandɨmbi kuñguk. Tɨmbi kena tɨñgɨlɨñ wolok tuan mɨnem kwɨlɨkwɨlɨ palɨmguk gɨtɨk wɨn em-taleñguk, gan jɨmbalɨ nɨm pañgɨtañguk.
26 e tinha sofrido muitas coisas de muitos médicos, e tinha gasto tudo o que ela tinha, e não havia melhorado, mas antes cada vez pior.
27 Tam endɨ wakan Yesulok gɨñgɨt nandɨlɨñgukta tɨmbi ñɨndɨñ kɨmɨt-nandɨ-tɨñguk, “Nak dasindasingot tɨke-kautetta, gumañ kɨndem dautet.” Wɨndɨñ nandɨmbi, amatam kɨmɨn gɨtɨk ñañgɨlɨñ boñgɨpsɨnan Yesulok siñgi kandañ ñambi, dasindasin tɨke-kañguk.
27 Quando ela tinha ouvido falar de Jesus, veio por detrás comprimida , e tocou na sua veste.
28 — ausente —
28 Porque ela dizia: Se eu somente tocar nas suas vestes eu serei sã.
29 Tɨke-kaumbi, wolongan wekailɨ kala daumbi, pɨñgɨu pañgɨta-taleumbi nandɨñguk.
29 E imediatamente a fonte do seu sangue secou, e ela sentiu no seu corpo já estar curada daquela aflição.
30 Tɨmbi Yesulok gembɨn nolɨ tiañeum nandɨmbi, wolongan tambanembi enɨ-nandɨmbi eñguk, “Nindɨ dasindasina tɨke-kalak?”
30 E Jesus, no mesmo instante sabendo que saíra virtude de si mesmo, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Eñɨlɨmbi, gwañgwañiilɨ nɨñgɨlɨñ, “Kalañ: amatam kɨmɨn gɨtɨktɨ gep kle-gɨmbupi tambo kle-kot-tañ. Neta ‘Nindɨ neplak?’ elañ?”
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Tu vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Gan Yesulɨ ‘Nindɨ sɨnɨk nep mɨk?’ wɨn ka-daklewɨktok yambɨ-ta-ñañguk.
32 E ele olhava em redor para ver aquela que tinha feito isso.
33 Wɨndɨñ tɨmbɨmbi, tam endɨ pɨñgɨu plon kundit indañguk wala nandɨ-mɨsɨmbi, blañblañ tɨñɨpi Yesuloñ bɨñguk. Bɨmbi, kuañ dombɨnnan mɨlelem tɨ-ñɨmbi, enlok kusei eu tawaumbi nɨñguk.
33 Mas a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que foi feito a ela, aproximou-se, e caiu no chão diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Nɨmbɨmbi, Yesulɨ nɨñguk, “Wembe, nanandɨ kwambɨndañgala kɨndem dalañ. Mɨlapka taleumbi, waleñga kɨndem daumbi, ña kɨndemgot kuukañ.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te sarou; vai-te em paz, e sê curada desta tua aflição.
35 Yesulɨ tam manda wɨndɨñ nɨ-palɨñɨlɨmbi, it kiyau kaulɨ-dɨkñelok ilnan nanin ama dɨwɨn manda tɨke-bɨmbi, nosɨ kañbi nɨñgɨlɨñ, “Wembañga ip sembɨlak. Ñala endaut amalɨ sɨlakan nektok ikanan kesɨt gawat ñautak?”
35 Enquanto ele ainda falava, vieram alguns da casa do governante da sinagoga, a quem disseram: A tua filha está morta; porque ainda incomodas o Mestre?
36 Gan Yesulɨ manda wɨn nandɨ-kɨmnembi, kaulɨ-dɨkñela nɨñguk, “Nɨm mɨsɨwɨñ, sɨlak nandɨ-kɨlɨk tɨ-namɨ-ta-ñaukañ!”
36 Mas Jesus, tão logo ouviu essas palavras, disse ao governante da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Wɨndɨñ embi, amatam gɨta gwañgwañii dɨwɨn en nɨm klenelɨñdok enɨ-kɨmɨsip tɨ-sembi, Petlo, Yakobo gɨta kwayañ Yoane endɨñgot yanañgɨpi ñañguk.
37 E ele não permitiu que nenhum homem o seguisse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ñambi, kaulɨ-dɨkñelok ilan tombi, amatam kɨmɨn gɨñgɨlɨ ba mano kulɨm tɨmbi kut-palɨmbi yambɨñguk.
38 E, tendo chegado à casa do governante da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam e pranteavam muito.
39 Yambɨ-nandɨmbi, it gɨnañ lombi enguk, “Sɨndɨ nekta gɨñgɨlɨ wopum tɨmbi kut-pakañ? Wembe ñɨn nɨm sembɨk, endɨ sɨlak dou patak.”
39 E ele entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Wɨndɨñ eu nandɨmbi, kolan ka-kwalepgɨlɨñ. Gan Yesulɨ amatam gɨtɨk ep kleum pawan pɨumbi, wembe meñ beu gɨta gwañgwañii tɨpet gɨt no wɨn yanañgɨpi, wembe pakuknan loñguk.
40 E riam-se dele. Ele, porém, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Lombi, wembe kii tɨkembi, nɨsɨlok manda plon “Talita kumi” nɨñguk, wɨn ñɨndɨñ, ‘Wembe tip, mɨlat ganlet.’
41 E ele tomando a menina pela mão, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Eumbi, wolongan wembe walɨ mɨlapi, ñañambɨt tɨñguk. (Wembe wolok gwɨlalɨ 12.) Tɨmbi amatam wolok pakɨlɨñ endɨ nepek wɨn ka-sɨlɨkñembi, nanandɨnjɨ nɨm nandɨ-dakleñgɨlɨñ.
42 E imediatamente a menina se levantou, e andava, pois ela tinha doze anos. E eles assombraram-se com grande espanto.
43 Tɨmbi Yesulɨ kasat ama dɨwɨnda nɨm ennelɨñdok kɨmɨsip kwambɨñ tɨ-sembi, wembe wɨn nana mɨumbi nambektok enguk.
43 E ele ordenou-lhes expressamente que nenhum homem soubesse; e mandou que lhe dessem alguma coisa para ela comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.