Lucas 8
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ARIB
1 Jézù giì ꞌbìtà bà nò ta bà ma Banga-Ngú-Có gítí bà dù Mbíṛì tí gba ji ndâ ꞌduù cee to ꞌdáá gî. À ta o tí nò kû ko tàkò wó gbí ndâ nó tí nò a ndâ ꞌduù tí nó muuꞌbì-nje só náa yí bàkà ndú tí ndâ tú mì wó nó,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 giì je ndâ ꞌbí niì náa yí mòkò ndâ i ꞌdo gbí muu ndú, ta ndâ ꞌbí náa yí ꞌvala ndú ꞌdo gbí ndâ ꞌbí ŋa tende nòꞌo, go Màríyà Màdèlénà náa yí mòkò ndâ i vô-nje só ꞌdo gbí muu wó,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 giì je Jòwánà tí niì mì ꞌbí ꞌdakò ta ṛè wó a Cúzà tí mbe kû kpolo tí ndâ i-ꞌbá mì Èródè ꞌdáá gî, giì je Sùzánà, ta ndâ ꞌbí niì me mbè náa à nì ṛè ndú lá. Ndâ niì tí nò ká kû ko nje ndâ Jézù ta ndâ mbe tala có mì wó ta ndâ ꞌdóó i-zó-zò mì ndú.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Ta o tí nò, ndâ ꞌduù giì ki ꞌdo gbí ndâ gbata ꞌdáá kpùkú ya gí mì Jézù. Jézù mâ giì ŋò ndâ mbè ꞌduù tí nò mbe kaa gì gí mì wó nò, yí giì lòkòꞌbò có ji ndú, máa,
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 «Ta ꞌbí o gbaànjé, ꞌbí ꞌdakò giì ya gí bà va ŋa gbí njí mì wó. Káa ta o tí nó si yí kû va ŋa nó, ndâ ꞌbí njì ŋa giì ꞌvaka tí ta ndi tí kpokèjì. Ndâ mbe co ta nó giì ꞌdò gbí ndú baṛaka gî. Bìndi ndâ nuù giì ṛuka sè ndâ ŋìnó mbe ꞌvala ꞌdo gbí bà ꞌdò gbí ndú mì ndâ ꞌduù gî nó ꞌdáá gî.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ndâ ꞌbí njì ŋa giì ꞌvaka tí ta ndi pí ndâ díí mbe do cukpu-cùkpù ta gbí njí. Síí ndú mâ giì yee gí sè, ndú giì mìì gî, tacó to ṛo díí tacó bà bàkà gùlúsùꞌo ji teè ndú wálá.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Ndâ ꞌbí njì ŋa giì ꞌvaka tí tà ndâ bè kpeṛè. Ndú giì kù gî, káa ndâ bè kpeṛè tí nò giì gèè bè ꞌbuuku ta muu ndú gî.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Ndâ ꞌbí njì ŋa giì ꞌvaka tí bà banga zì to. Ndú mâ giì kù gî, ndú giì jò ta muu ndú gbe-gbè, gbe-gbè énò.»
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Ndâ mbe tala có mì Jézù giì ꞌvee yí gítí gbí lòkóꞌbò tí nò náa yí ꞌdè gítí mbe va ŋa nò.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Mbíṛì je muu tacó bà ꞌdi gbí ngìì gítí bà dù yí tí gba ji yo gî, káa sè ndâ ꞌbí ꞌduù bà ꞌdi ká gbí lòkóꞌbò, tacó wàa,
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 Jézù giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó máa, «Ŋìnó a gbí lòkóꞌbò tí nó gítí mbe va ŋa nó ká nô: Njì ŋa tí nò a có mì Mbíṛì.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Ndâ ŋìnó mbe ꞌvaka tí tí kpokèjì nó a ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌdi ndâ có mì Mbíṛì, káa Gba-vò-i giì volo muu ndú ꞌdo tí bà ùnje gítí ndâ có tí nò gî, tacó wàa Mbíṛì ꞌví ꞌvala ndú lá.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Ndâ njì ŋa ŋìnò mbe ꞌvaka tí ta pí ndâ díí nó a ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌdi có mì Mbíṛì ta líkíꞌo tí ndú, káa có tí nò dù gbí njembí ndú lá. Ndú ùnje gítí có tí nò ká ta làmbu o, ꞌbí i mâ giì tala ndú, ndú giì solo sili ndú gî.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Ndâ njì ŋa ŋìnó mbe ꞌvaka tí gbí ndâ bè kpeṛè nó a ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌdi có mì Mbíṛì, káa ŋó ṛo ndâ kpo-kpò i, ta líkí ndâ i muu to tí nó, ta kpùṛù-kpùṛù njembí gítí ndâ i muu to tí nó, giì si o ji ndú gítí bà ꞌde i ꞌdo gbí ndâ có mì Mbíṛì náa ndú ꞌdi nò lá.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Ndâ njì ŋa ŋìnó mbe ꞌvaka tí gbí banga zì to nó a ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ꞌdi có mì Mbíṛì, bìndi ndú giì kpolo tí có tí nò ta tó njembí kácá-kácá ta tiṛì gbí wálá, ndú te kpomuu gítí yee tí o tí nó náa ndú giì bàkà go có tí nò gî.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 «ꞌBí ꞌduù jé mbe tù wu ta kùpò ya tí gí tàꞌi mì wó ta bèbìlì, bìndi yí giì ꞌbu i mí ṛo ngba wu tí nò wálá. Mbe bàkà ŋa i tí nó jé wálá. À kû òlò wu ta o ꞌdáá gî ká mítí bàndò ŋìnó náa ꞌduù bà ŋò tàꞌi ꞌdáá gî.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Ndâ i ŋìnó náa a ngùù ndú nó dù gbí kùṛú tí ká lá. Ndâ có gbí ngàngbùùtù delè ꞌdáá gî bà ꞌvanda ká ꞌvanda gí sè.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 À má énò, yo ꞌví sè tù yo tí kpoò. Tacó ꞌduù ŋìnó ta i kuu mì wó nó, àá bà je i ji yí me gbolò ndii ŋìnò náa à kuu mì wó nò gî. Káa i ꞌduù má wálá, à kpêtí káa làmbu ŋìnó náa yí kû koṛo có máa a kuu mì yì nó, àá bà je ꞌdo tí wó gî.»
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Ndâ nawu Jézù ta ndâ ꞌdóó-ꞌdòò nambe wó giì gì gí mì wó, káa ndú giì ꞌde kpokèjì bà ŋò yí lá, tacó ndâ ꞌduù tì yè to gî.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Ndâ mbe ŋò ndú giì ꞌdè có tí ndú ji Jézù máa, «Ndâ nawu lo ta ndâ náꞌvindí lo gì kuu sè á kàzô tacó bà ŋò wò.»
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndâ ꞌduù tí nò máa, «Ndâ nawu ye ta ndâ náꞌvindí ye a ndâ mbe ꞌdi có mì Mbíṛì bìndi ndú giì bàkà go có tí nò.»
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Ta ꞌbí o gbaànjé, Jézù giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó máa, «Ndoo di kàpá gí tìto.» Ndú bà-i-nò giì kaa ya gí gbí gbâ, bìndi ndú giì ꞌbì nó gí tìto go có mì wó nò.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Káa si ndú gbí gbâ á ṛo ngo, ṛì giì ja Jézù gî. Ndâ mbe tala có mì Jézù mâ giì zekeꞌo, ndú ŋò gbolò pípìṛi gbo ndú mí ṛo ngo gî. Ngo kû giì gbàngà gí gbí gbâ.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Ndú bà-i-nò giì ꞌbìtà bà gbà Jézù, ta bà tò kû máa, «Vò i ꞌde ndoo gî! Ndoo dooko ta bà mìì ndoo mì ngo gî, Mbe nìbà i!»
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Bà ndâ i tí nò mâ giì cee gî, Jézù giì ꞌvee ndâ mbe tala có mì wó máa, «Yo tee njembí yo mítí ye lá tacó yè?»
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Ndâ Jézù giì di kàpá bìndi bà gbùṛùngà ndú mì pípìṛi nò gítí ꞌbí wúngbó to á ꞌbá mì ndâ ꞌbí ŋa ꞌduù náa à kù nì mítí ndú a ndâ Jèràsínì.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Káa, à káa póó bà tee kò Jézù mì tìto, ndú giì ꞌde tí ndú ta ꞌbí ꞌdakò ta ꞌbá mì ndú gbí gbata, ta ndâ i gbí muu wó. Ndâ i tí nò gbí muu ꞌdakò tí nò si yí kû nò ta só, ndú delè giì si yí kû ꞌvala ká ta ndi tà ndâ ꞌbá muuꞌdú ta cèe kôndi o.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 ꞌDakò tí nò mâ giì ŋò Jézù, yí giì ꞌva tí wó mí kùṛo Jézù, kû tò kû ta kòcò wó ngéé gí yaà, máa, «Àá mì lo ta ye a yè, ndí lo Jézù, tí ꞌViì-mì-Mbíṛì a ngéé gbíṛì? Ye kû ꞌdeke a tí ye ji wò máa, wò waa có mítí ye lá.»
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 ꞌDakò tí nò pìì ŋa wo tí nò tacó a Jézù ká mòkò i tí nò gbí muu wó nò máa, yí có ꞌdo gbí muu wó gî. I tí nò ꞌva ꞌdakò tí nò mí to ta bà me mbè. Ta o tí nó náa à má tanga mítí wó gî nó, à kû da ꞌbò mítí kò wó, à delè kû eṛe ꞌbì wó ta kpùṛùꞌvù njì wú, káa yí kû kaṛaka njì wú ꞌdo tí ꞌbì wó gî. Yí delè kû kiꞌviki gbì ꞌbò ꞌdo tí kò wó gî. I tí nó má tanga gî, yí kû te yí ya tí gí gbí kángáá nga ngoò ta kpéétí wó.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Jézù mâ giì ꞌvee ꞌdakò tí nò gítí ṛè wó, ꞌdakò tí nò giì ꞌvìsì có ji yí máa, «Ṛè ye a ‹Tùmèṛè›.» ꞌDakò tí nò ꞌvìsì ŋa có tí nò ji Jézù tacó a ndâ i me mbè ká kò yí.
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ndâ i tí nò gbí muu ꞌdakò tí nò bà-i-nò giì ꞌdeke tí ndú ji Jézù máa, yí ꞌvaka ndâ yì mí gbí gùù wu lá.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Ndâ kàdùrúkù ta o tí nò mèè kû zò i á ta tàgbà gú gbí to tí nò; tacó énò, ndâ i tí nò gbí muu ꞌdakò tí nó giì yù nambeè ꞌdò mì Jézù máa, yí si ndâ yì ꞌví kaa ya gí gbí muu ndâ kàdùrúkù tí nò. Jézù mâ giì ùnje ji ndú gî,
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 ndâ i tí nò giì kaa ꞌdo gbí muu ꞌdakò tí nò ya gí gbí muu ndâ kàdùrúkù tí nò gî, ndâ kàdùrúkù tí nò giì kaa ta ngèlè ta ndâ i tí nò gbí muu ndú ya gí bà oloko gí tà ngo ꞌdo tì njà gángá ngo, bìndi ndú giì mìì ta ngo gî.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Ndâ mbe gbà ndâ kàdùrúkù tí nò nò mâ giì ŋò ŋa i tí nò mbe bàkà tí mítí ndâ kàdùrúkù nò, ndú giì njè ta ngèlè ya gí bà ꞌdè ji ndâ ꞌduù gbí gbata, ta ndâ ꞌduù ta ndi gbí njí.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Ndâ ꞌduù giì ki ya gí bà ŋò ŋa i-seṛè tí nò náa ndâ mbe gbà ndâ kàdùrúkù ꞌdè có gítí ji ndú nô. Ndú mâ giì yee kà, ndú giì ꞌde ꞌdakò tí nò náa Jézù mòkò ndâ i ꞌdo gbí muu wó nò kû ki tí wó á kùṛo Jézù, tí cèe ꞌduù ta bòngo tí wó. Bìndi nje ndâ ꞌduù giì ꞌdèè gî.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Ndâ mbe ŋò ndâ i tí nó mbe bàkà tí mítí ꞌdakò tí nò ta ndâ i gbí muu wó nó ta ṛo ndú mâ giì ya gí bà dìtà ndâ i tí nò ji ndâ ꞌduù,
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 ndâ ꞌduù gbí gbata mì ndâ Jèràsínì ta ndâ ꞌduù ŋìnó ta ꞌbá mì ndú ta seè gbata nó giì ꞌdeke tí ndú ji Jézù ta gúku máa, yí njè nó ꞌdo gbí to mì ndâ yì gî. Tacó énò, ndâ Jézù ta ndâ mbe tala có mì wó giì kaa ya gí gbí gbâ, bìndi ndú giì dele ndi ndú gí tìto.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Káa ta o tí nó si ndâ Jézù kû bàkà nó nó, ꞌdakò tí nò náa yí mòkò ndâ i ꞌdo gbí muu wó nó giì ya gí mì Jézù, bìndi yí giì ꞌdeke tí wó ji yí máa, yí si ndâ yì ꞌví ya ta ndú. Kaa Jézù giì ꞌdè có ji yí máa,
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 «Ya gí ꞌbá, wàa wò ꞌví ma có ŋa i tí nó náa Mbíṛì bàkà ji wò nó ji ndâ ꞌduù.» ꞌDakò tí nò bà-i-nò giì ya gí ꞌbá, bìndi yí giì ma có ŋa i tí nó náa Jézù bàkà ji yí nó cee gbí gbata ꞌdáá gî.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Jézù mâ giì dele ndi wó gí Gàlìléyà, ndâ ꞌduù giì te wiṛi mítí wó ngé ndii gî, tacó ṛo ndâ ꞌduù ta o tí nò ká kpokèjì tí wó.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Mâ giì zekeꞌo, ꞌbí gbolò ꞌduù tí kùṛo ndâ mbe kû kili mí bàndò bà ùlù Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, ta ṛè wó a Jáyìrù, giì ya gí bà zèè kò Jézù ta bà ꞌdeke tí wó ji yí máa, ndâ yì ya ta yí gí ꞌbá,
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 wàa yí ꞌví ꞌvala gbèe nájú yì tí ꞌvinî ta ndoò tí wó go muuꞌbì-nje só, ta séꞌi tí wó, mbe kû ù káa ndi sè o mì wó.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Ta o tí nò, ꞌbí niì ta mbelè kû yee tí wó ta ndoò muuꞌbì-nje só káa yí ꞌde mbe ꞌvala yí lá, kuu gbí òkò tí ndâ mbè ꞌduù tí nò.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Niì tí nò mâ giì ŋò Jézù, yí giì paṛa ta kpokèjì kapí Jézù co gbí òkò tí ndâ ꞌduù ya gí bà zèè nje bòngo tí Jézù. Bìndi mbelè tí nò mbe kû yee tí wó nó ngé giì ṛò tíyò gî.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Káa Jézù giì ꞌvee ndâ ꞌduù máa, «A ꞌdi ká gbala ye?»
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Káa Jézù giì ꞌvìsì có gí tàkò cò mì Pìyétòrò nò máa, «ꞌDuù gbala ye gî. Ye ŋò ni ꞌdo tí bà co wotí ꞌdo gbí dìì ye.»
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Niì tí nò mâ giì ŋò ni gî máa, kèjì bà ndo yí ꞌdo ꞌbì Jézù wálá, yí giì co ta gúku kpùṛù-kpùṛù-kpùṛù, ya gí bà kucuku muungbó wó mí kùṛo Jézù. Bìndi yí giì yù gbí ndeṛè bà zèè nje bòngo tí Jézù mì wó, ta bà ꞌvala yí ngé á bìndi bà zèè nje bòngo tí Jézù mì wó, mí kùṛo ndâ ꞌduù ꞌdáá gî.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji yí máa, «Bà tee njembí lo mítí ye ꞌvala wò gî, nájú ye. Ya nìkì maa.»
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Káa si Jézù kû ꞌdè có ji niì tí nò, ꞌbí ꞌdakò náa à tuu yí ꞌdo ꞌbá mì Jáyìrù giì ꞌdè có ji Jáyìrù máa, «Si bà yeeke ndi mbe nìbà i kpòò mì to. Tacó bà i tí nò kà volo gî nò.»
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Jézù mâ giì ꞌdi có tí nò náa ꞌdakò tí nò kû ꞌdè ji Jáyìrù nò, Jézù giì ꞌdè có ji Jáyìrù máa, «Cì gúku lá. Tee káa njembí lo mítí ye, wàa yí bà a gí yaà gî.»
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Ndâ Jézù mâ giì yee ꞌbá mì Jáyìrù, Jézù giì biya gî máa ꞌbí ꞌduù ꞌví ṛì ta yì gí tàkò ku tàꞌi lá. Ndú giì ṛì gí tàꞌi tàkò ku ká ta ndâ Jáyìrù tí bu ku, ta nawu ku, giì je ndâ Pìyétòrò, ta Jòvánì, ta Jákòmò ꞌdo gbí òkò tí ndâ mbe tala có mì wó.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Ndú giì ṛì ta ndú gí tàꞌi tàkò ku si ndâ ꞌduù kû mèṛèkè tí ndú ta bà wa ku sè. Káa Jézù giì ꞌdè có ji ndâ ꞌduù máa, «Yo si bà wa gbí mí to. Yí cì lá, yí kû tè a ṛì.»
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Ndâ ꞌduù mâ giì ꞌdi có tí nò, ndú giì ŋo Jézù ŋó-ŋo, tacó ndú ŋò ni gî máa, ꞌvinî tí nò cì gî.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Káa Jézù giì zèè ꞌbì ꞌvinî tí nò, bìndi yí giì ꞌdè có ji yí máa, «A gí yaà, ndí lo ꞌviì.»
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Mâ giì zekeꞌo, ꞌvinî tí nò giì ꞌbìtà bà wo woò, bìndi yí giì a ngé cónjóṛónjó gí yaà. Jézù bà-i-nò giì ꞌdè có máa, à je i-zó-zò ji yí.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Nje ndâ bu ꞌvinî tí nò ta nawu wó giì ꞌdèè gítí ŋa i tí nò gî, káa Jézù giì ꞌdè có ji ndú máa, ndú ꞌví ꞌdè có i tí nò mbe bàkà tí nò ji ꞌbí ꞌduù gbaànjé lá.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.