João 11
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs VC
1 Ta o tí nò si Jézù kuu tìto Jòròdánìyà nò, nòꞌo giì bàkà ꞌbí ꞌdakò tí tó kómbe Jézù ta ṛè wó a Lázàrò, tí námì ndâ Márátà ta Màríyà, ta ꞌbá mì ndú gbí gbata Bètánìyà. (
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 Ŋìnò a Màríyà tí nó táánò mbe giì yee pó bàà mítí kò Mbe tí ndoo, bìndi yí giì gbètèkè cee tí ta se muu wó nô.)
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 Ndâ námì Lázàrò bà-i-nò giì tuu ꞌduù ta có nòꞌo tí wó ya tí ji Jézù máa, «Kpóló-kpolo tó ꞌduù mì lo kàá ta nòꞌo tí wó, Mbe tí ze.»
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Jézù mâ giì ꞌdi có tí nò, yí giì ꞌvìsì có máa, «Nòꞌo tí nò bà zi yí wálá. Nòꞌo tí nò tí wó nò bà dù tí i mbe si ndâ ꞌduù ꞌví ùlù Mbíṛì. Nòꞌo tí nò delè ká bà si ndâ ꞌduù ꞌví wu gbí ꞌViì-mì-ꞌDakò.»
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 Ndâ Márátà ta Màríyà giì je námì ndú Lázàrò a ndâ tó ꞌduù mì Jézù.
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Káa ta ndâ ŋa ŋìnó ꞌdáá gî, Jézù giì bàkà a sili só á bìndi bà ꞌdi có nòꞌo tí Lázàrò mì wó má kózò gî,
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 yí bà giì ꞌdè có ji ndâ mbe tala có mì wó máa, «Ndoo dele ndi ndoo ya gí Jùdéyà.»
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Káa ndâ mbe tala có mì Jézù giì ꞌvee yí máa, «Mbe nìbà i, ndâ ꞌduù Jùdéyà bàkà có bà ꞌvaka wò ta díí á dê kuu yáánó nô, káa wò kákáꞌi kpónó máa, wò kû dele ndi lo wúnó ya gí ꞌbá Jùdéyà?»
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji ndú máa,
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 A mbe kû nò nó ta bèbìlì ká kû tò kò wó,
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Jézù mâ giì lòkòꞌbò có tí nò ji ndâ mbe tala có mì wó gî, yí giì ꞌdè có ji ndú máa, «Kómbe ndoo tí nó tí Lázàrò nó kû tèṛì. À má énò, ye kû ya gí bà gbà yí ꞌdo tí ṛì gí yaà.»
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 Káa ndâ mbe tala có mì Jézù giì ꞌvìsì có ji yí máa, «Yí má tèṛì gî, gbí dìì wó bà da gî, Mbe tí ze.»
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 Gbí lòkóꞌbò tí nò náa Jézù ꞌdè énó máa, «Lázàrò kû tèṛì» nò énó máa, «Lázàrò cì gî.» Káa ndâ mbe tala có mì Jézù ŋìndi ndú ꞌdi gbí ni lá.
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 Tacó énò, Jézù giì ꞌdè gbí ji ndú ngbáṛángàꞌi énó máa, «Lázàrò cì gî.
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 Káa tàkòcò ye peteke tacó tí yo ma, tacó ye táánò me kà ta o bà cì yí nò lá. À má énò, yo kpónó bà giì ùnje gítí ye ta njembí yo gî. Nògí, ndoo ya gí bà ku wó.»
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Káa Tòmázò tí nó náa à kû nì mítí wó a Njemî nó, giì ꞌdè có ji sè ndâ ꞌbí ka wó mbe tala có mì Jézù máa, «Ndoo ya gí Jùdéyà ta ndâ mbe nìbà i ji ndoo, wàa à má a ku, ndoo ꞌví cì ta ndú ꞌdáá gî.»
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Jézù yee Bètánìyà si Lázàrò bàkà sili nàꞌô mí tà to gî.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 (ꞌBá mì ndâ Lázàrò, Bètánìyà, ká dê ta Jèrùzàlémè.)
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Jézù giì yee kà si ndâ Jùdéyà tí nó mbe kaa ꞌdo Jèrùzàlémè ya gí bà wa ku ta ndâ Márátà ta Màríyà nó ká gbí-gbi kuu bà ku.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Márátà mâ giì ꞌdi có énó máa, Jézù kèjì, yí giì njè nó ya gí bà ù kùṛo Jézù mí kpokèjì, si Màríyà mí ꞌbá.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Ndú mâ giì ꞌde tí ndú gî, Márátà giì ꞌdeke tí wó ji Jézù máa, «Wò táánò má kuu to nó, námì ye bà cì wálá, Mbe tí ye.
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Káa ye ŋò ni gî máa, wò kpêtí kpónó má yù káa ŋa yè wè ꞌdo mì Mbíṛì, yí bà je ji wò gî.»
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji Márátà máa, «Námì lo bà a ndi wó gí yaà gî.»
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Káa Márátà bà-i-nò giì ꞌvìsì có ji Jézù máa, «Ye ꞌdi gbí có mì lo nò gî. Ye ŋò ni gî máa, yí bà a gí yaà ta o bà ꞌvala ndi ndâ ku á ꞌdo gbí muuꞌdú ndú ta ndòngbú o wúnò gî.»
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji Márátà máa,
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 Káa wu ꞌduù ŋìnó kpónó mbe kû ùnje gítí ye nó jé gí bà cì wálá.
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 Márátà bà-i-nò giì ꞌvìsì có ji Jézù máa, «Ye ùnje gî, Mbe tí ye. Ye ùnje gî máa, wò a Bìndi-Mbíṛì, tí ꞌViì-mì-Mbíṛì, tí ꞌduù tí nó náa Mbíṛì tuu yí gí muu to tí nó nô.»
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Ndâ Márátà mâ giì ꞌdè nje ta Jézù cee gî, Márátà giì dele ndi wó ya gí ꞌbá, bìndi yí giì tèꞌé tí náꞌvindí wó Màríyà ꞌdo gbí òkò tí ndâ ꞌduù gí ndiì, bìndi yí giì ꞌdè có ji yí ta ngûcó, máa, «Mbe nìbà i gì gî. Káa go bà ŋò wò kuu tí wó.»
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Màríyà mâ giì ꞌdi có tí nò, yí giì goonó ya gí mì Jézù
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 á kpokèjì, tí gbèe bàndò tí nó náa ndâ Jézù ꞌde tí ndú ta Márátà tí nô, si yí yee ꞌbá lá.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Ndâ Jùdéyà tí nó mbe gì gí bà ku nó mâ giì ŋò bà goonó mì Màríyà kû ya gí ta é mì Jézù tí kpokèjì, ndú giì kaa ya gí tàkò wó, tacó ndú koṛo có máa, yí kû ya a i gí bà wa gbí á muuꞌdú.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Màríyà mâ giì cu ṛo wó mítí Jézù, yí giì ꞌva tí wó mí kùṛo Jézù, bìndi yí giì zèè kò Jézù kû wa ta gbí, ta bà ꞌdeke tí wó máa, «Wò táánò má kuu bà-i-nó, námì ye bà cì wálá, Mbe tí ye!»
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Jézù mâ giì ŋò ndâ Màríyà ta ndâ ꞌduù tí nó mbe kaa gì gí tàkò wó nó kû wa gbí, ṛé wó giì doo ŋùyìì ta sé có. Bìndi yí giì wo gù woò, má kózò gî,
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 yí giì ꞌvee ndâ ꞌduù tí nò máa, «Yo bàkà bàndò mì wó mí ngò?»
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Ngo-ṛo Jézù bà-i-nò giì ꞌdù ta bà ŋò yê ṛo ndâ ꞌduù tí nò mbe kili mí bà ku nò.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 Ndâ ꞌbí Jùdéyà mâ giì ŋò bà ꞌdù ngo-ṛo Jézù nò, ndú giì ꞌbìtà bà ꞌdè có gbí òkò tí ndú máa, «Yí zè ꞌdakò tí nò nìkì ngé ndii gî!»
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Káa ndâ ꞌbí ꞌduù giì dù kû ꞌvee a ꞌvé máa, «ꞌDakò tí nó táánò njaanga ṛo mbe sú ṛo gî. Yí táánò má bà-i-nó, bà ꞌvala Lázàrò bà kpò yí gî?»
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 — ausente —
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 — ausente —
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Káa Jézù giì ꞌvee Márátà máa, «Ye kùtàá ꞌdè có ji wò énó máa, wò má ùnje gítí ye gî, wò bà ŋò wotí mì Mbíṛì gî nò lá?»
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 Ndâ ꞌduù tí nò mâ giì yèè díí ꞌdo nje gùù gî, Jézù giì zekeꞌo gí gbíṛì. Bìndi yí giì ꞌdeke tí wó ta bà ꞌdè nìkì maa ji Mbíṛì máa,
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 Ye ŋò ni gî máa, wò ta o ꞌdáá gî kû ꞌdi có mì ye.
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Jézù mâ giì ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì cee gî, yí giì tèꞌé tí Lázàrò ta kòcò wó ngárá gí yaà máa, «Lázàrò! Co gí sè!»
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Lázàrò bà-i-nò giì co gí sè ta kábà bà so yí náa à te ta yí mí gbí gùù nô. Bìndi Jézù giì ꞌdè có ji ndâ ꞌduù máa, «Yo njaanga ndâ i tí nò á ꞌdo tí wó gî, wàa yo ꞌví si yí ꞌví ya .»
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ndâ ꞌduù me mbè ꞌdo gbí òkò tí ndâ Jùdéyà tí nó mbe gì gí bà tì ku muu ndâ námì Lázàrò ta o tí nò mbe ŋò i tí nò náa Jézù bàkà nò gî, giì ùnje gítí Jézù ta njembí ndú gî.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Káa ndâ ꞌbí ꞌduù gbí òkò tí ndú giì ya gí bà ꞌdè ndi ŋa i tí nò náa ndú ŋò nò ji ndâ mbe kpolo tí tàkìì mì ndú tí ndâ Jùdéyà á gbí gbata Jèrùzàlémè.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 Ndâ mbe kpolo tí tàkìì, ta ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà mâ giì ꞌdi ŋa có tí nò, ndú giì kili ndâ kpo ꞌduù gbí gbolò ngbàngà mì ndâ Jùdéyà ꞌdáá gî. Bìndi ndú giì ꞌdè có ji ndú máa, «Ndoo kû tèṛì, káa ꞌdakò tí nò kaa ndâ ꞌduù mìì ꞌdo tí ndoo gî ta bà bàkà ndâ kpo-kpò nèté.
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Ndoo má ꞌdè có énó máa, ndoo si yí ká mí nje ŋa nèté tí nò mì wó nò, ndâ ꞌduù ꞌdáá gî bà giì ùnje ká gítí wó. Káa ŋa có tí nò má di gbí tù ndâ kpo-kpò ꞌduù mì ndâ ꞌduù Rómà, ndú bà giì njè gbí ngbàngà tí nó mì ndoo nó gî. Ndú delè bà giì volo ꞌbá mì ndoo gî. Tacó ndú bà koṛo có máa a ndoo ká le bèṛè ji ꞌdóó ꞌduù mì ndoo ta muu ndoo.»
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Káa ꞌbí ꞌdakò gbí òkò tí ndú, tí Kùṛo ndâ bu Mbíṛì ta ndoò tí nò, ta ṛè wó a Kàyífà, giì ꞌvìsì có ji ndú máa, «Ye ŋò goòlá yo ŋò ꞌdóó ŋa i tí nó náa yo ꞌví bàkà nó ni lá nô.
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Yo ŋò ni lá máa, à nìkì à bà cì gbèe ꞌduù muu sè mbè ndâ ꞌduù á co tí bà ꞌbu ꞌbá?»
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 Kàyífà ꞌdè có tí nò me ꞌdo gbí muu wó lá. A Mbíṛì ká wu ji yí, tacó yí a Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì mì ndâ Jùdéyà, máa, yí ꞌdè có ji ndú énó máa, Jézù kèjì gí bà cì á muu ꞌbá mì ndú tí ndâ Jùdéyà.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Káa yí delè bà cì me ká muu ꞌbá mì ndâ Jùdéyà cuki lá. Yí bà cì tacó bà kili ndâ ꞌviì mì Mbíṛì mbe ꞌvaaka gî nó, wàa ndú ꞌví co tí gbèe kpokèjì.
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 ꞌDo gbí ṛi tí nò, ndâ kpo ꞌduù mì ndâ Jùdéyà giì toṛo ꞌbì ndú mítí to máa, ndâ yì má zi Jézù lá, ndâ yì kákáꞌi bà zi ꞌbí ꞌduù muu to tí nó wálá.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Tacó énò, Jézù kákáꞌi giì nò ta ndi gbí òkò tí ndâ Jùdéyà gbí ngbàà ṛi lá, ndú giì ya ta ndâ mbe tala có mì wó gí gbí gbata Éfìràmù á nje kángáá nga ngoò.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 O bà bàkà tàkìì bà ꞌva mbí o bà Ndii-ta-muu-ndâ-Ìzìrìyélì-mì-Mbíṛì mâ giì dooko gî, mbè ndâ Jùdéyà tí nò mbe kaa ꞌdo ndiì ya gí gbí gbata Jèrùzàlémè tacó bà pà làyì gítí ndâ vò i mì ndú kùṛo bà zò i-cí-ci ta o tí nò nó
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 mâ giì ŋò Jézù gbí òkò tí ndâ ꞌduù tí nó gbí ndùgù ꞌbá-Mbíṛì nó lá, ndú giì ꞌbìtà bà ꞌvee ndâ ꞌbí ka ndú máa, «Yo kû koṛo có máa yè? Yí tóó kèjì gí bà líkíꞌo tí nó wálá?»
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Ndâ Jùdéyà dù kû ꞌvee ŋa ꞌvé tí nò tacó ndâ kpo ꞌduù, ta ndâ Kùṛo ndâ bu-Mbíṛì, ta ndâ mbe kpolo tí tàkìì mì ndú tí ndâ Jùdéyà, ꞌdè có ji ndú sàà gî máa, mbe ŋò bà tí Jézù gî ꞌví ꞌdè gí sè, tacó wàa ndâ yì ꞌví zèè yí.
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.