Atos 10
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs ARIB
1 Ta o tí nò, ꞌbí ꞌdakò tí gbolò ꞌduù kùṛo ndâ ꞌbí ŋa àsìkérì mì ndâ Ròmánò náa à kû nì mítí ndú a ndâ àsìkérì-Tùlìyánì,
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 tí ꞌdakò mbe kû co ká jáá tí kpokèjì mì Mbíṛì, mbe kû ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì ta o ꞌdáá gî, náa ndú ta ndâ ꞌviì mì wó ꞌdáá gî a ndâ mbe ꞌdi có mì Mbíṛì, tí ꞌdakò ta ŋó ṛo i tí wó wálá, mbe kû konì ndâ mbe yê mì ndâ Jùdéyà ta o ꞌdáá gî, ta ṛè wó a Kòrònélìyò, kuu ta ꞌbá gbí gbata Cèzàríyà.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Ta ꞌbí ṛi-ꞌdêꞌo gbaànjé, ꞌbí i giì bàkà Kòrònélìyò goòlá yí kû ṛi a ṛiì nô, yí giì ŋò basìlì mì Mbíṛì kû ṛì gí tàkò wó tàꞌi ta bà tèꞌé tí wó ta ṛè wó máa, «Kòrònélìyò!»
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 Kòrònélìyò bà-i-nò giì si ṛo wó ngba-ngbàà ta gúku kû zeke ta basìlì tí nò. Bìndi yí giì ꞌvee basìlì tí nò máa, «A yè, Mbe tí ye?»
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 À má énò, tuu ꞌbí ꞌduù gí gbí gbata Jópà gí bà tèꞌé tí ꞌbí ꞌdakò ta ṛé wó a Sìmónè, náa à kû nì mítí wó a Pìyétòrò nó, máa, yí gì gí mì lo.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 Yí kû dù á Jópà kà a i ꞌbá mì ꞌbí ꞌdakò tí mbe fuu kû, ta ṛè wó delè káa Sìmónè, ta ꞌbá mì wó dê seè kàpá.»
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Basìlì tí nò mbe ꞌdè có ji Kòrònélìyò nò mâ giì ya gî, Kòrònélìyò giì tèꞌé tí ndâ ꞌduù sósòꞌô ꞌdo gbí òkò tí ndâ bòò mbe kû bàkà nèté ꞌbá mì wó, giì je àsìkérì gbaànjé ꞌdo gbí òkò tí ndâ àsìkérì ŋìnó mbe kû kpolo tí wó nô. Ndâ ꞌduù tí nò náa Kòrònélìyò ṛuka ndú nò ꞌdáá káa ndâ ꞌduù ŋìnó mbe kû co ká jáá tí kpokèjì mì Mbíṛì.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 Yí giì ꞌvanda ndi có tí nó mbe ꞌde yí nó ꞌdáá gî ji ndú, bìndi yí giì tuu ndú, máa, ndú ya gí bà tèꞌé tí Pìyétòrò ji yì ꞌdo Jópà.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Ta ꞌbí yé bìndi bà tuu ndâ ꞌduù mì Kòrònélìyò nò, si ndú dooko ta gbata Jópà gî, Pìyétòrò giì ya gí pí ꞌbá gí bà ꞌdeke tí wó ji Mbíṛì ta ṛi dê gítí bà gì gbúrú.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Káa go giì zèè yí kùṛo o bà zò i, bìndi yí giì dù kû koṛo có gítí bà gì o bà zò i. ꞌBí i bà-i-nò giì bàkà yí goòlá yí kû ṛi a ṛiì nô.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 Yí mâ giì zekeꞌo, yí giì ŋò njekèjì gbíṛì njaanga tí ngàà gî, káa ꞌbí i go gbolò kpâ-bòngo náa à dò gbí dó-dò kû gì gí to yàꞌbàà énò,
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 ta ndâ ŋa ndâ nò, ta ndâ nuù, ta ndâ kùnene ŋa i mbe kû ja gbí yì ndú có to, ta ndâ ŋa ndâ i mbe kû ṛì gùù, muu to tí nó ꞌdáá gî gbí .
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 Bìndi yí giì ꞌdi kòcò ꞌduù kû ꞌdè có ji yí ꞌdo gbíṛì máa, «Pìyétòrò! Ziki ndâ i tí nò kpónó, wàa wò ꞌví zò ndú.»
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Káa Pìyétòrò giì ꞌvìsì có ji ꞌduù tí nò mbe kû ꞌdè có ji yí ꞌdo gbíṛì nò, máa, «Ngé gî lá, Mbe tí ye. Ye jé ta gbèe ṛi zò i ŋìnó náa a me yí lá, tí zu i gbí tàkìì mì ndâ Jùdéyà nó lá.»
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Káa ꞌduù tí nò giì ꞌdè có ji Pìyétòrò kákáꞌi máa, «Yúcó mì lo tacó bá nì ‹bètí› ta ‹zuù› mítí i ŋìnó náa a Mbíṛì ká bàkà tí ngbáṛángà i nó wálá.»
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 ꞌDuù tí nò giì yòòngò Pìyétòrò gítí bà zò ndâ i tí nò ta bà taꞌô, káa Pìyétòrò giì biya gî. Pìyétòrò mâ giì zekeꞌo, ꞌvóndóꞌdóó! À ja káꞌi tí nò ya tí gí gbíṛì kákáꞌi gî.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Káa si Pìyétòrò ká jé kû ꞌviiki gbí ŋa i tí nò náa yí ŋò go i gbí ṛiì nò, yí giì ŋò ndâ ꞌdakò tí nó náa Kòrònélìyò tuu ndú ji yí nó yee kpàtàràkà njekèjì ndùgù gî. Ndú nò ta bà ꞌvee bà ꞌbá mì Sìmónè tí mbe fuu kû kpòò, káa ndú giì ꞌde gî.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Ndú bà-i-nò giì ꞌvee ꞌvé ꞌdo njekèjì ndùgù sè máa, «ꞌBí ꞌdakò ta ṛè wó a Sìmónè Pìyétòrò kuu bà-i-nó?»
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Pìyétòrò ŋò bà yee ndâ ꞌdakò tí nò lá, tacó mbí wó ta o tí nò me dê lá, yí ta o tí nò kû koṛo có ká wìì énó gítí ndâ ŋa i tí nó náa yí ŋò go ndâ i gbí ṛiì nô. A Bèṛi-mì-Mbíṛì ká giì ꞌdè có ji yí máa, «Ŋò ndâ ꞌbí ꞌdakò taꞌô mbe kû ꞌvee bà tí lo kuu zô.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Nògí, co gí mì ndú to kà. Wàa wò ꞌví me kpììkì-kpììkì gítí bà ya ta ndú gí ta é tí nò lá, tacó a ye ká tuu ndú.»
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Pìyétòrò bà-i-nò giì co gí to mì ndâ ꞌdakò tí nò. Bìndi yí giì ꞌdè có ji ndú máa, «Ŋìnó a ye tí ꞌduù tí nó náa yo kû ꞌvee bà tí wó nô. Yo gì gí bà ŋa yè?»
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 Ndâ ꞌdakò tí nò bà-i-nò giì ꞌvìsì có ji yí máa, «A Kòrònélìyò, tí ꞌdakò tí nó tí gbolò ꞌduù kùṛo ndâ àsìkérì mì ndâ ꞌduù Rómà nó ká tuu ze. Yí a ꞌduù jáá, tí ꞌduù ŋìnó mbe kû ꞌdi có mì Mbíṛì, náa ndâ Jùdéyà ꞌdáá gî kû te duù mítí wó. A basìlì mì Mbíṛì ká ꞌdè có ji yí máa, yí tuu tú gí tàkò lo, wàa wò ꞌví ya gí ꞌbá mì wó, tacó wàa, yí ꞌví ꞌdi có ŋìnó náa wò bà ꞌdè ji yí nô.»
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Pìyétòrò mâ giì ꞌdi có tí nò, yí giì kaa ndâ ꞌdakò tí nò gí tàꞌi, bìndi yí giì je bàndò ṛì ji ndú ta bèbìlì tí nò.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Ndú giì yee gbí gbata Cèzàríyà ta ꞌbí yé, ꞌde Kòrònélìyò kili ndâ nambe wó, ta ndâ kpóló-kpolo kómbe wó ꞌdáá gî, kû ù gbí ṛo Pìyétòrò.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Kòrònélìyò mâ giì ŋò Pìyétòrò dooko gí ꞌbá mì wó gî, yí giì ya gí kùṛo wó, yí giì kucuku muungbó wó mí to kùṛo wó, bìndi yí giì mò muu wó gí to kùṛo wó.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Káa Pìyétòrò giì ja yí gí yaà, ta bà ꞌdè có ji yí máa, «A gí yaà, ye delè ngbá káa ꞌduù go wò.»
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Kòrònélìyò mâ giì a gí yaà gî, ndú giì ꞌbì nó, ta bà ꞌdè nje ta Pìyétòrò kû ya tí gí mì ndâ ꞌduù tí nò mbe kili mí ꞌbá mì wó nò.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 Ndú mâ giì yee mì ndâ ꞌduù tí nò gî, Pìyétòrò giì ꞌdè có ji ndú máa, «Yo ta kpêtí yo ŋò ni ngbáṛángàꞌi gî máa, à me dú gbí tàkìì mì ze tí ndâ Jùdéyà máa, ꞌbí ꞌduù tí Jùdéyà ꞌví ŋònòkò tí wó ta ndâ ꞌduù ŋìnó ta ŋa ndú me ndâ Jùdéyà lá nó lá. Yí delè ꞌví co wiṛi ya gí mì ndú lá. Káa, a Mbíṛì ká tùbà ji ye ngbáṛángàꞌi énó máa, ye ꞌví ꞌdè có énò máa, ꞌbí ꞌduù a zu ꞌduù nò lá, wàa ye delè ꞌví nì ‹bètí› mítí ꞌduù lá.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Ŋìnò a ndeṛè có tí nò náa ye ṛìngì ta tí ye gítí bà gì gí ta é mì yo lá nó ká nò. Wélégí, yo tuu tú gí tàkò ye tacó yè?»
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Káa Kòrònélìyò giì ꞌvìsì có ji Pìyétòrò máa, «À kpónó bìndi có tí nò a sili taꞌô, ta ṛi jé ká go ŋìnó kpónó nô, ká go bà kì ṛo, ye mâ giì zekeꞌo, ye giì ŋò ꞌbí ꞌdakò kû ṛò tíyò á kùṛo ye ta bòngo kû tòngbaà tí wó.
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 Yí giì ꞌdè có ji ye máa, ‹Kòrònélìyò! Mbíṛì ŋò bà ꞌdeke tí lo gî. Mbí wó delè kuu tí ndâ nambeè mì lo náa wò kû bàkà ji ndâ mbe yê nô.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 À má énò, tuu ꞌduù kpónó gí Jópà, gí tàkò Sìmónè tí nó ta ꞌbí ṛé wó a Pìyétòrò nô. Yí kû dù á Jópà kà a i ꞌbá mì ꞌbí ꞌdakò ta ṛè wó delè káa Sìmónè tí mbe fuu kû, ta ꞌbá mì wó yì kàpá.›
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Tacó énò, ye ngé giì tuu tú gí tàkò lo. Káa wò giì bàkà nambeè ji ye me gbolò ngé ma, wò giì gì gî. Ze kpónó kili mí kùṛo lo nó tacó bà ꞌdi ŋa có ŋìnó Mbíṛì ꞌdè ji wò, máa wò ꞌví gì gí bà ꞌdè ndí ji ze nô.»
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Pìyétòrò bà-i-nò giì ꞌdè có ji ndâ ꞌduù tí nò mbe kili mí ꞌbá mì Kòrònélìyò nò, máa, «Ye kpónó ŋò ni gî, máa, yúcó a ŋìnó máa, Mbíṛì bàkà ꞌbè mí gbí òkò tí ndâ ꞌduù lá.
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 ꞌDuù má ꞌdi có mì Mbíṛì gî, wàa yí ꞌví dù tí ꞌduù ŋìnó jáá nó, ŋa wó tà kpêtí má káa yè wè, Mbíṛì ngé kû liꞌvi yí go bà liꞌvi dó ꞌviì.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 A dú káa yúcó máa, Mbíṛì táánò tuu có mì wó a i ji ndâ Ìzìrìyélì, ta bà tuu Jézù tí Bìndi wó tí Mbíṛì gí bà ma Banga-Ngú-Có gítí bà dù nìkì maa ji ndú. Jézù tí nò tí Bìndi-Mbíṛì, náa Mbíṛì táánò tuu yí nò a Mbe tí ndâ ꞌduù ꞌdáá gî.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 «Ye koṛo có máa, yo ꞌdi có tí nó náa à kpónó-kpónó kò ta kò cee gbí to Jùdéyà léé gî, mbe ꞌbìtà tí ꞌdo gbí to Gàlìléyà á bìndi bà kò-kò mì Jòvánì ta có bà caka tí ndâ ꞌduù nó gî.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Yo ꞌdi có bà si Bèṛi mì wó tí Mbíṛì ꞌví gì gí muu Jézù tí nò mbe gì ꞌdo Názàrètì nò gî. Yo delè giì ꞌdi có bà je wotí mì wó tí Mbíṛì ji yí gî. Yí táánò si sè to lá, kû nò ta bà bàkà ndâ tó i, delè ta bà ꞌvala ndâ ꞌduù ŋìnó náa Gba-vò-i zogo ndú gî nô, tacó Mbíṛì táánò kuu tàkò wó.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 Ze kpónó ta ndâ ꞌbí ka ye a ndâ mbe kû ma có ndâ i ŋìnó gbaànjé-gbaànjé náa yí táánò bàkà ta ndi ꞌbá mì ndâ Jùdéyà, ta ndâ i ŋìnó náa yí táánò bàkà mí Jèrùzàlémè nô. A ndú tí ndâ Jùdéyà táánò ká zi yí ta bà gbì yí mítí njèèkpè mû.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Káa Mbíṛì giì te yí gí yaà ta sili taꞌô bìndi bà zi yí nò. Bìndi Mbíṛì giì si yí tùbà tí wó cuki
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 ká ji ze tí ndâ ꞌduù tí nó mbe kû ma có tí wó náa Mbíṛì ṛuka ze sàà táánò gî nô. Ze táánò zò i ta ndú bìndi bà ꞌvala ndi wó ꞌdo gbí muuꞌdú wó nò gî.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 Yí giì ꞌdè có ji ze máa, ze ma Banga-Ngú-Có ji ndâ ꞌduù. À delè ká yí ká giì ꞌdè có ji ze máa, ze ꞌdè có ji ndâ ꞌduù máa, Mbíṛì bàkà yì tí mbe waa có mì ndâ ꞌduù ꞌdáá gî gî, mbe waa có mì ndâ ꞌválá ta ndâ ku.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ndâ mbe ꞌdòkò có mí Mbíṛì ꞌdáá gî ꞌdè có ká gítí wó máa, Mbíṛì bà je à-cee-gî gítí ndâ vò i mì ndâ ꞌduù ŋìnó mbe ùnje gítí có mì Jézù gî nó ta ṛè mì Jézù.»
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Káa si Pìyétòrò kû ꞌdè có tí nò, Bèṛi-mì-Mbíṛì giì gì gí muu ndâ ꞌduù tí nò mbe kû ꞌdi có mì wó nò.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Nje ndâ Jùdéyà ŋìnó mbe ùnje gítí có mì Jézù gî, mbe ko Pìyétòrò ꞌdo Jópà nó, giì ꞌdèè gítí bà ŋò bà bàkà nambeè mì Mbíṛì ji ndâ ꞌduù ŋìnó ta ŋa ndú me ndâ Jùdéyà lá nó ta bà si Bèṛi mì wó tí Mbíṛì ꞌví gì gí muu ndú delè gî.
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 Tacó ndú ta o tí nò kû ꞌdè-kòcò, ta bà ùlù Mbíṛì, ta wotí mì Bèṛi-mì-Mbíṛì. Pìyétòrò bà-i-nò giì ꞌvee ndâ ka wó Jùdéyà máa,
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 «Ṛè i mbe tii bà caka tí ndâ ꞌduù tí nó ta ngo kpónó ꞌví dù a ŋa yè, lê náa Mbíṛì je Bèṛi mì wó ji ndú ꞌvii ká ꞌvii ta ndoo tí ndâ Jùdéyà gî nó?»
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Tacó énò, yí giì ꞌdè có máa, à caka tí ndú ta ṛè mì Jézù tí Bìndi-Mbíṛì.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.