Marcos 12
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs VC
1 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ kitee mɔ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “N gye̱ ɔnyare̱ ko̱ e̱ bo̱‑rɔ aaa? Ne̱ oo dwii mò̱ bobe ayii ko̱, ne̱ amo̱ ya swɛɛ agyi ne̱ bo̱ de ba waa nta‑ɔ. Ne̱ oo gyi bane̱ dabe̱ bo̱ muruwaa, ne̱ oo kwii ke̱maŋtaŋ ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ mfe̱ŋ na bo̱ taa ayii‑o agyi bo̱ waa‑rɔ a bo̱ kyikye si lee amo̱ nkyu. Ne̱ ɔɔ be̱e̱ waa ko̱tɔko̱ ne̱ ba ye̱re̱ ke̱mo̱ se̱ a bo̱ bo̱ de̱e̱re̱ ko̱dɔɔ‑ɔ se̱‑ɔ bo̱ ye̱ra ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ. Ne̱ ɔɔ taa sa apafo̱wɔ ko̱ fe̱yɛ bo̱ de̱e̱re̱ se̱ sa mò̱, ne̱ ɔɔ le̱e̱ pe̱ tu kpa yɔ ke̱fɔ.bobe ayii ko̱dɔɔ|src="N11 LB00103b Vineyard.pdf" size="span" ref="Maak 12.1"
1 E começou a falar-lhes em parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou nela um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se daquela terra.
2 Saŋ ne̱ ayii agyi amo̱ a be̱re̱, ne̱ amo̱ kiteebe̱e̱ a fo̱‑ɔ, ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o a suŋ mò̱ ke̱yaafɔre̱ ko̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ apafo̱wɔ amo̱ ase̱ fe̱yɛ ɔ yɔ a bo̱ ke ke̱tɔ ne̱ baa nya le̱e̱ mò̱ ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ, na bo̱ taa mò̱ lee bo̱ kyo̱ŋwe̱ mò̱.
2 A seu tempo enviou aos vinhateiros um servo, para receber deles uma parte do produto da vinha.
3 Ke̱yaafɔre̱ amo̱ a yɔ bamo̱ ase̱‑ɔ, ne̱ apafo̱wɔ amo̱ a kra mò̱ da, ne̱ baa yɔwe̱ mò̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ mò̱ nyaŋpe̱ ase̱ asare̱e̱ kpaŋkpaŋ.
3 Ora, eles prenderam-no, feriram-no e reenviaram-no de mãos vazias.
4 Ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o a be̱e̱ suŋ mò̱ ke̱yaafɔre̱ nyɔse̱po̱, ne̱ baa daye̱ mò̱ kuŋu‑ro, ne̱ baa saare̱ mò̱.
4 Enviou-lhes de novo outro servo; também este feriram na cabeça e o cobriram de afrontas.
5 Ne̱ ɔɔ be̱e̱ suŋ mò̱ ke̱yaafɔre̱ sase̱po̱, ne̱ apafo̱wɔ amo̱ a mɔɔ mò̱. Ane̱ŋ dɛɛ ne̱ ase̱sɛ amo̱ a bii bo̱ko̱, ne̱ baa mɔɔ bo̱ko̱ ne̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye amo̱ a be̱e̱ suŋ bamo̱ ase̱‑ɔ.
5 O senhor enviou-lhes ainda um terceiro, mas o mataram. E enviou outros mais, dos quais feriram uns e mataram outros.
6 Ŋkee mò̱ ne̱ mò̱ wo̱re̱ ya saŋ a ko̱dɔɔ‑ɔ wuye amo̱ suŋ‑o e̱ gye̱ mò̱ fɔŋfɔŋ mò̱ gyi ko̱ŋko̱ kpeŋ ne̱ o de, ne̱ ɔ kpa mò̱ ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ‑ɔ. Amo̱ fe̱raa lalalo̱we̱‑ɔ ne̱ oo suŋ mò̱ gyi amo̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ apafo̱wɔ amo̱ ase̱. Ne̱ ɔɔ fa mò̱ mfɛɛre̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ e̱ kɔɔre̱ a n gyi fe̱yɛ ba bu mo̱ gyi‑o.’
6 Restava-lhe ainda seu filho único, a quem muito amava. Enviou-o também por último a ir ter com eles, dizendo: Terão respeito a meu filho!...
7 Saŋ ne̱ apafo̱wɔ amo̱ a ŋu kayaagyi‑o e̱ ba‑ɔ, ne̱ ŋkee ba tɔwe̱ ba gywii abɛɛ ne̱e̱ fe̱yɛ, ‘Ke̱e̱ ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o mò̱ gyi‑o ne̱ mò̱ se̱ ya wu o gyi mò̱ kapo̱tɛɛ‑ɔ e̱ ba‑ɔ. Mo̱nꞌ sa a ane̱ mɔɔ mò̱, na mò̱ se̱ a ko̱dɔɔ mɔ kii ane̱ lee.’
7 Os vinhateiros, porém, disseram uns aos outros: Este é o herdeiro! Vinde, matemo-lo e será nossa a herança!
8 Amo̱se̱‑ɔ ne̱ baa kra mò̱ gyi amo̱ mɔɔ, ne̱ baa lee mò̱ kifuniŋ le̱e̱ ko̱dɔɔ‑ɔ‑rɔ twe̱e̱ ke̱mo̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ bobe ko̱dɔɔ amo̱ kamɛɛ.”
8 Agarrando-o, mataram-no e lançaram-no fora da vinha.
9 Ne̱ Yeesuu a bise bamo̱ fe̱yɛ, “To, mo̱ne̱ e̱ kɔɔre̱ mo̱ne̱ i gyi fe̱yɛ e̱me̱ne̱ ne̱ bobe ko̱dɔɔ‑ɔ wuye‑o e̱ waa apafo̱wɔ amo̱‑ɔ ne̱e̱? Mo̱ e̱ fa fe̱yɛ mò̱ fɔŋfɔŋ e̱ yɔ ne̱e̱ na ɔ ya mɔɔ ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ na ɔ be̱e̱ taa ko̱dɔɔ‑ɔ sa ase̱sɛ baŋbaŋ na bo̱ de̱e̱re̱ se̱ sa mò̱. Amo̱ e̱ gye̱ saase̱bɛɛ.”
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e exterminará os vinhateiros e dará a vinha a outro.
10 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Mo̱ a kɔɔre̱ gyi fe̱yɛ mo̱ne̱ a kare̱ abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ fe̱yɛ,
10 Nunca lestes estas palavras da Escritura: A pedra que os construtores rejeitaram veio a tornar-se pedra angular.
11 Wuribware̱ ya sa ne̱ aa ba ane̱ŋ,
11 Isto é obra do Senhor, e ela é admirável aos nossos olhos {Sal 117,22s}?
12 Yeesuu a sa se̱ŋsa lo̱we̱‑ɔ, ne̱ Yudaa awuye agye̱ŋkpɛɛpo̱‑ɔ e̱ kpa a bo̱ kra mò̱, a le̱e̱ fe̱yɛ baa ŋu fe̱yɛ mò̱ apafo̱wɔ bɔye̱ ko̱ kitee‑o a kye bamo̱. Amaa bamo̱ a se̱re̱ lamaŋ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ baa nare̱ yɔwe̱ mò̱.
12 Procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque tinham entendido que a respeito deles dissera esta parábola. E deixando-o, retiraram-se.
13 Amo̱ kamɛɛ‑rɔ, ne̱ baa suŋ Farisii awuye na Owure Hɛrɔd aye̱re̱rɔpo̱ fe̱yɛ bo̱ ya bise Yeesuu ase̱ŋ lɔɔre̱ mò̱ kanɔ‑rɔ, na ɔ tɔwe̱ ke̱bɔye̱ ko̱, na bo̱ nya kra mò̱.
13 Enviaram-lhe alguns fariseus e herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Bamo̱ a yɔ Yeesuu ase̱‑ɔ, ne̱ baa bo̱ tɔwe̱ kɔne̱ kɔne̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “Ɔkaapo̱po̱, ane̱ nyi fe̱yɛ kase̱ŋtiŋ wuye e̱ gye̱ fo̱, na fo̱ maa pe̱nna ɔko̱, na kufu mo̱ŋ de fo̱ ase̱sɛ ko̱tɔwe̱ fo̱ ase̱ŋ se̱. Fo̱ mo̱ŋ nyi fe̱yɛ se̱sɛ mɔ gye̱ se̱sɛ dabe̱ bɛɛɛ ɔ gye̱ kagyingyii, fo̱ fe̱raa fo̱ e̱ kaapo̱ atɔ kase̱ŋtiŋ ne̱ Wuribware̱ e̱ kpa fe̱yɛ se̱sɛ dimaadi ke̱maa waa‑ɔ. Roma awuye a kɔ ke̱naa gyi ane̱ se̱ kɔɔre̱ ane̱ maŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ane̱ ya ka leŋpoo sa bamo̱ owure dabe̱ ne̱ ba te̱e̱ mò̱ ɛ Kaye̱saa‑ɔ, a kye ane̱ Wuribware̱ mbraa‑ɔ, bɛɛɛ a maa kye? Tɔwe̱ na ane̱ nu.”
14 Aproximaram-se dele e disseram-lhe: Mestre, sabemos que és sincero e que não lisonjeias a ninguém; porque não olhas para as aparências dos homens, mas ensinas o caminho de Deus segundo a verdade. É permitido que se pague o imposto a César ou não? Devemos ou não pagá-lo?
15 Amaa Yeesuu mɔ a kyɔ ŋu fe̱yɛ bo̱ de se̱ŋbise mɔ ba kyɔ mò̱‑rɔ ke̱e̱ ne̱e̱. Amo̱se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ be̱ŋŋaa bamo̱ fe̱yɛ, “Nte̱tɔ ne̱e̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ kyɔ mo̱‑rɔ mo̱ne̱ e̱ ke̱e̱‑ɔ ne̱e̱? Mo̱nꞌ taa atanne̱ fufuri kigyi ne̱ kaa fo̱ siidii kudu‑o, ne̱ mo̱ne̱ de mo̱ne̱ e̱ ka leŋpoo‑o baa mo̱ a ŋ ke̱e̱.”
15 Conhecendo-lhes a hipocrisia, respondeu-lhes Jesus: Por que me quereis armar um laço? Mostrai-me um denário.
16 Bamo̱ a taa baa‑ɔ, ne̱ oo bise bamo̱ fe̱yɛ, “Nsɛ fotoo na ke̱nyare̱ e̱ dɔŋ atanne̱ mɔ se̱‑ɔ ne̱e̱?”
16 Apresentaram-lho. E ele perguntou-lhes: De quem é esta imagem e a inscrição? De César, responderam-lhe.
17 Ne̱ Yeesuu yɛ, “To, amo̱ fe̱raa, mo̱nꞌ ka ke̱tɔ ne̱ ke̱ gye̱ Kaye̱saa lee‑o sa Kaye̱saa, na mo̱nꞌ ka ke̱mo̱ ne̱ ke̱ gye̱ Wuribware̱ lee‑o sa Wuribware̱.” Ne̱ ane̱ŋ ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa‑ɔ a kpe̱ŋ bamo̱ e̱ye̱e̱.
17 Jesus então lhes replicou. Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Amo̱ kamɛɛ‑rɔ, ne̱ Sadukii awuye ko̱ a ba Yeesuu ase̱ ane̱ŋ dɛɛ, na bo̱ bo̱ bise mò̱ ase̱ŋ. Amɔ Sadukii awuye mɔ mɔ gye̱ Yudaa awuye ko̱ ne̱ ba kɔɔre̱ ba gyi fe̱yɛ se̱sɛ ya wu, mò̱ kayo̱wɔre̱ na mò̱ kra pɛɛɛ a wu, ne̱ ane̱ŋ se̱‑ɔ ɔ maa lɛɛ taare̱ a o kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro pɛɛɛ‑ɔ ne̱e̱. To, ne̱ baa bise Yeesuu fe̱yɛ,
18 Ora, vieram ter com ele os saduceus, que afirmam não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
19 “Ɔkaapo̱po̱, ane̱ ɔde̱daapo̱ Mosis ya kyo̱rɛɛ mbraa mɔ sa ane̱ Yudaa awuye fe̱yɛ, ɔko̱ ya wu yɔwe̱ mò̱ ka na bo̱ mo̱ŋ ko̱we̱ agyi, se̱sɛ‑ɔ mò̱ tire taa kpenlekye̱e̱‑ɔ waare̱e̱, na bo̱ nya ko̱we̱ kayaagyi. Na bo̱ taa kamo̱ fe̱yɛ mò̱ daa ne̱ oo wu‑o mò̱ gyi ne̱e̱.
19 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se morrer o irmão de alguém, e deixar mulher sem filhos, seu irmão despo-se a viúva e suscite posteridade a seu irmão.
20 To, ɔnyare̱ ko̱ agyi nyaŋsɛ asunoo e̱ dɛɛ bo̱ bo̱‑rɔ. Ne̱ bamo̱‑rɔ ɔbre̱sɛ‑ɔ a waare̱e̱, ne̱ ɔɔ bo̱ wu yɔwe̱ ɔkye̱e̱‑ɔ na mò̱ aa mò̱ ka‑ɔ mo̱ŋ ko̱we̱.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência.
21 Ne̱ ɔnyɔse̱po̱‑ɔ a bo̱ taa mò̱ be̱e̱ waare̱e̱. Amaa mò̱ aa mò̱ be̱e̱ bo̱ mo̱ŋ ko̱we̱, ne̱ ɔnyare̱‑ɔ a wu. Ɔsase̱po̱‑ɔ gbaa ane̱ŋ dɛɛ.
21 Então o segundo desposou a viúva, e morreu sem deixar posteridade. Do mesmo modo o terceiro.
22 Bamo̱ asunoo pɛɛɛ a waare̱e̱ bamo̱ daa a kpenlekye̱e̱ amo̱ gyaŋŋe̱ se̱, ne̱ baa wu yɔwe̱ mò̱, na mò̱ aa bamo̱ ɔko̱ mo̱ŋ ko̱we̱ gyi ko̱ŋko̱ gbaa. A bo̱‑rɔ ne̱ ɔkye̱e̱‑ɔ mɔ a bo̱ wu gya bamo̱ se̱.
22 E assim tomaram-na os sete, e não deixaram filhos. Por último, morreu também a mulher.
23 Ne̱ mbe̱yɔmɔ bo̱ yɛ ɔke̱maa i kyiŋŋi a ɔ le̱e̱ lowi‑ro‑o. Kake nsi amo̱ bamo̱‑rɔ nsɛ e̱ gye̱ ɔkye̱e̱‑ɔ mò̱ kuri? Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ pɛɛɛ mɔ a waare̱e̱ mò̱ bo̱ gyaŋŋe̱ se̱.”
23 Na ressurreição, a quem destes pertencerá a mulher? Pois os sete a tiveram por mulher.
24 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ a fo̱ kpa, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ nyi abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ‑rɔ ase̱ŋ, ne̱ mo̱ne̱ mo̱ŋ nyi ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ ke̱yaale̱ŋ du‑o, ane̱ŋ dɛɛ mo̱ne̱ maa nu ke̱mo̱ kaase̱.
24 Jesus respondeu-lhes: Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.
25 A le̱e̱ fe̱yɛ se̱sɛ ya kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro, mò̱ kakye̱na‑rɔ du ne̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a mbɔɔ ne̱ bo̱ bo̱ so̱so̱‑ɔ lee‑o, amo̱se̱‑ɔ awaare̱yɛ mo̱ŋ lɛɛ a bo̱‑rɔ.
25 Na ressurreição dos mortos, os homens não tomarão mulheres, nem as mulheres, maridos, mas serão como os anjos nos céus.
26 To, mo̱ne̱ fe̱raa, mo̱ne̱ yɛ alowipo̱‑ɔ maa lɛɛ kyiŋŋi a bo̱ le̱e̱ lowi‑ro. Amaa mo̱ i bise mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ kare̱ kiyii ko̱ ne̱ ke̱ e̱ kywɛɛ‑ɔ ase̱ŋ Mosis a wo̱re̱‑ɔ‑rɔ aaa? Mfe̱ŋ‑ɔ ɔɔ kyo̱rɛɛ ne̱e̱ fe̱yɛ, Wuribware̱ a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ e̱ gye̱ Wuribware̱, nyaŋpe̱ ne̱ fo̱ nana‑ana Abraham na Isak na Yakubu i suŋ‑o.’
26 Mas quanto à ressurreição dos mortos, não lestes no livro de Moisés como Deus lhe falou da sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Êx 3, 6}?
27 Amo̱ e̱ gye̱ fe̱yɛ ane̱ ade̱daapo̱ amo̱ ne̱ baa wu‑o a saŋ ba suŋ Wuribware̱‑ɔ se̱‑ɔ, a kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ a wu gbaa ooo, bamo̱ e̱kra saŋ i te. Amo̱se̱ se̱‑ɔ, mo̱ne̱ e̱ fo̱ kpa ase̱ŋ mɔ ke̱kaapo̱‑rɔ‑ɔ‑rɔ.”
27 Ele não é Deus de mortos, senão de vivos. Portanto, estais muito errados.
28 Amɔ Wuribware̱ mbraa ɔkaapo̱po̱ ko̱ mɔ bo̱ mfe̱ŋ, ne̱ oo nu ke̱tɔ ne̱ Yeesuu na Sadukii awuye e̱ tɔwe̱ ke̱mo̱ ase̱ŋ‑ɔ. Amo̱se̱‑ɔ, mò̱ a ŋu fe̱yɛ Yeesuu a be̱ŋŋaa Sadukii awuye‑o nɛɛnɛɛ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ ba Yeesuu ase̱ bo̱ bise mò̱ fe̱yɛ, “Mbraa‑ɔ pɛɛɛ‑rɔ mmo̱ e̱ gye̱ ne̱ n tiri‑o ne̱e̱?”
28 Achegou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, vendo que lhes respondera bem, indagou dele: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa mò̱ fe̱yɛ, “Mmo̱ ne̱ n tiri‑o e̱ gye̱ fe̱yɛ,
29 Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é este: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor;
30 Lee fo̱ kame‑ro ba fo̱ kakpo̱nɔ na fo̱ mfɛɛre̱ na fo̱ ke̱yaale̱ŋ pɛɛɛ
30 amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu espírito e de todas as tuas forças.
31 Mbraa ne̱ n tiri ne̱ n gya se̱ nyɔse̱po̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ,
31 Eis aqui o segundo: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Outro mandamento maior do que estes não existe.
32 Mfe̱ŋ ne̱ Wuribware̱ mbraa ɔkaapo̱po̱‑ɔ a tɔwe̱ gywii Yeesuu fe̱yɛ, “Fo̱ a waa atɔ, ɔkaapo̱po̱. Na a gye̱ kase̱ŋtiŋ ne̱e̱ fe̱yɛ fo̱ a tɔwe̱ ɛ ane̱ mo̱ŋ de nyaŋpe̱ ko̱ bo̱ tii Wuribware̱ se̱.
32 Disse-lhe o escriba: Perfeitamente, Mestre, disseste bem que Deus é um só e que não há outro além dele.
33 Na ane̱ lee ane̱ mme‑ro ba ane̱ ŋkpo̱nɔ na ane̱ mfɛɛre̱ na ane̱ ke̱yaale̱ŋ pɛɛɛ bo̱ kpa ane̱ nyaŋpe̱ Wuribware̱ ase̱ŋ, na ane̱ be̱e̱ kpa ane̱ abɛɛko̱ ase̱ŋ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ ane̱ e̱ kpa ane̱ e̱ye̱e̱‑ɔ. A tiri fe̱yɛ ane̱ bu mbraa ŋnyɔ mɔ kyo̱ŋ ane̱ baa alɔŋŋɔtɔ bɛɛɛ ane̱ mɔɔ mbo̱ bo̱ kywɛɛ bo̱ lɔŋŋɔ Wuribware̱.”
33 E amá-lo de todo o coração, de todo o pensamento, de toda a alma e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Amo̱ fe̱raa Yeesuu a ŋu fe̱yɛ ɔɔ be̱ŋŋaa mò̱ nɛɛnɛɛ‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, “A saŋ kafwe̱e̱ ne̱e̱ na fo̱ waa siraa lo̱we̱ na fo̱ tii Wuribware̱ a kuwure‑o si.”
34 Vendo Jesus que ele falara sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do Reino de Deus. E já ninguém ousava fazer-lhe perguntas.
35 Yeesuu a saŋ ɔ bo̱ Wuribware̱ suŋkpa a kabuno‑o ɔ kaapo̱ lamaŋ‑ɔ, ne̱ oo bise ase̱ŋ ko̱ bo̱ teere ase̱ŋ ne̱ baa bise mò̱‑ɔ fe̱yɛ, “E̱me̱ne̱ se̱ ne̱ Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ e̱ tɔwe̱ fe̱yɛ mò̱ ne̱ Wuribware̱ i suŋ a ɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱‑ɔ ne̱ ba te̱e̱ ɛ Kristoo‑o e̱ le̱e̱ Owure Deefid a ke̱nana‑ɔ‑rɔ‑ɔ ne̱e̱?
35 Continuava Jesus a ensinar no templo e propôs esta questão: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 Na Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o mɔ a sa ne̱ Deefid fɔŋfɔŋ gbaa a tɔwe̱ fe̱yɛ,
36 Pois o mesmo Davi diz, inspirado pelo Espírito Santo: Disse o Senhor a meu Senhor: senta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos sob os teus pés {Sal 109,1}.
37 To, Deefid a kyo̱rɛɛ ase̱ŋ amo̱ ne̱ Wuribware̱ a tɔwe̱ gywii ɔko̱ ne̱ o te mò̱ ase̱‑ɔ, Kristoo ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii. Amo̱ a gye̱ ane̱ŋ‑ɔ se̱‑ɔ, ne̱ Deefid fɔŋfɔŋ a kyo̱rɛɛ te̱e̱ Kristoo fe̱yɛ mò̱ nyaŋpe̱, bamo̱ ya ko̱we̱ Kristoo ne̱ ɔɔ waa se̱sɛ dimaadi, e̱me̱ne̱ ne̱ ɔ waa a ɔ le̱e̱ Deefid a ke̱nana‑ɔ‑rɔ, na Deefid a kyɔ te̱e̱ Kristoo fe̱yɛ mò̱ nyaŋpe̱‑ɔ?”
37 Ora, se o próprio Davi o chama Senhor, como então é ele seu filho? E a grande multidão ouvia-o com satisfação.
38 Mò̱ a kaapo̱ bamo̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ sa Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ se̱. Bamo̱ e̱ gye̱ ne̱ bo̱ naa bo̱ buŋ akaare̱ so̱swe̱e̱ lamaŋ‑nɔ, ba kpa fe̱yɛ ase̱sɛ de̱e̱ nya gyɔŋŋɔ ka bamo̱ nnɔ,
38 Ele lhes dizia em sua doutrina: Guardai-vos dos escribas que gostam de andar com roupas compridas, de ser cumprimentados nas praças públicas
39 ne̱ bo̱ te ngya dabe̱ se̱ ke̱bware̱ko̱re̱ akyaŋ‑nɔ na ateese gyikpa‑ɔ.
39 e de sentar-se nas primeiras cadeiras nas sinagogas e nos primeiros lugares nos banquetes.
40 Bamo̱ e̱ gye̱ ne̱ ba puni akpenlekye̱e̱ ba kɔɔre̱ bamo̱ e̱lɔŋ, na ba ko̱re̱ ke̱bware̱ko̱re̱ ane̱ŋ‑aaa, na ase̱sɛ nya ŋu saŋ amo̱ fe̱yɛ bo̱ tɛɛ bo̱ gya Wuribware̱ se̱ nɛɛnɛɛ. Mfaanɛɛ se̱‑ɔ, Wuribware̱ i gyiiri bamo̱ ke̱se̱bɔ bwe̱e̱tɔ.”
40 Eles devoram os bens das viúvas e dão aparência de longas orações. Estes terão um juízo mais rigoroso.
41 Amɔ Yeesuu te Wuribware̱ suŋkpa a kabuno‑o me̱ra mfe̱ŋ ne̱ bo̱ de bamo̱ atanne̱ ba waa ke̱dakaa‑rɔ‑ɔ, na ɔ de̱e̱re̱ ase̱sɛ ne̱ bo̱ de bamo̱ atanne̱ ba waa‑rɔ‑ɔ. Atɔ awuye bwe̱e̱tɔ e̱ waa‑rɔ atanne̱ dabe̱.
41 Jesus sentou-se defronte do cofre de esmola e observava como o povo deitava dinheiro nele; muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Ne̱ kpenlekye̱e̱ otiripo̱ ko̱ mɔ a bo̱ taa e̱paso̱wa adunyɔ kpeŋ waa‑rɔ.
42 Chegando uma pobre viúva, lançou duas pequenas moedas, no valor de apenas um quadrante.
43 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu a te̱e̱ mò̱ agyase̱po̱‑ɔ bo̱ gyaŋŋe̱, ne̱ ɔ yɛ, “Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ kpenlekye̱e̱ otiripo̱ mɔ a afɔre̱yɛ‑ɔ kyɔ ɔke̱maa lee‑o.
43 E ele chamou os seus discípulos e disse-lhes: Em verdade vos digo: esta pobre viúva deitou mais do que todos os que lançaram no cofre,
44 Bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ atɔ awuye‑o a lee bamo̱ atanne̱ ne̱ bo̱ de‑o si‑o kafwe̱e̱ ne̱e̱ baa bo̱ bɔ afɔre̱yɛ, amaa kpenlekye̱e̱ otiripo̱ mɔ fe̱raa, ke̱tɔ ne̱ o de‑o pɛɛɛ ne̱ ɔɔ taa bo̱ bɔ afɔre̱yɛ‑ɔ. Mò̱ kapo̱tɛɛ pɛɛɛ ne̱ o de‑o ne̱ ɔɔ taa baa‑ɔ.”
44 porque todos deitaram do que tinham em abundância; esta, porém, pôs, da sua indigência, tudo o que tinha para o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.