Lucas 16
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARIB
1 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ kitee mɔ gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “N gye̱ atɔ wuye ko̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔ bo̱‑rɔ aaa? Ne̱ o de mò̱ ke̱yaafɔre̱ ko̱ ne̱ ɔ de̱e̱re̱ mò̱ kapo̱tɛɛ pɛɛɛ se̱‑ɔ. Ne̱ kake ŋko̱ baa tɔwe̱ gywii atɔ wuye‑o fe̱yɛ mò̱ ke̱yaafɔre̱ amo̱ e̱ nye̱ra mò̱ atanne̱.
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Amo̱ fe̱raa, ne̱ ɔɔ te̱e̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ i nu ba tɔwe̱ fe̱yɛ fo̱ e̱ nye̱ra mo̱ atanne̱. Ane̱ŋ se̱‑ɔ taa mo̱ kapo̱tɛɛ pɛɛɛ bo̱ waa mo̱ ke̱sare̱e̱‑rɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ma lɛɛ sa a fo̱ de̱e̱re̱ mo̱ kapo̱tɛɛ‑ɔ se̱.’
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 Ne̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ a fa mò̱ mfɛɛre̱‑rɔ fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyaŋpe̱ e̱ kpa a o lee mo̱ kusuŋ‑no. Ne̱ e̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ e̱ waa? Mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ a n taare̱ dɔɔ, ne̱ ipeere de mo̱ ke̱nare̱ ko̱re̱ atɔ.
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 To, ŋ nyi ane̱ŋ ne̱ mo̱ e̱ waa, na, mo̱ ya paŋ kusuŋ, na ŋ nya anyare̱ ne̱ mo̱ ya yɔ bamo̱ e̱lɔŋ‑nɔ na bo̱ kra mo̱ nɛɛnɛɛ‑ɔ.’
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Ne̱ ɔɔ te̱e̱ bamo̱ ne̱ bo̱ de mò̱ nyaŋpe̱ ko̱kɔ‑ɔ pɛɛɛ bo̱ gyaŋŋe̱. Ne̱ oo bise ɔgye̱ŋkpɛɛsɛ‑ɔ fe̱yɛ, ‘Afe̱ne̱ ne̱ fo̱ de mo̱ nyaŋpe̱ ko̱kɔ?’
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Ne̱ ɔ yɛ, ‘Mfɔ aŋko̱re̱ ke̱lafa bo̱rɔ bo̱‑rɔ.’
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Ne̱ ɔɔ be̱e̱ bise ɔko̱ ɛ, ‘Ne̱ fo̱, afe̱ne̱ ne̱ fo̱ de mo̱ nyaŋpe̱ ko̱kɔ?’
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Ane̱ŋ se̱‑ɔ saŋ ne̱ apoo wuye mɔ mò̱ nyaŋpe̱ a nu ke̱tɔ ne̱ ɔɔ waa‑ɔ, ne̱ ɔɔ kyo̱rɔ mò̱, a le̱e̱ fe̱yɛ o nyi ase̱ŋ. Ne̱ ɔ yɛ, ‘Kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ de kanyiase̱ŋ bo̱ de bamo̱ bɛɛko̱‑ana bo̱ kyɔ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ ase̱sɛ de bamo̱ bɛɛko̱‑ana Wuribware̱ ase̱sɛ‑ɔ.’ ”
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ fe̱yɛ, “Amo̱se̱‑ɔ, mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ, mo̱nꞌ ba mo̱ne̱ kaye̱‑rɔ a kapo̱tɛɛ‑ɔ bo̱ buwi kpa anyare̱ swe̱e̱re̱ mɔ mfe̱e̱, na mo̱ne̱ ya wu, ne̱ mo̱ne̱ kapo̱tɛɛ a kyo̱ŋ, Wuribware̱ e̱ kɔɔre̱ mo̱ne̱ kakatɔgyi‑ro, na ɔ sa mo̱ne̱ akyaŋ so̱so̱ mfe̱ŋ, na mo̱nꞌ kye̱na nsu pɛɛɛ.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Ɔke̱maa ne̱ o gyi kase̱ŋtiŋ nse̱ŋ ngyingyii‑ro‑o i gyi kase̱ŋtiŋ ase̱ŋ dabe̱‑rɔ, ne̱ ɔko̱ ne̱ mò̱‑ɔ mò̱ e̱ ba aye̱ba nse̱ŋ ngyingyii‑ro‑o mɔ e̱ ba aye̱ba ase̱ŋ dabe̱‑rɔ.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Mo̱ne̱ a mo̱ŋ taare̱ ba kase̱ŋtiŋ bo̱ kra kaye̱‑rɔ atɔ timaa‑o, e̱me̱ne̱ ne̱ Wuribware̱ e̱ waa na ɔ taa so̱so̱ a atɔ timaa kase̱ŋtiŋ‑o bo̱ sa mo̱ne̱ a mo̱nꞌ kra?
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ne̱ mo̱ne̱ a mo̱ŋ taare̱ ba kase̱ŋtiŋ bo̱ kra ɔko̱ atɔ, nte̱tɔ se̱ ne̱ Wuribware̱ e̱ sa mo̱ne̱ atɔ ne̱ ɔɔ taa bo̱ be̱ya so̱so̱ keri si sa mo̱ne̱‑ɔ?
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Ke̱nya maa taare̱ a o suŋ anyaŋpe̱ anyɔ. Amo̱ ya ba ane̱ŋ, o kisi ɔko̱, na ɔ kpa ɔko̱ ase̱ŋ, na o suŋ ɔko̱ kyo̱ŋ ɔko̱. Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ maa taare̱ a mo̱nꞌ kpa Wuribware̱ na mo̱nꞌ be̱e̱ kpa atanne̱.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Amɔ Farisii awuye‑o a nu ase̱ŋ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱‑ɔ, ne̱ baa mɔse̱ mò̱, a le̱e̱ fe̱yɛ ba kpa atanne̱ bwe̱e̱tɔ.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ e̱ waa atɔ ne̱ a kaapo̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ e̱ waa nɛɛnɛɛ‑ɔ ase̱sɛ ase̱, amaa Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ o nyi ke̱tɔ ne̱ ke̱ bo̱ mo̱ne̱ ŋkpo̱nɔ‑rɔ‑ɔ, bo̱ le̱e̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ se̱sɛ i bu fe̱yɛ ke̱ gye̱ kitimaa‑o, Wuribware̱ fe̱raa mo̱ŋ de ke̱mo̱ ɔ te̱e̱ sɛye̱.
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 Mbraa ne̱ Wuribware̱ a bo̱rɔ Mosis si bo̱ sa mò̱ ase̱sɛ‑ɔ na ke̱tɔ ne̱ Wuribware̱ akyaamɛɛ‑ɔ a kyo̱rɛɛ‑ɔ a fo̱ Yohanee Osuubɔpo̱‑ɔ mbe̱e̱ se̱ ne̱e̱. Le̱e̱ mfe̱ŋ ne̱ ase̱sɛ a le̱e̱ ba nu Wuribware̱ a kuwure a ase̱ŋ timaa‑o. Ne̱ ɔke̱maa e̱ le̱ŋ e̱ye̱e̱ ɔ kpa a o tii kuwure‑o si.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Hare̱e̱ amo̱‑ɔ pɛɛɛ gbaa ooo, so̱so̱ na swe̱e̱re̱ kikpuri mo̱ŋ bo̱ le̱ŋ fe̱yɛ ane̱ŋ ne̱ Wuribware̱ a mbraa ne̱ ɔɔ bo̱rɔ Mosis si sa ane̱‑ɔ kase̱ŋkpare̱gyii ko̱ŋko̱ ke̱le̱e̱ mmo̱‑rɔ ase̱ŋ bo̱ le̱ŋ‑ɔ.
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 N taa fe̱yɛ ɔke̱maa ne̱ oo kine mò̱ ka ya waare̱e̱ ɔkye̱e̱ baŋbaŋ‑ɔ a waa kakye̱e̱kpa, ne̱ ɔko̱ ne̱ ɔɔ waare̱e̱ ɔkye̱e̱ ne̱ mò̱ kuri a kine mò̱‑ɔ mɔ a waa kakye̱e̱kpa‑ɔ dɛɛ.”
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ kitee mɔ fe̱yɛ, “N gye̱ atɔ wuye ko̱ ya dɛɛ kye̱na aaa? Ne̱ ɔɔ dɛɛ buŋ awaagya dame̱naŋsɛ timaa, ne̱ oo gyi kɔne̱ saŋ ke̱maa.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 — ausente —
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 — ausente —
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Ne̱ otiripo̱ amo̱ a bo̱ wu, ne̱ Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ a bo̱ so̱rɔ mò̱ yaa so̱so̱ yaa bo̱ kye̱na Abraham keri‑ro kakatɔgyi‑ro. Ne̱ atɔ wuye‑o mɔ a bo̱ wu, ne̱ baa pure mò̱, ne̱ baa waa mò̱ kale.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Ne̱ ɔɔ yɔ mfe̱ŋ ne̱ abɔye̱waapo̱ ya wu, ne̱ baa yɔ ya gyi awo̱re̱fɔɔ‑ɔ. Ne̱ o gyi awo̱re̱fɔɔ mfe̱ŋ, ne̱ ɔɔ de̱e̱re̱ bo̱ kyo̱ŋwe̱ ŋu Abraham te ke̱fɔ, na Lasarus te mò̱ keri‑ro.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Ne̱ ɔɔ te̱e̱ keŋkeŋ fe̱yɛ, ‘N nana Abraham, ŋu mo̱ e̱wɛɛ, na fo̱ sa a Lasarus ba ke̱sare̱e̱gyi bo̱ waa nkyu ko̱‑rɔ, na ɔ ba bo̱ dwe̱e̱ mo̱ gyeepu si, na e̱ye̱e̱ yuri mo̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ e̱ye̱e̱ bo̱ mo̱ gya de̱e̱kpa mɔ‑rɔ.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Ne̱ Abraham a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, ‘N nana, nyiŋŋi si fe̱yɛ fo̱ a kyɔ gyi fo̱ kɔne̱ saŋ ne̱ fo̱ te kaye̱‑rɔ‑ɔ, ne̱ Lasarus mɔ a gyi preepree. Amaa mbe̱yɔmɔ o gyi kɔne̱ mfe̱e̱ ne̱e̱, na fo̱ gyi awo̱re̱fɔɔ.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Amo̱ kamɛɛ ke̱maŋtaŋ loorisɛ ko̱ da ane̱ aa fo̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mfe̱e̱ a keri‑o mɔ maa taare̱ a bo̱ kyo̱ŋ yɔ nno̱ŋ a keri‑o, ne̱ bamo̱ ne̱ bo̱ bo̱ mo̱ne̱ keri‑o mɔ maa taare̱ a bo̱ kyo̱ŋ ba mfe̱e̱ a keri‑o.’
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Ne̱ atɔ wuye‑o yɛ, ‘Amo̱ fe̱raa, n nana Abraham, mo̱ e̱ ko̱re̱ fo̱ ne̱e̱, suŋ Lasarus bo̱ kyo̱ŋwe̱ swe̱e̱re̱ se̱ n se̱ a lɔŋ‑ɔ‑rɔ.
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 N de atire na adaa anuu mfe̱ŋ. Sa a ɔ yɔ na ɔ ya yii bamo̱ se̱, na bamo̱ mɔ bo̱ ma be̱e̱ ba kaye̱e̱gya awo̱re̱fɔɔ mɔ‑rɔ.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 Ne̱ Abraham yɛ, ‘Bo̱ kyɔ bo̱ de abware̱se̱ŋ wo̱re̱‑ɔ. Amo̱se̱‑ɔ, sa a bo̱ bu ke̱tɔ ne̱ Mosis na Wuribware̱ a akyaamɛɛ‑ɔ a kyo̱rɛɛ bo̱ waa mò̱‑rɔ‑ɔ.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Ne̱ atɔ wuye‑o yɛ, ‘N nana Abraham, a mo̱ŋ kyɔ. Amaa ɔko̱ a kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro yɔ bamo̱ ase̱ ne̱e̱, weetee ba nu bamo̱ e̱ye̱e̱, na bo̱ kiŋŋi le̱e̱ bamo̱ e̱bɔye̱‑rɔ.’
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Ne̱ Abraham be̱e̱ ɔ yɛ, ‘Bamo̱ e̱ mo̱ŋ gya Mosis a kanɔ‑ɔ se̱ na Wuribware̱ a akyaamɛɛ‑ɔ ase̱ŋ tɔwe̱sɛ se̱, ɔko̱ ya kyiŋŋi le̱e̱ lowi‑ro yɔ gbaa, bo̱ maa kyurowi bamo̱ mfɛɛre̱.’ ”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.