Lucas 14
Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARA
1 Kukyure kake ko̱ ne̱ Yeesuu a yɔ a ɔ ya gyi ateese Farisiinyi bre̱sɛ ko̱ aye̱, ne̱ ase̱sɛ e̱ de̱e̱re̱ mò̱ a bo̱ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ ɔ waa‑ɔ.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 Ne̱ Yeesuu a ŋu ɔnyare̱ ko̱ ne̱ mò̱ ayaa na asare̱e̱ a puŋŋe‑o ye̱re̱ mò̱ akatɔ‑rɔ.
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 To, ne̱ Yeesuu a bise Wuribware̱ mbraa akaapo̱po̱‑ɔ na Farisii awuye‑o fe̱yɛ, “Mbraa ne̱ Wuribware̱ a sa ane̱‑ɔ e̱ sa kpa fe̱yɛ ane̱ kya alɔpo̱ kukyure kake aaa?”
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Amaa bo̱ mo̱ŋ be̱ŋŋaa mò̱. Ne̱ ɔɔ dabo̱rɔ ɔnyare̱ amo̱ kya mò̱ ko̱lɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ ɔ nare̱ pe̱.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Ne̱ ŋkee Yeesuu a bise bamo̱ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ ɔko̱ i de gyi bɛɛɛ naate̱ gbaa, ne̱ mò̱ ya le̱e̱ da kitiribu‑ro kukyure kake, amɔ mo̱ne̱ maa waa me̱naŋ a mo̱nꞌ ya gyiiri mò̱ le̱e̱ mfe̱ŋ aaa? Bɛɛɛ mo̱ne̱ i gywii a mo̱nꞌ bo̱ fo̱ saŋ ne̱ kukyure kake amo̱ a kyo̱ŋ‑ɔ ɔɔɔ?”
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Amaa bo̱ be̱e̱ bo̱ mo̱ŋ taare̱ lee mò̱ ase̱ŋ‑ɔ kanɔ.
6 A isto nada puderam responder.
7 Saŋ ne̱ Yeesuu a ŋu ane̱ŋ ne̱ ase̱sɛ ne̱ baa te̱e̱ bamo̱ a bo̱ bo̱ gyi‑o i lee e̱kye̱nakpa timaa‑o, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ,
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 — ausente —
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 — ausente —
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Amo̱se̱‑ɔ, ɔko̱ ya te̱e̱ fo̱ gyikpa, ne̱ fo̱ ya yɔ, kye̱na kye̱nakpa ne̱ ɔ mo̱ŋ gye̱ otimaa‑o, na mò̱ ne̱ ɔɔ te̱e̱ fo̱ gyikpa amo̱‑ɔ ba bo̱ tɔwe̱ gywii fo̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyare̱, ko̱so̱ bo̱ kye̱na kye̱nakpa timaa mɔ.’ Mfe̱ŋ‑ɔ fo̱ i ŋu fe̱yɛ fo̱ e̱ nya ke̱nyare̱ na ke̱dabe̱ fo̱ ko̱so̱bɛɛ‑ana ase̱ mfe̱ŋ.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 A le̱e̱ fe̱yɛ ɔke̱maa ne̱ o bu mò̱ e̱ye̱e̱ ke̱dabe̱‑ɔ, Wuribware̱ e̱ baa mò̱ kaase̱, ne̱ ɔke̱maa ne̱ ɔ baa mò̱ e̱ye̱e̱ kaase̱‑ɔ mɔ, Wuribware̱ e̱ sa mò̱ ke̱dabe̱.”
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii lɔŋ wuye‑o fe̱yɛ, “Amo̱se̱‑ɔ fo̱ ya te̱e̱ ase̱sɛ ateesegyikpa, fo̱ ma te̱e̱ fo̱ nyare̱‑ana bɛɛɛ fo̱ adaa na fo̱ atire bɛɛɛ fo̱ ko̱we̱bɛɛ‑ana bɛɛɛ atɔ awuye ne̱ bo̱ gye̱ fo̱ akye̱nabɛɛpo̱‑ɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ ŋke ŋko̱ ba waa ane̱ŋ dɛɛ a bo̱ bo̱ teere, saŋ‑ɔ a waa ne̱e̱ fe̱yɛ baa waa bo̱ ka ke̱tɔ ne̱ fo̱ a waa sa bamo̱‑ɔ ko̱kɔ ne̱e̱.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Fo̱ e̱ te̱e̱ ase̱sɛ ateesegyikpa, te̱e̱ atiripo̱, na agyabɔɔ, na bamo̱ ne̱ bamo̱ asare̱e̱ bɛɛɛ ayaa a wu‑o, na ate̱napo̱.
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 Bamo̱‑ana‑ɔ ne̱ mo̱ne̱ ya te̱e̱, ne̱ mo̱ne̱ e̱ nya ŋyure, a le̱e̱ fe̱yɛ bo̱ maa taare̱ a bo̱ waa mo̱ne̱ ane̱ŋ bo̱ teere. Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ kake nsi ne̱ ase̱sɛ timaa i kyiŋŋi a bo̱ le̱e̱ lowi‑ro‑o, ɔ ka mo̱ne̱ amo̱ ko̱kɔ.”
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 Amo̱ fe̱raa ɔnyare̱ ko̱ ne̱ mò̱ gbaa te gyikpa amo̱ mfe̱ŋ‑ɔ a nu ke̱tɔ ne̱ Yeesuu a tɔwe̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii Yeesuu fe̱yɛ, “Bamo̱ ne̱ ba kye̱na Wuribware̱ a kuwure‑o‑ro a gyikpa‑ɔ de ŋyure.”
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ kitee mɔ gywii bamo̱ fe̱yɛ, “N gye̱ ɔnyare̱ ko̱ e̱ dɛɛ ɔ bo̱‑rɔ aaa? Ne̱ kake ŋko̱ ɔɔ te̱e̱ ase̱sɛ bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ bo̱ ba gyikpa mò̱ aye̱.
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Saŋ a fo̱ fe̱yɛ bo̱ bo̱ gyi‑o, ne̱ oo suŋ mò̱ ayaafɔre̱‑ɔ ɔko̱ fe̱yɛ ɔ ya tɔwe̱ gywii ɔke̱maa ne̱ ɔɔ te̱e̱ mò̱‑ɔ fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyaŋpe̱ yɛ mo̱nꞌ ba, na ɔɔ waa siraa.’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 Amaa bamo̱ ɔke̱maa yɛ ɔ maa taare̱ a ɔ yɔ. Mò̱ ne̱ ke̱yaafɔre̱ amo̱ a gye̱ ŋkpɛɛ yɔ mò̱ ase̱‑ɔ yɛ, ‘Mo̱ a de̱ŋ sɔɔ swe̱e̱re̱ ko̱, ne̱ a tiri fe̱yɛ ŋ ya de̱e̱re̱, amo̱se̱‑ɔ mo̱ e̱ ko̱re̱ fo̱, ma taare̱ a m ba.’
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 Ne̱ ɔko̱ mɔ yɛ, ‘Mo̱ a de̱ŋ sɔɔ mo̱ e̱naate̱ kudu ko̱, amo̱se̱‑ɔ mo̱ e̱ ya ke̱e̱ bamo̱. Ma taare̱ a m ba.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 Ne̱ ɔko̱ mɔ be̱e̱ ɔ yɛ, ‘Kake mfe̱e̱ ne̱ mo̱ a taa ɔko̱fɔ, amo̱se̱‑ɔ ma taare̱ a m ba.’
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 To, ne̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ a kiŋŋi ya tɔwe̱ amo̱ pɛɛɛ gywii mò̱ nyaŋpe̱. Ne̱ mò̱ nyaŋpe̱‑ɔ duŋ a fwii, ne̱ ɔɔ be̱e̱ tɔwe̱ gywii ke̱yaafɔre̱‑ɔ fe̱yɛ, ‘Waa me̱naŋ nare̱ yɔ maŋ‑nɔ mbo̱re̱ se̱ na alɔŋde̱ se̱ ya te̱e̱ atiripo̱ na agyabɔɔ na ate̱napo̱ baa.’
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Ke̱tɔ bo̱ waa kafwe̱e̱‑ɔ, mò̱ ke̱yaafɔre̱‑ɔ a kiŋŋi bo̱ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ nyaŋpe̱, mo̱ a waa ane̱ŋ ne̱ fo̱ a tɔwe̱‑ɔ, amaa kye̱nakpa saŋ ɔ bo̱‑rɔ.’
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Ne̱ mò̱ nyaŋpe̱‑ɔ be̱e̱ ɔ yɛ, ‘Nare̱ mbo̱re̱ se̱, na maŋ‑nɔ e̱kpa se̱, na e̱fa‑rɔ be̱e̱ ya ko̱re̱ ase̱sɛ ne̱ fo̱ i ŋu‑o baa, na mo̱ lɔŋ‑ɔ nya bo̱rɔ.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Amaa agye̱ŋkpɛɛsɛ ne̱ mo̱ a te̱e̱, ne̱ baa kine‑o, ɔko̱ maa lɛɛ nya mo̱ ateese a o gyi daa.’ ”
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Saŋ ko̱, ne̱ ase̱sɛ de̱maŋte̱ ko̱ gya Yeesuu si ba yɔ to̱ŋ ke̱maa ne̱ ɔ kpa a ɔ yɔ‑ɔ. Ne̱ oo buruwaa tɔwe̱ gywii bamo̱ fe̱yɛ,
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “Ɔke̱maa ne̱ ɔ kpa fe̱yɛ ɔ ba mo̱ ase̱‑ɔ e̱ mo̱ŋ kpa mo̱ ase̱ŋ kyo̱ŋ mò̱ se̱ na mò̱ nyi, na mò̱ ka na agyi, na mò̱ daa‑ana na mò̱ tire‑ana na mò̱ pe̱kye̱e̱‑ana na mò̱ e̱ye̱e̱, amo̱ fe̱raa ɔ maa taare̱ a ɔ bo̱ kii mo̱ agyase̱po̱‑ɔ ɔko̱.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ɔke̱maa ne̱ ɔ maa taare̱ a o kperi mo̱ se̱ so̱rɔ mò̱ fɔŋfɔŋ kiyii kpare̱-abɛɛ‑rɔ gyi awo̱re̱fɔɔ gya mo̱ se̱‑ɔ maa taare̱ a o kii mo̱ ɔgyase̱po̱.”
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Ne̱ Yeesuu be̱e̱ ɔ yɛ, “Mo̱ne̱ e̱ kpa a mo̱nꞌ gya mo̱ se̱ aaa? Ŋ yɛ, Ɔko̱ e̱ kpa a ɔ le̱e̱ waa ko̱tɔko̱, se̱sɛ‑ɔ kye̱na na ɔ fa mfɛɛre̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ne̱ ɔ kpa a ɔ waa‑ɔ, ɔ taare̱ a ɔ waa ke̱mo̱ lo̱we̱ bɛɛɛ ɔ maa taare̱. Mo̱nꞌ sa a ane̱ taa fe̱yɛ mo̱ne̱ ɔko̱ e̱ kpa a ɔ pwɛɛ lɔŋ, ne̱ ɔ kye̱na ne̱e̱, na ɔ fa mfɛɛre̱ ŋu atanne̱ ne̱ lɔŋ‑ɔ i gyi‑o, na ɔ ke̱e̱ fe̱yɛ mò̱ atanne̱ e̱ taare̱ a a pwɛɛ lɔŋ‑ɔ lo̱we̱ aaa.
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Mò̱ e̱ mo̱ŋ fa lɔŋ‑ɔ mfɛɛre̱ pwɛɛ, ne̱ ɔ mo̱ŋ taare̱ pwɛɛ lo̱we̱, ase̱sɛ ne̱ ba ŋu‑o e̱ mɔse̱ mò̱.
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 Na bo̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, ‘Ke̱e̱, ɔnyare̱ mɔ a le̱e̱ ɔ pwɛɛ lɔŋ, ne̱ ɔ mo̱ŋ taare̱ lo̱we̱.’ ”
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 Ne̱ Yeesuu yɛ, “Bɛɛɛ n taa fe̱yɛ owure ko̱ e̱ kpa a ɔ ya kɔ mò̱ bɛɛko̱ ko̱ ne̱ ɔ kpa a ɔ bo̱ kɔ mò̱‑ɔ. Ne̱ mò̱ i de ase̱sɛ ke̱kpe̱ŋdu, ne̱ mò̱ bɛɛko̱‑ɔ mɔ de ase̱sɛ akpe̱ŋdu anyɔ. Amɔ owure ne̱ mò̱ ase̱sɛ mo̱ŋ kyɔ‑ɔ maa kye̱na, na ɔ fa mfɛɛre̱ ke̱e̱ fe̱yɛ ɔ kɔ, na o gyi si bɛɛɛ ɔ maa gyi si aaa?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Mò̱ ya ŋu fe̱yɛ ɔ maa taare̱ a ɔ kɔ gyi si, o suŋ mbɔɔ a ɔ bo̱ kyo̱ŋwe̱ owure ko̱‑ɔ ne̱e̱, na ɔ saŋ ɔ bo̱ ke̱fɔ ɔ ba, na bo̱ ya ko̱re̱ mò̱ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ ɔ kpa a bo̱ kii anyare̱.”
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ bo̱ gye̱ kɛɛ fe̱yɛ, “Ase̱ŋ mɔ katiŋ e̱ gye̱ fe̱yɛ ɔko̱ ne̱ ɔ maa yɔwe̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ o de‑o na ɔ gya mo̱ se̱‑ɔ maa taare̱ a o kii mo̱ ɔgyase̱po̱.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 Amaa ɔko̱ ne̱ mò̱ ya gya mo̱ se̱, ne̱ a bo̱ waa kafwe̱e̱‑ɔ ne̱ mo̱ ke̱gya se̱ e̱ ma lɛɛ waa mò̱ kɔne̱‑ɔ, se̱sɛ‑ɔ sa se̱ pwɛɛ na ɔ dɛɛ bo̱ gya mo̱ se̱. Ane̱ŋ a se̱sɛ‑ɔ du ne̱e̱ fe̱yɛ mfɔre̱‑ɔ. Mfɔre̱ bo̱ kɔne̱. Amaa mmo̱ kɔne̱‑ɔ ya le̱e̱ fe̱raa, ɔko̱ maa taare̱ a ɔ bo̱rɔ kpa ke̱maa se̱ bo̱ sa a m be̱e̱ kii mfɔre̱ daa.
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 M mo̱ŋ lɛɛ m bware bo̱ sa swe̱e̱re̱ gbaa. Ba taa a bo̱ bo̱ twe̱e̱ ne̱e̱.
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.