Lucas 12

Abware̱se̱ŋ Wo̱re̱-ɔ (NCUNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Saŋ ne̱ ase̱sɛ ŋkpe̱ŋ ŋkpe̱ŋ a bo̱ gyaara abɛɛ se̱ Yeesuu ase̱‑ɔ, ne̱ ɔɔ gye̱ ŋkpɛɛ tɔwe̱ gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ sa Farisii awuye si, a le̱e̱ fe̱yɛ yiisi ne̱ bo̱ de ba waa bodobodoo‑ro‑o mo̱ŋ bo̱ kɔne̱. Amo̱‑ɔ e̱ kaapo̱ ne̱e̱ fe̱yɛ bo̱ de mfɛɛre̱ bɔye̱ ba kwe̱e̱rɔ. Mo̱ne̱ ma kaŋ kii nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ awuye‑o fe̱yɛ bamo̱‑ɔ.
1 Posto que miríades de pessoas se aglomeraram, a ponto de uns aos outros se atropelarem, passou Jesus a dizer, antes de tudo, aos seus discípulos: Acautelai-vos do fermento dos fariseus, que é a hipocrisia.
2 A le̱e̱ fe̱yɛ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ mo̱ne̱ a buŋ si‑o i buŋŋi si, na ke̱tɔ ke̱maa ne̱ mo̱ne̱ a taa bo̱ kwe̱e̱rɔ‑ɔ le̱e̱ ifuri.
2 Nada há encoberto que não venha a ser revelado; e oculto que não venha a ser conhecido.
3 Amo̱se̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ mo̱ne̱ a tɔwe̱ bo̱ kwe̱e̱rɔ kanye kibugyii‑ro‑o e̱ le̱e̱ ifuri mpase̱. Na ke̱se̱ŋ ke̱maa ne̱ mo̱ne̱ a ŋwiini mo̱ne̱ akyaŋ‑nɔ‑ɔ le̱e̱ kawu yɔ lamaŋ‑nɔ.”
3 Porque tudo o que dissestes às escuras será ouvido em plena luz; e o que dissestes aos ouvidos no interior da casa será proclamado dos eirados.
4 Ne̱ Yeesuu yɛ, “Mo̱ nyare̱‑ana, mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ ma kaŋ se̱re̱ bamo̱ ne̱ ba kpa a bo̱ mɔɔ mo̱ne̱‑ɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ bamo̱ ya mɔɔ mo̱ne̱, bo̱ maa lɛɛ taare̱ a bo̱ waa mo̱ne̱ sɛye̱. To, mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ne̱ ɔko̱ ne̱ mo̱nꞌ se̱re̱‑ɔ.
4 Digo-vos, pois, amigos meus: não temais os que matam o corpo e, depois disso, nada mais podem fazer.
5 Mo̱nꞌ se̱re̱ Wuribware̱. Ne̱ mò̱ ya mɔɔ mo̱ne̱, ne̱ ke̱mo̱ kamɛɛ‑rɔ o de e̱le̱ŋ fe̱yɛ ɔ be̱e̱ kywɛɛ mo̱ne̱ de̱e̱kpa ne̱ oo kure bo̱ be̱ya e̱bɔye̱ awaapo̱‑ɔ‑rɔ. Kase̱ŋtiŋ, Wuribware̱ wo̱re̱ ne̱ a tiri fe̱yɛ mo̱nꞌ se̱re̱.
5 Eu, porém, vos mostrarei a quem deveis temer: temei aquele que, depois de matar, tem poder para lançar no inferno. Sim, digo-vos, a esse deveis temer.
6 N gye̱ e̱paso̱wa aduna ne̱ bo̱ de ba sɔɔ nte̱ye̱te̱ye̱ nnuu aaa? Wuribware̱ mɔ maa taŋ mmo̱ kako̱ŋko̱ gbaa se̱.
6 Não se vendem cinco pardais por dois asses? Entretanto, nenhum deles está em esquecimento diante de Deus.
7 Mo̱nꞌ nu fe̱yɛ Wuribware̱ a kare̱ ipwii ne̱ i te mo̱ne̱ aŋu si‑o, ne̱ oo ŋu e̱mo̱ kanɔ. Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ ma sa a kufu nya mo̱ne̱, a le̱e̱ fe̱yɛ nte̱ye̱te̱ye̱ ŋkpe̱ŋ ŋkpe̱ŋ mo̱ŋ fo̱ mo̱ne̱ ɔko̱.”
7 Até os cabelos da vossa cabeça estão todos contados. Não temais! Bem mais valeis do que muitos pardais.
8 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Mo̱ i gyi mo̱ne̱ kase̱ŋtiŋ fe̱yɛ, ɔke̱maa ne̱ ɔ nya kakpo̱nɔ na ɔ tɔwe̱ lamaŋ‑nɔ fe̱yɛ o tii mo̱ se̱‑ɔ, mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, gbaa e̱ waa mò̱ ane̱ŋ Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ akatɔ‑rɔ.
8 Digo-vos ainda: todo aquele que me confessar diante dos homens, também o Filho do Homem o confessará diante dos anjos de Deus;
9 Ne̱ ɔko̱ ne̱ mò̱ ya kine mo̱ lamaŋ‑nɔ‑ɔ, mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, gbaa i kine mò̱ Wuribware̱ a mbɔɔ‑ɔ akatɔ‑rɔ.
9 mas o que me negar diante dos homens será negado diante dos anjos de Deus.
10 Ɔke̱maa ne̱ ɔ tɔwe̱ ke̱se̱ŋ bɔye̱ ko̱ bo̱ kye mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, Wuribware̱ e̱ taare̱ taa bo̱ ke mò̱. Amaa ɔke̱maa mɔ ne̱ ɔ tɔwe̱ ase̱ŋ bɔye̱ bo̱ kye Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o fe̱raa, Wuribware̱ maa taa bɔye̱ amo̱ a ɔ bo̱ ke se̱sɛ‑ɔ daa.
10 Todo aquele que proferir uma palavra contra o Filho do Homem, isso lhe será perdoado; mas, para o que blasfemar contra o Espírito Santo, não haverá perdão.
11 Ne̱ bamo̱ ya yaa mo̱ne̱ se̱ŋgyikpa, hare̱e̱ ke̱bware̱ko̱re̱kyaŋ abre̱sɛ ase̱ bɛɛɛ awure ase̱ bɛɛɛ maŋ agye̱ŋkpɛɛpo̱ ase̱ ooo, mo̱ne̱ ma kaŋ sa a ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ ya kya kanɔ‑ɔ na ane̱ŋ ne̱ mo̱ne̱ e̱ ya tɔwe̱ ase̱ŋ mfe̱ŋ‑ɔ tɔɔraa mo̱ne̱.
11 Quando vos levarem às sinagogas e perante os governadores e as autoridades, não vos preocupeis quanto ao modo por que respondereis, nem quanto às coisas que tiverdes de falar.
12 A le̱e̱ fe̱yɛ Wuribware̱ a kufwiiŋe timaa‑o e̱ kaapo̱ ke̱tɔ bɛɛɛ ase̱ŋ ne̱ mo̱nꞌ tɔwe̱ mfe̱ŋ‑ɔ.”
12 Porque o Espírito Santo vos ensinará, naquela mesma hora, as coisas que deveis dizer.
13 Ne̱ ase̱sɛ ne̱ ba nu Yeesuu ase̱‑ɔ amo̱‑rɔ ɔnyare̱ ko̱ a tɔwe̱ gywii Yeesuu fe̱yɛ, “Ɔkaapo̱po̱, tɔwe̱ gywii mo̱ daa fe̱yɛ ɔ sa a mo̱ aa mò̱ ke kapo̱tɛɛ ne̱ ane̱ se̱ a wu yɔwe̱ sa ane̱‑ɔ‑rɔ.”
13 Nesse ponto, um homem que estava no meio da multidão lhe falou: Mestre, ordena a meu irmão que reparta comigo a herança.
14 Ne̱ Yeesuu a be̱ŋŋaa fe̱yɛ, “Mo̱ nyare̱, nsɛ ya sa mo̱ kpa fe̱yɛ n gyi amo̱‑ɔ ase̱ŋ bɛɛɛ ŋ ke mo̱ne̱ kapo̱tɛɛ‑rɔ sa mo̱ne̱?”
14 Mas Jesus lhe respondeu: Homem, quem me constituiu juiz ou partidor entre vós?
15 Ŋkee ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii ase̱sɛ‑ɔ pɛɛɛ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ sa se̱ na mo̱ne̱ ma sa a atɔ ke̱kpa kɔɔre̱ mo̱ne̱ aŋu, a le̱e̱ fe̱yɛ fo̱ i de atɔ kanɔ ŋke̱maa, n gye̱ atɔ‑ɔ e̱ gye̱ ne̱ a sa fo̱ ŋkpa na kukyure ne̱ a mo̱ŋ de kɛɛ‑ɔ.”
15 Então, lhes recomendou: Tende cuidado e guardai-vos de toda e qualquer avareza; porque a vida de um homem não consiste na abundância dos bens que ele possui.
16 Amo̱ fe̱raa ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ kitee mɔ fe̱yɛ, “Atɔ wuye ko̱ ya dɛɛ kye̱na, ne̱ o de swe̱e̱re̱ timaa ko̱, ne̱ ɔ dɔɔ mò̱ o lee adɔɔteese timaa.
16 E lhes proferiu ainda uma parábola, dizendo: O campo de um homem rico produziu com abundância.
17 Kake ŋko̱ ne̱ ɔɔ fa mò̱ mfɛɛre̱ fe̱yɛ, ‘Mo̱ akyeŋkyeŋku mo̱ŋ kyɔ a m ba mo̱ adɔɔteese bo̱ waa‑rɔ. E̱me̱ne̱ ne̱ mo̱ e̱ waa?’
17 E arrazoava consigo mesmo, dizendo: Que farei, pois não tenho onde recolher os meus frutos?
18 Mò̱ fɔŋfɔŋ dɛɛ ne̱ ɔ be̱e̱ ɔ yɛ, ‘Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ waa‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ mo̱ i kyuwi mo̱ akyeŋkyeŋku de̱daa‑ɔ na ŋ yii adabe̱ na n taa mo̱ adɔɔteese pɛɛɛ waa‑rɔ, na m pwɛɛ akyaŋ dabe̱ na n taa mo̱ ate̱tɔmo̱ŋta waa‑rɔ.
18 E disse: Farei isto: destruirei os meus celeiros, reconstruí-los-ei maiores e aí recolherei todo o meu produto e todos os meus bens.
19 Na ŋkee n tɔwe̱ gywii mo̱ e̱ye̱e̱ fe̱yɛ, Kuŋu-daŋ wuye, n de atɔ timaa pɛɛɛ ne̱ mo̱ e̱ kpa‑ɔ na a fo̱ mo̱ nsu bwe̱e̱tɔ. Amo̱se̱‑ɔ sɛye̱ mo̱ŋ tiri mo̱, mo̱ i gyi mo̱ e̱ye̱e̱ ne̱e̱. Na n gyi ateese na n nuu na n gyi mo̱ akatɔ.’
19 Então, direi à minha alma: tens em depósito muitos bens para muitos anos; descansa, come, bebe e regala-te.
20 Atɔ wuye amo̱ a fa mfaanɛɛ lo̱we̱‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ a tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ, ‘Mfɛɛre̱ ke̱‑mo̱ŋ‑de wuye. Kanye mɔ dɛɛ mo̱ e̱ kɔɔre̱ fo̱ ŋkpa fo̱ ase̱. Na ŋkee atɔ de̱maŋte̱ timaa mɔ ne̱ fo̱ a kpa bo̱ dɔŋŋɔ abɛɛ se̱ sa fo̱ e̱ye̱e̱‑ɔ, fo̱ maa lɛɛ gyi. A kii ɔko̱ lee.’ ”
20 Mas Deus lhe disse: Louco, esta noite te pedirão a tua alma; e o que tens preparado, para quem será?
21 Ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ bo̱ gye̱ kɛɛ fe̱yɛ, “To, ɔke̱maa ne̱ ɔɔ kpa atɔ timaa bo̱ dɔŋŋɔ abɛɛ se̱‑ɔ, ne̱ Wuribware̱ ase̱ fe̱raa ɔ gye̱ otiripo̱ ne̱e̱‑ɔ, o du ne̱e̱ fe̱yɛ atɔ wuye amo̱ ne̱ ɔ mo̱ŋ de mfɛɛre̱‑ɔ.”
21 Assim é o que entesoura para si mesmo e não é rico para com Deus.
22 To, ne̱ Yeesuu a tɔwe̱ gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “Ane̱ŋ se̱‑ɔ, mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ, mo̱ne̱ ma sa a ateese ne̱ mo̱ne̱ i gyi‑o bɛɛɛ atɔ ne̱ mo̱ne̱ i buŋ‑o ase̱ŋ tɔɔraa mo̱ne̱.
22 A seguir, dirigiu-se Jesus a seus discípulos, dizendo: Por isso, eu vos advirto: não andeis ansiosos pela vossa vida, quanto ao que haveis de comer, nem pelo vosso corpo, quanto ao que haveis de vestir.
23 Ŋkpa ase̱ŋ tiri a kyɔ ateese, ne̱ kayo̱wɔre̱ mɔ tiri ka kyɔ atɔ buŋsɛ.
23 Porque a vida é mais do que o alimento, e o corpo, mais do que as vestes.
24 Mo̱nꞌ ke̱e̱ mbo̱gyii, bo̱ maa taare̱ a bo̱ dɔɔ nya ateese, hare̱e̱ ba swii amo̱ a bo̱ bo̱ waa akyeŋkyeŋku‑ro bo̱ ye̱ra, Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔ be̱ra bamo̱ saŋ ke̱maa. Mo̱ne̱ mɔ mo̱ne̱ kyɔ mbo̱gyii.
24 Observai os corvos, os quais não semeiam, nem ceifam, não têm despensa nem celeiros; todavia, Deus os sustenta. Quanto mais valeis do que as aves!
25 Kanɔ ŋke̱maa ne̱ mo̱ne̱ e̱ fa mo̱ne̱ ŋkpa ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ‑ɔ, mo̱ne̱ ɔko̱ maa taare̱ a ɔ sa kake ko̱ŋko̱ kpeŋ gbaa bo̱ tii mò̱ ŋke ne̱ Wuribware̱ a sa mò̱ fe̱yɛ ɔ bo̱ gyi kaye̱ mɔ‑rɔ‑ɔ se̱.
25 Qual de vós, por ansioso que esteja, pode acrescentar um côvado ao curso da sua vida?
26 Ne̱ mo̱ne̱ e̱ ma taare̱ a mo̱nꞌ waa atɔ kafwe̱e̱ fe̱yɛ amo̱‑ɔ, ne̱ ŋkee e̱me̱ne̱ se̱ ne̱ mo̱ne̱ e̱ tɔɔraa mo̱ne̱ e̱ye̱e̱ atɔ ne̱ a be̱e̱ saŋ‑ɔ se̱?
26 Se, portanto, nada podeis fazer quanto às coisas mínimas, por que andais ansiosos pelas outras?
27 To, mo̱nꞌ be̱e̱ ke̱e̱ ane̱ŋ ne̱ afe̱raagyi a daŋ‑ɔ, a maa suŋ, ne̱ a maa lo̱ atɔ buŋsɛ a sa amo̱ e̱ye̱e̱. Amaa mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ Owure Solomɔŋ a dɛɛ kye̱na‑ɔ, mò̱ aa mò̱ atɔ gbaa, ɔ mo̱ŋ nya waagya timaa na ɔ bo̱ daŋ fe̱yɛ afe̱raagyi amo̱.
27 Observai os lírios; eles não fiam, nem tecem. Eu, contudo, vos afirmo que nem Salomão, em toda a sua glória, se vestiu como qualquer deles.
28 Wuribware̱ e̱ gye̱ ne̱ ɔ lo̱ waagya o buŋ e̱fa ne̱ e̱ ye̱re̱ ndɔɔ, ne̱ nyaŋe̱ bo̱ fo̱‑ɔ e̱ ya wu‑o, ne̱ bo̱ de e̱mo̱ ba kure de̱e̱kpa na ba tɔ bodobodoo‑o. Amɔ mo̱ne̱ fe̱raa mo̱ne̱ ne̱ Wuribware̱ maa pee ke̱katɔ a ɔ sa mo̱ne̱ atɔ buŋsɛ aaa? Mo̱ne̱ ko̱kɔɔre̱gyi‑o mo̱ŋ kyɔ.
28 Ora, se Deus veste assim a erva que hoje está no campo e amanhã é lançada no forno, quanto mais tratando-se de vós, homens de pequena fé!
29 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ ma sa a ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ i gyi‑o, na ke̱tɔ ne̱ mo̱ne̱ i nuu‑o, ase̱ŋ tɔɔraa mo̱ne̱.
29 Não andeis, pois, a indagar o que haveis de comer ou beber e não vos entregueis a inquietações.
30 A le̱e̱ fe̱yɛ kaye̱ mɔ‑rɔ ase̱sɛ pɛɛɛ e̱ gye̱ ne̱ ba tɔɔraa bamo̱ e̱ye̱e̱ mfaanɛɛ a atɔ‑ɔ se̱. Mo̱ne̱ se̱ ne̱ ɔ bo̱ so̱so̱‑ɔ nyi fe̱yɛ atɔ pɛɛɛ tiri mo̱ne̱.
30 Porque os gentios de todo o mundo é que procuram estas coisas; mas vosso Pai sabe que necessitais delas.
31 Mo̱nꞌ sa a mo̱ne̱ mfɛɛre̱ yɔ Wuribware̱ a kuwure‑o‑ro atɔ se̱. Mo̱ne̱ i buwi mo̱ne̱ e̱ kpa atɔ amo̱, Wuribware̱ e̱ taa amo̱ a ɔ bo̱ sa mo̱ne̱, na ɔ be̱e̱ sa mo̱ne̱ ke̱tɔ ke̱maa ne̱ ki tiri mo̱ne̱‑ɔ bo̱ tii si.”
31 Buscai, antes de tudo, o seu reino, e estas coisas vos serão acrescentadas.
32 Ne̱ Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “Ŋ nyi fe̱yɛ mo̱ne̱ mo̱ŋ kyɔ fe̱raa, amaa mo̱ne̱ ma sa a kufu nya mo̱ne̱, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱ne̱ se̱ ne̱ ɔ bo̱ so̱so̱‑ɔ kɔne̱ se̱ ne̱e̱ fe̱yɛ ɔ sa mo̱ne̱ ke̱yaale̱ŋ mò̱ kuwure‑o‑ro.
32 Não temais, ó pequenino rebanho; porque vosso Pai se agradou em dar-vos o seu reino.
33 Mo̱nꞌ fe mo̱ne̱ kaye̱‑rɔ mfe̱e̱ a mpo̱tɛɛ ne̱ mo̱ne̱ de‑o, na mo̱nꞌ taa atanne̱‑ɔ sa atiripo̱, na mo̱nꞌ buwi kpa Wuribware̱ se̱ atanne̱ mbɔɔte̱e̱ ne̱ m maa nye̱ra‑ɔ na mo̱nꞌ buwi kpa mpo̱tɛɛ ne̱ m bo̱ so̱so̱‑ɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ mfe̱ŋ fe̱raa sɛye̱ maa lee mmo̱ se̱, ne̱ oyu maa taare̱ a o ywii, ne̱ nsekreeke na igyeeri mɔ maa taare̱ a ŋ nye̱ra mpo̱tɛɛ amo̱ Wuribware̱ se̱ mfe̱ŋ.
33 Vendei os vossos bens e dai esmola; fazei para vós outros bolsas que não desgastem, tesouro inextinguível nos céus, onde não chega o ladrão, nem a traça consome,
34 Amo̱se̱‑ɔ to̱ŋ ke̱maa ne̱ fo̱ kapo̱tɛɛ da‑ɔ, fo̱ mfɛɛre̱ e̱ ya dɔŋŋɔ kamo̱ se̱ mfe̱ŋ.”
34 porque, onde está o vosso tesouro, aí estará também o vosso coração.
35 Ne̱ Yeesuu a be̱e̱ tɔwe̱ gywii mò̱ agyase̱po̱‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ waa siraa gywii mo̱ ko̱yɔ na kaye̱ ke̱gye̱kɛɛ na mo̱ kikiŋŋi ba‑ɔ. Mo̱nꞌ buŋ mo̱ne̱ kusuŋ‑no atɔ na mo̱nꞌ kyaŋŋe̱ mo̱ne̱ ifetiri si,
35 Cingido esteja o vosso corpo, e acesas, as vossas candeias.
36 fe̱yɛ ayaafɔre̱ ne̱ bo̱ gywii bamo̱ nyaŋpe̱ na o kiŋŋi le̱e̱ ko̱ko̱fɔ taakpa‑rɔ ba, na mò̱ ya ye̱re̱ kawu ɔ te̱e̱ a bo̱ nya taye̱ mò̱ a o lwee lɔŋ‑nɔ‑ɔ.
36 Sede vós semelhantes a homens que esperam pelo seu senhor, ao voltar ele das festas de casamento; para que, quando vier e bater à porta, logo lha abram.
37 Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ mò̱ ayaafɔre̱‑ɔ e̱ ke̱e̱, ne̱ bamo̱ nyaŋpe̱ ya ba, bamo̱ akatɔ i gyi bwe̱e̱tɔ, a le̱e̱ fe̱yɛ o buŋŋi mò̱ atɔ buŋsɛ, na o buŋ amo̱ ne̱ bo̱ buŋ ba waa ateese‑o, na ɔ sa a bo̱ kye̱na kyure, na mò̱ fɔŋfɔŋ de̱ŋa, na mò̱ aa bamo̱ kye̱na gyi.
37 Bem-aventurados aqueles servos a quem o senhor, quando vier, os encontre vigilantes; em verdade vos afirmo que ele há de cingir-se, dar-lhes lugar à mesa e, aproximando-se, os servirá.
38 Hare̱e̱ bamo̱ nyaŋpe̱‑ɔ ya ba kaye̱ nse̱na bɛɛɛ kamɛɛ‑rɔ bo̱ to̱ fe̱yɛ baa waa siraa bo̱ gywii mò̱ gbaa, bamo̱ akatɔ i gyi.
38 Quer ele venha na segunda vigília, quer na terceira, bem-aventurados serão eles, se assim os achar.
39 Mo̱ne̱ gbaa mo̱ne̱ nyi fe̱yɛ lɔŋ wuye dɛɛ o nyi saŋ ne̱ oyu de ɔ ba‑ɔ ne̱e̱, weetee ɔ maa yɔwe̱ mò̱ lɔŋ a ɔ sa oyu‑o na ɔ bo̱ lweero ya ywii mò̱.
39 Sabei, porém, isto: se o pai de família soubesse a que hora havia de vir o ladrão, [vigiaria e] não deixaria arrombar a sua casa.
40 Amo̱se̱‑ɔ mo̱ne̱ gbaa mo̱nꞌ waa siraa, a le̱e̱ fe̱yɛ mo̱, dimaadi mò̱ gyi‑o, bo̱ kiŋŋi ba‑ɔ, mo̱ i fu‑ro a m ba ne̱e̱.”
40 Ficai também vós apercebidos, porque, à hora em que não cuidais, o Filho do Homem virá.
41 Mfe̱ŋ ne̱ Peetroo yɛ, “Ane̱ nyaŋpe̱, ane̱ wo̱re̱ ne̱ fo̱ a da ke̱kpare̱ mɔ bo̱ sa bɛɛɛ ɔke̱maa mɔ?”
41 Então, Pedro perguntou: Senhor, proferes esta parábola para nós ou também para todos?
42 Ne̱ Yeesuu yɛ, “Mo̱ a fu‑ro a m be̱e̱ ba‑ɔ se̱‑ɔ, mo̱ e̱ kaapo̱ mo̱ne̱ ke̱yaafɔre̱ ne̱ mo̱ ase̱ o nyi ase̱ŋ ne̱ o bware. Mo̱nꞌ sa a ane̱ taa fe̱yɛ nyaŋpe̱ ko̱ e̱ kpa a ɔ yɔ kpa, ne̱ ɔ taa ke̱yaafɔre̱ ko̱ a ɔ bo̱ de̱e̱re̱ mò̱ lɔŋ na ayaafɔre̱ na mbre ne̱ baa saŋ‑ɔ se̱, na bo̱ nya nya ateese gyi saŋ ne̱ a bware fe̱yɛ bo̱ gyi‑o.
42 Disse o Senhor: Quem é, pois, o mordomo fiel e prudente, a quem o senhor confiará os seus conservos para dar-lhes o sustento a seu tempo?
43 Mò̱ nyaŋpe̱ ya kiŋŋi ba pe̱ bo̱ to̱ fe̱yɛ ke̱yaafɔre̱ amo̱ a waa ke̱tɔ ne̱ ɔɔ tɔwe̱ gywii mò̱ fe̱yɛ ɔ waa‑ɔ, ane̱ŋ a ke̱yaafɔre̱‑ɔ akatɔ i gyi.
43 Bem-aventurado aquele servo a quem seu senhor, quando vier, achar fazendo assim.
44 Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ, a waa kanɔ ŋke̱maa, mò̱ nyaŋpe̱ e̱ taa mò̱ kapo̱tɛɛ pɛɛɛ na ɔ bo̱ sa mò̱ ke̱yaafɔre̱ amo̱ a ɔ de̱e̱ de̱e̱re̱ se̱ sa mò̱.
44 Verdadeiramente, vos digo que lhe confiará todos os seus bens.
45 — ausente —
45 Mas, se aquele servo disser consigo mesmo: Meu senhor tarda em vir, e passar a espancar os criados e as criadas, a comer, a beber e a embriagar-se,
46 — ausente —
46 virá o senhor daquele servo, em dia em que não o espera e em hora que não sabe, e castigá-lo-á, lançando-lhe a sorte com os infiéis.
47 Ke̱tɔ ne̱ mo̱ e̱ kaapo̱‑ɔ e̱ gye̱ fe̱yɛ saŋ ne̱ mo̱ i kiŋŋi a m ba‑ɔ, mo̱ i gyi ase̱sɛ pɛɛɛ ase̱ŋ. Ke̱yaafɔre̱ ne̱ o nyi ke̱tɔ ne̱ mò̱ nyaŋpe̱ e̱ kpa‑ɔ, ne̱ ɔ mo̱ŋ waa siraa fe̱yɛ ɔ waa ke̱mo̱‑ɔ, ba ba ko̱kyo̱kywe̱e̱ a bo̱ bo̱ gyiiri mò̱ ke̱se̱bɔ.
47 Aquele servo, porém, que conheceu a vontade de seu senhor e não se aprontou, nem fez segundo a sua vontade será punido com muitos açoites.
48 Amaa ke̱yaafɔre̱ ne̱ ɔ mo̱ŋ nyi ke̱tɔ ne̱ mò̱ nyaŋpe̱ e̱ kpa‑ɔ, ne̱ mò̱‑ɔ mò̱ a waa adase̱ŋ‑ɔ, ba ba ko̱kyo̱kywe̱e̱ ke̱da kafwe̱e̱ a bo̱ bo̱ gyiiri mò̱ ke̱se̱bɔ. Amo̱se̱ se̱‑ɔ ɔko̱ ne̱ mo̱ a sa mò̱ atɔ bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ ɔ de̱e̱re̱ se̱‑ɔ, amo̱ ya fo̱, mò̱ ne̱ mo̱ i bise ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ. Ne̱ ɔko̱ ne̱ mo̱ e̱ sa mò̱ atɔ bwe̱e̱tɔ bwe̱e̱tɔ fe̱yɛ ɔ de̱e̱re̱ se̱‑ɔ, amo̱ ya fo̱, mò̱ ne̱ mo̱ i bise ase̱ŋ bwe̱e̱tɔ bwe̱e̱tɔ.”
48 Aquele, porém, que não soube a vontade do seu senhor e fez coisas dignas de reprovação levará poucos açoites. Mas àquele a quem muito foi dado, muito lhe será exigido; e àquele a quem muito se confia, muito mais lhe pedirão.
49 Ne̱ Yeesuu a kya se̱ tɔwe̱ fe̱yɛ, “Mo̱nꞌ lɔŋ e̱se̱bɔ. Mo̱ a ba a m bo̱ kywɛɛ de̱e̱kpa kaye̱ mɔ‑rɔ ne̱e̱. Weetee mbe̱yɔmɔ ane̱ŋ ne̱ mo̱ a kpa fe̱yɛ ɔ maa se̱ ɔ kywɛɛ‑ɔ.
49 Eu vim para lançar fogo sobre a terra e bem quisera que já estivesse a arder.
50 Awo̱re̱fɔɔ bwe̱e̱tɔ dɔŋ mo̱ se̱ ne̱e̱, amo̱ e̱ mo̱ŋ kyo̱ŋ, mo̱ kakpo̱nɔ maa di mo̱.
50 Tenho, porém, um batismo com o qual hei de ser batizado; e quanto me angustio até que o mesmo se realize!
51 Mo̱ne̱ nyi fe̱yɛ mo̱ a ba a m bo̱ baa kaye̱e̱yuri kaye̱‑rɔ ne̱e̱ e̱e̱e̱? Daabii, mo̱ a ba a m bo̱ nye̱ra ase̱sɛ mbo̱ŋtɔ‑rɔ ne̱e̱, n gye̱ kaye̱e̱yuri.
51 Supondes que vim para dar paz à terra? Não, eu vo-lo afirmo; antes, divisão.
52 Le̱e̱ mbe̱yɔmɔ bo̱ yɔ mbuno ke̱maa i ke‑ro, na abɛɛ asa na abɛɛ anyɔ kɔ abɛɛ.
52 Porque, daqui em diante, estarão cinco divididos numa casa: três contra dois, e dois contra três.
53 Na ase̱ na bamo̱ gyi‑ana kɔ na bamo̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ te̱ŋ‑nɔ, na agyi na bamo̱ anyi kɔ na bamo̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ te̱ŋ‑nɔ, na ase̱sɛ anyi na bamo̱ gyi‑ana aka kɔ na bamo̱ mbo̱ŋtɔ‑rɔ te̱ŋ‑nɔ.”
53 Estarão divididos: pai contra filho, filho contra pai; mãe contra filha, filha contra mãe; sogra contra nora, e nora contra sogra.
54 Ne̱ Yeesuu a buruwaa tɔwe̱ gywii lamaŋ ne̱ ba nu mò̱ ase̱ŋ‑ɔ fe̱yɛ, “Mo̱ne̱ ya ŋu awo̱re̱ a le̱e̱ kyɔwe̱ twɛɛkpa, amɔ mo̱ne̱ yɛ bware̱ e̱ kpa a ɔ ba, na kase̱ŋtiŋ ɔ ba.
54 Disse também às multidões: Quando vedes aparecer uma nuvem no poente, logo dizeis que vem chuva, e assim acontece;
55 Ne̱ mo̱ne̱ ya be̱e̱ ŋu afwii e̱ da kyɔwe̱ le̱e̱kpa kigyise si, amɔ mo̱ne̱ yɛ kipuripuri e̱ kpa a ke̱ ba, na kase̱ŋtiŋ ke̱ ba.
55 e, quando vedes soprar o vento sul, dizeis que haverá calor, e assim acontece.
56 Nnɔ ŋnyɔ ŋnyɔ awuye. Mo̱ne̱ e̱ taare̱ a mo̱nꞌ de̱e̱re̱ swe̱e̱re̱ na awo̱re̱‑rɔ na mo̱nꞌ tɔwe̱ ke̱tɔ ne̱ ke̱ e̱ waa‑ɔ. Ne̱ nte̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ne̱ ya nu mo̱ atɔ ke̱kaapo̱, ne̱ mo̱ne̱ ya ŋu atɔ dabe̱ ne̱ mo̱ e̱ waa‑ɔ, ne̱ mo̱ne̱ maa taare̱ a mo̱nꞌ kaapo̱ ke̱se̱bɔgyiiri ne̱ ke̱ e̱ kpa a ke̱ ba kaye̱ mɔ‑rɔ a ase̱sɛ‑ɔ ase̱‑ɔ fe̱raa?”
56 Hipócritas, sabeis interpretar o aspecto da terra e do céu e, entretanto, não sabeis discernir esta época?
57 Mfe̱ŋ ne̱ Yeesuu be̱e̱ ɔ yɛ, “Mo̱ne̱ ke̱se̱bɔgyiiri saŋ e̱ kpa a ɔ fo̱. Ne̱ nte̱tɔ se̱ ne̱ mo̱ne̱ maa taare̱ a mo̱nꞌ ŋu ke̱tɔ ne̱ mo̱nꞌ waa na ki lee mo̱ne̱‑ɔ, na mo̱nꞌ wuree waa?
57 E por que não julgais também por vós mesmos o que é justo?
58 Ane̱ taa fe̱yɛ fo̱ i de ɔko̱ ko̱kɔ bɛɛɛ fo̱ aa fo̱ bɛɛko̱ i de ase̱ŋ ne̱ ɔ yaa fo̱ se̱ŋgyikpa, fo̱ ko̱ ne̱ fo̱ a baa ase̱ŋ‑ɔ wuree de̱e̱re̱ se̱ na fo̱ aa ase̱ŋ wuye‑o lɔŋŋɔ amo̱ pwɛɛ na mo̱nꞌ dɛɛ fo̱ se̱ŋgyikpa‑ɔ mfe̱ŋ. N gye̱ ane̱ŋ, o gyiiri fo̱ a ɔ yaa ɔse̱ŋgyipo̱‑ɔ ase̱ na mò̱ mɔ taa fo̱ sa apurisii awuye na bo̱ tii fo̱.
58 Quando fores com o teu adversário ao magistrado, esforça-te para te livrares desse adversário no caminho; para que não suceda que ele te arraste ao juiz, o juiz te entregue ao meirinho e o meirinho te recolha à prisão.
59 Mo̱ e̱ tɔwe̱ mo̱ i gywii mo̱ne̱ fe̱yɛ fo̱ i di tiikpa mfe̱ŋ ane̱ŋ‑aaa bo̱ fo̱ saŋ ne̱ fo̱ e̱ ka fo̱ ko̱kɔ a fo̱ lo̱we̱‑ɔ, na paso̱wa gbaa mo̱ŋ saŋ‑ɔ.”
59 Digo-te que não sairás dali enquanto não pagares o último centavo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.